Prawda o połogu: w czym Megan z Love is Blind miała rację

„Śpij, kiedy dziecko śpi” – powiedziała mi babcia na moim baby shower, popijając słodką herbatę. „Zatrudnij doulę poporodową za stówę za godzinę, żeby robiła ci pranie” – rzuciła dziewczyna, z którą studiowałam, a która teraz mieszka w luksusowym apartamentowcu. „Wystarczy wsypać dwie łyżki kleiku ryżowego prosto do butelki, żeby spał jak zabity” – szepnęła pani za mną w kolejce do kasy w supermarkecie. Trzy różne kobiety, trzy zupełnie inne galaktyki rad, jak utrzymać noworodka przy życiu.

Myślałam o tym całym cyrku nieproszonych opinii w zeszłym tygodniu, kiedy na moim czacie grupowym zawrzało na temat Megan Walerius. Kojarzycie, „Błyszcząca Megan” z dziewiątego sezonu Love Is Blind? Cóż, wprawiła wszystkich w absolutne osłupienie, wyznając, że w lipcu potajemnie powitała na świecie synka imieniem Brooks, tuż po tym niesamowicie burzliwym rozstaniu ze swoim telewizyjnym partnerem, samotnym ojcem. Ale szczerze mówiąc, to nie dramat z reality show podniósł mi ciśnienie, gdy składałam czwartą pralkę ubranek mojego malucha. To był jej poporodowy wywiad w podcaście. Spojrzała prosto do mikrofonu i z nonszalancką swobodą powiedziała młodym mamom, że jej najlepszą radą jest „po prostu zatrudnić nianię na noc”, bo to „dosłownie zmienia wszystko”. Złota kobieta.

Ułuda nocnej niani kontra portfel zwykłego śmiertelnika

Słuchajcie. Nocna niania na pełen etat kosztuje mniej więcej sto kawałków rocznie. Sto tysięcy dolarów. Będę z wami szczera – rodzicielskie rady celebrytów to jazda bez trzymanki, a słuchanie, jak ktoś sugeruje luksusową służbę jako zwyczajne rozwiązanie na brak snu, wystarczy, żeby każdej normalnej mamie zaczęła drgać powieka. Kiedy urodził się mój najstarszy syn, przez pierwsze trzy miesiące życia budził się co czterdzieści pięć minut, a ja byłam tak niewyspana, że wdawałam się w głębokie dyskusje z termostatem w korytarzu. Nie mieliśmy nocnej niani. Mieliśmy czystą panikę i rzekę łez.

Nasz pediatra spojrzał na mojego męża i na mnie podczas wizyty kontrolnej po pierwszym miesiącu, zobaczył, że oboje aż wibrujemy ze zmęczenia, i powiedział nam, że spanie na zmiany to w zasadzie jedyny sposób, w jaki domy z dwójką rodziców przeżywają etap noworodka bez rzucania się sobie do gardeł. Dosłownie dzielicie się nocą na bloki, żeby chociaż jedno z was miało co najmniej cztery godziny nieprzerwanego odpoczynku, bo najwyraźniej poszatkowany sen jest biologicznie całkowicie normalny dla niemowląt, ale na mózgi dorosłych działa jak istna tortura. Jeśli nie stać was na płacenie komuś równowartości małego kredytu hipotecznego za patrzenie, jak wasze dziecko śpi, musicie po prostu ułożyć własną strategię z kimkolwiek, z kim mieszkacie, i modlić się o świt.

To też jest powód, dla którego jestem tak bezlitośnie wybredna, jeśli chodzi o to, w czym moje dzieci śpią. Bo jeśli drapiąca metka obudzi je piętnaście minut po zaśnięciu, to dosłownie oszaleję. Dlatego mam lekką obsesję na punkcie niemowlęcego body z bawełny organicznej od Kianao. Mój najstarszy syn to żywy przykład na to, co się dzieje, gdy kupujesz tanie, syntetyczne ubranka – jego egzema zaostrzyła się tak bardzo, że przez całe tygodnie wyglądał jak mały pomidor. Te body Kianao to moja absolutnie ulubiona rzecz, jaką sprzedajemy, bo to po prostu w 95% bawełna organiczna z odrobiną elastycznego materiału. I co najważniejsze – nie mają tych irytujących, swędzących metek, przez które maluchy wiercą się przez całą noc. Kosztują około stówki, więc to znacznie taniej niż nocna niania, a do tego naprawdę pomagają regulować temperaturę ciała, dzięki czemu dzieci nie budzą się we własnym pocie.

Kiedy wizja magicznego porodu obraca się w popiół

Megan opowiedziała również o swoim porodzie i szczerze mówiąc, ta część mocno mnie wzruszyła. Miała ten cały piękny plan na naturalny poród bez znieczulenia w luksusowym domu narodzin, ale po dwudziestu wyczerpujących godzinach akcji porodowej sprawy przybrały zły obrót i skończyło się na nagłym cesarskim cięciu.

Szczerze mówiąc, swój perfekcyjnie napisany plan porodu możecie po prostu wyrzucić prosto do szpitalnego kosza w drodze na izbę przyjęć – oszczędzicie sobie w ten sposób emocjonalnego bólu.

Chyba gdzieś w internecie czytałam, że u nas około jedna trzecia wszystkich porodów kończy się na stole operacyjnym, a wiele z nich to całkowite niespodzianki. Moja własna lekarka powiedziała mi w okolicach trzydziestego szóstego tygodnia, żebym po prostu przygotowała się psychicznie na wariant chirurgiczny, bo dzieci i tak robią, co chcą. Miała stuprocentową rację. To przerażające, gdy monitory zaczynają pikać, sala nagle wypełnia się pielęgniarkami, a ty jesteś w pośpiechu wieziona przez jasny korytarz. Doceniam to, że Megan powiedziała swoim słuchaczkom, by nie obwiniały się, gdy plan ulega zmianie. Poczucie winy młodej mamy, że nie miała „naturalnego” doświadczenia, jest przytłaczające i zupełnie niepotrzebne.

Pakując torbę do szpitala, tak naprawdę musicie przygotować się zarówno na standardowy poród, jak i poważną operację jamy brzusznej. To oznacza dorzucenie tych wielkich, poporodowych majtek z wysokim stanem, które nie będą wbijać się w świeżą ranę, i być może poduszki do karmienia, którą można przypiąć dookoła talii, żeby przenieść ciężar dziecka z dala od szwów.

Jeśli jesteście akurat w fazie wicia gniazda i próbujecie ustalić, czego tak naprawdę potrzebujecie, żeby przetrwać te pierwsze kilka miesięcy, zróbcie sobie przerwę i po prostu przejrzyjcie nasze organiczne ubranka niemowlęce. Nie podrażnią one delikatnej skóry noworodka, a wy w międzyczasie ogarniecie całą resztę.

Kupowanie rzeczy, które faktycznie działają, zamiast zatrudniania sztabu ludzi

Skoro większość z nas operuje zwykłymi, ludzkimi budżetami, musimy polegać na akcesoriach, które odwalą czarną robotę za tę całą elitarną służbę. Nie zamierzam tu siedzieć i wmawiać wam, że kocyk magicznie odmieni wasze życie, ale posiadanie tego odpowiedniego zdecydowanie zmniejsza ilość krzyku w domu.

Weźmy na przykład bambusowy kocyk niemowlęcy w kolorowe dinozaury. Moje średnie dziecko ma całkowitego bzika na punkcie dinozaurów i ciągnie ten konkretny kocyk po ziemi, zostawia w posłaniu psa i ogólnie traktuje go jak szmatę. Prałam go już chyba z osiemdziesiąt razy. Zakładałam, że tkanina bambusowa się zmechaci albo rozpadnie, ale szczerze mówiąc, przetrwała w lepszym stanie niż moje zdrowie psychiczne. Co więcej, chłodzi na tyle dobrze w te duszące teksańskie upały, że mój syn nie przegrzewa się podczas drzemek w wózku. To naprawdę solidny, wytrzymały kawałek materiału.

Z drugiej strony, ludzie zawsze pytają mnie o gryzaki, a zwłaszcza o naszą grzechotkę i gryzak w kształcie króliczka. Będę z wami szczera – jest niewiarygodnie urocza, nieimpregnowane drewno bukowe jest superbezpieczne do gryzienia i wygląda absolutnie przepięknie w koszu prezentowym na baby shower. Ale kiedy mojej najmłodszej wyrzynają się zęby trzonowe i krzyczy wniebogłosy na parkingu pod supermarketem, nie interesuje jej estetyczny drewniany króliczek, chce żuć moje pokryte zarazkami kluczyki do samochodu albo mrożonego gofra. To fajna zabawka, świetna do rozwoju sensorycznego czy czegoś w tym stylu, ale nie oczekujcie, że sama w sobie magicznie wyleczy całe cierpienie ząbkowania.

Jak zbudować swoją „wioskę”, kiedy mieszkasz na odludziu

Ostatnią rzeczą, o której tak zawzięcie opowiadała Megan, było poleganie na swoim silnym systemie wsparcia. Brzmi cudownie, ale wiele z nas nie ma gotowej „wioski”, która tylko siedzi i czeka, by ponosić nasze dzieci na rękach. Tutaj, na teksańskiej wsi, mój najbliższy sąsiad mieszka półtora kilometra w dół polnej drogi, a moja mama wciąż pracuje na pełen etat, więc „poleganie na wiosce” zazwyczaj wyglądało tak, że płakałam samotnie pod prysznicem, podczas gdy niemowlak podskakiwał w plastikowym bujaczku na macie łazienkowej.

Moja lekarka ostrzegła mnie, że próba robienia wszystkiego w całkowitym odosobnieniu to w zasadzie prosta droga do depresji poporodowej, o którą zdecydowanie się otarłam po drugim dziecku. Sęk nie polega na tym, by mieć w domu tłum kręcących się wokół ludzi. Chodzi o to, by wymyślić, jak przydzielić trzem osobom, którym naprawdę na tobie zależy, niesamowicie konkretne, irytujące zadania. Musiałam nauczyć się prosić teściową, by zostawiała blachę zapiekanki na ganku bez dzwonienia do drzwi, i musiałam powiedzieć najlepszej przyjaciółce, by przyszła i poskładała górę prania na kanapie, podczas gdy ja spałam z twarzą w poduszce przez czterdzieści minut. Ludzie szczerze chcą pomóc, ale zazwyczaj nie mają pojęcia, czego naprawdę potrzebujesz, więc musisz nimi trochę podyrygować, żeby przetrwać na noworodkowym froncie.

Słuchajcie, niezależnie od tego, czy właśnie dochodzicie do siebie po niespodziewanym cesarskim cięciu, czy po prostu próbujecie uśpić dziecko na dłużej niż dwie godziny bez wydawania oszczędności życia na nocną nianię, komfort to w tej chwili właściwie jedyna rzecz, nad którą macie kontrolę. Jeśli jesteście wyczerpane, weźcie swoją letnią kawę i zajrzyjcie do naszej kolekcji ekologicznych kocyków niemowlęcych, by znaleźć coś miękkiego na te niekończące się nocne zmiany.

Moje całkowicie szczere odpowiedzi na wasze poporodowe pytania

Dlaczego mój noworodek budzi się co godzinę?

Mój pediatra powiedział mi szczerze, że to głównie dlatego, że ich małe żołądki są wielkości orzecha włoskiego i trawią mleko w absurdalnie szybkim tempie. Ja jednak jestem pewna, że mają po prostu szósty zmysł i wiedzą dokładnie, kiedy tylko nasza głowa dotyka poduszki. To wyczerpujące, to czysta biologia i nie – nie robicie niczego źle.

Jak szczerze mówiąc przetrwać rekonwalescencję po cesarce z małym dzieckiem?

Mówią, że to zajmuje sześć tygodni, ale przysięgam, czytałam gdzieś, że gojenie się tkanek głębokich trwa miesiącami. Mnie zdecydowanie zajęło to solidne sześć miesięcy, żeby przestać czuć dziwny dyskomfort przy kaszlu. Przetrwacie to, jeśli będziecie odmawiać podnoszenia czegokolwiek cięższego niż wasze dziecko, brać leki przeciwbólowe rygorystycznie z zegarkiem w ręku (nawet jeśli czujecie się dobrze) i pozwolicie, by wasz dom obrócił się w totalny chlew.

Czy drodzy konsultanci snu i nocne nianie są tego warte?

Jeśli pieniądze wypadają wam z kieszeni, pewnie, zapłaćcie komuś, żeby cierpiał za was podczas pobudek o trzeciej nad ranem. Ale dla reszty z nas, spanie na zmiany z partnerem i kupienie przyzwoitych, oddychających organicznych piżamek, w których dziecko się nie poci, sprawdza się po prostu idealnie.

Jak najlepiej poradzić sobie z gośćmi po porodzie?

Kłamać. Powiedzcie im, że lekarz zakazał wam przyjmowania gości przez dwa tygodnie, dzięki czemu macie gotową wymówkę, by ich odprawić. A jeśli koniecznie upierają się na wizytę, dajcie im do ręki miotłę albo płaczące dziecko w sekundę po tym, jak przekroczą próg. Jeśli przyszli tylko po to, żeby potrzymać śpiącego noworodka i wypić waszą kawę, to nie są częścią waszej „wioski”.