Cała prawda o niemowlęcych butach Nike od mamy, która uczyła się na błędach

Stoję na środku sklepu, trzymając w rękach parę malutkich sneakersów za małą fortunę, które ważą więcej niż worek mąki, a mój telefon po prostu pęka w szwach od sprzecznych wiadomości. Moja mama pisze mi, że mój dziesięciomiesięczny syn potrzebuje sztywnych zapiętków, żeby mu się kostki nie wykrzywiały. Szwagierka wysyła linki do miniaturowych bucików Nike, bo przecież na nadchodzącej sesji rodzinnej mały absolutnie musi mieć na sobie takie same Air Force'y jak jego tata. A mi wciąż dźwięczą w głowie słowa lekarki z wczorajszej wizyty, która kazała mi puścić go boso albo założyć coś, co bez problemu złożę w pół dwoma palcami.

Będę z wami szczera. Przy starszaku całkowicie uległam tej modzie. Kupiłam koszmarnie drogie, miniaturowe Jordany. Wydałam na nie mój tygodniowy budżet na zakupy spożywcze, a młody miał je na nogach dokładnie trzy razy. Pamiętam, jak siedziałam na dywanie w salonie, zalana potem, próbując wcisnąć jego pulchną, kwadratową stópkę w te małe, wysokie buty. To było dziesięć bitych minut zapasów z aligatorem. Kiedy w końcu udało mi się je zasznurować i postawiłam go na nogach, spojrzał w dół z taką miną, jakbym zalała mu stopy betonem. Spróbował zrobić jeden krok, pociągnął ciężkim butem po dywanie i poleciał twarzą prosto na kanapę.

To był koniec naszej ery markowych butów.

Dlaczego miniaturowe dorosłe sneakersy to dla niemowląt po prostu ciężarki na kostki

Prawda o większości markowych butów dla dzieci, które zewsząd atakują nas na Instagramie, jest taka: to dosłownie buty dla dorosłych potraktowane promieniem pomniejszającym. Mają grube, sztywne, gumowe podeszwy. Są twarde. W ogóle się nie zginają. Niech ich Boże ma w swojej opiece, ale projektanci z tych wielkich firm obuwniczych najwyraźniej nigdy nie mieli do czynienia z dzieckiem, które aktywnie uczy się chodzić po śliskich panelach.

Dla tych maluchów nauka chodzenia to potężny trening całego ciała. Przysięgam, że mój najstarszy tak się pocił i przegrzewał przy samej próbie dźwigania tych ciężkich sneakersów wokół stolika kawowego, że musiałam rozbierać go do samego Body Dziecięcego z Bawełny Organicznej, żeby całkiem się nie ugotował. To świetne body, nie zrozumcie mnie źle. Jest elastyczne, nie traci kształtu w praniu, a brak rękawków to wybawienie, gdy maluchom robi się gorąco od tego całego wysiłku fizycznego. Używamy ich w domu na okrągło, chociaż głównie jako podkoszulek, ponieważ moje dzieci nieuchronnie rozrzucają purée z marchewki na wszystko w promieniu pięciu kilometrów od krzesełka do karmienia.

W każdym razie, moja lekarka powiedziała mi, że dzieci uczące się chodzić muszą po prostu czuć podłogę. Nazwała to proprio-coś-tam. Propriocepcja? Chyba tak to brzmiało. Zasadniczo chodzi o to, że ich mózg cały czas próbuje zlokalizować stopy w przestrzeni. Jeśli zapakujesz tę delikatną stópkę w małą gumową cegłę, sygnał zostaje całkowicie zakłócony. Pewnie trochę teraz kaleczę medyczną terminologię, ale prawda jest taka, że ciężkie buty zaburzają ich naturalny, kaczuszkowaty chód i sprawiają, że dzieci się potykają.

A, i ta staroświecka rada od naszych babć o konieczności "usztywniania kostki" u dziecka, które uczy się chodzić? Tak, to totalna bzdura. Idźmy dalej.

Wielki test taco i to, co naprawdę działa

Moja pediatra poradziła mi, żebym robiła "test taco" za każdym razem, gdy kupuję buty dla malucha stawiającego pierwsze kroki. Jeśli nie możesz łatwo zgiąć podeszwy buta wpół – tak, by przypominał taco – używając do tego tylko jednej ręki, odłóż go z powrotem na półkę. Widzieliście kiedyś w sklepie taką dziwną kobietę, która agresywnie wygina każdy dziecięcy bucik, jakby próbowała złamać go na pół? To ja. Jestem tą mamą.

Nadal zależało mi na klasycznym, fajnym wyglądzie sneakersów, ale bez upośledzania rozwoju stóp mojego dziecka. I tak właśnie trafiliśmy na Sneakersy Niemowlęce od Kianao. Opowiem wam szybko pewną historię z nimi związaną. Mój średni syn, Leo, strasznie późno zaczął chodzić. Założyłam mu te sneakersy z miękką podeszwą na szybkie zakupy spożywcze, z pełnym przekonaniem, że będzie po prostu siedział w wózku i żuł ryżowego wafla. Podeszwy w tych butach to w zasadzie tylko gruba, elastyczna tkanina z antypoślizgowymi wypustkami od spodu. Cóż, mały urządził mi potężną awanturę w dziale z warzywami, zażądał, by odłożyć go na zimną podłogę, i tak właściwie to zrobił trzy samodzielne kroki, trzymając się kartonowej wyspy z arbuzami.

Dzięki temu, że te buty naprawdę zginały się wraz z jego stópką, nie potykał się o własne palce. Do tego mają ten uroczy, "dorosły" wygląd, ale bez absurdalnej ceny czy sztywnej, gumowej podeszwy. Mają też rozciągliwe, elastyczne sznurówki, więc nie muszę mu niczego wiązać, kiedy próbuje uciec ode mnie robiąc fikołki.

Jeśli przytłacza cię temat malutkiego obuwia i nie chcesz spędzać popołudnia na agresywnym wyginaniu butów w sklepowych alejkach, zawsze możesz zajrzeć do działu z akcesoriami dziecięcymi Kianao. Znajdziesz tam opcje z miękką podeszwą, które nie zepsują naturalnego chodu twojego dziecka.

Ten jeden popularny wyjątek, który nie jest wcale taki zły

Z drugiej strony muszę przyznać, że Nike nie jest tak do końca bez pojęcia. Niedawno wypuścili model o nazwie Nike Swoosh 1 i jest to ich pierwsza prawdziwa próba stworzenia dziecięcego buta, który ma realny sens z punktu widzenia rozwoju stopy. Jest super elastyczny, zrobiony z jakiegoś recyklingowanego materiału flyknit, więc oddycha, i podobno ma nawet pieczęć aprobaty od prawdziwych podologów i pediatrów.

Jest zdecydowanie sto razy lepszy niż standardowe obuwie dziecięce Nike. Ale dziewczyny, to wciąż drogi interes, biorąc pod uwagę, że wasze dziecko wyrośnie z nich, zanim nadejdzie kolejna pełnia księżyca. Jeśli pozwala wam na to budżet i absolutnie musicie mieć to charakterystyczne logo z "łyżwą" do stylówki waszego malucha, to jedyne popularne sneakersy, które w ogóle pozwoliłabym założyć mojemu dziecku na etapie nauki chodzenia z podparciem. Zostawcie zwykłe miniaturowe Dunki i sztywne wysokie trampki na czas, kiedy dzieci są bezpiecznie przypięte w wózku, by po prostu ładnie wyglądały – i zdejmujcie je w sekundę, gdy tylko dotkną podłogi.

Szczerze mówiąc, w połowie przypadków, kiedy zakładam najmłodszej córce jakiekolwiek buty, ona i tak zrywa je ze stóp i próbuje gryźć sznurówki. Ząbkowanie to obecnie w naszym domu jakiś absolutny koszmar. Kiedy zaczyna traktować swoje obuwie jak gryzak, po prostu się poddaję, zdejmuję jej buty i podmieniam na nasz Gryzak Panda. Jest silikonowy, ma kształt małej pandy, a jego płaska konstrukcja sprawia, że łatwo go jej utrzymać samodzielnie. Wrzucam go na chwilę do lodówki, kiedy jej dziąsła robią się naprawdę czerwone i opuchnięte. Ten gryzak dosłownie uratował mi resztki zdrowia psychicznego i uchronił ją przed zjedzeniem tych wszystkich obrzydliwych podłogowych zarazków z podeszew swoich butów.

Pogodzenie się z budżetem na buty

Dzieci wyrastają z butów w około trzy dni robocze – a przynajmniej takie odnoszę wrażenie. Będę z wami szczera: nie wydawajcie kilkuset złotych na malutkie najki, które wasz maluch założy może z pięć razy, po czym jego pulchna stópka nie zdoła się wcisnąć nawet za język buta. To po prostu całkowita strata waszych ciężko zarobionych pieniędzy.

W domu pozwólcie dzieciom biegać na boso. Jedynym minusem biegania po domu bez butów jest to, że te małe, odsłonięte paluszki są całkowicie bezbronne, gdy mały człowiek niechybnie kopnie w Miękkie Klocki Konstrukcyjne dla Dzieci, które zostawiamy rozrzucone na dywanie w salonie. Moje dzieci uwielbiają te klocki, bo mogą je bezpiecznie podgryzać i z nich budować, ale ja kocham je przede wszystkim za to, że są zrobione z miękkiej gumy. Kiedy o drugiej w nocy przypadkowo na nie nadepnę idąc po butelkę, nie muszę kwestionować wszystkich swoich życiowych wyborów, tak jak ma to miejsce w przypadku nadepnięcia na twarde plastikowe klocki.

Wewnątrz najlepiej chodzić na boso. Kupcie dokładnie jedną parę elastycznych butów z miękką podeszwą – do parku, żłobka czy na spacery po markecie. I to wszystko. Zachowajcie pieniądze w portfelu na lata poniemowlęce, bo – uwierzcie mi – te starszaki potrafią zjeść równowartość własnej wagi w świeżych malinach i borówkach w zaledwie tydzień, a to nie są tanie rzeczy.

Jesteście gotowe, żeby porzucić te sztywne miniaturowe cegły i wziąć coś, co naprawdę pozwoli waszemu dziecku uczyć się chodzić bez ciągłego lądowania twarzą na meblach? Złapcie parę tych elastycznych dziecięcych sneakersów, zanim wasz maluch wpadnie w kolejny gwałtowny skok rozwojowy.

Pytania, które pewnie właśnie sobie zadajecie

Czy dziecięce buty Nike są szkodliwe dla stóp mojego dziecka?

Nie powiedziałabym, że to jakieś czyste zło, które zrujnuje stopy waszego dziecka na zawsze, ale te standardowe, miniaturowe wersje zdecydowanie nie są najlepsze do nauki chodzenia. Są po prostu zbyt ciężkie i sztywne. Jeśli traktujecie je wyłącznie jako buty "do siedzenia w wózku", żeby maluch słodko wyglądał, to wszystko gra. Po prostu nie zmuszajcie dziecka, by stawiało w nich swoje pierwsze kroki.

Kiedy powinnam kupić buty z twardą podeszwą?

Moja pediatra wprost powiedziała mi, żebym wstrzymała się z twardą podeszwą, dopóki dziecko nie będzie pewnie i całkowicie samodzielnie chodzić na zewnątrz. Mam na myśli takie prawdziwe chodzenie, a nie ten chwiejny chód pijanego Frankensteina od kanapy do stolika. Kiedy zaczną już tuptać po żwirze i betonie na placu zabaw, możecie pomyśleć o czymś z solidniejszym spodem.

A co, jeśli w żłobku wymagają zakrytych butów dla maluchów?

To bardzo powszechna zasada! W naszym żłobku też tak jest, a chodzi o to, żeby starsze dzieci nie deptały maluchom po palcach. Wysyłam je wtedy w kapciach na miękkiej podeszwie albo w tych elastycznych sneakersach Kianao, o których wspominałam wcześniej. Spełnia to wymóg "obowiązkowego obuwia", a przy okazji zdaje test taco, więc dzieci mogą swobodnie zginać stópki.

Jak zmierzyć dziecku stopę bez wywoływania histerii?

Nawet nie próbujcie przykładać miarki do ich stopy, kiedy nie śpią. To syzyfowa praca. Ja czekam, aż mój maluch zapadnie w głęboki sen w łóżeczku, zakradam się z miękką miarką krawiecką i mierzę odległość od pięty do dużego palca. Zapiszcie sobie wynik w telefonie, żeby nie zapomnieć do następnego ranka.

Czy naprawdę muszę prać dziecięce buty?

Słuchajcie, o ile nie wdeptali w prawdziwą psią kupę albo nie zrzucili klopsika prosto na czubek buta, prawie nigdy ich nie piorę. Jeśli trochę się zakurzą, po prostu przecieram je chusteczką nawilżaną dla niemowląt. Pranie w pralce i tak zazwyczaj niszczy kształt butów z miękką podeszwą, a mówiąc szczerze, mam już wystarczająco dużo własnego prania do składania.