Oglądanie filmów w stylu Baby Driver, gdy masz w domu prawdziwe dzieci

Jest dokładnie 22:43 we wtorek. Mam na sobie wyblakłą koszulkę do karmienia, która straciła wszelką integralność strukturalną gdzieś w 2021 roku, i siedzę dokładnie na tej poduszce naszego narożnika z IKEA, która pachnie lekko starymi chrupkami i matczyną rozpaczą. W dłoni trzymam kubek letniej kawy, bo na co dzień jestem po prostu funkcjonującą uzależnioną, która potrzebuje kofeiny, żeby nie zasnąć po zachodzie słońca, a mój mąż Dave agresywnie przeżuwa obok mnie stary popcorn.

Oglądamy film o napadzie na bank. Bo najwyraźniej, kiedy jesteś martwa w środku od wychowywania cztero- i siedmiolatka, zaczynasz szukać filmowej adrenaliny. Jeśli kiedykolwiek utkniesz na kanapie, gorączkowo wpisując w Google filmy podobne do Baby Driver, bo chcesz odzyskać ten świetny, przeddziecięcy klimat szybkich samochodów i ścieżek dźwiękowych indie rocka, to pozwól, że cię w tym momencie zatrzymam. To pułapka.

Zanim wypchnęłam ze swojego ciała dwójkę prawdziwych ludzi, uważałam, że filmy o szybkich ucieczkach to absolutny szczyt kinematografii. Uwielbiałam pisk opon. Uwielbiałam mrocznych bohaterów, którzy nosili okulary przeciwsłoneczne w nocy i nie rozmawiali o swoich uczuciach. Ale teraz? O Boże, teraz dostaję od tego pokrzywki.

Odpaliliśmy dziś Baby Drivera, bo Dave go uwielbia i z jakiegoś niewytłumaczalnego powodu upiera się, żeby nazywać bohatera granego przez Ansela Elgorta "Baby D", co uważa za przezabawne. Ale zamiast cieszyć się choreografią napadu na bank, po prostu tu siedzę i przeżywam pełnoobjawowy wewnętrzny atak paniki dotyczący bezpieczeństwa w ruchu drogowym i audiologii dziecięcej.

Ten raz, kiedy płakałam nad fikcyjnymi błonami bębenkowymi

Okej, więc w filmie główny bohater jest kierowcą uciekającym z miejsca przestępstwa, który w dzieciństwie przeżył potworny wypadek samochodowy, prawda? I z powodu tego wypadku cierpi na trwałe szumy uszne — to ciągłe dzwonienie w uszach — więc puszcza muzykę z iPoda 24/7, żeby je zagłuszyć. Zanim miałam dzieci, myślałam: wow, co za niesamowicie fajna i tragiczna cecha postaci. Taka filmowa.

Po tym, jak zostałam matką? Dosłownie wstrzymuję oddech i mam ochotę owinąć tego fikcyjnego, dorosłego faceta w folię bąbelkową.

Kiedy Maya miała około sześciu miesięcy, przechodziła przez przerażającą fazę krzyku za każdym razem, gdy zabieraliśmy ją do głośnej restauracji. Zabrałam ją do naszego lekarza, dr. Arisa. On zawsze wygląda, jakby potrzebował urlopu i może mocnego drinka, ale jest genialny. Świecił tą swoją małą latarką do jej malutkiego kanału słuchowego i tak po prostu wspomniał, że uszy niemowląt są zupełnie inne niż nasze. Tak fizycznie inne. Jestem beznadziejna z fizyki, ale w skrócie powiedział, że ich kanały słuchowe są tak małe, iż ciśnienie akustyczne kumuluje się w nich inaczej, co oznacza, że to, co dla nas jest po prostu „głośne”, może faktycznie spowodować u nich trwałe, nieodwracalne uszkodzenia.

Rzucał jakimiś liczbami, coś o tym, że 120 decybeli to absolutna strefa niebezpieczeństwa natychmiastowego uszkodzenia, co najwyraźniej odpowiada głośności syreny lub głośnego koncertu. Albo, no wiesz, hollywoodzkiej strzelaniny. Szczerze mówiąc, po tej wizycie z czystego lęku o mały włos nie kupiłam jednej z tych dziwnych elektronicznych niań, które monitorują tętno i poziom tlenu we krwi, ale Dave przemówił mi do rozsądku. Zamiast tego dostałam po prostu bzika na punkcie hałasu. Kupiłam jej gigantyczne nauszniki wygłuszające i odmawiałam używania blendera, kiedy była w domu.

Więc oglądanie tego filmu, w którym dzieciak ulega tragicznemu wypadkowi, a potem spędza dorosłe życie ładując muzykę prosto w swoje uszkodzone błony bębenkowe? Nie daję rady. Mam ochotę zatrzymać film, zrobić mu herbatki rumiankowej i umówić go na wizytę do laryngologa.

Całkowite zrujnowanie wizerunku Ryana Goslinga

Ponieważ najwyraźniej lubię się dręczyć, wpadliśmy ostatnio w ciąg oglądania innych filmów o samochodach. Kiedyś uwielbiałam Drive. Wiecie, ten z 2011 roku, gdzie Ryan Gosling nosi tę kurtkę ze skorpionem i prawie się nie odzywa? Jako dwudziestolatka uważałam, że to szczyt romantyzmu. Wydawał mi się taki tajemniczy.

Teraz? Patrzę, jak gna swoim Chevy Malibu 160 kilometrów na godzinę przez Los Angeles i w głowie obliczam tylko drogę hamowania. Patrzę na tylne siedzenie i myślę o tym, że nie ma tam zaczepów ISOFIX. Nie ma absolutnie ŻADNYCH szans, żeby poprawnie zamontować w tym samochodzie tyłem do kierunku jazdy fotelik z pięciopunktowymi pasami bezpieczeństwa. A co, gdybyś musiał odwieźć dziecko do szkoły? Do tego bagażnika nie wejdzie żaden wózek, Ryan. Zawieszenie jest o wiele za sztywne, obudziłbyś maleństwo na każdej dziurze w jezdni.

No i ta przemoc. Kiedyś potrafiłam oglądać sceny akcji bez mrugnięcia okiem. Teraz za każdym razem, gdy ktoś dostaje cios na ekranie, myślę tylko o ogromnej ilości papierkowej roboty, którą musiałby wypełnić na ostrym dyżurze. Myślę o czyjejś matce, która odbiera ten straszny telefon. To niedorzeczne. Jestem całkowicie zepsuta.

Ach, próbowaliśmy też obejrzeć Atomic Blonde, ale Charlize Theron walczy z facetami na klatce schodowej przez jakieś dziesięć minut bez przerwy, a od samego patrzenia na to naprawdę zaczął mnie boleć odcinek lędźwiowy. Ocean's Eleven: Ryzykowna gra jest w sumie okej, chociaż wydaje mi się, że George Clooney byłby niezwykle chaotycznym ojcem na zmianę. Tak czy inaczej, chodzi o to, że nie potrafię już obejrzeć niczego, nie projektując na to swoich matczynych lęków.

Mój prawdziwy pojazd do ucieczki

To dla mnie przezabawne, że kiedyś uważałam szybką jazdę za super fajną. Moją obecną wersją szalonego pościgu jest próba wyprzedzenia śmieciarki na końcu podjazdu w czwartkowe poranki, mając na sobie szlafrok i jednego kapcia.

Codziennie rano, podczas naszej standardowej przejażdżki z Leo do przedszkola, jestem zupełnie inną osobą niż dziesięć lat temu. Trzymam kierownicę oburącz, na za dziesięć dwunasta. Jadę dokładnie z dozwoloną prędkością. Każdy próg zwalniający traktuję jak aktywną minę lądową. Mam na zagłówku tylnego siedzenia jedno z tych nietłukących się lusterek, dzięki czemu mogę utrzymywać nieprzerwany kontakt wzrokowy z moim czterolatkiem, który zazwyczaj bardzo głośno domaga się włączenia soundtracku z Vaiany po raz czterotysięczny.

Doktor Aris wbił mi do głowy, że wypadki samochodowe to w zasadzie najstraszniejsza rzecz dla dzieci i że przewożenie ich tyłem do kierunku jazdy tak długo, jak to tylko po ludzku możliwe, to jedyny sposób, aby uchronić ich małe kręgosłupy przed bardzo niebezpiecznymi urazami. Ponieważ – i to jest przerażające – głowy niemowląt są po prostu gigantyczne w porównaniu do reszty ich ciał. Jak małe, ciężkie kule do kręgli na cieniutkich, kruchych szyjkach. Więc tak, Ansel Elgort robiący nawrót na ręcznym z piskiem opon w wąskiej alejce? Oszczędźcie mi tego. Pocę się na samą myśl o przeciążeniach bocznych.

Jeśli ty też tkwisz głęboko w okopach lęków rodzicielskich i potrzebujesz popatrzeć na coś miłego, co nie podniesie ci ciśnienia, powinnaś prawdopodobnie po prostu przejrzeć jakieś piękne kocyki z bawełny organicznej dla dzieci i udawać, że świat to miękkie, bezpieczne miejsce.

Rzeczy, które naprawdę nas ratują

Ponieważ większość filmowych wieczorów spędzam po prostu na hiperwentylowaniu się, muszę szukać pocieszenia, gdzie tylko się da. Dziś moją tarczą przed kinową przemocą jest Dziecięcy Kocyk z Bawełny Organicznej w Misie Polarne.

Kupiliśmy go, gdy Leo był jeszcze noworodkiem. Ma ten piękny, uspokajający niebieski kolor i jest cały we wzorki w małe, białe niedźwiadki polarne. Wybraliśmy potężny rozmiar 120x120 cm, który wtedy był dla niego wręcz gigantyczny, ale teraz jest w sam raz dla mnie, bym mogła się pod nim schować, kiedy Dave odmawia przewinięcia trzymającej w napięciu sceny. To bawełna organiczna z certyfikatem GOTS, na co na początku zwracałam dużą uwagę ze względu na niesamowicie wrażliwą skórę Leo i jego egzemę, ale teraz doceniam go po prostu dlatego, że w dotyku przypomina przytulenie przez puszystą chmurkę. Materiał wspaniale oddycha, w przeciwieństwie do tego okropnego poliestrowego koca, który dała nam moja ciotka i przez który w pięć minut mam mokrą piżamę od potu. Ten kocyk to na tym etapie po prostu mój emocjonalny przedmiot ratunkowy.

A skoro mowa o przetrwaniu nocy, porozmawiajmy o prawdziwych zastrzykach adrenaliny. To wcale nie napad na bank. To ząbkujące niemowlę o drugiej w nocy.

Kiedy Leo miał cztery miesiące, przechodził przez etap ząbkowania, który niemal zrujnował nasze małżeństwo. Był fontanną śliny i nieustannej wściekłości. Miał jaskrawoczerwone policzki, nie chciał spać i tak mocno gryzł moje knykcie, że myślałam, iż w końcu poleje się krew. Aby w ogóle to przetrwać, na zmianę spacerowaliśmy z nim po korytarzu.

Z czystej desperacji kupowałam w internecie absolutnie wszystko. Ostatecznie zamówiłam Gryzak Silikonowo-Bambusowy Panda dla Niemowląt i nie przesadzam, kiedy mówię, że zmieniło to trajektorię naszego życia. To płaska główka pandy wykonana z silikonu spożywczego z niewielkim bambusowym kółeczkiem. Wydaje mi się, że silikon jest o niebo lepszy od plastiku czy gumy, bo nie gromadzi się na nim pleśń — co zresztą potwierdził dr Aris, bo podobno puste w środku zabawki to takie tykające, biologiczne bomby z opóźnionym zapłonem. Dzięki odpowiedniemu kształtowi Leo mógł sam go trzymać i przez bitą godzinę żuł uszy pandy, podczas gdy ja siedziałam na podłodze i piłam zimną kawę. Poza tym, można go dosłownie wrzucić do zmywarki. Jeśli jakiś przedmiot nie jest w stanie przetrwać na górnej półce w mojej zmywarce, to po prostu nie ma dla niego miejsca w moim domu.

Chciałabym móc powiedzieć, że każdy taki zakup był sukcesem.

Moja teściowa, która ma dobre intencje, ale żyje w świecie fantazji, w którym dzieci to tylko małe laleczki, kupiła Mayi to Dziecięce Body z Bawełny Organicznej z Falbankowymi Rękawkami. Okej, owszem, było absurdalnie urocze. Bawełna organiczna w dotyku super miękka. Ale szczerze? Kto zakłada zwiewne falbanki na ramiona niemowlaka z potężnym refluksem? Te falbanki zadziałały po prostu jak małe, materiałowe półeczki wyłapujące to, co się jej ulało. To byłoby piękne ubranko, gdyby twoje dziecko siedziało idealnie nieruchomo i nie przeciekało, ale dla nas to była kompletna katastrofa. Muszę jednak przyznać, że zatrzaski okazały się niewiarygodnie trwałe, bo pewnego razu agresywnie zerwałam z niej ten ciuszek na parkingu przed supermarketem podczas "pieluchowej awarii", a one to wszystko wytrzymały. Więc dostają punkty za jakość wykonania.

Akceptacja mojej nowej rzeczywistości

No i jesteśmy tutaj. Film się kończy. Główny bohater robi coś niebezpiecznego i wysoce nielegalnego, a Dave wkręcił się w to na maksa, kompletnie nie przejmując się jego całkowitym brakiem znajomości jazdy defensywnej. A ja po prostu tu siedzę, układając w głowie listę zakupów spożywczych i zastanawiając się, czy pamiętałam, żeby przełożyć pranie do suszarki.

Rodzicielstwo przebudowuje mózg. Nie ma od tego powrotu. Wszędzie widzisz niebezpieczeństwo, nieustannie kalkulujesz ryzyko i uświadamiasz sobie, że najbardziej bohaterską rzeczą, jaką możesz zrobić danego dnia, jest po prostu utrzymanie małego człowieka przy życiu do pory snu bez całkowitej utraty zmysłów.

Zamiast panikować z powodu limitów czasu przed ekranem, stresować się purée z warzyw i agresywnie próbować wtłoczyć dzieci w idealny harmonogram, może po prostu włącz biały szum, zamknij drzwi wejściowe na klucz i bądź dla siebie odrobinę bardziej wyrozumiała.

Zanim dasz się wciągnąć w nocne maratony oglądania zwiastunów filmowych i po raz kolejny pożałujesz, że nie poszłaś spać przed dwudziestą trzecią, sięgnij po coś, co autentycznie ułatwi ci życie — zobacz naszą ekologiczną kolekcję dla dzieci i wreszcie trochę odpocznij.

Późnonocne FAQ dla rodziców

Czy filmy akcji mogą faktycznie uszkodzić słuch śpiącego dziecka?
Okej, więc jeśli dziecko śpi w pokoju obok, a ty oglądasz telewizję włączoną na cały regulator tak, że aż trzęsą się ściany? Tak, może lepiej przycisz albo załóż słuchawki Bluetooth. Doktor Aris mocno mnie wystraszył tematem decybeli, ale realistycznie rzecz biorąc, jeśli masz w pokoju dziecięcym generator białego szumu, który tłumi dźwięki z zewnątrz, to film oglądany w salonie prawdopodobnie nie wyrządzi dziecku żadnych trwałych szkód. Ale serio, kup po prostu słuchawki, żeby ich nie obudzić, bo nic tak nie rujnuje filmowego wieczoru, jak płaczące na całe gardło niemowlę.

Dlaczego po pojawieniu się dzieci nagle nienawidzę filmów pełnych przemocy i napięcia?
To dosłownie biologia! Przeczytałam gdzieś — a może Dave mi to powiedział, sama już nie wiem — że nasze mózgi fizycznie zmieniają się podczas ciąży i połogu, żeby wyostrzyć naszą czujność na wszelkiego rodzaju zagrożenia. Twoje ciało migdałowate pracuje na podwyższonych obrotach. Zamiast widzieć więc super pościg samochodowy, twój mózg wyświetla wielkie czerwone znaki ostrzegawcze przed śmiertelnymi urazami głowy. Słabo, ale to całkowicie normalne.

Czy gryzaki silikonowe naprawdę są lepsze od tych plastikowych, które mieliśmy w latach 90.?
O Boże, i to jak. Pamiętasz te połączone ze sobą plastikowe klucze, które wszyscy żuliśmy? Prawdopodobnie były pełne szkodliwego BPA i ołowiu, i Bóg wie, czego jeszcze. Silikon spożywczy jest niesamowity, ponieważ nie kruszeje, nie uwalnia dziwnych substancji chemicznych prosto do buzi twojego dziecka, a żeby go odkazić, możesz go bez obaw wygotować albo włożyć do zmywarki. Ten gryzak-Panda dosłownie ocalił moje zdrowie psychiczne, kiedy Leo miał te cztery miesiące.

Co robisz, gdy dziecko budzi się w samym punkcie kulminacyjnym filmu?
Przeklinasz pod nosem, pauzujesz telewizor i grasz z partnerem w papier-kamień-nożyce, żeby sprawdzić, kto tym razem idzie się tym zająć. Nigdy nie próbuj "tylko dokończyć tej jednej sceny". Płacz za moment się nasili, dziecko całkowicie się wybudzi, a wy będziecie na nogach aż do 4 nad ranem. Po prostu od razu zatrzymaj ten cholerny film.

Czy przewożenie dzieci tyłem do kierunku jazdy jest naprawdę aż tak ważne?
Tak. Kropka. Mój lekarz napędził mi w tej kwestii autentycznego, potężnego stracha. Główki u maluchów są niesamowicie ciężkie, a z kolei kości szyi w zasadzie zbudowane są wyłącznie z chrząstek. Podczas poważnego zderzenia, fotelik skierowany przodem sprawia, że ciężka głowa z impetem ucieka do przodu, co w łatwy sposób może doprowadzić do przerwania rdzenia kręgowego. Fotelik ustawiony tyłem do kierunku jazdy amortyzuje całą głowę i kark w głąb siedziska. To absolutnie jedyna rzecz, w którą jestem tak bardzo, wręcz fanatycznie, zaangażowana. Ryan Gosling może jeździć tak, jak ma na to ochotę, ale moje dzieci będą siedziały tyłem, aż nie pójdą na studia.