Szczerze o etapie rodzicielstwa z mema "pół niemowlę, pół dziecko"

Siedziałam na zimnych kafelkach łazienki w Chicago, była druga w nocy. Mój syn stał po drugiej stronie drzwi, zanosząc się tym specyficznym, hiperwentylującym płaczem, ponieważ obrałam mu banana. Sam prosił, żebym to zrobiła, ale najwyraźniej obrałam go ze złą energią. Wyciągnęłam telefon i otworzyłam Instagrama, żeby popatrzeć na coś, co akurat nie płacze. I wtedy to zobaczyłam. Na pewno znacie to zdjęcie. Wirusowy mem: w połowie uroczy niemowlak, w połowie starsze dziecko, którym wszyscy się teraz dzielą. Z jednej strony idealnie gładka twarz posłusznego bobasa. Z drugiej strony – mroczny, zamyślony i głęboko wyczerpany starszak z podpisem, że jest już po prostu starszy.

Śmiałam się tak głośno, że obudziłam męża w pokoju obok. To nie jest tylko internetowy żart. To wysoce precyzyjne narzędzie diagnostyczne. Jednego dnia masz w domu „ziemniaczka”, który po prostu sobie leży i od czasu do czasu uśmiecha się do wiatraka na suficie. A następnego dnia mieszkasz z małym dyktatorem, który wymaga policyjnego negocjatora, bo skarpetki jakoś dziwnie leżą.

Kiedy uroczy ziemniaczek zmienia się w dyktatora

Ta przemiana uderzyła w nas jakoś w czternastym miesiącu życia. Wcześniej było w miarę spokojnie. Kiedy wciąż był w fazie bycia czystym, nieskomplikowanym bobasem, mieliśmy w salonie rozstawiony Tęczowy Stojak Edukacyjny. Sprawdzał się całkiem nieźle. Naturalne drewno ładnie wyglądało w naszym mieszkaniu, a on potrafił leżeć pod nim i gapić się na małego, wiszącego słonika przez dwadzieścia minut, podczas gdy ja piłam letnią chai latte. Myślałam, że jestem genialną matką. Myślałam, że zhakowałam macierzyństwo.

Nic z tych rzeczy. On po prostu był niemowlakiem.

Bobas zniknął z dnia na dzień. Mój syn próbował wspiąć się na ten drewniany stojak w kształcie litery A, jakby zdobywał Mount Everest. Musiałam go rozmontować i schować do szafy w przedpokoju, zaraz obok odkurzacza. Nie chciał już leżeć. Chciał chodzić, ale był w tym beznadziejny. Chciał się komunikować, ale cały jego zasób słownictwa polegał na pokazywaniu palcem na lodówkę i krzyku. Słodki bobas z lewej strony podzielonego zdjęcia zniknął, a na jego miejsce pojawił się marudny, sfrustrowany współlokator z prawej.

Kiedy pracowałam na SOR-ze, widywałam pacjentów, których stan zmieniał się ze stabilnego w krytyczny w ciągu trzech minut. Uczysz się szybko oceniać sytuację i odpowiednio modyfikować protokół działania. Wychowywanie małego dziecka przypomina szpitalny triaż – z tą różnicą, że nie możesz wezwać lekarza dyżurnego, kiedy pacjent rzuca ci w głowę kubkiem niekapkiem.

Teoria doktor Gupta o mózgu małego dziecka

Przyciągnęłam go na bilans półtoraroczniaka, wyglądając, jakbym przed chwilą przetrwała mniejszą klęskę żywiołową. Nasza lekarka, doktor Gupta, patrzyła, jak mały próbuje zjeść drewnianą szpatułkę, podczas gdy ja dopytywałam, co się stało z moim słodkim dzieckiem. Byłam przekonana, że go zepsułam. Myślałam, że może dawałam mu za dużo tanich chrupek albo zrujnowałam mu psychikę, bo nie robiłam z nim wystarczająco dużo zabaw sensorycznych.

Oświeciła mnie dawką wiedzy medycznej, którą ledwo kojarzyłam z podręczników do pielęgniarstwa, choć ujęła to o wiele lepiej. Zasadniczo chodzi o to, że układ limbiczny małego dziecka rozwija się w tempie światła. To ta część mózgu, która odpowiada za wielkie, przytłaczające emocje. Jednak ich kora przedczołowa, która zarządza logiką i mówi, że niebieski kubek to funkcjonalnie to samo co zielony, jest praktycznie nieobecna. Jej „uruchomienie” trwa całe lata.

Wydaje mi się, że literatura kliniczna wspomina coś o ścieżkach neuronowych i autonomii, ale powiedzmy sobie szczerze – na co dzień wygląda to po prostu jak małe egzorcyzmy. Ten mroczny, pełen frustracji wyraz twarzy dziecka z internetowego mema jest po prostu bardzo trafnym odzwierciedleniem ich stanu wewnętrznego. Chcą kontrolować otaczający je świat, a ledwo potrafią kontrolować własne wypróżnianie. To idealny przepis na codzienne awantury.

Iluzja domu bezpiecznego dla dziecka

Nawet nie każcie mi zaczynać o fizycznych aspektach tego etapu. Kiedy są bobasami, dbanie o ich bezpieczeństwo oznacza po prostu sprzątanie małych przedmiotów z dywanu. Kiedy stają się starszakami, zyskują siłę w rękach godną pomniejszego bóstwa, a do tego ewidentny pęd ku autodestrukcji.

Cały weekend spędziłam na ponownym zabezpieczaniu mieszkania. Kupiłam te paskudne piankowe osłonki na rogi stolika, a on natychmiast odkrył, jak je oderwać i żuć niczym gumę. Każda ostra krawędź w naszym domu stała się dla niego osobistą zniewagą. Raz nakryłam go, jak próbował otworzyć zamek drzwiczek piekarnika plastikowym widelcem. Fizyczne wyczerpanie towarzyszące utrzymaniu tego dziecka przy życiu wzrosło wykładniczo. Kupiłam pancerne kotwy ścienne do komód i przez trzy godziny wdychałam pył z płyt kartonowo-gipsowych, podczas gdy mój mąż próbował znaleźć profil w naszych starych, chicagowskich ścianach. Myśleliśmy, że mieszkanie jest w 100% bezpieczne.

A potem wymyślił, że może przysunąć krzesła z jadalni do blatu kuchennego, by dosięgnąć bloku z nożami. Wszelkie protokoły bezpieczeństwa to jedna wielka iluzja.

Jeśli musisz włączyć dwadzieścia minut animowanych, śpiewających owoców, żeby chociaż przez chwilę posiedzieć w ciszy i uspokoić własny układ nerwowy – po prostu włącz ten telewizor.

Wieczorne negocjacje z zakładnikiem

Jednym z najtrudniejszych momentów tej całej „okresowej przemiany” był sen. Kiedy był noworodkiem, używaliśmy otulacza. Wyglądał jak małe burrito i spał jak kamień. Ale starszaka już nie owiniesz. Rzucają się. Kopią. Budzą się zalani potem, bo ich wewnętrzny termostat po prostu szwankuje.

Przetestowaliśmy cztery różne rodzaje śpiworków i kocyków, zanim znalazłam coś, co faktycznie zadziałało. W któryś zdesperowany wtorkowy wieczór zamówiłam Kocyk Bambusowy dla Dzieci Kosmos marki Kianao. Zwykle jestem bardzo sceptyczna wobec haseł marketingowych o „organicznych” produktach, ale funkcjonowałam na takim deficycie snu, że zaczynałam mieć halucynacje.

Posłuchajcie, ten kocyk naprawdę zdziałał cuda. Mieszanka bawełny i bambusa jest dziwnie ciężka, ale chłodna w dotyku. Całkowicie rozwiązała problem nocnych potów mojego syna. Moja lekarka wspominała, że zapobieganie przegrzewaniu jest nadal ważnym elementem bezpiecznego snu, nawet gdy dzieci rosną, ale dla mnie najważniejsze było to, że wreszcie przestał się budzić spocony i wściekły o 3 nad ranem. A on całkowicie oszalał na punkcie małych, żółtych planetek. Teraz to jego obowiązkowy, nieodłączny rekwizyt do spania.

Ponieważ wiem, na czym polega ta gra, kupiłam też wersję zapasową. Jeśli znajdziesz coś, co twoje dziecko uwielbia, musisz zdobyć duplikat, zanim to pierwsze, co nieuniknione, wyląduje w toalecie. Jako naszą drugą opcję chwyciłam Kocyk Bambusowy Kolorowe Liście. Ma dokładnie tę samą fakturę, tylko inny wzór. Muszę je podmieniać w ciemności, gdy śpi, żeby nie zorientował się, że właśnie piorę jego kosmos.

Więc jeśli właśnie patrzysz w sufit o 4 nad ranem, zastanawiając się, jak sprawić, by twoje dziecko przespało tę fazę przejściową, pomyśl o aktualizacji pościeli, zanim do reszty postradasz zmysły.

Jak my właściwie to przetrwamy

Mem jest zabawny, ale codzienne życie wymaga całkowitej zmiany strategii działania. Nie da się wychowywać kilkulatka w taki sam sposób, w jaki wychowywało się niemowlaka. Fizyczna opieka zamienia się w wojnę psychologiczną. Oto chaotyczna prawda o tym, co faktycznie sprawdza się w naszym mieszkaniu.

• Bycie ich korą przedczołową. Skoro jego logiczny mózg jest „wyłączony”, muszę go zastępować. Kiedy on rzuca się na podłogę w histerii, ja muszę obok siedzieć i emanować spokojem, co bywa koszmarnie irytujące, kiedy mam ochotę po prostu na niego nakrzyczeć.
• Iluzja wyboru. Nigdy nie pytam, w co chce się ubrać. To pułapka. Pokazuję mu dwie bluzki i pytam, czy chce tę szarą, czy niebieską. On myśli, że rządzi. Ja wiem, że nim manipuluję. Oboje wygrywamy.
• Odpuszczanie małych wojen. W lipcu chciał założyć kalosze do sklepu. Pozwoliłam mu. Ta bitwa nie była warta utraty moich zmysłów.

Po prostu weź głęboki wdech, podając ten jeden, jedyny akceptowalny niebieski kubek, i pogódź się z tym, że twoja dorosła logika nie ma w tej nowej rzeczywistości żadnego znaczenia.

Niemowlaka już tu nie ma, kochani. Pojawił się starszak. Jest głośniejszy, robi większy bałagan i ma niezwykle stanowcze opinie na temat integralności strukturalnej swoich krakersów. Ale czasami, zazwyczaj gdy mocno śpi pod tym bambusowym kocykiem, patrzę na jego twarz i znów widzę w nim tego bobasa z lewej strony zdjęcia. W tym momencie jest oboma z nich. A ja po prostu próbuję przetrwać, dopóki jego kora przedczołowa w końcu się nie ujawni.

Sprawdź akcesoria do spania, które naprawdę pomagają nam przetrwać noc, zanim po raz czwarty spróbujesz treningu snu.

Najczęściej zadawane pytania z naszej chaotycznej rzeczywistości

Czy zepsułam swoje dziecko, czy taka huśtawka nastrojów to norma?

Nie zepsułaś go. Zapytałam o to samo moją lekarkę, kiedy mój syn rzucił mi butem w twarz. Skala ich napadów złości wydaje się nienaturalna, ale to po prostu ich mózg, który na nowo się formatuje. Są sfrustrowane, bo rozumieją więcej, niż są w stanie powiedzieć. To całkowicie normalne, nawet jeśli odbierasz to jako bardzo osobisty atak.

Jak radzić sobie z napadami histerii w miejscach publicznych?

Chciałabym mieć na to jakąś kliniczną odpowiedź, ale zazwyczaj po prostu oblewam się potem i przepraszam nieznajomych. Prawdziwy trik polega na tym, by przestać się przejmować ludźmi, którzy na ciebie patrzą. Chwyć dziecko pod pachę jak piłkę do rugby, zostaw wózek z zakupami w alejce i biegnij do samochodu. Nie próbuj z nimi negocjować przy stoisku z nabiałem. To nigdy nie działa.

Co mam zrobić z tymi wszystkimi drogimi akcesoriami dla niemowląt?

Pozbądź się ich z domu. Kiedy dzieci wchodzą w ten etap, sprzęty dla niemowląt stają się tylko niebezpieczną przeszkodą do wspinaczki. Wszystkie maty edukacyjne, leżaczki-bujaczki i gniazdka niemowlęce. Sprzedaj je, oddaj albo schowaj w piwnicy. Odzyskaj przestrzeń na podłodze, bo i tak będą potrzebować miejsca, by robić okrążenia wokół twojej kanapy.

Dlaczego nagle tak nienawidzi swojego łóżeczka?

Bo zorientował się, że to pułapka. Przechodząc od bycia bobasem do starszaka, zyskują wyobraźnię przestrzenną. Jeśli, po wstaniu, górna krawędź szczebelków wypada poniżej jego klatki piersiowej, i tak nadszedł czas, by ze względów bezpieczeństwa przenieść go do łóżka dla starszaka. Tylko przygotuj się na to, że przez pierwsze dwa tygodnie będą spać na podłodze pod drzwiami jak psy stróżujące.