Drama z dzieckiem Megan Walerius i to, co chciałbym wiedzieć kilka miesięcy temu

Cześć stary. Siedzisz właśnie na płytkach w łazience o 3:14 w nocy, scrollując Twittera, podczas gdy para spod prysznica teoretycznie odtyka nos twojego pięciomiesięcznego malucha. Wiem to, bo jestem tobą, tyle że sześć miesięcy w przyszłości. Młody ma już jedenaście miesięcy, a ja piszę to, gdy on drzemie – co jest swoistą aktualizacją oprogramowania jego harmonogramu snu, która faktycznie jakoś tam działa. Ale muszę z tobą pogadać o tych plotkach z reality-show, które twoja żona właśnie czyta na iPadzie w ciemnościach, bo to idealnie podsumowuje ten absolutny chaos, przez który za chwilę przejdziemy.

Kojarzysz Megan „Sparkle” Walerius z tego sezonu Miłość jest ślepa, który Sarah kazała nam oglądać, gdy w zeszłym roku kompilowałem kod? No więc właśnie urodziła dziecko. Cały internet dostaje teraz zbiorowego bzika na punkcie ogłoszenia ciąży przez Megan Walerius, głównie dlatego, że trzymała to w całkowitej tajemnicy. Ludzie odstawiają cyfrową kryminalistykę, próbując odtworzyć oś czasu z jej nowym partnerem, Paulem Wegmanem – który chyba jest jakimś prezesem od robotyki, co sprawia, że cała ta obsesja na punkcie nowego tatusia przypomina dziwną operę mydlaną dla technologicznych nerdów.

Ale nie piszę do ciebie z powodu plotek. Piszę, bo Megan wystąpiła niedawno w podcaście i zrzuciła z siebie mnóstwo szczegółów na temat swojego porodu i taktyk przetrwania w połogu, co wywołało u mnie potężny flashback. Podobno myślała, że w ogóle nie może zajść w ciążę przez jakąś wrodzoną anomalię, ale biologia człowieka to w zasadzie taki przestarzały kod źródłowy, który i tak czasami odpala niespodziewany skrypt, niezależnie od tego, co mówią wymagania systemowe.

Słuchając jej historii, dotarło do mnie, jak bardzo nie mieliśmy o niczym pojęcia. Więc oto wysoce nieautoryzowany, głęboko nienaukowy raport z tego, na co tak naprawdę musisz się przygotować przez kilka najbliższych miesięcy, przefiltrowany przez dramy celebrytów, które właśnie przepalają algorytm TikToka twojej żony.

Plan porodu to były tylko testy beta

Oto zabawny fakt, którym podzieliła się Megan: zaplanowała piękny, naturalny poród w butikowym centrum narodzin. Rodziła przez dwadzieścia godzin. A potem system padł i skończyła na awaryjnym transferze do szpitala na ostre cięcie cesarskie. Brzmi znajomo? Powinno, bo dosłownie przed chwilą przeżyliśmy nieco mniej efektowną wersję dokładnie tego samego scenariusza.

Kiedy Sarah i ja tworzyliśmy nasz plan porodu, potraktowałem to jak harmonogram projektu. Miałem wypunktowaną listę. Miałem konkretne życzenia dotyczące oświetlenia. Miałem playlistę na Spotify posortowaną według BPM. Byłem niesamowicie naiwny. Okazuje się, że około jedna trzecia wszystkich dzieci przychodzi na świat przez cesarkę – tak przynajmniej wynika z panicznego, przerażonego googlowania, które uprawiałem, siedząc na oświetlonej świetlówkami izbie przyjęć w za małym fartuchu medycznym. Nasz pediatra, dr Lin, podczas kontroli po dwóch tygodniach mimochodem wspomniał, że transfery do szpitala zdarzają się całkiem sporej grupie mam rodzących po raz pierwszy, ale nikt nie przypina takich rzeczy na swoich tablicach na Pintereście.

Musisz spakować torbę do szpitala pod kątem rekonwalescencji chirurgicznej, nawet jeśli myślisz, że żona po prostu wyda dziecko na świat z wydechem w wannie z ciepłą wodą. Sarah przypomniała mi później – i to dość dosadnie – że to nie mi rozcięto brzuch, więc moje zdanie na temat czasu rekonwalescencji jest z matematycznego punktu widzenia całkowicie nieistotne. Ale jako facet od przynoszenia zapasów, powiem ci, że musisz kupić ubrania, które nie będą dotykać jej blizny. Spakuj gigantyczne majtki. Spakuj luźne koszule. Załóż z góry, że wszechświat w ostatniej chwili nadpisze wasz plan porodu, i po prostu nastaw się na szybkie rozwiązywanie problemów.

Dlaczego dyskusje o nocnej niani doprowadzają mnie do szału

Okej, to jest ta część sagi o Megan Walerius, przez którą naprawdę miałem ochotę wrzucić telefon do rzeki. W tym podcaście rzuciła nowym rodzicom, że ostatecznym hackiem na przetrwanie w połogu jest „po prostu zatrudnienie nocnej niani”. Nazwała to totalnym przełomem, zakładając, że ma się na to „odpowiednie środki”.

W zeszłym miesiącu śledziłem dane o śnie naszego dziecka w arkuszu kalkulacyjnym przez dokładnie 14 kolejnych dni i mogę potwierdzić, że tracenie dwóch godzin snu każdej nocy sprawia, że stojąc w kuchni masz halucynacje i słyszysz widmowy płacz. Ta czysta finansowa czelność, by sugerować, że normalne, niespokrewnione z prezesami korporacji rodziny powinny po prostu wynająć specjalistę za 300 dolarów za noc, żeby siedział w pokoju dziecięcym, jest dla mnie niepojęta. Jasne, gdybym miał fundusz z kapitałem podwyższonego ryzyka na utrzymanie domu, też zleciłbym na zewnątrz te nocne karmienia o 2:00. Ale nie mam. Mamy kredyt hipoteczny i lekko wadliwy ekspres do kawy.

Skoro nie stać nas na przydzielenie dodatkowego użytkownika do obsługi nocnych zmian, będziesz musiał wymyślić z Sarah taki algorytm snu zmianowego, który nie skończy się rozwodem. Amerykańska Akademia Pediatrii i tak chce, żeby dziecko było w waszym pokoju przez pierwsze sześć miesięcy, żeby zapobiec SIDS, co według wyjaśnień dr Lin ma jakiś związek z tym, że dziecko słyszy wasz oddech. Więc nocna niania w innym pokoju mogłaby i tak poważnie kolidować z tym protokołem, chociaż nie mam najmniejszych kwalifikacji, by interpretować badania medyczne o 4 rano. Po prostu bierz zmianę od 20:00 do 1:00 w nocy, pozwól Sarah spać w zatyczkach do uszu i zaakceptuj fakt, że w dającej się przewidzieć przyszłości twój mózg będzie działał na 20% baterii.

Sprzęt, który naprawdę przetrwał w naszym domu

Jako że do ojcostwa podszedłem w ten sposób, że zacząłem z paniki kupować wszystko w internecie, zgromadziliśmy żenującą ilość plastikowych śmieci. Błagam cię, przestań kupować elektroniczne zabawki, które świecą. Zżerają tylko baterie i tak przebodźcowują dziecko, że w końcu wyrzuca mu blue screena.

Ostatnio kupiliśmy dokładnie dwie rzeczy, do których z inżynierskiego punktu widzenia czuję szczery szacunek.

Po pierwsze, Gryzak Panda. Kiedy zaczęło się ząbkowanie, dosłownie mierzyłem temperaturę jego policzków termometrem na podczerwień, bo grzał jak kaloryfer i gryzł mój kabel do ładowania laptopa. Ta silikonowa panda uratowała resztki mojego zdrowia psychicznego. Nie znam dokładnej wytrzymałości na rozciąganie silikonu spożywczego, ale ta rzecz przetrwała zmywarkę, nadepnięcie przez psa i mojego syna, który przez trzy dni z rzędu agresywnie wcierał w nią swój świeżo wyrżnięty przedni ząb. Jest na tyle płaska, że jego nieskoordynowane małe rączki mogą ją autentycznie złapać bez upuszczania co cztery sekundy, co oznacza, że nie muszę się schylać, żeby ją podnosić 900 razy dziennie.

Druga sprawa to Dziecięce body z bawełny organicznej. Słuchaj, początkowo myślałem, że „bawełna organiczna” to tylko chwyt marketingowy wymyślony po to, by naciągać millenialsów na kasę. Ale po tym, jak ogarnęliśmy trzy potężne wpadki z ulewaniem i kupą, które zniszczyły jego tańsze ubranka, zdałem sobie sprawę, że domieszka elastanu w tych konkretnych body pozwala rozciągnąć dekolt przez jego ramiona i zdjąć całą tę sytuację przypominającą zagrożenie biologiczne w dół, a nie przez głowę. Nie robią mu się też od nich te dziwne, czerwone odparzenia pod kolanami. Mamy je teraz w trzech kolorach. Piorę je bez przerwy.

Z drugiej strony, kupiliśmy też Zestaw miękkich klocków dla dzieci. Są w porządku. Są miękkie, nie bolą, kiedy przypadkowo nadepnę na nie w ciemności i technicznie rzecz biorąc, unoszą się na wodzie w wannie. Opis produktu mówi, że uczą „logicznego myślenia”, ale szczerze mówiąc, na razie on po prostu ciska pastelowymi kwadratami w kota i próbuje zjeść cyfrę cztery. Są w miarę spoko. Nie oczekuj tylko, że przed pierwszymi urodzinami zrobią z niego geniusza matematycznego.

Jeśli chcesz zobaczyć rzeczy, na które naprawdę warto przeznaczyć trochę ze swojej ekstremalnie ograniczonej przepustowości, przejrzyj niektóre z tych organicznych opcji, które nie rozpadną się po dwóch praniach.

Firewall prywatności, który powinniśmy byli postawić

Najmądrzejszą rzeczą, jaką zrobiła Megan Walerius – a mówię to z ogromnym szacunkiem dla jej bezpieczeństwa operacyjnego – było wprowadzenie surowej zasady „zakazu telefonów” na baby shower i trzymanie dzieciaka poza zasięgiem sieci przez cały czwarty trymestr. Opowiadała, jak bardzo bezbronna czuła się świeżo po porodzie i jak nie chciała, by ludzie rzutowali swoje opinie na pierwsze zdjęcia jej dziecka.

Człowieku, chciałbym, żebyśmy też tak zrobili. Pamiętasz, jak ciocia Sarah wrzuciła rozmazane, niesamowicie niekorzystne zdjęcie Sarah leżącej w szpitalnym łóżku z dzieckiem, z podpisem na Facebooku z błędem ortograficznym, zanim jeszcze zdążyliśmy napisać do naszych własnych rodziców? Musiałem założyć czapkę administratora IT i spędzić 45 minut na opanowywaniu kryzysu, błagając krewnych o usunięcie zdjęć, bo chcieliśmy kontrolować cyfrowy ślad naszego dziecka.

Połogowy spadek hormonów to w pełni realne zjawisko fizjologiczne. ACOG czy inna z tych trzyliterowych agencji twierdzi, że ogromny odsetek matek zapada na lęki poporodowe, i sam patrzyłem, jak Sarah wpada w panikę, bo jej telefon wibrował od niechcianych rad od ludzi, którzy nie wychowywali dziecka od 1988 roku. Musisz spojrzeć dziadkom prosto w oczy i przed pojawieniem się malucha ustalić z nimi absolutne zasady bezpieczeństwa „zero zaufania” w kwestii mediów społecznościowych, inaczej będziesz toczyć z góry przegraną bitwę z boomerami.

Rodzicielstwo to w zasadzie wypuszczenie produktu na produkcję przy zerowym testowaniu. Będziesz ponosić mnóstwo porażek. Będziesz o północy googlować „czy kupa niemowlaka powinna wyglądać jak pesto”. Po prostu się wyloguj, przytul swoje dziecko i spróbuj trochę pospać.

Gotowy na ulepszenie ekwipunku swojego malucha sprzętem, który naprawdę działa? Sprawdź naszą pełną kolekcję zrównoważonych produktów dla dzieci, zanim uderzy was kolejny regres snu.

Mocno Nieprofesjonalne FAQ

Dlaczego wszystkich obchodzi, kim jest ojciec dziecka Megan Walerius?
Bo internet uwielbia analizować dramy z reality show, a Paul Wegman jest podobno bogatym prezesem z branży technologicznej, co dodaje całej historii dodatkową warstwę zazdrości o styl życia. Mnie tam głównie interesuje, jak oni zarządzają swoimi harmonogramami snu, ale Sarah zrobiła mi 20-minutowe rozbicie na poziomie prezentacji w PowerPoincie z osią czasu ich związku, gdy ja próbowałem skalibrować podgrzewacz do butelek.

Czy naprawdę musimy pakować torbę do szpitala, jeśli rodzimy w centrum narodzin?
Tak, absolutnie, na 100 procent. Plany porodu to dokumenty z gatunku fikcji. Przekonaliśmy się na własnej skórze, że kiedy akcja porodowa słabnie, pakują cię do karetki i nagle lądujesz na bloku operacyjnym. Spakuj gigantyczne majtki z wysokim stanem i ładowarki do telefonów z bardzo długimi kablami.

Czy „nocna niania” to coś, z czego korzystają normalni ludzie?
Jeśli przez „normalnych” masz na myśli ludzi z ogromnym dochodem do dyspozycji, to tak. Dla reszty z nas, nocna niania to po prostu ty i twoja partnerka na zmianę wyrabiający dniówki i żłopiący letnią kawę. Nie pozwól, by podcastowe porady celebrytów sprawiły, że poczujesz, że odnosisz porażkę tylko dlatego, że musisz wstawać w nocy do własnego dziecka.

Jak powstrzymać krewnych przed wrzucaniem zdjęć mojego dziecka do sieci?
Musisz być w tym temacie upierdliwy. Powiedz im wprost, że utrzymujesz ścisły firewall wokół cyfrowego śladu twojego dziecka. Jeśli złamią protokół, tracą przywilej robienia zdjęć. Czułem się jak palant, kiedy to robiłem, ale to jedyny sposób, żeby chronić spokój twojej żony, gdy ona próbuje dojść do siebie.

Jak długo trwa cała ta faza braku snu?
Mój pediatra twierdzi, że jest lepiej w okolicach szóstego miesiąca, ale szczerze mówiąc, to się po prostu zmienia. Przestają się budzić na jedzenie, a zaczynają się budzić, bo ćwiczą raczkowanie w łóżeczku o 3 w nocy. To nie jest błąd, to jest feature. Musisz się po prostu przyzwyczaić do działania na mniejszej ilości RAM-u.