Czego pokolenie baby boom naprawdę nauczyło mnie o macierzyństwie

Droga Sarah sprzed dokładnie sześciu miesięcy,

Ukrywasz się teraz w małej łazience na dole. Jest wtorek, 16:13. Masz na sobie te czarne legginsy ciążowe, których zdecydowanie nie powinnaś już nosić, bo Leo ma cztery lata, a na twoim udzie widnieje tajemnicza, zaschnięta plama, której celowo postanawiasz nie badać. Twoja trzecia mrożona kawa dzisiejszego dnia poci się na blacie ze sztucznego marmuru, lekko drżąc w twojej dłoni.

Za drzwiami twoja teściowa, Barbara, beztrosko tłumaczy Mayi – która ma siedem lat i właśnie próbuje obciąć sobie grzywkę nożyczkami do papieru – że w czasach wyżu demograficznego matki po prostu wcierały odrobinę whisky w dziąsła ząbkującego dziecka i zostawiały je na całe popołudnie w drewnianym kojcu, podczas gdy same paliły Virginia Slims i oglądały opery mydlane.

Pocisz się. Zaciskasz zęby tak mocno, że szczęka będzie cię boleć przez tydzień. Wściekle przewijasz w telefonie oznaczony kolorami arkusz rozszerzania diety, słuchając jednocześnie, jak Leo krzyczy w kuchni, bo dałaś mu ten niebieski kubek zamiast tamtego nieco innego niebieskiego kubka. Kiedyś był twoim słodkim maleństwem, a teraz jest małym, apodyktycznym terrorystą, który żąda ekologicznego, ręcznie tłuczonego groszku podawanego dokładnie w temperaturze pokojowej.

Piszę to z przyszłości, żeby ci powiedzieć: odłóż telefon, weź łyk tej wodnistej kawy i przez chwilę naprawdę posłuchaj Barbary. Nie o whisky. O Boże, błagam, nie dawaj dziecku whisky. Ale o całej reszcie.

Błagam, wyrzuć te kolorowe arkusze kalkulacyjne

Wiem, że wydaje ci się, że ponosisz porażkę, jeśli nie śledzisz każdego grama przecieru, który trafia do brzuszka tego dziecka. Jesteśmy pokoleniem przeciążonym informacjami, dosłownie mamy aplikacje, które dzwonią, żeby nam powiedzieć, kiedy nasze dzieci powinny być zmęczone. Dave w zeszłym roku naprawdę ustawił sobie w telefonie alarm „idealne okno snu Leo”, a ja o mało co nie wzięłam z nim rozwodu na środku salonu.

Ale kiedy spojrzysz na to, jak wychowywało pokolenie powojennego wyżu, oni po prostu... tego nie robili. Mój lekarz, dr Aris, który pracuje w zawodzie od zarania dziejów i wygląda, jakby żył wyłącznie o czarnej herbacie i cierpliwości, powiedział mi w zeszłym miesiącu, że największym kryzysem zdrowotnym, jaki obecnie widzi u matek, nie są problemy fizyczne, ale czysty, nieskazitelny lęk. Właściwie stwierdził, że doprowadzamy się do szału, próbując zoptymalizować małych ludzi, którzy chcą tylko jeść ziemię i bawić się pustymi kartonami.

Jeszcze w 1946 roku dr Spock napisał tę niesamowicie słynną książkę o dzieciach, a jej pierwsze zdanie dosłownie mówiło rodzicom, żeby ufali swojemu instynktowi, bo wiedzą więcej, niż im się wydaje. Przeczytałam ten cytat i szczerze mówiąc, miałam ochotę rozpłakać się nad koszem na pranie. Kompletnie się pogubiliśmy. Zamiast ufać swojemu instynktowi i po prostu karmić dzieci tym, co same jemy (byle się nie zadławiły) i pozwalać im spać, gdy pocierają oczy, outsourcujemy nasz macierzyński instynkt do instagramowych influencerek, które nakładają beżowe filtry na swoje idealne, ciche dzieci.

W każdym razie chodzi o to, żebyś przestała traktować rozszerzanie diety metodą BLW jak sport wyczynowy. Daj im rozgniecionego banana. Pozwól im narobić bałaganu. Jeśli nie zjedzą, przetrwają. Naprawdę.

Absolutny koszmar tkanin syntetycznych

Teraz, chociaż przyznaję Barbarze rację w kwestii jej psychicznego luzu, musimy porozmawiać o tym, gdzie boomerzy okropnie, potwornie się pomylili, czyli w sprawach fizycznych. Era połowy stulecia była w zasadzie listem miłosnym do toksycznych chemikaliów i wysoce łatwopalnego poliestru.

Kiedy Leo był noworodkiem, jego skóra była absolutną strefą katastrofy. Dosłownie, wyglądał jak mała czerwona jaszczurka. Barbara ciągle przynosiła urocze, jaskrawe ubranka z supermarketów, a za każdym razem, gdy mu je zakładałam, pod kolanami wyskakiwały mu wściekłe, sączące się wysypki. Odchodziłam od zmysłów, testując kolejne ekologiczne oleje kokosowe i kąpiele owsiane.

Dr Aris w końcu spojrzał na mnie, westchnął i wymamrotał coś o tym, że tanie ubrania syntetyczne zatrzymują ciepło i są w zasadzie nasączone barwnikami ropopochodnymi, które niszczą barierę skórną. Nie do końca rozumiem dokładną biologię tego zjawiska – szczerze mówiąc, ledwie zdałam przyrodę w liceum – ale domyślam się, że włókna są po prostu zbyt szorstkie i zatrzymują pot, stając się wylęgarnią bakterii niczym szalka Petriego.

To był dzień, w którym wyrzuciłam połowę szafy Leo i kupiłam chyba z sześć sztuk niemowlęcych body na ramiączkach z bawełny organicznej od Kianao. Nie przesadzam, mówiąc, że te rzeczy uratowały moje zdrowie psychiczne. To tylko niewiarygodnie proste, elastyczne małe body bez rękawów, ale są w 95% wykonane z organicznej bawełny, co oznacza, że żadne dziwne pestycydy ani syntetyczne barwniki nie dotykają jego wściekłej jaszczurczej skóry.

Najlepsze jest to, że mają takie zakładki na ramionach, więc kiedy zdarzyła mu się totalna pieluchowa awaria – co zdarzało się stale, zazwyczaj w miejscach publicznych – mogłam po prostu ściągnąć całość w dół, zamiast przeciągać toksyczną kupę przez jego głowę. Pokochałam je tak bardzo, że zmusiłam Dave'a, żeby nauczył się prać w zimnej wodzie, byle tylko ich nie skurczył. To szczerze moja ulubiona rzecz, jaką kupiliśmy w tamtym pierwszym roku.

Jeśli właśnie toniesz w niemowlęcym praniu, mówię poważnie, po prostu odkryj ubranka dziecięce z bawełny organicznej, przez które nie będziesz chciała wyrywać sobie włosów z głowy. Zawsze jakość ponad ilość.

Porozmawiajmy o sytuacji z plastikowymi łyżeczkami

Inną rzeczą, którą chciałabym móc ci powiedzieć sześć miesięcy temu, to żebyś przestała podgrzewać jedzenie Leo w tych tanich plastikowych miseczkach, które odziedziczyliśmy po erze wyżu demograficznego. Wiesz, o których mówię. Tych lekko porysowanych, z mętnego plastiku, które plączą się po tyłach szafki od 1992 roku.

O 2 nad ranem wpadłam w przerażającą króliczą norę Google na ten temat. Okazuje się, że standardowe plastikowe akcesoria dla dzieci ulegają z czasem degradacji, zwłaszcza gdy codziennie wrzucasz je do zmywarki na cykl wyparzania jak jakaś wariatka (cześć, to ja). Artykuły mówiły o mikroplastiku i ftalanach przenikających do jedzenia i działających jak substancje zaburzające gospodarkę hormonalną. Średnio orientuję się w tym, co właściwie robią te substancje, ale rozumiem z tego tyle, że w zasadzie sieją spustoszenie w ich malutkich, rozwijających się hormonach.

Wpadłam w panikę i wrzuciłam każdą plastikową miskę, jaką mieliśmy, prosto do kosza na recykling, ku wielkiemu przerażeniu Dave'a. Wymieniliśmy wszystko na silikon spożywczy i ekologiczne drewno. Właściwie o wiele łatwiej to wyczyścić, bo silikon nie ma tych dziwnych zagłębień, w których potajemnie rośnie pleśń, czekając tylko, by zniszczyć ci życie.

Znajdowanie złotego środka w relacji z teściową

Słuchaj, bycie uwięzionym w pokoleniu kanapkowym to nie żarty. Jesteś wyczerpana wychowywaniem małych ludzi, a jednocześnie zarządzasz uczuciami i opiniami boomerskich rodziców, którzy uważają twoje granice za osobistą zniewagę.

Kiedy Barbara wpada z wizytą, przynosi prezenty. Zazwyczaj kocyki. Ogromne, syntetyczne, drapiące koce, od samego patrzenia na które wszystko mnie swędzi. W końcu musiałam wyznaczyć twardą granicę co do tego, co trafia do pokoju dziecięcego, co skończyło się niezwykle niezręczną rozmową, podczas której Dave tchórzliwie udawał, że naprawia nieistniejący wyciek pod zlewem.

Zaczęłam kupować własne kocyki, żeby nie dawać jej wymówki. Mam kompletną obsesję na punkcie bambusowego kocyka dziecięcego w kolorowy kosmos. Nie wiem, jaka to magia, ale tkanina bambusowa jest naturalnie antybakteryjna – co zdaniem doktora Arisa jest świetne dla dzieci, które mocno pocą się przez sen, tak jak Leo. Wzór z kosmosem jest po prostu super, z tymi małymi żółtymi i pomarańczowymi planetami. Dave'owi też bardzo się podoba, co jest rzadkością, bo estetyka wnętrzarska Dave'a to w zasadzie "akademikowy szyk".

Przyznam, że kupiłam też bambusowy kocyk dziecięcy w kolorowe kwiaty i jest... w porządku. Materiał jest dokładnie ten sam, super miękki, naprawdę dobrze oddycha i zapobiega budzeniu się dzieci w kałużach potu. Ale kwiatowy wzór bardzo kojarzy mi się z „pokojem gościnnym u babci”. Maya go uwielbia i ciąga za sobą jak pelerynę, ale to zdecydowanie nie moje estetyczne klimaty. Mimo wszystko, spełnia swoją funkcję i jest sto razy lepszy niż te poliestrowe koszmarki, które przynosiła Barbara.

Czasem mieli rację, ale błagam, zignoruj całą resztę

Czas przed ekranem. Nawet nie zaczynajmy o czasie przed ekranem. Po prostu daj im tego iPada, kiedy musisz wziąć prysznic, inaczej dosłownie zwariujesz.

Pokolenie baby boom nie miało iPadów, więc po prostu wyganiali nas na zewnątrz, dopóki nie zapaliły się latarnie. My już tak nie możemy, bo wszyscy żyjemy w stanie jakiegoś hiperczujnego przerażenia, ale możemy zapożyczyć od nich tę energię. Po prostu trochę odpuścić.

A zatem, Sarah sprzed sześciu miesięcy, siedząca w tej łazience. Wypij tę kawę. Zetrzyj nawilżaną chusteczką tajemniczą plamę z nogi. Wyjdź stamtąd, podziękuj Barbarze za historyczne ujęcie problemu alkoholizmu wśród niemowląt, zabierz nożyczki Mayi i po prostu oddychaj. Nie musisz być idealna. Musisz tylko być obecna.

Jeśli potrzebujesz całkowitej rewolucji w pokoju dziecięcym, żeby przetrwać kolejne sześć miesięcy bez całkowitego załamania nerwowego na tle egzemy i mikroplastiku, odkryj kolekcję kocyków dla dzieci od Kianao i ułatw sobie życie choćby ociupinkę.

Rzeczy, które prawdopodobnie googlujesz o 3 nad ranem

Dlaczego moja mama myśli, że wszystko, co robię z dzieckiem, jest złe?

O rany, zderzenie pokoleń jest takie prawdziwe. Boomerzy wychowywali w erze, w której autorytarne zasady były wszystkim, a dzieci miały być widziane, a nie słyszane. My wychowujemy przez „wielkie uczucia”, łagodną komunikację i milion zasad bezpieczeństwa, których oni nigdy nie mieli. Oni widzą nasz lęk i myślą, że jesteśmy słabi; my widzimy ich metody i uważamy ich za lekkomyślnych. Żadne z tych twierdzeń nie jest w pełni prawdziwe. Po prostu przytakuj, powiedz „to interesujące”, a potem i tak idź zrobić to, co miałaś zamiar zrobić.

Czy bawełna organiczna naprawdę coś daje, czy to ściema?

Kiedyś myślałam, że to wielkie oszustwo dla bogatych ludzi, którzy kupują bochenki chleba za 60 złotych, ale potem skóra Leo w zasadzie zbuntowała się przeciwko normalnym ubraniom. Ponieważ bawełna organiczna nie jest uprawiana z użyciem silnych pestycydów i nie jest wybielana do granic możliwości, jej włókna są bardziej miękkie i nie zatrzymują ciepła w ten sam sposób. Dr Aris powiedział mi, że to pozwala barierze skórnej na prawdziwe gojenie się. W naszym przypadku była to jedyna rzecz, która powstrzymała ciągłe nawroty egzemy.

Co to u licha jest to BLW (baby-led weaning) i czy muszę to robić?

Absolutnie nie. To po prostu nowoczesne określenie na „pozwolenie dziecku na samodzielne jedzenie kawałków pokarmu zamiast karmienia go papką łyżeczką”. Podobno pomaga to w motoryce małej i sprawia, że są mniej wybredne, ale jeśli patrzenie, jak twoje dziecko krztusi się kawałkiem brokuła, przyprawia cię o atak paniki, po prostu zblenduj te cholerne brokuły na papkę. Mamy z pokolenia wyżu karmiły nas kleikiem ryżowym w drugim tygodniu życia i wszyscy poszliśmy na studia. Rób to, co pozwala ci zachować zdrowe zmysły.

Jak powiedzieć teściowej, żeby przestała przynosić plastikowe zabawki?

Szczerze mówiąc, zmusiłam do tego Dave'a. Ale wymówka, której użyliśmy, zrzucała w zasadzie całą winę na lekarza. „Och, doktor jest teraz super surowy w kwestii substancji zaburzających gospodarkę hormonalną, więc wolno nam mieć tylko silikon i drewno!”. Zdejmuje to z ciebie odpowiedzialność i przerzuca ją na autorytet medyczny, który boomerzy zazwyczaj szanują. A potem po prostu po cichu oddaj te hałaśliwe plastikowe śmieci, które i tak przynosi.

Czy kocyki bambusowe naprawdę tak bardzo różnią się od tych ze zwykłej bawełny?

Cóż, trochę tak. Bambus jest dziwnie ciężki, ale jednocześnie chłodzący? Otula je w taki naprawdę kojący sposób, ale mikroskopijne luki w włóknach oznaczają, że ciepło naprawdę ucieka. Jeśli twoje dziecko poci się w nocy i budzi z płaczem, bo jest mu za gorąco, zmiana na bambus zwykle całkowicie zmienia postać rzeczy. Ponadto nie robi się sztywny i drapiący po pięćdziesięciu praniach, tak jak moje zwykłe bawełniane koce.