Szukając filmu Pretty Baby: Okiem mamy na czas przed ekranem

W zeszły wtorek o 22:00 siedziałam na podłodze w salonie, składając coś, co wydawało się czterotysięczną partią malutkich skarpetek, kiedy wciągnęła mnie potężna czarna dziura w Google. Właśnie skończyłam oglądać dwuczęściowy dokument na Hulu o Brooke Shields i z chorobliwej ciekawości wpisałam w wyszukiwarkę słowa „pretty baby pełny film”. Jeśli jesteś tu teraz, ponieważ wpisałaś dokładnie tę samą frazę, szukając darmowego streamu kontrowersyjnego filmu Louisa Malle'a z 1978 roku, będę z tobą szczera: nie znajdziesz go na tej stronie. Ale skoro już tu jesteś, na portalu dla rodziców, może zechcesz zostać na dłużej, bo zobaczenie, co kiedyś uchodziło za „rozrywkę”, całkowicie zlasowało mi mózg i sprawiło, że spojrzałam na własne dzieci zupełnie inaczej.

Moja mama zawsze powtarza, że za bardzo to wszystko analizuję. Uwielbia rzucać klasycznym tekstem: „cóż, w latach siedemdziesiątych nie mieliśmy tych wszystkich zasad, a wyrośliście na porządnych ludzi”, za każdym razem, gdy denerwuję się kwestią mediów i dzieci. Zazwyczaj po prostu przewracam oczami i wręczam jej marudzącego malucha, żeby odwrócić jej uwagę. Ona nie rozumie, że jej pokolenie nie chodziło ze studiem transmisyjnym o wysokiej rozdzielczości w tylnej kieszeni, nagrywając każdą histerię i nowy kamień milowy dla publiczności złożonej z obcych ludzi.

Co zrobiłam całkowicie źle z moim najstarszym dzieckiem

Posłużę się tu moim starszym synem jako przestrogą, bo kiedy urodził się pięć lat temu, całkowicie straciłam rozum. Byłam tak pochłonięta posiadaniem tego idealnego, pięknego niemowlaka, że w zasadzie dokumentowałam całe jego istnienie, jakbym kręciła własny pełnometrażowy film o ślicznym dziecku na Facebooka i Instagrama. Opublikowałam USG. Opublikowałam jego wagę urodzeniową. Publikowałam cotygodniowe aktualizacje z tymi małymi drewnianymi klockami.

Chciałam, żeby wszyscy widzieli moje piękne dziecko. Budowałam poczucie własnej wartości jako nowa, wyczerpana mama poprzez małe czerwone serduszka powiadomień w moim telefonie. Zajęło mi bite dwa lata, zanim uświadomiłam sobie, że nie tylko dzielę się wspomnieniami z ciocią – tworzyłam trwały cyfrowy ślad dla ludzkiej istoty, która jeszcze nawet nie potrafiła mówić. Za każdym razem, gdy wyciągałam telefon, jego mała buzia się zmieniała. Zaczynał występować przed kamerą zamiast po prostu się bawić. To był dla mnie ogromny sygnał alarmowy i do dziś czuję z tego powodu winę.

Estetyka mam-vlogerek doprowadza mnie do szału

W tym momencie pewnie stracę sympatię niektórych z was, ale nie znoszę obecnego trendu rodzinnych vlogerów i mom-fluencerek zarabiających na istnieniu swoich dzieci. Dokładnie wiecie, o jakim typie mówię. Mamy z idealnie beżowymi domami, ubierające swoje dzieci na beżowo, filmujące swoje beżowe poranki dla milionów obserwatorów. Niech im Bóg błogosławi, na pewno kochają swoje dzieci, ale rozstawianie lampy pierścieniowej, żeby nagrać swojego trzylatka płaczącego nad upuszczonym gofrem tylko po to, by zdobyć pieniądze od sponsorów, to już gruba przesada.

Patrzymy wstecz na dziecięce gwiazdy z lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych i mówimy o tym, jak bardzo były wykorzystywane przez hollywoodzkich producentów. Ale co my robimy teraz? Mamy tysiące rodziców działających jako nieopłacani producenci, reżyserzy i menedżerowie dla własnych maluchów, transmitujących ich zmagania z treningiem czystości na cały świat. Robi mi się od tego niedobrze.

A jeśli chodzi o te agencje talentów, które obiecują zamienić waszego słodkiego niemowlaka w dziecięcego modela do reklam – to dosłownie zwykły przekręt mający na celu wyciągnięcie od niewyspanych rodziców 500 dolarów „opłaty za sesję zdjęciową”.

Wpadając w pułapkę ubranek dla dzieci

Jako pierwsza przyznam, że czasami wciąż ulegam presji estetyki, zwłaszcza jeśli chodzi o zakupy. Kiedy urodziła się moja córka, chciałam, żeby wyglądała szykownie i schludnie, zamiast tonąć w niedopasowanych, poplamionych ulewaniem ubrankach po starszym bracie. Wydałam konkretne pieniądze na to body niemowlęce z bawełny organicznej, myśląc, że na zdjęciach z okazji pół roczku będzie w nim wyglądać jak minimalistyczny aniołek. Powiem wam prosto z mostu: to naprawdę świetne body. Jest miękkie i podoba mi się to, że bawełna organiczna nie ma w sobie tych wszystkich dziwnych chemicznych barwników, bo jej skóra dostaje wysypki, gdy tylko krzywo się na nią spojrzy. Ale to tylko ubranko. Moja córka i tak zdołała zaliczyć w nim gigantyczną, katastrofalną awarię pieluchy, kiedy staliśmy w kolejce do kasy w supermarkecie. Zakładkowe ramiączka są super do ściągania body w dół, a nie przez głowę, gdy coś takiego się wydarzy, ale nie oczekujcie, że pajacyk premium magicznie sprawi, że wasze dziecko zacznie zachowywać się jak profesjonalna modelka.

Jak mój lekarz wyjaśnił cały ten bałagan z czasem przed ekranem

Pomiędzy próbami nienagrywania moich dzieci bez przerwy a trzymaniem ich z dala od ekranów, czuję się, jakbym prowadziła w domu letni obóz z lat 80. Na ostatniej wizycie zapytałam naszą pediatrę o czas przed ekranem, ponieważ moje średnie dziecko wpadało w ogromną histerię za każdym razem, gdy wyłączałam telewizor. Pani doktor narysowała mi niedbały wykres na papierze rozłożonym na kozetce, próbując wyjaśnić, jak błyskawiczne animacje wpływają na ich płaty czołowe. Z tego, co zrozumiał mój niewyspany mózg, oglądanie wysoce stymulujących bajek w zasadzie zalewa ich małe mózgi tanią dopaminą, a kiedy je wyłączasz, dosłownie zaliczają fizyczny zjazd. Nie znam się za bardzo na naukowej stronie szlaków neuronowych, o których mówiła, ale wiem jedno: jeśli moje dziecko ogląda przez ponad trzydzieści minut migoczące rysunkowe pieski, zamienia się w dzikiego szopa pracza, który gryzie swoją siostrę.

Ten gryzak wiewiórka, który dosłownie uratował mi zdrowie psychiczne

Więc jeśli nie używamy iPadów jako niań i nie nagrywamy ich na TikToka, to co my tak właściwie robimy przez cały dzień? Głównie przetrwamy ząbkowanie. Kiedy urodziła się moja najmłodsza, była tak malutka i okrągła, że wyglądała dokładnie jak pluszaki z serii Ty z lat dziewięćdziesiątych. Po prostu idealna, mięciutka kruszynka. Ale kiedy w zeszłym miesiącu zaczęły wyrzynać się te dolne zęby, moja słodka kruszynka zamieniła się we wrzeszczącą zjawę, która odmawiała snu.

Próbowaliśmy wszystkiego. Zmrożone myjki robiły ogromny, mokry bałagan. Te bursztynowe naszyjniki na ząbkowanie mnie przerażają, bo wydają mi się ogromnym ryzykiem zadławienia. W końcu, z czystej desperacji, o 2 nad ranem zamówiłam ten silikonowy gryzak na ząbkowanie w kształcie wiewiórki. Kochani, ta dziwna, mała, miętowa wiewiórka to jedyny powód, dla którego obecnie w ogóle funkcjonuję. Kształt pierścienia jest na tyle cienki, że jej pulchniutkie piąstki mogą go samodzielnie chwycić, po czym po prostu agresywnie gryzie część żołędzia. Ponieważ jest to jednolity silikon spożywczy, mogę go po prostu wrzucić na górną półkę zmywarki bez obaw, że w środku rozwinie się ukryta pleśń. Za to ile kosztuje – chyba coś około piętnastu dolców – to aktualnie zdecydowanie najbardziej przydatna rzecz w mojej torbie na pieluchy.

Jeśli toniecie w dziecięcych gadżetach, które wcale nie pomagają wam przetrwać dnia, może warto przejrzeć jakieś lepsze akcesoria dla niemowląt, które są naprawdę stworzone do prawdziwego, pełnego bałaganu macierzyństwa, a nie tylko do zdjęć na Instagrama.

Tworzenie dla nas małej bańki offline

Zrozumiałam, że najlepsze momenty, jakie teraz spędzam z moimi dziećmi, to te, kiedy mój telefon ładuje się w kuchni, a telewizor jest całkowicie wyłączony. Zaczęliśmy taką nową rutynę po kolacji, kiedy po prostu rzucam nasz bambusowy kocyk dla niemowląt na dywan w salonie. Kupiłam ten wzór w kolorowe liście, bo mam słabość do leśnych motywów, ale szczerze mówiąc, sięgam po niego, bo jest niesamowicie miękki i oddychający. Mój maluch zawsze się grzeje i poci w każdym ubraniu, ale ta bambusowa mieszanka naprawdę go chłodzi, podczas gdy my wszyscy kłębimy się na sobie, przeglądając książeczki z biblioteki. Nie ma kamery. Nie ma widowni. Żadnych migoczących ekranów. Tylko my, wydający dziwne odgłosy zwierząt i naprawdę nawiązujący ze sobą kontakt w prawdziwym świecie.

Więc tak, zdecydowanie nie znaleźliście dzisiaj filmu, którego szukaliście. Ale może znaleźliście odrobinę solidarności od matki, która też po prostu próbuje odnaleźć się w tym niesamowicie dziwnym, przebodźcowanym świecie, w którym wychowujemy nasze dzieci. Jeśli jesteście gotowi, żeby przestać martwić się o estetykę i po prostu wrócić do podstaw dbania o to, by waszemu dziecku było wygodnie i bezpiecznie w trybie offline, to właśnie tutaj znajdziecie kilka naszych ulubionych narzędzi do życia w realnym świecie.

Pytania, które najczęściej dostaję od innych mam w tych kwestiach

Jak naprawdę egzekwujesz brak ekranów, kiedy musisz zrobić obiad?
Nie egzekwuję! Nie jestem perfekcyjną pionierką życia bez technologii. Jeśli gotuję makaron, a niemowlak krzyczy, podczas gdy starszak próbuje wspinać się po półkach w spiżarni, absolutnie włączę im spokojny, mało stymulujący program, jak klasyczny Pan Rogers czy film przyrodniczy. Unikam tylko szybkich, krzykliwych filmików na YouTubie, przez które później zachowują się jak nakręcone.

Czy jest za późno na wyczyszczenie cyfrowego śladu mojego dziecka?
Zadaję sobie to pytanie dosłownie każdego dnia. Jest trudno, bo internet nie zapomina, ale wróciłam do starych postów i usunęłam wszystkie publiczne zdjęcia mojego starszego syna z mediów społecznościowych. Zmieniłam ustawienia moich kont na prywatne, usunęłam obserwujących, których tak naprawdę nie znam w prawdziwym życiu, i przestałam używać w sieci jego prawdziwego imienia. Po prostu trzeba zacząć tam, gdzie się jest dzisiaj.

O co tyle szumu z tymi silikonowymi gryzakami w porównaniu do tych starych, wypełnionych wodą?
Okej, pamiętacie te plastikowe kółka wypełnione wodą, które nasze mamy wkładały dla nas do zamrażarki? Jeden z nich pękł kiedyś w buzi mojego najstarszego syna. Całkowicie spanikowałam, bo nie miałam zielonego pojęcia, jaki chemiczny płyn tak naprawdę w tym siedział. Te z jednolitego silikonu nie pękają, można je wygotować, żeby je odkazić, i nie zamarzają tak mocno, by mogły uszkodzić dziąsła dziecka.

Jak radzisz sobie z dziadkami, którzy chcą publikować zdjęcia twoich dzieci na Facebooku?
To absolutnie najgorszy rodzaj kłótni, a ja przeszłam przez to trzy razy. W końcu musiałam po prostu usiąść z mamą i być z nią do bólu szczera. Powiedziałam jej, że w internecie pełno jest dziwaków, a jej ustawienia prywatności nie są tak szczelne, jak jej się wydaje. Korzystamy teraz z prywatnej aplikacji do udostępniania zdjęć rodzinnych. Jeśli mimo to wrzuci je na Facebooka, każę jej to usunąć. To niezręczne, ale bezpieczeństwo moich dzieci jest ważniejsze niż to, czy jej kółko różańcowe zobaczy moje dziecko.