Dlaczego szukanie idealnej piosenki dla córeczki doprowadziło mnie do szaleństwa

Była 3:14 w nocy, w wilgotny wtorek w listopadzie, a niebieskie światło telefonu dosłownie wypalało mi rogówki. Siedziałam na brzegu szarego fotela do karmienia – tego, przy którym upierałam się, że jest absolutnie niezbędny, bo tak twierdził Pinterest – mając na sobie top do karmienia, który pachniał skwaśniałym mlekiem i moją własną, cichą desperacją. Moja córka, Maja, miała dokładnie trzy tygodnie. Była czerwona na twarzy, wyginała swoje malutkie plecki w łuk i wrzeszczała z pojemnością płuc godną miniaturowej śpiewaczki operowej. A co ja robiłam? Zamiast ją po prostu bujać, gorączkowo przewijałam Spotify jednym kciukiem, roniąc gorące, żałosne łzy, bo nie potrafiłam znaleźć idealnej piosenki dla mojej małej dziewczynki.

Wiem. Teraz brzmi to jak kompletne szaleństwo. Ale hormony poporodowe to dziki, przerażający narkotyk.

Zbudowałam w głowie całą fantazję na temat tego, jak miały wyglądać te chwile w środku nocy. Myślałam, że macierzyństwo będzie przypominać eteryczny montaż nagrany w świetle złotej godziny, gdzie delikatnie kołyszę się przy oknie, śpiewając jakiś głęboki, niezależny, akustyczny kawałek, podczas gdy moja piękna córeczka spogląda na mnie z pełnym zrozumieniem. Myślałam, że potrzebuję hymnu. Uważałam, że jeśli nie skomponuję idealnej playlisty, w jakiś sposób zawiodę w całej tej estetyce bycia mamą. Dave wszedł do pokoju około 3:20 z obowiązkowym kubkiem mocnej kawy, spojrzał na mnie, jak hiperwentyluję nad jakimś mało znanym kawałkiem Beyoncé, i delikatnie zabrał mi telefon z ręki. Zaczął agresywnie nucić motyw przewodni z Parku Jurajskiego. Maja natychmiast przestała płakać. Byłam wściekła.

Absurdalna presja idealnie dobranej playlisty dla noworodka

Jeszcze zanim Maja się urodziła, spędzałam godziny – dosłownie godziny, które mogłam przeznaczyć na sen, albo nie wiem, mrożenie posiłków, o których rozmrożeniu i tak bym zapomniała – na tworzeniu playlist. Miałam jedną do szpitala, jedną do budowania więzi w ciągu dnia i jedną do snu. Każdy utwór był starannie wyselekcjonowany. Miałam obsesję na punkcie znalezienia tej jednej, jedynej piosenki dla córeczki, która podsumowałaby ogrom sprowadzenia jej na świat. Musiała być silna, ale delikatna, emocjonalna, ale nie dołująca.

Ciągłe próby budowania marki własnego życia są potwornie męczące. W każdym razie chodzi o to, że byłam całkowicie skupiona na tekstach i klimacie, zupełnie ignorując fakt, że mój noworodek był w zasadzie głośno wibrującym ziemniaczkiem, który pragnął tylko mleka i ciepła ciała.

Kładłam ją na dywanie – a właściwie pod Drewnianym Stojakiem Edukacyjnym, który dostaliśmy od Kianao. Który zresztą do dziś szczerze uwielbiam. Gdy masz dziecko, twój salon zazwyczaj opanowują neonowe, plastikowe ustrojstwa, które świecą i wrzeszczą, ale ten drewniany stojak ma po prostu ciche, delikatne, botaniczne elementy. Mały materiałowy księżyc i drewniane listki były takie urocze. Kładłam ją pod nim, a ona wpatrywała się w musztardowe, szydełkowane koraliki przez dobre dwadzieścia minut, co dawało mi dokładnie tyle czasu, by duszkiem wypić wczorajszą kawę. Podczas gdy ona patrzyła na listki, ja puszczałam moją starannie wyselekcjonowaną akustyczną muzykę folkową, przekonana, że pielęgnuję w niej wczesne zamiłowanie do sztuki.

Pewnie po prostu podobał jej się kontrast drewnianego kółka na tle światła z okna, ale mniejsza o to. Bardzo się starałam.

Co mój lekarz powiedział o naukowym podejściu do kołysanek

Więc na wizycie kontrolnej w drugim miesiącu życia Mai byłam wrakiem. Ona nie spała, ja ciągle płakałam i w końcu wyznałam naszemu pediatrze, doktorowi Arisowi, że moje playlisty nie działają. Dosłownie zapytałam go, czy może puszczam jej zły gatunek muzyki dla rozwoju mózgu. Spojrzał na mnie z mieszanką głębokiego politowania i medycznej troski.

Powiedział mi coś o poziomie kortyzolu i nerwie błędnym – szczerze mówiąc, ledwo to przyswoiłam, bo funkcjonowałam na czterech espresso i od miesiąca nie przespałam więcej niż dwie godziny ciurkiem. Ale to, co udało mi się poskładać do kupy przez moją mgłę mózgową, to fakt, że dzieci w ogóle nie obchodzą teksty piosenek. Nie ma dla nich znaczenia, czy to hit z list przebojów, czy niszowa pieśń ludowa. To, co naprawdę się liczy, to akustyczne wibracje twojej klatki piersiowej. Kiedy je trzymasz i śpiewasz lub nucisz, fizyczne dudnienie w twojej klatce piersiowej, w połączeniu ze znajomym głosem, fizycznie obniża ich tętno.

Tu nie chodzi o piosenkę. Chodzi o fizyczny akt wydawania dźwięku przez ciebie. Mogłabyś wyśpiewać skład z etykiety szamponu. Twój głos jest dla dziecka kotwicą. Co było dla mnie trudne do przełknięcia, biorąc pod uwagę, że brzmię jak konający kot, kiedy próbuję wyciągnąć wysokie nuty.

Mogłabym przez trzy kolejne akapity rozwodzić się nad tym, dlaczego "Isn't She Lovely" Steviego Wondera to jedyny absolutnie akceptowalny utwór do pokazu slajdów, bo sam wstęp na harmonijce wystarczy, by każdy normalny rodzic rozpłynął się w kałużę emocjonalnej papki. "Never Grow Up" Taylor Swift też jest okej, jeśli chcesz świadomie torturować się lękiem o nieubłaganie uciekający czas.

Przetrwać okopową wojnę zwaną ząbkowaniem

Całe to gadanie o "muzyce jako magii" zostaje wystawione na prawdziwą próbę, gdy zaczynają wyrzynać się zęby. O rany. To ślinienie. Ten wrzask. Gryzienie wszystkiego, co znajdzie się w zasięgu wzroku. Kiedy Maja skończyła pół roku, to było tak, jakby demon opętał moją słodką małą córeczkę.

Mieliśmy Gryzak Mała Panda, który był... no wiesz, całkiem spoko. Jest uroczy i wykonany z silikonu spożywczego, więc mogłam go po prostu wrzucić do zmywarki, gdy cały pokrył się psią sierścią. Dawał mi może z trzy do pięciu minut spokoju, jeśli najpierw schłodziłam go w lodówce. Ale powiedzmy sobie szczerze, kiedy o drugiej w nocy ząb aktywnie przebijał się przez dziąsło, wcale nie chciała silikonowej pandy. Chciała gryźć mój własny obojczyk, histerycznie przy tym płacząc. Podczas tamtych nocy moje idealnie dobrane playlisty nie znaczyły absolutnie nic.

Chodziłam z nią po korytarzu, energicznie podskakując i wydając z siebie to niskie, monotonne mruczenie. Żadnych słów. Po prostu pierwotny, wibrujący dźwięk wydobywający się z głębi gardła. I w końcu to dudnienie mojej klatki piersiowej sprawiało, że jej ciało wiotczało na moim ramieniu.

Porzucenie estetyki dla tego, co naprawdę działa

Jeśli miałabyś zapamiętać jedną rzecz z tego mojego gadania, niech to będzie to: wyrzuć z głowy wyobrażenia o tym, jak pewne rzeczy powinny wyglądać.

Pamiętam jedną noc, kiedy było potwornie zimno, a kaloryfer w naszym mieszkaniu był zepsuty. Zawinęłam Maję jak małe burrito w jej Bambusowy Kocyk w Kolorowe Dinozaury. Swoją drogą, dziewczynki też lubią dinozaury. Nie wiem, dlaczego wszystko dla dziewczynek musi być w bladoróżowe kwiatki. Ten kocyk jest ogromny i ma jasnoturkusowe i czerwone T-rexy, a mieszanka bambusa jest tak absurdalnie miękka, że poważnie rozważałam używanie go jako mojego własnego szalika. W każdym razie, była owinięta w ten gigantyczny kocyk w dinozaury, całkowicie wyczerpana, ale walcząca ze snem, jakby to była jej praca na pełen etat.

Nie sięgnęłam po telefon. Nie próbowałam znaleźć pięknej piosenki, by zbudować nastrój. Po prostu przytuliłam ją mocno do piersi, wtuliłam twarz w jej dziwnie wspaniale pachnące niemowlęce włoski i śpiewałam "Aaa kotki dwa". W kółko. Może z pięćdziesiąt razy. Głos mi się łamał, trochę płakałam (znowu te hormony), a Dave pochrapywał cicho w drugim pokoju.

I zasnęła.

Sprawdź pełną kolekcję zrównoważonych, miękkich ekologicznych akcesoriów dla niemowląt od Kianao, jeśli chcesz otulić swojego malucha czymś naprawdę kojącym podczas tych długich nocy.

Brudna prawda o śpiewaniu własnemu dziecku

Kiedy trzy lata później pojawiło się moje drugie dziecko, Leo, kompletnie odpuściłam. Iluzja perfekcji była już martwa i pogrzebana. Nie stworzyłam dla niego ani jednej playlisty. Kiedy płakał, po prostu śpiewałam to, co akurat utknęło mi w głowie. Czasami był to dżingiel z reklamy fast-foodu. Czasami gangsta rap z lat 90. szeptany niczym kołysanka. Nic go to nie obchodziło. Chciał po prostu mnie.

Tak łatwo jest dać się wciągnąć w to bycie "rodzicem na pokaz". Chcemy mieć odpowiednie gadżety, odpowiednie kolory w pokoju dziecięcym, odpowiednią ścieżkę dźwiękową. Chcemy czuć, że wykonujemy tę ogromną, przerażającą pracę "poprawnie". Ale kiedy mierzysz się z gigantyczną eksplozją w pieluszce o 4 rano, rozpaczliwie próbując rozpiąć zrujnowane Body Niemowlęce z Bawełny Organicznej, nie brudząc przy tym włosów swojego dziecka dosłowną kupą, nie uratuje cię żadna playlista. (Mała uwaga: zawsze kupujcie body z zakładkami na ramionach, żeby można było je ściągnąć przez tułów, a nie przez głowę. Nie ma za co.)

Idealna piosenka to mit. Więź jest prawdziwa.

Ty jesteś ścieżką dźwiękową. Twoja rozczochrana, nieumyta, wyczerpana wersja. Twój rytm bicia serca to pierwszy dźwięk, jaki kiedykolwiek usłyszało twoje dziecko, a twój głos to jedyna melodia, której tak naprawdę potrzebuje. Nawet jeśli nucisz tylko motyw z Parku Jurajskiego.

Gotowa, by przestać się stresować i po prostu zaakceptować piękny chaos wczesnego macierzyństwa? Odkryj kolekcję przemyślanych ekologicznych artykułów dla niemowląt od Kianao, które naprawdę ułatwiają codzienne życie.

Rzeczy, o których pewnie myślisz w kontekście muzyki i niemowląt

Czy mój śpiew naprawdę ma znaczenie dla mojego dziecka?

O rany, nie. Mój głos jest obiektywnie okropny. Słoń mi nadepnął na ucho. Ale dla Mai i Leo, kiedy byli mali, mój głos był absolutnym centrum wszechświata. Dzieci nie oceniają, czy czysto śpiewasz; czują wibracje twojej klatki piersiowej i rozpoznają dźwięk swojej ulubionej osoby. Po prostu śpiewaj. Śpiewaj fałszując. Dosłownie ich to nie obchodzi.

Co, jeśli moje dziecko nienawidzi kołysanek, które wybieram?

Zmień je! Maja nienawidziła wszystkiego z wysoko brzmiącym fletem albo dzwoneczkami. Sprawiało to, że rzucała się jak mała, wściekła rybka. Odkryłam, że bardzo niskie, równomierne nucenie działało o wiele lepiej niż tradycyjne, dzwoniące kołysanki. Musisz wyczuć klimat – to znaczy, wyczuć dziecko. Jeśli klasyczne utwory sprawiają, że stają się marudne, spróbuj zanucić piosenkę pop lub po prostu mruczeć jeden, niski dźwięk.

Czy istnieje konkretny limit głośności muzyki dla dziecka?

Tak, z ręką na sercu, to jedna z niewielu rzeczy, na które zwróciłam uwagę, gdy mówił doktor Aris. Uszy niemowlaka są superwrażliwe. Maszyny z białym szumem lub odtwarzacze muzyki powinny działać poniżej 60 decybeli. Zasadniczo, jeśli nie możesz swobodnie prowadzić normalnej rozmowy przy muzyce, jest to dla nich za głośno. Zwykłam stawiać głośnik na drugim końcu pokoju, a nie tuż przy łóżeczku.

Kiedy powinnam zacząć puszczać muzykę mojemu dziecku?

Właściwie możesz zacząć, gdy jeszcze jesteś w ciąży. Kładłam słuchawki na brzuchu, niczym w scenie ze stereotypowego filmu z lat 90. Ale tak szczerze, pierwszy dzień życia też jest w porządku. Tylko ich nie przebodźcuj. Noworodki łatwo się przytłaczają, więc delikatne, proste melodie lub po prostu twój głos w zupełności wystarczą na te pierwsze miesiące.

Czy powinnam puszczać muzykę przez całą noc do snu?

Dave i ja ciągle się o to kłóciliśmy. Chciałam, żeby muzyka leciała w pętli; on wolał ciszę. Okazuje się, że ciągła muzyka może naprawdę zaburzyć ich cykle głębokiego snu. Lepiej jest użyć konkretnej piosenki jako sygnału, że pora spać, puszczać ją, podczas gdy kołyszesz dziecko, a następnie przejść do zwykłego białego szumu lub ciszy na główną część nocy. Inaczej w swoich koszmarach będziesz w kółko słyszeć ten sam akustyczny riff gitarowy.