Jak mały lisek zakradł się do naszego ogrodu (i jak ząbkowanie nas uratowało)

Była 6:13 we wtorek, a ja stałem w kuchni w jednej skarpetce, patrząc, jak moja córka agresywnie gryzie róg naszej komody w stylu mid-century niczym wygłodniały termit. Spojrzałem przez szklane drzwi, licząc na jakąś boską interwencję, albo chociaż na listonosza, a zamiast tego napotkałem wzrok prawdziwego dzikiego zwierzęcia siedzącego obok naszego przewróconego kosza na śmieci.

W Londynie ciągle słyszy się o dzikich zwierzętach w mieście, ale prawdziwe małe liski to zazwyczaj coś, co widzi się tylko na wiralowych filmikach albo na drogich tapetach w pokoikach dziecięcych. A jednak tu był jeden, wpatrujący się w moją rozczochraną głowę z całkowitą obojętnością. Przez ułamek sekundy mój niewyspany mózg pomyślał: O, leśne stworzenie przyszło pobłogosławić mój dom. Dam mu pół herbatnika.

Nie róbcie tego. Okazuje się, że traktowanie lokalnej fauny jakbyście byli statystami w filmie Disneya to katastrofalny pomysł, ale do mojego gorączkowego internetowego śledztwa przejdziemy za chwilę.

Dziki zwierz w ogrodzie

Stałem tam zdecydowanie zbyt długo, zachwycając się jego rudo-brązowym futerkiem i całkowicie ignorując fakt, że moje drugie z bliźniąt właśnie próbowało zjeść upuszczony kawałek suchego makaronu penne prosto z dywanu. Skończyło się na tym, że spędziłem trzy godziny, czytając o biologii lisów, zamiast prać górę mocno zabrudzonych pieluch czekających na mnie w łazience.

Czy wiecie, że rodzą się całkowicie ślepe i głuche, ważąc mniej więcej tyle, co małe jabłko? W wieku około czterech tygodni ich oczy w cudowny sposób zmieniają kolor ze stalowoniebieskiego na przenikliwy, magiczny bursztyn. Szczerze mówiąc, to niesamowicie niesprawiedliwe. Ludzkie niemowlęta mają po prostu mętne, nieokreślone szare oczy, które ostatecznie przybierają jakiś genetyczny, beżowy odcień, podczas gdy to stworzenie przy moim śmietniku przechodzi mistyczną transformację kolorów, zanim jeszcze przestanie pić mleko. Strony o dzikich zwierzętach twierdzą, że lisy są odstawiane od piersi w wieku około sześciu tygodni i po prostu odchodzą, by uczyć się polować. Brzmi to jak marzenie w porównaniu z bolesnym przejściem z papek na stały pokarm, przez które mój kuchenny sufit jest obecnie pokryty purée z groszku.

Kiedy wpatrujesz się w jednego przez podwójną szybę, twój wyczerpany umysł zaczyna zadawać całkowicie bezużyteczne pytania. Na przykład, jak właściwie nazywa się mały lis? Moje gorączkowe pisanie jedną ręką na telefonie ujawniło, że oficjalnie to szczenięta, choć lisiątka też są do przyjęcia, jeśli nie jesteś pedantem. Nie mogłem też zdecydować się na odpowiednie imię dla małego lisa, krótko rozważając „Sir Digby”, zanim przypomniałem sobie, że nadawanie imion dzikim zwierzętom to pierwszy krok do przypadkowego zaadoptowania nosiciela chorób.

Kiedy interweniować, a kiedy chować się za szybą

Mój lekarz rodzinny mgliście ostrzegał mnie kiedyś przed lisami podczas wizyty kontrolnej, po tym jak zadałem mu wysoce paranoiczne pytanie o bliźniaki bawiące się w ziemi w pobliskim parku. Wymamrotał coś o Echinococcus multilocularis – co brzmi jak zaklęcie z Harry'ego Pottera, ale w rzeczywistości to wyjątkowo nieprzyjemny tasiemiec – i przypomniał mi, że choć zdarza się to rzadko, zwierzęta te zdecydowanie nie są golden retrieverami.

Internet stanowczo sugerował obserwowanie ich z bezpiecznej odległości, zaznaczając, że jeśli zobaczysz w ciągu dnia samotnie bawiące się lisiątko w swoim ogrodzie, prawie na pewno nie jest ono porzucone. Matka zazwyczaj ukrywa się w pobliskich krzakach, oceniając stan twojego trawnika. Pokusa, by uchylić drzwi i wysunąć kawałek tosta z masłem, była przytłaczająca, ale uczenie dzikiego drapieżnika, że tylne drzwi domu szeregowego oznaczają porę przekąski, to w zasadzie wyrok śmierci dla zwierzaka, nie wspominając o tym, że to fatalny pomysł dla ojca, którego dzieci obecnie liżą chodnik dla zabawy.

Więc zamiast otwierać drzwi, by złożyć w ofierze wypieki i przypadkowo wplątać moją rodzinę w kryzys związany z dziką przyrodą, po prostu nie otwierałem szyby, zrobiłem rozmazane zdjęcie na rodzinny czat i pozwoliłem lisiątku w spokoju rozkopywać moje cenne funkie.

Domowe drapieżniki i ich silikonowe ofiary

Prawdziwe drapieżniki i tak były w środku. Gryzienie komody znacznie się nasiliło przed 7 rano. Każde dziecko przechodzi przez tę fazę dzikiego gryzienia, ale u obojga moich bliźniąt ząbkowanie osiągnęło punkt kulminacyjny w dokładnie tym samym czasie – co uważam za biologiczny, okrutny żart mający na celu całkowite złamanie rodzicielskiego ducha.

Strona 47 poradnika dla rodziców, który kupiliśmy, sugeruje zachowanie spokoju i emanowanie kojącą energią, gdy dzieci są zdenerwowane, co wydało mi się głęboko bezużyteczne o 3 nad ranem, podczas prób podania truskawkowego syropu przeciwbólowego do wierzgającej buzi. Ilość śliny była zdumiewająca; to wysoce żrąca substancja, która w równe dwadzieścia minut przesiąkła przez trzy warstwy ubrań.

Właśnie wtedy w naszym życiu pojawił się gryzak lisek i natychmiast uratował resztki mojego zdrowia psychicznego. Mówię tu o Silikonowym Gryzaku Lisek. Zazwyczaj nie wygłaszam kazań na temat konkretnych zabawek, ponieważ niemowlęta bywają bardzo kapryśne i najczęściej i tak wolą drewnianą łyżkę, ale ta rzecz okazała się prawdziwym wołem roboczym. Bliźniak A chwycił go z zajadłością, która była wręcz odrobinę przerażająca.

Wykonany jest z jednego solidnego kawałka silikonu, co oznaczało, że nie musiałem się martwić, że w środku jakiejś ukrytej dziurki od piszczałki wyrośnie pleśń (historia z dreszczykiem, którą podzieliła się moja szwagierka i która nie dawała mi spać przez trzy kolejne noce). Wypukłe uszka tego małego silikonowego liska docierały do samego końca dziąseł, gdzie właśnie groził wyrznięciem się ząb trzonowy, ratując mój własny palec wskazujący przed odgryzieniem podczas desperackiej próby nałożenia żelu znieczulającego. Mogłem po prostu wrzucić go na noc do zmywarki obok kubków po kawie, a rano pojawiał się czysty, sterylny i gotowy na kolejny dzień brutalnego przeżuwania.

Szczery werdykt na temat szydełkowanych zabawek w zabałaganionym domu

Ponieważ jestem bezbronną ofiarą estetycznych reklam w internecie, kupiłem również Szydełkową Grzechotkę z Drewnianym Pierścieniem Lisek. Jest niezaprzeczalnie piękna. Połączenie gładkiego drewna bukowego i niezwykle szczegółowej, szydełkowanej główki liska sprawiło, że poczułem się jak bardzo naturalny, wyrafinowany rodzic, który kupuje tylko rzemieślnicze wyroby i pewnie sam piecze chleb na zakwasie.

Ale oto brutalna prawda o szydełkowanych rzeczach, gdy masz w domu raczkujące bliźniaki: przyciągają brud jak magnes. Bliźniak B upuścił ją do kałuży nieznanego pochodzenia pod osiedlowym sklepem, a próba punktowego wyczyszczenia najwyższej jakości bawełnianej włóczki o czwartej po południu, trzymając na rękach dwójkę wrzeszczących maluchów, to ćwiczenie z całkowitej daremności. Jest cudowna do nadzorowanej, spokojnej zabawy na czystym dywanie w domu, ale nie odważyłbym się wynieść jej ponownie na zewnątrz. Jeśli masz dziecko, które grzecznie bierze zabawki do buzi, to wspaniały wybór. Jeśli jednak masz dziecko, które zakopuje swoje rzeczy w ogrodzie, trzymaj się silikonu.

Jeśli szukacie innych sposobów na oderwanie się od chaosu wczesnego rodzicielstwa, przeglądanie ubranek dla niemowląt z bawełny organicznej Kianao to bardzo dobry mechanizm radzenia sobie, gdy jesteście uwięzieni pod śpiącym niemowlakiem.

Kryjówka w leśnym klimacie

Aby dopełnić niezamierzonego leśnego motywu, który opanował mój salon, spędzaliśmy dużo czasu skuleni pod Kocykiem Niemowlęcym z Bawełny Organicznej w Liski. Zanim lekarstwo zdążyło zadziałać i wszyscy płakali (ze mną włącznie), owijałem nas tym niewyobrażalnie miękkim materiałem.

Niespecjalnie rozumiem, jak działa bawełna organiczna – coś o braku pestycydów i etycznym rolnictwie, co moja żona wytłumaczyła mi dwukrotnie, gdy tępo wpatrywałem się w ścianę – ale wiem, że był to jedyny kocyk, po którym moje chronicznie przegrzewające się bliźnięta nie miały potówek. Siadaliśmy na podłodze, otoczeni porzuconymi zabawkami i mokrymi śliniakami, chowając się pod kocykiem w małe pomarańczowe liski i patrzyliśmy, jak ten prawdziwy w końcu znika za ogrodzeniem.

Jeśli obecnie tkwicie w okopach ząbkowania i potrzebujecie czegoś, co wchłonie ślinę lub uchroni meble przed maleńkimi ząbkami, sprawdźcie pełną gamę ratujących zmysły produktów w kolekcji gryzaków Kianao, zanim wasze dzieci zjedzą wam listwy przypodłogowe.

Pytania, które gorączkowo wpisywałem w Google o 4 nad ranem

Co zrobić, gdy znajdziesz lisiątko w ogrodzie?

Powstrzymaj pokusę zamiany swojego życia w kreskówkę. Od razu chciałem je adoptować i nadać mu imię, ale szczerze mówiąc, o ile nie jest wyraźnie ranne albo otoczone przez muchy (co jest wyjątkowo ponurą wskazówką, o której wyczytałem na stronie fundacji ratującej dzikie zwierzęta), po prostu zostaw je w spokoju. Matka prawie na pewno obserwuje wszystko z krzaków, oceniając wasze wybory ogrodnicze.

Czy lisy są niebezpieczne dla małych dzieci?

Moja pielęgniarka środowiskowa wydawała się znacznie bardziej zaniepokojona chorobami przenoszonymi w ich odchodach niż samymi zwierzętami, które mogłyby nas zaatakować. Przenoszą one przerażająco brzmiące pasożyty, jak świerzbowce i tasiemce, więc po prostu muszę być wyjątkowo czujny, aby bliźniaki nie jadły ziemi z rabatek, co i tak jest ciągłą, z góry przegraną bitwą.

Kiedy dzieci tak naprawdę zaczynają ząbkować?

Nieskazitelne podręczniki medyczne mówią, że w okolicach szóstego miesiąca, ale moje bliźniaki zamieniły się w kran ze śliną już w czwartym miesiącu. Czułem się, jakby spędziły cały rok, próbując wyhodować zęby z bolesną prędkością jednego milimetra na raz, więc nie panikujcie, jeśli wasze dziecko zacznie wcześnie żuć własne piąstki.

Jak czyścić silikonowe gryzaki, żeby nie stracić zmysłów?

Ja po prostu wrzucam nasze na górną półkę w zmywarce. Kiedy funkcjonujesz na dwóch godzinach przerywanego snu, wszystko, co nie potrafi przetrwać cyklu mycia w wysokiej temperaturze, jest dla mnie martwe. Żadnego wrzątku, żadnych specjalnych szczoteczek, po prostu wrzućcie je razem z talerzami.

Czy mogę włożyć gryzaki do zamrażarki, żeby były chłodniejsze?

Nasz pediatra mruczał coś pod nosem o twardych, zamrożonych przedmiotach potencjalnie uszkadzających delikatne dziąsła, więc my trzymaliśmy te silikonowe po prostu w lodówce. Przyjemny chłód wydawał się powstrzymywać krzyki, bez zamieniania zabawki w dosłowną bryłę lodu, która mogłaby ukruszyć nowiutkiego ząbka.