Jak przetrwać fazę małego smoka i inne nocne dramaty

Jest 4:12 nad ranem w naszym londyńskim mieszkaniu, a Florence stoi prosto w swoim łóżeczku, ściskając drewniane szczebelki jak maleńki, wściekły więzień i krzycząc o mitycznym gadzie. Jej siostra bliźniaczka, Matilda, śpi w najlepsze, ale sporadycznie kopie w ścianę, co mogę uznać jedynie za wyraz nieświadomej solidarności. Stoję w progu w samych bokserkach, mrużąc oczy w ciemnościach bez okularów, próbując rozszyfrować, o co dokładnie chodzi mojej dwulatce w jej agresywnych żądaniach dotyczących małego smoka.

Nie miałem zielonego pojęcia, co się dzieje. Czy to był koszmar? Czy to jakiś dziwaczny skok rozwojowy, w którym nagle pojęła średniowieczny folklor? Mój wyczerpany mózg próbował przetworzyć to żądanie, podczas gdy ja z wycieraniem ramienia gorączkowo miałem nadzieję, że ta smuga to tylko rozgnieciony banan. Poklepałem ją po plecach, wyszeptałem absolutne bzdury o tym, że smoki w nocy śpią, i wróciłem do łóżka, zupełnie nieświadomy, że mój dom właśnie został zainfekowany cyfrową obsesją, która będzie mnie kosztować resztki zdrowia psychicznego.

Winowajcą, jak się okazało, był mój dwunastoletni siostrzeniec, Leo. Wpadł po południu, rozwalił się na naszej kanapie, pożerając nieprzyzwoite ilości ciastek z dżemem, i popełnił katastrofalny błąd, pokazując bliźniaczkom swojego iPada.

Świecący prostokąt zagłady

Musicie wiedzieć, że Leo ma obsesję na punkcie gry mobilnej, w której występuje urocze, ziejące ogniem animowane stworzenie. Dziewczynki zaglądały mu przez ramię, całkowicie zahipnotyzowane. Przez dwadzieścia minut z zapałem próbował mi wytłumaczyć mechaniczną strategię dotyczącą ewolucji małego smoka (baby dragon evo), rzucając jak z karabinu gamingowym żargonem, podczas gdy ja tylko kiwałem głową i zastanawiałem się, czy będę musiał wziąć drugi kredyt hipoteczny, aby zapłacić nadchodzący rachunek za ogrzewanie.

Był niesamowicie dumny ze stworzenia najlepszych talii kart z małymi smokami, co najwyraźniej trzeba zrobić, aby wygrywać wirtualne bitwy. Nadal tego do końca nie rozumiem, ale bliźniaczek nie obchodziła strategia. Widziały tylko uroczą, pulchną zieloną jaszczurkę, która bekała ogniem i wydawała zabawne dźwięki, i to im wystarczyło. Zwoje nerwowe w ich małych mózgach natychmiast się zwarły. Połknęły haczyk.

Do następnego popołudnia sytuacja ewoluowała od łagodnego zainteresowania do negocjacji z zakładnikami. Florence chciała iPada. Matilda chciała iPada. Ja chciałem tylko kubka herbaty, która nie byłaby letnia. W chwili spektakularnej słabości rodzicielskiej – takiej, w której zrobisz dosłownie wszystko, byle tylko zatrzymać jęki na trzy kolejne minuty – złapałem się na gorączkowym przeszukiwaniu własnego telefonu w poszukiwaniu kodu do gry clash royale z małym smokiem, naiwnie wierząc, że odblokowanie cyfrowego piksela może w jakiś sposób zastąpić syrop przeciwbólowy czy drzemkę. Kliknąłem nawet w jakiś podejrzany link na YouTube, obiecujący darmowy kod na emotkę ze smokiem, co oczywiście skończyło się tylko dziwnym wirusem w kalendarzu na moim telefonie i wcale nie zaimponowało maluchom.

Nasza lekarka, urocza kobieta, którą zawsze lekko bawi mój zaniedbany wygląd, wcześniej wspominała mi coś o czasie spędzanym przed ekranem i receptorach dopaminy w rozwijających się mózgach. Ubrała jednak naukę w tyle medycznych niejasności, że wyszedłem z gabinetu nieco przerażony i całkowicie zdezorientowany. Brzmiało to tak, jakby pozwolenie im na wpatrywanie się w ekrany miało albo zmienić je w technologicznych miliarderów, albo całkowicie rozpuścić ich płaty czołowe, a szczerze mówiąc, nie miałem siły, by to rozstrzygać. Zamiast więc próbować idealnie zrównoważyć ich cyfrowy ślad podczas hiperwentylacji nad czasopismami medycznymi, po prostu wcisnąłem iPada za toster i zdecydowałem, że wracamy do podstaw.

Astrologia i inne rzeczy, na które nie mam siły

Oczywiście, narzekanie na smoki w tym momencie jest niezwykle ironiczne, biorąc pod uwagę, że wszyscy ciągle mi przypominają, że mamy chiński Rok Smoka. Podobno dzieci urodzone w tym roku są statystycznie skazane na to, by zostać nieustraszonymi liderami i prezesami. Super dla nich, ale w tej chwili zadowoliłbym się dziećmi, które nie próbują aktywnie zjeść psich chrupek, kiedy tylko odwrócę wzrok.

Moja teściowa potraktowała kalendarz astrologiczny jako osobistą misję i wysyła nam niekończący się strumień tematycznych gadżetów. Listonosz nas nienawidzi. Mamy smocze skarpetki, smocze kocyki i smocze śliniaczki. Na szczęście, pośród tego całego chaosu syntetycznych, jaskrawych prezentów, które robią hałas, znaleźliśmy podstawę naszej garderoby, która naprawdę działa na rzecz powrotu do analogowości.

Nie potrafię nawet wyrazić, jak bardzo polegamy na body niemowlęcym z bawełny organicznej od Kianao. Kiedy mówię, że Florence w nim po prostu mieszka, to znaczy, że dosłownie muszę z niej je zdzierać, podczas gdy ona protestuje jak schwytany szpieg. Mamy je w stonowanym, ziemistym kolorze, więc stało się jej nieoficjalnym kostiumem ze „smoczej łuski”. Jest genialne, bo materiał ma wystarczająco dużo elastyczności, by przetrwać jej rzucanie się na dywan w celu zademonstrowania, jak lata smok. A dzięki bawełnie organicznej na jej skórze nie pojawia się ta dziwna, niewytłumaczalna czerwona wysypka, z którą zmagamy się przy tanich materiałach syntetycznych. Co więcej, ubranko bez problemu wytrzymuje mordercze cykle prania w 60 stopniach, gdy nieuchronnie rozleje na nie sok porzeczkowy. To uczciwe, wytrzymałe ubrania, które nie wymagają instrukcji obsługi, co na tym etapie mojego życia jest w zasadzie moim językiem miłości.

Aby całkowicie odejść od iPada, musiałem zastąpić cyfrową bestię tą wymyśloną. Gorąco polecam tę strategię, głównie dlatego, że wymaga ona od ciebie jedynie siedzenia na podłodze i pokazywania palcem, podczas gdy twoje dzieci się męczą.

Budowa gniazda dla niewidzialnej bestii

Cały niedzielny poranek spędziliśmy na budowaniu „gniazda” dla ich nowego, całkowicie niewidzialnego zwierzaka. Zasady wyobraźni u maluchów są surowe i przerażające. Jeśli przypadkowo nadepniesz na obszar oznaczony jako gniazdo, zostaniesz potraktowany wrzaskiem o intensywności tysiąca płonących słońc. Musisz chodzić na paluszkach po salonie, szepcząc, ponieważ wymyślone stworzenie „śpi”. Jest to całkiem spokojne doświadczenie, dopóki nie zdasz sobie sprawy, że skradasz się we własnym domu, aby nie obudzić garstki powietrza.

Wyciągnęliśmy wszystkie koce i ułożyliśmy je w kącie. Próbowałem włączyć w tę konstrukcję Tęczowy drewniany stojak edukacyjny. Mieliśmy ten stojak, kiedy były niemowlakami i sprawdzał się idealnie — ładny, estetyczny drewniany pałąk, który świetnie wyglądał w salonie i przykuwał ich uwagę na równe jedenaście minut za jednym zamachem. Jednak jako dwulatki całkowicie zignorowały jego pierwotny cel edukacyjny. Matilda zaciągnęła drewnianą ramę na koce i oznajmiła, że to „klatka”, która ma powstrzymać smoka przed pożarciem poduszek z kanapy. Muszę oddać marce Kianao, że jest to wyjątkowo solidna konstrukcja, bo wytrzymała serię uderzeń, gdy dwójka maluchów z uporem okładała ją plastikową szpatułką.

Traktowanie tego niewidzialnego bytu jak zwierzątka naprawdę zadziałało jak cud. Zatrzymano żądania wydania ekranu. Były zbyt zajęte zbieraniem „jedzenia” (moich zaginionych skarpetek) i układaniem poduszek, by przejmować się grą wideo Leo. To zmusza je do używania mózgu do konstruowania własnej narracji, co jest o niebo lepsze niż tylko wpatrywanie się w migający ekran w oczekiwaniu na beknięcie maleńkiej kreskówki.

Dlaczego nie kupimy prawdziwego gada

W chwili ogromnej słabości w późniejszym tygodniu, gdy patrzyłem, jak z miłością głaszczą zwinięty ręcznik kąpielowy, który nazwały 'Kula Ognia', naprawdę sprawdziłem w Google, jak trudna jest hodowla agamy brodatej. Pomyślałem sobie: dlaczego nie? Prawdziwe zwierzątko może nauczyć ich odpowiedzialności.

To był fatalny pomysł. Wspomniałem o tym od niechcenia naszej lekarce podczas rutynowej kontroli z powodu infekcji ucha u Matildy. Spojrzała na mnie znad okularów, westchnęła głęboko i wymamrotała coś o rozsiewaniu salmonelli, co sprawiło, że przewróciło mi się w żołądku. Niejasno pamiętam, jak mówiła, że bakteria po prostu żyje na ich skórze i przeraża lokalny sanepid za każdym razem, gdy w grę wchodzą małe dzieci. Szczerze mówiąc, brzmiało to po prostu jak kolejna obrzydliwa rzecz, którą musiałbym wybielaczem zmywać z kuchennej podłogi. Absolutnie nie sprawiamy sobie gada. Ledwo utrzymuję przy życiu rośliny doniczkowe, a przynajmniej paprocie nie przenoszą chorób żołądkowo-jelitowych.

Tęsknię za czasami, kiedy naszym największym problemem było ząbkowanie. Poważnie, patrzę teraz na epokę ślinienia się i spuchniętych dziąseł z dziwnym rodzajem sentymentu. Wtedy mogłem po prostu wręczyć im gryzak Pandę i bum, problem rozwiązany. Ta mała silikonowa panda uratowała nas przed wieloma napadami histerii. To było proste: bolą dziąsła, pożuj pandę, przestań płakać. Teraz muszę rozgryzać skomplikowany geopolityczny krajobraz wymyślonych zwierzątek, poczucie winy z powodu czasu przed ekranem i powstrzymywać moje córki przed próbami wysiadywania jajek z supermarketu w moim łóżku.

Przetrwać szaleństwo

Wychowywanie dwulatków często przypomina granie w thrillerze psychologicznym, w którym złoczyńcy mają metr wzrostu i komunikują się wyłącznie za pomocą zagadek i krzyku. Nagła fiksacja na punkcie cyfrowego stworka była po prostu najnowszym zwrotem akcji.

Naprawdę nie da się kontrolować tego, na punkcie jakiej dziwnej, absurdalnie specyficznej rzeczy twoje dziecko zaraz dostanie bzika. Jednego dnia to postać z gry mobilnej, następnego to konkretna niebieska łyżeczka, a niech cię Bóg broni włożyć tę niebieską łyżeczkę do zmywarki. Trzeba po prostu przez to przejść, spróbować delikatnie przekierować to szaleństwo na coś, co nie wiąże się z wpatrywaniem w ekran do momentu, aż oczy stają się szkliste, i ewentualnie kupić ubrania, które wytrzymają trochę szorstkich, podłogowych zabaw.

Dlatego będziemy nadal ostrożnie stąpać wokół niewidzialnego gniazda w salonie. Będę dalej udawał, że karmię je wymyślonymi kawałkami brokułów. I z absolutną stanowczością, nigdy, przenigdy więcej nie pozwolę mojemu nastoletniemu siostrzeńcowi przynieść iPada do naszego mieszkania.

Jeśli obecnie radzisz sobie z obsesjami własnych maluchów, niezależnie od tego, czy są to mityczne bestie, czy niezdrowe przywiązanie do pilota od telewizora, wiedz, że nie jesteś sam. Zrób sobie zimną herbatę, zaakceptuj absurdalność tego wszystkiego i może sprawdź kilka trwałych niezbędników, które pomogą ci przetrwać tę fazę.

Odkryj pełną kolekcję organicznych, odpornych na maluchy niezbędników od Kianao właśnie tutaj.

Chaotyczna rzeczywistość obsesji maluchów (FAQ)

Czy to normalne, że mój maluch ma obsesję na punkcie czegoś, co widział na ekranie przez pięć minut?

Och, całkowicie. Florence obejrzała kiedyś przez trzy minuty dokument o przemysłowych zamiatarkach ulicznych, gdy ja akurat przełączałem kanały, a potem przez sześć kolejnych tygodni musieliśmy udawać, że jesteśmy zamiatarkami. Ich mózgi po prostu przyklejają się do nowatorskich koncepcji niczym rzep. Musisz tylko przeczekać burzę i powoli ukrywać przedmioty wyzwalające te myśli.

Czy powinienem się martwić, że w wieku dwóch lat chcą grać w gry wideo?

Cóż, ja spanikowałem i założyłem, że moje dzieci skończą mieszkając w mojej piwnicy w wieku 35 lat, grając w e-sport. Prawda jest jednak taka, że one w ogóle jeszcze nie wiedzą, czym jest gra wideo. Po prostu podobają im się migające światełka i fakt, że rzecz zareagowała, gdy w nią dźgnęły. Po prostu przypadkiem „zgubiłem” ładowarkę do naszego starego tabletu, co w cudowny sposób rozwiązało sprawę. Co z oczu, to z serca – to zazwyczaj działa w tym wieku.

Jak zachęcić do zabawy opartej na wyobraźni, kiedy jestem zbyt zmęczony, by się ruszyć?

Piękno zabawy z użyciem wyobraźni polega na tym, że możesz w niej uczestniczyć z pozycji poziomej. Połóż się na dywanie, oświadcz, że jesteś śpiącą górą lub kłodą, i powiedz im, że zmyślone stworzenie musi po tobie cichutko przejść. Bum. Ty możesz zamknąć oczy, a one mogą ćwiczyć swoje umiejętności motoryczne. To mistrzowski poziom rodzicielskiego lenistwa, pod którym podpisuję się obiema rękami.

Czy prawdziwe jaszczurki są naprawdę tak niebezpieczne dla małych dzieci?

Według naszej pani doktor, która obdarzyła mnie spojrzeniem kwestionującym moje kompetencje rodzicielskie, kiedy tylko o tym wspomniałem, tak. Małe dzieci biorą wszystko do buzi, a gady przenoszą bakterie, z którymi naprawdę, ale to naprawdę nie chcesz mieć do czynienia o trzeciej nad ranem. Zostań przy pluszakach. Nie roznoszą salmonelli i nie musisz kupować im żywych świerszczy.

Jak wyprowadzić dziecko z fazy, która doprowadza mnie do szału?

Bolesna prawda jest taka, że nie możesz ich do tego zmusić. Jeśli spróbujesz zakazać wymyślonej zabawy, będą się bawić tylko mocniej, po to, żeby zrobić ci na złość. Sztuką jest powolne wprowadzenie nieco mniej irytującej fazy, która ją zastąpi. My przeszliśmy od smoków do udawania nurków głębinowych, co jest dużo cichsze, ponieważ muszą wstrzymywać oddech. Gorąco polecam.