Moja era chustonoszenia: jak przetrwałam fazę małego przyklejki

2:14 w nocy. Wtorek w połowie listopada. Stałam na środku naszej ciasnej, wąskiej kuchni, ubrana w legginsy ciążowe, które pachniały lekko ulanym mlekiem i zwietrzałą kawą. Rozpaczliwie próbowałam owinąć sobie wokół tułowia prawie pięć metrów szarego, elastycznego materiału, podczas gdy mój syn Leo krzyczał wniebogłosy, jakbym próbowała zrujnować mu życie. Mój mąż, Mark, kręcił się niezgrabnie koło mikrofalówki z na wpół zjedzonym batonem proteinowym w dłoni, posyłając mi irytujące spojrzenie pełne litości i czystego przerażenia. Próbowałam właśnie zawiązać chustę do noszenia dzieci, o której moja brytyjska teściowa mówiła z wielkim entuzjazmem. Szczerze mówiąc, brzmiało to dla mnie jak nazwa jakiegoś topornego sprzętu trekkingowego z lat 90., ale w tamtej chwili byłam gotowa przykleić sobie dziecko do klatki piersiowej taśmą klejącą, gdyby tylko to miało uciszyć je na pięć minut.

Prawdę mówiąc, przez połowę czasu żałowałam, że nie opiekuję się Tamagotchi z mojego dzieciństwa, zamiast prawdziwym, wrzeszczącym człowiekiem, który właśnie zwrócił na moją szyję. Etap noworodkowy to totalne szaleństwo.

Porady z internetu kompletnie cię zniszczą

Pozwólcie, że powiem wam, czego absolutnie NIE powinniście robić, gdy jesteście potwornie niewyspani i próbujecie ogarnąć, jak po raz pierwszy bezpiecznie przywiązać do siebie kruchą, małą istotkę. Nie wyciągajcie telefonu i nie włączajcie 45-minutowego poradnika na YouTube, nagranego przez jakąś niemożliwie spokojną kobietę w nieskazitelnie białej, lnianej sukience. Wiecie dokładnie, o jakim typie filmiku mówię. Ona jakoś od niechcenia przerzuca sobie śpiącego noworodka przez ramię, wiąże piękny węzeł na plecach jedną ręką i wraca do pieczenia rzemieślniczego chleba na zakwasie, uśmiechając się pogodnie do kamery. Obejrzałam kilkanaście takich nagrań, łkając na kanapie i czując się jak totalne dno, bo moja rzeczywistość przypominała raczej spocone zapasy ze wściekłą ośmiornicą.

Odpuśćcie sobie też te śmieszne instrukcje przypominające origami, które są upchnięte w pudełku. Przysięgam, że ktokolwiek rysuje te schematy, nie widział prawdziwego niemowlaka od dekad. Na papierze zawsze widać idealnie współpracującą lalkę, która siedzi grzecznie w materiałowej kieszonce. Całkowicie ignoruje to fakt, że prawdziwe dzieci natychmiast zaczynają wiercić się wokół twojego obojczyka jak wściekłe małe borsuki, gdy tylko jako tako je zamocujesz. Mój pierwszy tydzień z Mayą spędziłam praktycznie na płaczu, gorączkowo rozwiązując węzły co trzy minuty, bo byłam przekonana, że ona się tam dusi.

Doskonale pamiętam, jak o trzeciej nad ranem przewijałam mroczne fora dla rodziców, czytając setki sprzecznych komentarzy od obcych ludzi o tym, że niszczę kręgosłup własnego dziecka, wiążąc chustę za ciasno, za luźno albo za wysoko. Cały ten przemysł poradnikowy sprawia, że czujesz się tak, jakby jeden krzywo założony kawałek materiału miał spowodować nieodwracalne uszkodzenia. Wszyscy powtarzają, że chustonoszenie to najlepszy patent na uwolnienie rąk, ale nikt nie wspomina o tym, jak stroma i koszmarna jest krzywa uczenia się, gdy funkcjonujesz na dwóch godzinach snu.

Aha, chusty kółkowe są przepiękne i bardzo estetyczne, ale moje lewe ramię dosłownie umierało po dziesięciu minutach, więc ten temat po prostu pominiemy.

Spocona rzeczywistość ubranek dla noworodków

Oto kolejna super zabawna rzecz, o której nikt nie ostrzega, kiedy stajesz się ludzkim kangurem dla swojego dziecka. Będziesz się pocić. I to tak, że pot będzie dosłownie spływał ci po żebrach. Zasadniczo tworzysz bagienny mikroklimat między swoją klatką piersiową, a ich maleńkim, gorącym jak piec ciałkiem. Z Leo w końcu zorientowałam się, że połową powodu, dla którego rzucał się i krzyczał w chuście, nie było to, że nienawidził noszenia. Chodziło o to, że ubrałam go w jakiś koszmarny, nieoddychający, poliestrowy dresik, który dostaliśmy od cioci. Ciocia kupiła nam taki gruby, włochaty, podszyty polarem kombinezon misia, a włożenie ubranego w to dziecka do ciasnej chusty tworzyło w zasadzie przenośną saunę.

Ostatecznie przerzuciliśmy się na Niemowlęce body bez rękawów z bawełny organicznej, które, okej, wiem, że brzmi jak kolejne zwykłe body, ale posłuchajcie mnie. To w 95% bawełna organiczna, super cienka, ale bardzo rozciągliwa, i to dosłownie uratowało moje zdrowie psychiczne, bo Leo przestał się przegrzewać, kiedy go nosiłam. Zdejmowałam mu wszystko aż do pieluszki, zostawiałam tylko to body bez rękawów i dopiero wtedy go motałam. To szczerze jedno z nielicznych ubranek, które chciało mi się codziennie prać ręcznie w umywalce, bo potrzebowaliśmy go do naszych codziennych drzemek w chuście. Ten materiał po prostu oddycha o niebo lepiej niż ten syntetyczny szajs, którego używaliśmy wcześniej. A ubieranie „na cebulkę” przy chustonoszeniu to i tak jedno wielkie kłamstwo, bo to ciepło twojego ciała odwala całą robotę.

Dlaczego moja pediatra przyprawiła mnie o zawał w kwestii bioderek

Kiedy w końcu dowlokłam się do gabinetu dr Evans na bilans pierwszego miesiąca, byłam wrakiem człowieka. Spojrzała na Mayę zwisającą niezgrabnie na moim brzuchu i praktycznie urządziła mi pełną miłości interwencję prosto w gabinecie numer trzy. Moja pediatra stwierdziła, że całkowicie źle układam nóżki i wyjaśniła, że w tych pierwszych miesiącach ich małe bioderka są miękkie jak galareta. Własnoręcznie poprawiła Mayę, pokazując mi, jak podwinąć jej miednicę, żeby kolanka znalazły się na wysokości moich żeber. Nazwała to ułożeniem w „literę M” i powiedziała, że trzymanie dziecka w takim głębokim, żabim przysiadzie zapobiega późniejszej dysplazji stawów biodrowych.

Wspomniała też od niechcenia, że noszenie dziecka przez kilka godzin dziennie potrafi o połowę zmniejszyć jego płacz. Że co, 43 procent mniej płaczu? Chyba czytałam gdzieś później, że ten cały kontakt klatka do klatki wyzwala w ich mózgach oksytocynę i pomaga ustabilizować te ich rozedrgane, maleńkie serduszka, ale nie jestem naukowcem. Wiem tylko, że kiedy w końcu przestałam siłować się z materiałem i ułożyłam Leo w dobrej, ergonomicznej pozycji żabki, odleciał w równe trzy minuty.

Nawet z tą magiczną pozycją „M”, mój niepokój o ich oddychanie był wciąż kompletnie poza kontrolą. Ciągle zaglądałam w dekolt koszulki, przekonana, że robię to źle. W końcu wykułam na blachę akronim zwany zasadami TICKS. Jeśli jesteście kłębkiem nerwów tak jak ja, ta lista naprawdę pomaga uspokoić gonitwę myśli:

• T - Tight (Ciasno): Materiał musi przylegać na tyle mocno, by dziecko czuło się całkowicie bezpiecznie przyciśnięte do twojej klatki piersiowej.
• I - In view (W zasięgu wzroku): Zawsze musisz widzieć tę małą, ściśniętą buźkę, bez konieczności odsuwania materiału na bok.
• C - Close enough to kiss (Wystarczająco blisko, by złożyć pocałunek): Brzmi to niesamowicie słodko, dopóki dziecko niespodziewanie nie uleje ci prosto na brodę.
• K - Keep chin off chest (Bródka z dala od klatki piersiowej): To kluczowe, aby utrzymać te malutkie drogi oddechowe drożnymi.
• S - Supported back (Podparte plecki): Dziecko musi być podtrzymywane na tyle stabilnie, żeby nie osuwało się jak smutny worek mąki.

Wkraczamy w budzącą grozę fazę potwora śliniącego

Przewińmy do momentu, w którym Leo miał około sześciu miesięcy. Wciąż uskutecznialiśmy to całe noszenie dzień w dzień, ale wtedy był już mniej śpiącym ziemniaczkiem, a bardziej ciężkim, wiercącym się, ząbkującym goblinem. Kiedy nosiłam go po markecie, próbując kupić mleko, on potrafił po prostu agresywnie żuć materiałowy pasek chusty. Zostawiał przy moim obojczyku wielkie, mokre plamy śliny, co w kontakcie ze skórą było po prostu obrzydliwe.

W końcu kupiłam Silikonowo-bambusowy gryzak dla niemowląt Panda i użyłam taniej zawieszki do smoczka, żeby przypiąć go bezpośrednio do szelek. Jest całkiem uroczy. Te małe, wypukłe tekstury zdawały się zaspokajać jego potrzebę gryzienia czegokolwiek i z pewnością uratowały moje ramiona od bycia dosłownie przeżutymi na wylot. Czasami denerwował się i rzucał gryzakiem, więc dyndał na klipsie podczas gdy on zawodził, ale ogólnie to świetny sposób na odwrócenie uwagi, kiedy stoisz w kolejce do kasy.

Szczerze mówiąc, jeśli nosicie w chuście i wchodzicie właśnie w budzącą grozę fazę potwora śliniącego, zróbcie sobie przysługę i sprawdźcie kolekcję organicznych zabawek na ząbkowanie od Kianao, zanim wasze ulubione koszulki zostaną doszczętnie zrujnowane.

Kiedy mój mąż odkrył taktyczny sprzęt trekkingowy

Zanim Maya skończyła roczek, całkowicie porzuciliśmy długie, elastyczne chusty. Moje plecy po prostu nie dawały już rady z takim ciężarem. Mark był wniebowzięty, bo w końcu kupiliśmy jedno z tych usztywnianych nosidełek z klamrami w formie plecaka. Uparł się, by nazywać to swoim „sprzętem taktycznym” i spędził bite trzy godziny, analizując statystyki rozkładu masy różnych marek, zanim dokonał zakupu, bo w końcu to cały on. Nosi to nosidło z dziwną, przesadnie pewną siebie dumą na niedzielnym targu rolnym, wskazując na klamry podtrzymujące lędźwia każdemu, kto tylko chce go słuchać.

O matko, pozwólcie, że opowiem wam o próbach ładnego ubrania dziecka, kiedy wiecie, że zaraz wyląduje w usztywnianym nosidle. To właściwie syzyfowa praca. Na zeszłoroczne wesele mojej siostry w plenerze, kupiłam Mayi to absolutnie przepiękne Body niemowlęce z falbankami z bawełny organicznej. Materiał jest niewiarygodnie miękki, a te delikatne falbanki na ramionach po prostu zniewalają. Ale w sekundzie, gdy przypięłam ją do wielkiego plecaka Marka, grube, płócienne pasy całkowicie spłaszczyły te urocze detale. Wciąż wyglądała prześlicznie, kiedy w końcu wypuściliśmy ją, żeby mogła raczkować po trawie, a oddychająca bawełna organiczna sprawiła, że nie dostała okropnych potówek od spoconych pleców Marka. Niemniej ostrzegam: nie oczekujcie, że subtelne wykończenia rękawków przetrwają ciasne pasy pancernego zestawu turystycznego.

W końcu i tak musisz odłożyć je na podłogę

Prędzej czy później wasze ramiona będą dosłownie błagać o litość i będziecie musieli odkleić to słodkie, spocone dziecko od swojego ciała i odłożyć je na ziemię. Wiem, że w internecie wszystko wygląda tak, jakby należało nosić niemowlaka 24 godziny na dobę, ale czasami trzeba napić się gorącej kawy w samotności. Kiedy Leo w końcu wszedł w ten etap, gdy chciał łapać i uderzać w przedmioty, położenie go pod Drewnianym stojakiem edukacyjnym | Zestaw Tęczowa Karuzela stało się moim złotym biletem do piętnastu minut wolności. Ten mały, drewniany słonik jest uroczy, naturalne kolory nie biją po oczach tak, jak te potworne, plastikowe koszmarki, które dostaliśmy na baby shower, a do tego zabawka na tyle zajmowała jego mały mózg, że mogłam usiąść na kanapie i w spokoju pogapić się w ścianę. To po prostu cudownie prosta, cicha zabawka.

Słuchajcie, cała ta przygoda z przypinaniem dziecka do klatki piersiowej jest chaotyczna, lepka od potu i pełna panicznego przeglądania się w lustrze, żeby upewnić się, czy na pewno oddycha. Pewnie ze pięćdziesiąt razy zawiążecie węzeł w zły sposób. Na sto procent dziecko uleje wam prosto w dekolt. Ale to uczucie, kiedy ich ciężka, mała główka wreszcie opada na waszą klatkę piersiową w głębokim śnie, a wy nagle doceniacie, że macie wolne ręce, żeby zrobić sobie kanapkę? To absolutna magia.

Zanim przejdziemy do trudnych pytań, które – wiem to – wciąż chodzą wam po głowie, poświęćcie chwilę, by przejrzeć organiczne kocyki dziecięce i akcesoria od Kianao. Bo ostatecznie kiedyś i tak będą musiały zasnąć we własnym łóżeczku.

Trudne pytania, których z przemęczenia nie chce ci się googlować

Czy nóżki mojego dziecka nie zdrętwieją, jeśli będą tak po prostu zwisać?

O rany, ten konkretny strach spędzał mi sen z powiek przez całe tygodnie. Byłam przekonana, że odcinam Mayi krążenie. Moja pediatra obiecała mi, że dopóki dziecko jest w pozycji głębokiego przysiadu w „literkę M”, a materiał podpiera mu uda aż pod same doły podkolanowe, nic mu nie grozi. Natomiast jeśli nóżki zwisają prosto w dół jak u szmacianej lalki, to znak, że trzeba poprawić wiązanie.

A co, jeśli będą przeraźliwie krzyczeć, kiedy włożę je do chusty?

Kiedy próbowałam zawiązać Leo pierwsze kilkanaście razy, wrzeszczał jak opętany. To zupełnie normalne. Dzieci są przyzwyczajone do bycia ciasno zwiniętymi w łonie matki, a nagle ty wciskasz je do jasno oświetlonej materiałowej kieszeni. Nauczyłam się, żeby najpierw go nakarmić, potem włożyć do nosidła, a potem od razu wyjść na zewnątrz. Zmiana temperatury i kołysanie podczas marszu zazwyczaj wywoływały u niego taki szok, że w kilka minut milkł jak zaklęty.

Czy te drogie plecaki turystyczne naprawdę są lepsze?

Mój mąż Mark uważa, że to usztywniane nosidło to najlepszy wynalazek od czasu chleba w kromkach, ale szczerze mówiąc, to zależy od wieku dziecka. W pierwszych sześciu miesiącach zdecydowanie wolałam miękką, elastyczną chustę, bo czułam się w niej jak w wygodnym T-shircie. Kiedy jednak maluchy stają się cięższe i zaczynają w pełni kontrolować główkę, usztywniane plecaki są niesamowitym wybawieniem dla odcinka lędźwiowego.

Czy mogę pić gorącą kawę, kiedy je noszę?

Nie jestem na pewno z policji dziecięcej, i sama przetrwałam poranki, w których dopadała mnie totalna desperacja. Ale po tym, jak przypadkowo upuściłam malutką kroplę letniego latte na stopę Leo i przeżyłam z tego powodu kompletne załamanie nerwowe, przy noszeniu dziecka przerzuciłam się wyłącznie na mrożoną kawę lub kubki termiczne z blokadą chroniącą przed rozlaniem. Tyle stresu nie jest po prostu tego warte.

Jak mam sikać, nosząc dziecko?

Po prostu to robisz. Mówię serio. Człapiesz do łazienki, jedną ręką przytrzymujesz czubek ich głowy, żeby nie odchyliła się niespodziewanie do tyłu, no i jakoś to ogarniasz. Prawdziwym wyzwaniem jest próba podciągnięcia spodni z powrotem za pomocą jednej ręki, bez budzenia malucha. Gorąco polecam inwestycję w bardzo elastyczne dresy na pierwsze cztery miesiące.