Dosłowna faza "Baby Don't Hurt Me" w rodzicielstwie to jazda bez trzymanki

To był zwykły wtorek, dokładnie o 6:14 rano. Miałam na sobie te tragiczne, szare dresy z tajemniczą plamą po wybielaczu na lewym udzie, których mój mąż wręcz nienawidzi. Zdążyłam wziąć zaledwie pół łyka letniej kawy, gdy Leo, który miał wtedy dwa latka, wystrzelił z kanapy jak mały, dziki zapaśnik WWE i uderzył mnie z byka prosto w nos. Łzy napłynęły mi do oczu tak mocno, że dosłownie zobaczyłam gwiazdy we własnym salonie. Siedząc na dywanie, mrugając powiekami i sprawdzając, czy nie leci mi krew, mój niewyspany mózg zaczął odtwarzać w nieskończoność ten kultowy klubowy hit z lat 90. Dokładnie wiecie, o który mi chodzi.

Największym i najbardziej powszechnym kłamstwem, jakie nam się wciska na temat macierzyństwa, jest ta niewiarygodnie toksyczna wizja, że będziesz spędzać dnie, spokojnie kołysząc delikatnego, gaworzącego aniołka, który pachnie lawendą i nigdy, ale to przenigdy, nie sprawi ci fizycznego bólu. To absolutna bzdura. Kompletna i totalna ściema. Bo nikt nie ostrzega przed fizycznymi kosztami życia z małym człowiekiem, który ma zerową kontrolę nad impulsami i zaskakująco ostre paznokcie. Wszyscy myślą o memie „what's love baby dont hurt me”, gdy widzą w internecie ten zabawny GIF z kiwającą się głową, ale kiedy jesteś uwięziona w domu z maluchem, te słowa stają się przerażająco dosłownym, codziennym błaganiem o własne bezpieczeństwo.

Mój mąż wczoraj zapytał mnie nawet, czy mruczę pod nosem tekst „what's love baby dont hurt me”, podczas gdy zeskrobywałam zaschniętą owsiankę z krzesełka do karmienia. Odpowiedziałam: tak, Dave, owszem, bo Maya właśnie próbowała ugryźć mnie w rzepkę bez absolutnie żadnego powodu poza tym, że dałam jej niebieski kubek zamiast czerwonego. Witamy w dżungli.

Dziecięcy Fight Club

W rodzicielstwie nadchodzi taka niezwykle mroczna faza, kiedy twoje słodkie, bezradne niemowlę nagle zmienia się w stworzenie, które gryzie, bije i ciągnie za włosy z dzikością wściekłego zwierzęcia. Pamiętam, jak zabrałam Leo do jego lekarki, doktor Miller — która zawsze wygląda na irytująco wypoczętą i prawdopodobnie pije tylko zielone soki — i praktycznie błagałam ją, żeby mi powiedziała, dlaczego moje dziecko aktywnie próbuje mnie zniszczyć. W pełni oczekiwałam, że usłyszę, iż wychowuję socjopatę. Zamiast tego wyjaśniła, że w tym wieku ich małe mózgi to wciąż istna papka, więc dosłownie nie mają jeszcze połączeń nerwowych, które powstrzymałyby je przed wybuchem, gdy czują się przytłoczone. Nie znają słów, żeby powiedzieć: „Jestem sfrustrowany egzystencjalnym lękiem przed noszeniem skarpetek”, więc po prostu uderzają cię prosto w krtań.

Pomyślcie o tym przez chwilę. To nie jest złośliwość, co — no dobra, super, cieszę się, że moje dziecko nie jest wcielonym złem — ale to wciąż boli jak diabli, kiedy czternastokilogramowy człowiek rzuca drewnianą zabawką w twój obojczyk.

Właśnie dlatego musisz czasem po prostu przełknąć własny krzyk, obudzić w sobie mistrza zen i niezgrabnie wcisnąć im do rączek coś, co faktycznie mogą zniszczyć, zamiast kompletnie tracić zmysły. Moją absolutnie ulubioną, bezludną wyspą dla tego konkretnego scenariusza jest Silikonowy Gryzak Bambusowy Panda. Kupiłam go z czystej, nieskażonej niczym desperacji pewnej nocy o 3:00 nad ranem i stał się moją dosłowną tarczą. Za każdym razem, gdy widziałam, jak Leo zaciska szczękę, a w jego oczach pojawia się to dzikie spojrzenie, przechwytywałam go za pomocą tej pandy. Jest wykonana z silikonu spożywczego i ma świetne wypustki, więc mógł ją gryźć ze wszystkich sił, oszczędzając moje ramię. Plus, można ją po prostu wrzucić do zmywarki, co szczerze mówiąc, jest obecnie jedynym sposobem, w jaki mam ochotę cokolwiek myć w tym domu. Poważnie, musiałam kupić trzy sztuki, bo gdybyśmy zgubili pandę, stracilibyśmy nasz święty spokój.

Odwrotny lęk: kiedy to ty myślisz, że jesteś potworem

Ale cała ironia tej fizycznej traumy ze strony naszych maluchów polega na tym, że gdy są noworodkami, mamy dokładnie odwrotne lęki. Jesteśmy absolutnie przerażeni, że to my zrobimy im krzywdę. Pamiętam, jak przywiozłam Mayę ze szpitala do domu i traktowałam ją, jakby była zrobiona z dmuchanego szkła i życzeń.

Miałam taką paranoję na punkcie zrobienia krzywdy jej malutkim bioderkom lub zgniecenia klatki piersiowej, że owijałam ją w kocyk tak luźno, iż trzy minuty później z pewnością uwalniała się z niego jak mały Houdini i budziła się z płaczem. A odbijanie? O rany, poklepywałam ją po pleckach tak delikatnie, że było to w zasadzie tylko głaskanie. Myślałam, że jestem dobrą mamą. Ale dr Miller na wizycie kontrolnej po dwóch tygodniach mimochodem wspomniała, że rodzice tak naprawdę powodują znacznie więcej bólu z powodu gazów u swoich dzieci przez zbyt delikatne poklepywanie, bo trzeba użyć stanowczej, ułożonej w łódeczkę dłoni, żeby realnie usunąć pęcherzyki powietrza. Dosłownie powodowałam kolkę, której tak bardzo starałam się uniknąć, bo uwierzyłam w mit „delikatnego kwiatuszka”.

A propos rzeczy, w które uwierzyłam, pewnego dnia ubrałam Mayę w to rzekomo niesamowite Dziecięce Body z Bawełny Organicznej z Falbankami. Nie zrozumcie mnie źle, jest przepiękne, rękawki z falbankami są urocze, a bawełna organiczna jest niesamowicie miękka dla skóry. Ale z jakiegoś niewytłumaczalnego powodu mój niewyspany mózg postanowił kupić je w oślepiającej, śnieżnej bieli. Biel! Dla niemowlaka z refluksem! To była głęboko głupia decyzja, a czystość ubranka przetrwała dokładnie cztery minuty, zanim została całkowicie zrujnowana przez potężny incydent z ulewaniem. W każdym razie, morał z tego taki, że dzieci są o wiele bardziej odporne niż nam się wydaje, nawet jeśli ich ubranka nie są.

Porozmawiajmy o krzyczącej pustce

Nie możemy mówić o fizycznym bólu w rodzicielstwie, nie wspominając o kosztach emocjonalnych, które w jakiś sposób objawiają się jako prawdziwy, fizyczny ból w klatce piersiowej. Faza płaczu. Niekończąca się, niewytłumaczalna, miażdżąca duszę faza płaczu.

Istnieje coś takiego jak syndrom PURPLE Crying (Okres Fioletowego Płaczu), co brzmi jak uroczy zespół indie, ale w rzeczywistości to najprawdziwszy krąg piekła, w którym twoje dziecko po prostu krzyczy przez wiele godzin bez absolutnie żadnego powodu. Karmisz je, przewijasz, podskakujesz z nim na tej głupiej piłce do jogi, aż wysiadają ci kolana, a ono dalej krzyczy. Lekarze powiedzą ci, że to normalny etap rozwoju, ale kiedy to przeżywasz, masz wrażenie, że mózg powoli wypływa ci uszami.

Pamiętam jedną noc, kiedy Maya miała około sześciu tygodni i płakała cięgiem przez dwie godziny. Byłam tak wyczerpana, że miałam halucynacje. Chwyciłam telefon, by napisać do Dave'a, który pracował do późna: „kochanie, już mnie nie rań, nie daję rady”, ale ręce trzęsły mi się tak bardzo, że zadziałała autokorekta i wysłałam tylko: „kochanie o rani mnie”. Przybiegł do domu, myśląc, że ktoś się włamał, i znalazł mnie siedzącą na podłodze w pokoju dziecięcym w zatyczkach do uszu, podczas gdy Maya krzyczała bezpiecznie w swoim łóżeczku.

I wiecie co? Odłożenie ich i wyjście z pokoju to dosłownie najbezpieczniejsza rzecz, jaką możecie zrobić. Moja lekarka wprost powiedziała mi, że kiedy czujesz ten gorący przypływ wściekłości i paniki — kiedy uderzasz w absolutną ścianę rodzicielskiego wypalenia — musisz po prostu odejść. Dziecku nic nie będzie w łóżeczku przez dziesięć minut, podczas gdy ty pójdziesz do kuchni, oprzesz czoło o zimne drzwi lodówki i weźmiesz głęboki oddech. Jeśli potrzebujecie pięknych, uspokajających rzeczy, które sprawią, że pokój dziecięcy stanie się nieco spokojniejszym miejscem do powrotu, koniecznie przejrzyjcie organiczną kolekcję niemowlęcą Kianao. Ale najpierw, wiecie, weźcie minutę dla siebie.

Kiedy musisz pozwolić im upaść

Teraz, kiedy Maya ma siedem lat, fizyczne ciosy są na szczęście rzadsze, chociaż czteroletni Leo wciąż czasami traktuje swoje zabawki jak broń. Co prowadzi mnie do ostatecznego wniosku na temat całej tej dynamiki. W pewnym momencie musisz przestać fizycznie chronić je przed wszystkim i pozwolić im doświadczyć odrobiny dyskomfortu.

To wbrew każdemu biologicznemu instynktowi w moim ciele: patrzeć, jak moje dziecko wspina się na coś odrobinę za wysoko i po prostu stać z boku. Mam ochotę owinąć je folią bąbelkową. Ale jeśli nigdy nie pozwolimy im upaść, nigdy nie nauczą się, jak amortyzować upadek. Muszą zdobyć kilka zdrapanych kolan. Muszą doświadczyć tej małej tragedii, jaką jest zawalająca się wieża z klocków.

A skoro o klockach mowa — jeśli macie dziecko, które uwielbia rzucać rzeczami, gdy się złości, gorąco polecam Zestaw Miękkich Klocków dla Dzieci. Zamiast z twardego drewna, są zrobione z miękkiego, gąbczastego gumowego materiału. Przekonałam się o tym na własnej skórze, gdy w zeszłym tygodniu Leo rzucił we mnie niebieskim klockiem z drugiego końca salonu. Zamiast wywołać wstrząśnienie mózgu, klocek dosłownie odbił się od mojego czoła i poturlał po dywanie. Serio, są genialne. Macie wszystkie korzyści edukacyjne płynące z układania i sortowania kolorów, bez ryzyka urazu tępym narzędziem.

Przetrwanie w tym chaosie

Prawda jest taka, że rodzicielstwo boli. Boli cię od niego kręgosłup, boli twój harmonogram snu, boli twoje konto bankowe, a czasem, dzięki latającemu plastikowemu dinozaurowi, boli cię dosłownie twarz. Ale da się to przetrwać. Pijesz zimną kawę, nosisz poplamione dresy i dowiadujesz się, jak robić uniki przed uderzeniami z byka.

Jeśli jesteście teraz w samych okopach macierzyństwa i potrzebujecie kilku rzeczy, które naprawdę mogą chociaż trochę ułatwić wam codzienną rutynę (lub przynajmniej uczynić ją mniej bolesną), sprawdźcie pełną linię ekologicznego, przetestowanego przez rodziców asortymentu Kianao, zanim do reszty zwariujecie.

Pytania, które zadaję sobie o 2 w nocy

Dlaczego moje dziecko bije tylko mnie, a nikogo innego?
O rany, wpisywałam to we łzach w Google co najmniej dwadzieścia razy. Podobno dlatego, że jesteś jego bezpieczną przystanią. Dzieci trzymają fason przez cały dzień w żłobku albo z babcią, a w sekundę, w której cię widzą, po prostu uwalniają wszystkie swoje dzikie, nieuregulowane emocje w formie przemocy fizycznej. Podobno to komplement. Naprawdę bolesny, okropny komplement.

Czy naprawdę to w porządku, jeśli odłożę krzyczące dziecko do łóżeczka i po prostu wyjdę?
Tak. Milion razy tak. Jeśli tracisz zmysły i czujesz, że zaraz wybuchniesz, bezpieczne ułożenie dziecka w łóżeczku i zamknięcie drzwi na dziesięć minut to najlepsza, najbardziej odpowiedzialna decyzja rodzicielska, jaką możesz podjąć. Będą płakać, ale są bezpieczne, a ty możesz iść napić się wody i opanować atak paniki.

Jak sprawić, by mój maluch przestał gryźć moje ramię, kiedy się ekscytuje?
Musisz natychmiast dać im coś innego do gryzienia. Dosłownie zaczęłam nosić silikonowy gryzak w kieszeni niczym broń. W sekundzie, w której widziałam ten rzut z otwartą buzią, po prostu wciskałam mu gryzak i spokojnie mówiłam: „nie gryziemy mamy, gryziemy zabawkę”. Wymaga to miliona powtórzeń, ale w końcu to chwytają.

Czy silikonowe zabawki są naprawdę bezpieczne, jeśli maluchy gryzą je przez cały dzień?
Tak, o ile kupujesz w 100% silikon spożywczy wolny od BPA i pozbawiony podejrzanych chemicznych wypełniaczy. Właśnie po to zostały stworzone. Po prostu pamiętaj, aby wrzucać je czasem do zmywarki lub je wyparzać, ponieważ zbierają sierść psa i tajemnicze kłaczki, co jest głęboko obrzydliwe.

Dlaczego płacz niemowlęcia wyzwala w moim ciele tak szaleńczą reakcję paniki?
Ponieważ biologia nas nienawidzi. Poważnie, nasze mózgi są zaprogramowane tak, aby reagować na wysokość dziecięcego płaczu potężnym skokiem kortyzolu i adrenaliny. To ewolucyjna sztuczka, która ma na celu upewnienie się, że po prostu ich nie zignorujemy i nie pójdziemy zbierać jagód w lesie. Ale to oznacza, że słuchanie ataku kolki przypomina wewnętrzną ucieczkę przed tygrysem.