Batatowa katastrofa i cała prawda o łyżeczkach dla niemowląt

Miałam na sobie kremowy sweter, co – bądźmy szczere – było pierwszym i najbardziej oczywistym błędem, jaki popełniłam tego dnia. Dochodziła 17:30, czyli ta pora, kiedy w moich żyłach płynie mniej więcej cztery procent kawy i dziewięćdziesiąt sześć procent czystego, nieskażonego niczym wyczerpania. Próbowałam właśnie nakarmić siedmiomiesięczną Mayę miseczką domowego purée z batatów, które przez godzinę gotowałam na parze i blendowałam, bo byłam akurat w fazie "będę robić mojemu dziecku jedzenie całkowicie od podstaw".

Maya absolutnie nie miała na to ochoty.

Robiłam to, co zwykle: jedną ręką przytrzymywałam jej małe, wymachujące rączki, jakbym brała udział w jakimś podziemnym turnieju zapaśniczym, a drugą próbowałam otworzyć jej buzię twardą, plastikową łyżeczką. Nagle wygięła się w łuk, zdołała uwolnić lewą rączkę i uderzyła w moją dłoń z siłą małego, wściekłego ninja.

Łyżeczka zadziałała jak dosłowna katapulta. Gęsta, jaskrawopomarańczowa kropla batata poszybowała w powietrze, całkowicie omijając mój kremowy sweter (małe pocieszenie) i lądując z mokrym plasknięciem dokładnie na samym środku czoła mojego męża, Dave'a, akurat gdy wszedł do kuchni. Pies natychmiast rzucił się na twarz Dave'a.

Maya zaczęła krzyczeć. Dave zamarł, a z czoła kapała mu pomarańczowa maź. Ja po prostu rzuciłam łyżeczkę na podłogę i zaczęłam płakać. Przecież karmienie dziecka miało być tym magicznym, budującym więź, instagramowym kamieniem milowym, a zamiast tego moja kuchnia wyglądała jak miejsce zbrodni, a moje dziecko patrzyło na mnie, jakbym była jej najgorszym wrogiem.

Wizyta u lekarza, po której poczułam się jak kompletna idiotka

Kilka dni po Incydencie z Batatem miałyśmy z Mayą wizytę kontrolną. Siedziałam na szeleszczącym papierze lekarskiej kozetki, prawie płacząc, i wyznawałam doktor Miller, że moje dziecko nienawidzi jeść, a ja zawodzę w podstawowych obowiązkach ssaka.

Doktor Miller, która ma ten niesamowicie kojący głos, sprawiający, że czujesz się głęboko pocieszona, ale i trochę głupia, poprosiła mnie, żebym krok po kroku opowiedziała, jak karmię Mayę. Opowiedziałam jej o zabawie w samolocik, przemycaniu łyżeczki, gdy tylko otwierała buzię do płaczu, i przytrzymywaniu rączek. W skrócie – o wszystkich tych desperackich sztuczkach, które robisz, gdy po prostu chcesz, żeby przełknęła trzy łyżki warzyw.

I wtedy moja lekarka delikatnie rozwaliła mi system, opowiadając o czymś, co nazywa się "karmieniem responsywnym".

Wygląda na to, że staroświecki sposób, w jaki wszyscy byliśmy karmieni – gdzie rodzic kontroluje łyżeczkę i wpycha jedzenie, aż miska będzie pusta – jest już mocno przestarzały. Lekarka wyjaśniła mi, że kiedy zmuszamy dziecko do jedzenia, mimo że odwraca główkę lub zaciska usta, w zasadzie zagłuszamy jego naturalne sygnały sytości. Wspomniała o badaniach pokazujących, że dzieci, które są karmione łyżeczką na siłę, bez zwracania uwagi na ich sygnały, mają w przyszłości wyższe ryzyko otyłości dziecięcej. Dzieje się tak, ponieważ nigdy nie uczą się słuchać własnego ciała, które mówi im, że są już najedzone.

Nie rozumiem do końca całej stojącej za tym nauki, ale sam sens był na tyle przerażający, by uświadomić mi, że muszę wreszcie odpuścić. Powiedziała, żebym trzymała łyżeczkę kilka centymetrów od twarzy Mayi i po prostu czekała. Jeśli się wychyli i otworzy buzię, dostanie kęs. Jeśli to zignoruje albo odepchnie, posiłek jest skończony. Brzmiało to jak coś niewykonalnego. Brzmiało to tak, jakby miała umrzeć z głodu pod moją opieką.

Czego kompletnie nie rozumiałam w kwestii małych ludzkich rączek

Rzecz w tym, że nikt nie mówi ci tego o łyżeczkach dla niemowląt: oczekujemy od tych maleńkich stworzeń, które zaledwie kilka miesięcy temu zorientowały się, że w ogóle mają ręce, że zrozumieją fizykę nabierania jedzenia.

Próbowałam używać tych głębokich, sztywnych łyżeczek z długą rączką, które ktoś kupił mi z listy prezentów. Były wygodne dla mnie, ale kiedy Maya w wieku około ośmiu miesięcy nieuchronnie zażądała, by samej trzymać łyżeczkę, okazało się to katastrofą. Niemowlęta w tym wieku nie trzymają przedmiotów w delikatnym chwycie pęsetowym; chwytają wszystko całą garścią.

Upuszczają ją, gryzą niewłaściwy koniec, uderzają nią o tacę, by narobić hałasu. Nie robią tego na złość, po prostu badają koncepcję przyczyny i skutku, co jest ponoć ogromnym kamieniem milowym w rozwoju, nawet jeśli sprawia, że masz ochotę wyrywać sobie włosy z głowy, zmywając jogurt z szafek.

W każdym razie, chodzi o to, że nie da się kupić tylko jednego rodzaju łyżeczki i oczekiwać, że sprawdzi się od szóstego miesiąca aż do dwóch lat. To cały proces ewolucji.

Sztućce, które dosłownie uratowały moje zdrowie psychiczne

Po wizycie u lekarza wpadłam w nocną króliczą norę, przeszukując o 3 nad ranem internet w poszukiwaniu najlepszych łyżeczek dla niemowląt, co ostatecznie doprowadziło do całkowitej wymiany naszego arsenału do karmienia. I chcę być z wami zupełnie szczera w kwestii tego, co sprawdziło się znakomicie, a co było zaledwie w porządku.

Moim absolutnym hitem, Świętym Graalem, który od teraz kupuję na każde baby shower, jest Zestaw silikonowych sztućców dla niemowląt. Pozwólcie, że opowiem wam, dlaczego ten konkretny zestaw zmienił nasze życie. Kiedy Maya była w fazie, w której nie pozwalała mi się karmić, ale brakowało jej koordynacji, by nabrać cokolwiek samej, te sztućce były idealne. Ponieważ są wykonane w 100% z silikonu spożywczego, mogła chwycić grubszy uchwyt swoją małą piąstką i po prostu go żuć. Zanurzałam łyżeczkę w zgniecionym awokado, podawałam jej, a ona zlizywała purée. Nie miało znaczenia, czy trzymała ją bokiem, czy do góry nogami. Łyżeczka była miękka dla jej ząbkujących dziąseł, a jeśli rzuciła nią przez cały pokój (co robiła bez przerwy), nie było tego doprowadzającego do szału trzasku o drewnianą podłogę.

Ulubieńcem Dave'a był z kolei inny model. On bardzo ceni estetykę i zrównoważone materiały, więc kupił Zestaw bambusowych sztućców dla niemowląt. Są naprawdę piękne i uwielbiam to, że stanowią ekologiczną alternatywę dla taniego plastiku. Silikonowe końcówki są świetne. Ale będę z wami szczera – były one znacznie lepsze dla mnie podczas wczesnych dni karmienia kontrolowanego przez rodzica. Długi, gładki bambusowy uchwyt dobrze leżał w mojej dłoni, ale kiedy Maya była w swojej chaotycznej fazie uderzania wszystkim o stół, bambus był trochę zbyt sztywny, by mogła sama nim jeść. Wciąż używamy ich bez przerwy teraz, gdy jest starsza i ma już opanowane zdolności motoryczne, ale w tym brudnym okresie między 6 a 9 miesiącem, te w całości silikonowe były bezdyskusyjnymi zwycięzcami.

O, i mała porada z życia: przez połowę czasu, gdy Maya grymasiła w krzesełku, wcale nie chodziło o to, że nienawidzi jedzenia, tylko o wyrzynające się zęby – jedzenie po prostu ją bolało. Zaczęłam kłaść Gryzak w kształcie Pandy na tacce, tuż obok jej miseczki. Czasami nawet chłodziłam go w lodówce przed obiadem. Żuła zimną pandę przez kilka minut, żeby znieczulić dziąsła, a potem naprawdę chętnie jadła. Wymyślanie losowych rzeczy odwracających uwagę, tak by dzieciaki nie zorientowały się, że właśnie jedzą warzywa, to przecież połowa rodzicielstwa, prawda?

(Jeśli jesteś w samym środku tego brudnego etapu karmienia, weź głęboki oddech i sprawdź kolekcję naczyń do rozszerzania diety i jedzenia rączkami od Kianao. To naprawdę ogromnie pomaga.)

Dlaczego w końcu przestałam zeskrobywać jedzenie z jej brody

Okej, muszę się tu na chwilę uzewnętrznić, bo to kompulsja, którą ma prawie każdy rodzic, a która doprowadza dzieci do absolutnego szału.

Znacie to, kiedy biorą kęs, a połowa ląduje u nich na brodzie, i natychmiast używacie twardej krawędzi łyżeczki, by zeskrobać to z ich twarzy i wepchnąć z powrotem do buzi? Tak, przestańcie to robić. Moja lekarka (znowu bardzo delikatnie) uświadomiła mi, że niemowlęta tego nienawidzą. Wyobraźcie sobie, że jecie obiad, a z góry ciągle opada gigantyczna ręka, żeby przejechać wam metalową łopatą po twarzy. To niesamowicie irytujące.

Jeśli tylko zdołacie powstrzymać w sobie to pragnienie utrzymania malucha w nieskazitelnej czystości i pozwolicie, by purée z marchewki zostawało na jego twarzy podczas jedzenia, dzieciaki naprawdę uczą się tolerować różne bodźce sensoryczne, a posiłki stają się znacznie mniej przypominać walkę na froncie.

Poważnie, zrezygnowałam z dbania o czystość jej ubrań i zaczęłam po prostu ubierać ją do obiadu w Body bez rękawów z bawełny organicznej. Jest super elastyczne, wytrzymuje milion prań bez rozpadania się i nie ma rękawów, które mogłaby umoczyć w owsiance. Bałagan jest tymczasowy. Problemy z jedzeniem, które stwarzasz, czyniąc posiłki stresującymi, ciągną się znacznie dłużej.

Bałaganiarska strategia, która (w większości) pozwoliła nam przetrwać

W końcu wpadłyśmy w rytm, który nie był idealny, ale wiązał się ze znacznie mniejszą ilością latającego w powietrzu jedzenia. Największym przełomem okazał się trik z dwiema łyżeczkami. Dawałam Mayi jej silikonową łyżeczkę, żeby mogła ją trzymać, machać nią i ją gryźć, a kiedy była pochłonięta próbami opanowania własnego sztućca, używałam bambusowej łyżeczki, żeby wsuwać jej porcje do buzi za każdym razem, gdy pochylała się do przodu i ją otwierała.

Zaczęłam też wrzucać kilka dodatkowych łyżeczek do wanny podczas kąpieli. Przeczytałam o 2:00 w nocy na jakimś blogu dla mam, że nabieranie wody do kąpieli buduje dokładnie tę samą koordynację ręka-oko, której dzieci potrzebują do jedzenia. A ponieważ moja łazienka i tak tonęła już w wodzie, pomyślałam: czemu nie. Wyglądało na to, że to naprawdę pomogło jej zrozumieć mechanikę obracania nadgarstka.

To brudzi, jest wyczerpujące, a w niektóre dni po prostu wylądujesz z chrupkami na obiad, bo nie będziesz w stanie znieść myśli o sprzątaniu krzesełka. I to jest w porządku. Z czasem dzieci wszystko łapią. Leo ma teraz siedem lat i przez większość czasu używa zwykłego widelca jak cywilizowany człowiek, więc na końcu tego zblendowanego tunelu naprawdę jest światło.

Jeśli zbliżacie się do magicznej granicy sześciu miesięcy i zastanawiacie się, jak przetrwać przejście na pokarmy stałe bez malowania ścian kuchni w kolorach awokado, zróbcie sobie przysługę i zdobądźcie akcesoria, które naprawdę sprawdzają się w tym chaotycznym etapie rozwoju. Odkryjcie akcesoria do karmienia od Kianao, by znaleźć idealne wsparcie dla Twojego malucha.

Pytania z pola bitwy o jedzenie, które prawdopodobnie sobie zadajesz

Skąd mam wiedzieć, czy moje dziecko jest już naprawdę gotowe na łyżeczkę?
Okej, wszyscy się z tym spieszą, ale lekarka wbiła mi do głowy, że to zazwyczaj około 6. miesiąca, a nie 4. Dzieci muszą być w stanie samodzielnie utrzymać swoją wielką, chwiejącą się głowę, siedzieć bez obkładania ich dookoła poduszkami, a co najważniejsze – musi u nich zaniknąć odruch automatycznego wypychania wszystkiego z buzi językiem. Jeśli wciąż wszystko wypluwają, to prawdopodobnie nie są jeszcze gotowe.

Czy powinnam pozwalać dziecku bawić się łyżeczką podczas posiłków?
O boże, tak. Doprowadzi to twoją potrzebę kontroli do szału, ale musisz pozwolić im w nią uderzać i żuć jej rączkę. Tak się właśnie uczą. Jeśli ciągle zabierasz im łyżeczkę, żeby utrzymać porządek w kuchni, zaczną kojarzyć krzesełko do karmienia z frustracją i płaczem. Daj im ich własną łyżeczkę do „dewastacji”, a drugą zachowaj do faktycznego karmienia.

Dlaczego silikon jest lepszy niż plastik w przypadku łyżeczek dla niemowląt?
Po pierwsze, twardy plastik po prostu boli, gdy dziecko gwałtownie uderzy nim we własne dziąsła (a zapewniam, że to zrobi). Silikon jest elastyczny i miękki, więc pełni również funkcję gryzaka, gdy bolą je usta. Co więcej, z całkowicie samolubnego punktu widzenia, silikon nie zawiera tych wszystkich paskudnych chemikaliów i BPA, które można znaleźć w podejrzanym, tanim plastiku, i bez szwanku znosi wizyty w zmywarce.

Jak powstrzymać dziecko przed rzucaniem łyżeczki na podłogę?
Nie da się. Przykro mi, chciałabym mieć w zanadrzu jakiś magiczny trick, ale upuszczanie przedmiotów to ich sposób na badanie grawitacji. To tylko faza. Po prostu ją podnosisz, myjesz i oddajesz z powrotem, albo – jeśli naprawdę tracisz już zmysły – kupujesz takie małe silikonowe paski, którymi przymocowujesz łyżeczkę do krzesełka.

Czy dzieci mogą bezpiecznie gryźć bambusowe łyżeczki?
Tak, te bambusowe są bezpieczne, ale są też twarde. Te od Kianao mają miękką silikonową końcówkę, która jest świetna przy samym jedzeniu, ale uchwyt to twarde drewno. Kiedy Maya była w szczytowym etapie ząbkowania, wolała obgryzać łyżeczki w całości z silikonu, ponieważ bardziej ustępowały pod naciskiem. Bambus jest przepiękny i starcza na lata, ale po prostu miejcie na nich oko, by nie włożyły sobie twardego końca za głęboko do gardła.