Nasze pierwsze święta z maluszkiem w domu (List do samej siebie)

Droga Saro sprzed dokładnie sześciu miesięcy,

Siedzisz właśnie za kierownicą naszej wysłużonej Hondy Pilot, zaparkowanej pod apteką w czymś, co można opisać tylko jako absurdalną ilość śniegu, i histerycznie płaczesz do letniej miętowej mokki na mleku owsianym. Masz na sobie te ciążowe legginsy, które mechacą się między udami, i za dużą flanelową koszulę swojego męża Marka. Masz pełnoobjawowy atak paniki, bo twojej siostrze właśnie odeszły wody. Dwa dni przed Bożym Narodzeniem. W trakcie śnieżycy.

Radio gra, a ja doskonale wiem, jaka piosenka leci, bo wyryła mi się w pamięci już na zawsze. To Darlene Love. I kiedy tak siedzisz, słuchając słów christmas baby please come home niosących się echem po aptecznym parkingu, dociera do ciebie, że sprowadzenie na świat noworodka w najgłośniejszym, najbardziej chaotycznym i przebodźcowującym tygodniu w roku będzie wymagało pokładów energii, których obecnie nie posiadasz. Jesteś wykończona. Masz dwójkę własnych dzieci — czteroletniego Leo, który aktualnie uważa się za dinozaura, i siedmioletnią Mayę, która przewraca oczami na wszystko — a teraz masz być osobą towarzyszącą przy porodzie siostry.

Jesteś przerażona.

Ale piszę do ciebie z czerwca, z perspektywą minionego półrocza i ze znacznie lepszą kawą w ręku, żeby ci powiedzieć, że to przetrwasz. Twoja siostra też to przetrwa. I Mała P też to przetrwa. Będzie to tylko wyglądało o wiele dziwniej niż w świątecznych komediach romantycznych.

Szpital w święta jest dziwnie cichy

W tej chwili najbardziej boisz się tego, że porodówka będzie świecić pustkami. Wmówiłaś sobie, że wszyscy lekarze siedzą w domach i piją grzańca, a poród twojej siostry przyjmie pewnie woźny, który obejrzał tutorial na YouTube. Przestań panikować.

Kiedy w końcu uda ci się dowieźć ją na izbę przyjęć — po tym, jak nawrzeszczysz na Marka za zaliczenie każdej możliwej dziury na autostradzie, myśląc, że to wytrzęsie z niej dziecko (anatomia tak nie działa) — odkryjesz, że w szpitalu panuje niewiarygodny spokój. Położna mojej siostry, niesamowita kobieta o imieniu Brenda, która pachniała olejkiem miętowym i anielską cierpliwością, powiedziała nam, że ponieważ wszystkie planowe wywołania porodu i cesarskie cięcia są wstrzymane na czas świąt, porodówka jest po prostu... skupiona. Zostają tylko nagłe przypadki i porody siłami natury.

Jest cicho. Światła są przygaszone. Na korytarzach panuje dziwny, niemal święty spokój. Spędzisz czternaście godzin na niewygodnym winylowym krześle, trzymając siostrę za rękę, podczas gdy ona będzie dosłownie nucić baby please, baby please come home do dziecka, które właśnie miażdży jej żebra, błagając, by po prostu przestać być w ciąży.

Twojej krwawiącej macicy nie obchodzi świąteczny indyk

Dobra, to jest ta część, o której nikt nie mówi, gdy rodzi się świąteczne dziecko. Fizyczne następstwa. O rany, te następstwa.

Twoja siostra urodzi piękną, wrzeszczącą, niespełna czterokilogramową dziewczynkę o 3:00 nad ranem w Wigilię. Zaczęliśmy nazywać ją Małą P, bo byliśmy zbyt zmęczeni, żeby wymawiać imię Penelopa, i szczerze mówiąc, tak już zostało. Ale w sekundzie, gdy wrócicie do domu rodziców w Boże Narodzenie, wasza mama będzie oczekiwać, że twoja siostra usiądzie przy stole w normalnych, sztywnych spodniach i zje suchego indyka.

Posłuchaj mnie bardzo uważnie: musisz być tym złym gliną. Musisz być ochroniarzem krocza swojej siostry.

Z tego, co powiedziała mi moja własna fizjoterapeutka uroginekologiczna po urodzeniu Leo, po odklejeniu się łożyska wewnątrz macicy zostaje dosłowna rana. Chyba mówiła, że wielkości dużego talerza? A może małego? Nie wiem, nauka bywa zawiła, ale chodzi o to, że to ogromny wewnętrzny krater. Do tego twoja siostra będzie miała szwy. Siedzenie prosto na krześle przy stole przez trzy godziny, podczas gdy wujek Gary peroruje o kryptowalutach, sprawi, że jej krocze spuchnie jak balon z wodą. Będziesz chciała spakować walizki, zalaminować rygorystyczny harmonogram odwiedzin i nawrzeszczeć na matkę, że bardziej przejmuje się stroikami świątecznymi niż hemoroidami własnej córki, ale szczerze mówiąc, po prostu zablokuj ciałem drzwi do sypialni i powiedz wszystkim, że siostra śpi.

Jeśli chcą zobaczyć dziecko, mogą spojrzeć na zdjęcie. Koniec kropka.

Przejażdżka z piekła rodem (i jak ją przetrwać)

Przewiezienie dwudniowego noworodka ze szpitala do domu przy ujemnych temperaturach odbierze ci kilka lat życia. Będziesz pocić się w swoim płaszczu. Mark włączy ogrzewanie w samochodzie na tak pełną moc, że aż zapachnie palonym plastikiem.

Mój lekarz powiedział mi lata temu, że nie można wkładać dziecka do fotelika samochodowego w puchowej kurtce zimowej, ponieważ materiał spłaszcza się podczas wypadku. Pasy mogą wydawać się napięte, ale jeśli wciśniesz hamulec, całe to powietrze uchodzi, a dziecko po prostu wylatuje z pasów jak śliski mały arbuz. Albo coś w tym stylu. Brzmiało to przerażająco. Więc trzeba ubrać je w normalne ubranka, ciasno zapiąć, a potem podwinąć koce NAD pasami.

Tutaj właśnie sytuację uratuje ten kocyk niemowlęcy z bawełny organicznej z motywem wesołych pingwinów, który kupiłaś siostrze. To dwuwarstwowy kocyk z bawełny organicznej i nie przesadzam, gdy mówię, że stał się prawdziwą zbroją ochronną dla Małej P. Ma wzór w małe czarno-żółte pingwiny i jest szokująco ciężki jak na bawełnę? Nie jak kołdra obciążeniowa, ale jest konkretny. Otuliliśmy nim szczelnie fotelik (oczywiście na wierzchu zapiętych pasów) i idealnie zablokował wiatr. Co ważniejsze, po dotarciu do domu stał się fizyczną barierą. Kiedy dziecko jest całkowicie opatulone w pingwiny, wścibscy krewni są odrobinę mniej skłonni, by wyciągać swoje nieumyte, pełne zarazków ręce i dotykać jego twarzy.

Serio. Najlepiej wydane pieniądze w moim życiu. Kup taki sam dla siebie.

Swoją drogą, nie zawracaj sobie głowy taszczeniem do domu wielkiej torby z pieluchami. Po prostu wepchnij chusteczki i pieluszkę do kieszeni.

Maluchy rujnujące estetykę

Podczas gdy ty bawisz się w doulę i ochroniarza siostry, Mark będzie w domu próbował powstrzymać Mayę i Leo przed zniszczeniem domu. Przyniesie to mieszane rezultaty.

Jeśli ty również toniesz w świątecznym chaosie i po prostu potrzebujesz kogoś, kto magicznie dostarczy miłe, bezpieczne, nietoksyczne rzeczy prosto pod twoje drzwi, żebyś nie musiała zakładać stanika i jechać do sklepu, zobacz wszystkie ekologiczne niezbędniki tutaj.

W każdym razie, Mark uznał, że świąteczny poranek to idealny moment, by złożyć drewniany stojak edukacyjny Alpaka z zabawkami z motywem tęczy i pustyni, który kupiliśmy w prezencie na zbliżające się narodziny Małej P. Pomyślał, że uroczo wyjdzie na zdjęciach pod choinką. I jasne, jest piękny. To taki minimalistyczny drewniany stojak w kształcie litery A, z szydełkową alpaką i małym drewnianym kaktusem. Wygląda, jakby wyrwano go z magazynu wnętrzarskiego, a nie z naszego chaotycznego salonu, który obecnie pachnie zsiadłym mlekiem i igłami sosny.

Ale szczera prawda jest taka: uważam, że sprawdził się po prostu okej, biorąc pod uwagę naszą specyficzną sytuację. Dlaczego? Bo Maya, która ma siedem lat i teoretycznie potrafi panować nad impulsami, od razu uznała, że wiszący drewniany kaktus to doskonała broń. Z kolei Leo, jako czteroletni dzikus, próbował wspinać się po stojaku jak po drabinie. Jakość jest zachwycająca — drewno jest super gładkie, a szydełkowe elementy miękkie — ale trzymanie starszego, siejącego spustoszenie rodzeństwa z dala od estetycznych zabawek dla niemowląt to praca na pełen etat. Spędziłam połowę świątecznego poranka, krzycząc: "NIE BIJ BRATA ALPAKĄ!".

Jeśli masz jedno dziecko, to po prostu marzenie. Ale jeśli masz całą watahę dzikich zwierząt w postaci starszego rodzeństwa, może lepiej trzymaj ten stojak w pokoju dziecięcym za zamkniętymi drzwiami.

Jedzenie na podłodze

Skoro już mowa o tym, jakim dzikusem jest Leo, pomówmy o świątecznych obiadach. Przywieźliśmy Małą P do domu, moja siostra poszła spać, a ja w końcu usiadłam, żeby coś zjeść.

Leo siedział w swoim krzesełku do karmienia, nakręcony cukrowymi laskami i chęcią robienia na złość. Chwycił swój ceramiczny talerz z purée ziemniaczanym i cisnął nim jak frisbee przez jadalnię mojej matki. Talerz roztrzaskał się na kawałki. Purée było dosłownie wszędzie.

Moja zeszła Saro, na litość boską, spakuj tę silikonową miseczkę z przyssawką. Zostawiłam ją w szafce w domu, bo pomyślałam: "Och, są święta, użyjemy ładnej zastawy". Nie. Nigdy nie używaj ładnej zastawy. Ta silikonowa miseczka to koło ratunkowe. Trzyma się tacki od krzesełka, jakby była do niej przyklejona na cement. Jest zrobiona w 100% z silikonu spożywczego, więc nie jest nafaszerowana jakimiś dziwnymi toksynami z plastiku, no i nie tłucze się, kiedy czterolatek niechybnie ją oderwie i zrzuci na podłogę. Po prostu się odbija.

Jest też dostępna w ładnych kolorach, więc nie wygląda na zdjęciach ze świąt jak tani, plastikowy śmieć w tle. Ale przede wszystkim oszczędzi ci zeskrobywania sosu pieczeniowego z dywanu, podczas gdy twoja siostra krwawi na piętrze. Weź tę miskę.

Brutalna prawda o piosenkach

Znasz tę starą piosenkę, Christmas Baby Please Come Home? Nabiera zupełnie nowego znaczenia, kiedy dosłownie próbujesz po prostu przewieźć kruchego, maleńkiego człowieka spod jarzeniówek w szpitalu do bezpieczeństwa słabo oświetlonej sypialni tak, by nikt nie złapał wirusa RSV.

Będziesz czuła ogromną presję, by uczynić te chwile magicznymi. Żeby ubrać dziecko w malutki pajacyk z czerwonego aksamitu. Zrobić mu zdjęcie pod choinką.

Chrzanić aksamitny pajacyk. Czerwony aksamit i tak nie przepuszcza powietrza, a z reguły ma też te drapiące, syntetyczne metki, od których noworodki wpadają w histerię. Ubierz to dziecko w śpioszki z bawełny organicznej zapinane od dołu na suwak (ponieważ zatrzaski po ciemku to forma psychologicznych tortur) i daj sobie spokój.

Magia wcale nie tkwi w estetyce. Magia kryje się w przetrwaniu. W tym momencie, kiedy twoja siostra w końcu może położyć się we własnym łóżku, oparta na trzech poduszkach, pijąc wodę ze szpitalnego kubka i trzymając Małą P na piersi w cichej ciemności. Kryje się w tobie, gdy siedzisz obok niej na podłodze, jedząc zimny kawałek ciasta i wiedząc, że obie przetrwałyście tę najtrudniejszą część.

Spojrzysz na to wszystko za sześć miesięcy i zdasz sobie sprawę, że było to pełne bałaganu, chaosu i potwornie wyczerpujące. I jednocześnie idealne.

A teraz otrzyj oczy, dokończ tę okropną kawę i wejdź do środka. Ona na ciebie czeka.

Ściskam,
Sarah (która w końcu się trochę wyspała)

Zanim przejdziesz do sekcji pytań i odpowiedzi, jeśli spodziewasz się świątecznego malucha i chcesz zaopatrzyć się w rzeczy, które naprawdę ułatwią ci życie, zamiast tylko ładnie wyglądać na Instagramie, sprawdź pełną kolekcję zrównoważonych niezbędników od Kianao.

Bez ściemy: szczere Q&A o świątecznych noworodkach

Czy naprawdę muszę zabierać dziecko do rodziny na Boże Narodzenie?

Absolutnie nie. O rany, nie. Jeśli właśnie urodziłaś, twoim jedynym zadaniem jest powrót do zdrowia i utrzymanie tego małego ziemniaczka przy życiu. Masz wbudowaną, zatwierdzoną przez lekarza wymówkę, żeby przez najbliższe cztery tygodnie siedzieć w domu na kanapie w pieluchach dla dorosłych. Skorzystaj z niej. Jeśli ludzie chcą zobaczyć dziecko, mogą przynieść wam zapiekankę, zostawić na werandzie i pomachać przez okno.

Czy szpital w święta naprawdę jest pusty?

Pusty w sensie braku pacjentów na planowe zabiegi? Tak. Pusty z braku personelu? Nie. Szpitale po prostu się nie zamykają. Na porodówce mojej siostry była pełna obsada dyżurujących lekarzy, anestezjologów i położnych, którzy szczerze mówiąc, mieli całkiem niezły nastrój, bo nie było paniki. Przynieśli nam malutkie czapeczki zrobione na drutach przez wolontariuszy. Jest tam dziwnie spokojnie.

Jak ubrać noworodka na zimową podróż samochodem, żeby nie zmarzł?

Na cebulkę, ale w cienkie warstwy. Mój lekarz wbił mi to do głowy: żadnych kurtek puchowych w foteliku. Kropka. Ubierz dziecko w bawełniane body z długim rękawem, spodenki, skarpetki i polarowy sweterek, który przylega do ciała. Mocno zapnij pasy. Potem podwiń solidny koc (taki jak ten nasz bawełniany w pingwiny) na wierzchu pasów. Nic mu nie będzie na dystansie od drzwi szpitala do wcześniej nagrzanego samochodu.

Co, jeśli starsze dzieci będą zazdrosne o nowe niemowlę w czasie świąt?

Będą. To nieuniknione. Kiedyś Leo rzucił we mnie zabawkową ciężarówką, bo uwaga skupiła się na Mayi. Miej pod ręką jakieś tanie, zapakowane "prezenty od noworodka" dla starszych dzieci, kiedy przyjadą do szpitala albo kiedy wrócicie do domu. To przekupstwo, owszem. Ale rodzicielstwo przetrwania to i tak w 90% przekupstwo. Po prostu się z tym pogódź.

Jak radzić sobie z krewnymi, którzy ciągle chcą trzymaować dziecko?

Chustowanie. Przywiąż to niemowlę do swojej klatki piersiowej w chuście albo w nosidle. To niewiarygodnie wręcz krępujące społecznie, gdy ciocia Krysia próbuje wyrwać śpiące dziecko z mocno zawiązanego materiału przyczepionego do twojego tułowia. Jeśli to zawiedzie, po prostu kłam i powiedz, że lekarz kazał "nie przekazywać sobie dziecka z rąk do rąk w sezonie grypowym". Zwal to na lekarza. Zawsze zwalaj na lekarza.