Jest wtorek, druga po południu, a ja próbuję spakować trzy personalizowane bluzy z inicjałami do mojego sklepu na Etsy, używając dokładnie jednej ręki. Wszystko dlatego, że mój najmłodszy synek, Leo, jest właśnie przyklejony do mojego tułowia jak wilgotny, ciężki mały rzep w bawełnianej chuście. Pieszczotliwie nazywamy go moim małym misiem koala, chociaż w tym momencie, gdy jego gorący oddech o zapachu skwaśniałego mleka dmucha prosto w mój obojczyk, moja czułość wisi na bardzo cienkim włosku. Jeśli przestanę kołysać biodrami w ten bardzo specyficzny, nieco żenujący sposób na kształt ósemki, obudzi się i zacznie wrzeszczeć tak głośno, że tanie okna w naszym wiejskim domu zaczną się trząść. Ludzie w internecie nazywają to teraz „koala parenting” (rodzicielstwem w stylu koali), co szczerze mówiąc brzmi po prostu jak modna nowa nazwa dla rodzicielstwa bliskości, na które tak bardzo się zarzekałam, że nigdy go nie zastosuję, gdy byłam w ciąży z najstarszym synem.
Wtedy myślałam, że będę tą idealnie zorganizowaną, perfekcyjną matką, która odkłada niemowlę na samodzielne drzemki do łóżeczka droższego niż mój pierwszy samochód. Rzeczywistość jednak uderzyła we mnie jak tona cegieł, gdy tylko wręczono mi wrzeszczącego noworodka. Teraz jestem mamą trójki dzieci poniżej piątego roku życia i powiem Wam szczerze: czasami po prostu przywiązujesz sobie dziecko do klatki piersiowej, bo to jedyny sposób, żeby w ogóle zjeść letnią zapiekankę na obiad. Ale nikt tak naprawdę nie przygotowuje cię na to, jak wielkim fizycznym obciążeniem jest posiadanie małego „koali” fizycznie przyklejonego do twojego ciała przez osiemnaście godzin na dobę.
Zarzekałam się, że nie będę ludzkim materacem
Mój najstarszy syn, Carter, to najlepsza przestroga. Kiedy się urodził, próbowałam robić wszystko wedle poradników, ale on po prostu odmawiał istnienia, jeśli nie dotykał mojej skóry. Pierwsze sześć miesięcy jego życia spędziłam uwięziona pod nim na kanapie, przerażona, że w ogóle się ruszę, podczas gdy moja własna matka krążyła nade mną, mówiąc: „Rozpieszczasz go, Jess” i „Jeśli będziesz go tak ciągle trzymać, jego nogi zapomną, jak się chodzi”. Co jest obiektywnie absurdalne, ale daj jej Boże zdrowie, urodziła czwórkę dzieci do dwudziestego drugiego roku życia i przetrwała głównie na czarnej kawie i papierosach bez filtra, więc jej standardy rodzicielskie trochę różniły się od moich.
O trzeciej nad ranem wpadłam do tej wielkiej króliczej nory, czytając o teorii przywiązania. Ktoś taki jak doktor Sears napisał w latach osiemdziesiątych książkę o zasadzie „Siedmiu B”, która głosiła, że jeśli karmisz piersią, nosisz w chuście i natychmiast reagujesz na każdy płacz, twoje dziecko wyrośnie na dobrze przystosowanego geniusza, a nie na seryjnego mordercę. Więc z czystej desperacji i braku snu wkręciłam się w to na maksa. Nosiłam Cartera wszędzie, ciągle go karmiłam i panicznie bałam się go odłożyć. Chyba przeczytałam na jakimś blogu medycznym badanie, w którym twierdzono, że bardzo responsywne rodzicielstwo obniża poziom hormonów stresu (kortyzolu) i sprawia, że dzieci wcześniej zaczynają mówić. Choć szczerze mówiąc, Carter ma teraz cztery lata i wykorzystuje swoje zaawansowane umiejętności językowe głównie do kłótni ze mną o nuggetsy w kształcie dinozaurów.
Nawet nie wspominajcie mi o tych sztywnych harmonogramach snu z Instagrama, bo to czysta fikcja.
Starcie z pediatrą o bezpieczny sen
Problem z całkowitym oddaniem się stylowi życia „na koalę” polega na tym, że w końcu trzeba iść spać, i to właśnie tu zaczęły się schody. Ponieważ Carter spał tylko wtedy, gdy leżał na mnie, zaczęłam podsypiać w fotelu w pokoju dziecięcym z nim na piersi. W głębi duszy wiedziałam, że to niebezpieczne, ale miałam już halucynacje z wyczerpania. Kiedy w końcu pękłam i przyznałam się do tego podczas wizyty kontrolnej w drugim miesiącu, mój pediatra, dr Evans, spojrzał mi prosto w oczy i dał mi taką reprymendę, jakiej w życiu nie dostałam.
Powiedział mi, że uduszę własne dziecko, jeśli nadal będę to robić, i że Amerykańska Akademia Pediatrii bezwzględnie zaleca współdzielenie pokoju, a nie łóżka, przez pierwsze sześć miesięcy. Pamiętam, jak płakałam tam, na tym szeleszczącym papierze stołu do badań, bo wizja odłożenia mojego maluszka do dostawki wydawała mi się niczym rzucenie go wilkom na pożarcie. Dr Evans wyjaśnił, że niemowlęta potrzebują twardej, płaskiej powierzchni do spania, aby zminimalizować ryzyko SIDS (śmierci łóżeczkowej), a trzymanie ich 24 godziny na dobę jest nie tylko nierealne na dłuższą metę, ale stwarza ogromne zagrożenie, jeśli zaśniesz z dzieckiem na miękkiej powierzchni. Skończyło się na kompromisie – wstawiliśmy łóżeczko tak, że dosłownie dotykało mojego boku materaca, abym przez całą noc mogła trzymać rękę na jego brzuszku.
Jeśli zamierzasz dzielić pokój z dzieckiem, któremu wiecznie jest gorąco – tak jak mojemu – musisz je odpowiednio ubrać. W przeciwnym razie obudzi się marudne i spocone. Osobiście nie wyobrażam sobie życia bez Bodziaka z organicznej bawełny bez rękawów od Kianao. Kosztuje mniej więcej tyle co dwie fikuśne kawy z kawiarni, co jest w pełni uzasadnione, gdy uświadomisz sobie, jak bardzo syntetyczne materiały sprawiają, że dzieci się pocą. Uwielbiam je, bo organiczna bawełna jest niezwykle przewiewna, a kiedy wyciągasz swojego małego koalę z łóżeczka na karmienie o drugiej w nocy, naprawdę nie chcesz, żeby był cały lepki. Znacznie lepiej znosi pranie niż tanie wielopaki, które kiedyś kupowałam w marketach, a dekolt rzeczywiście rozciąga się nad wielką głową Leo, nie powodując przy tym wrzasku.
Duszące poczucie winy i przebodźcowanie dotykiem
Oto brudny mały sekret bycia ulubionym meblem twojego dziecka: w końcu będziesz chciała zedrzeć z siebie skórę i uciec do cichego hotelu w sąsiednim mieście. Nazywa się to przebodźcowaniem dotykiem (z ang. "touched out") i jest to najbardziej namacalne, obezwładniające przeciążenie sensoryczne, jakiego kiedykolwiek doświadczyłam w życiu. Kochasz tę maleńką istotkę bardziej niż własne życie, ale kiedy ciągnie cię za włosy, łapie za koszulkę i ugniata twoją klatkę piersiową niczym agresywny kot przez dziewięć godzin z rzędu, twój układ nerwowy po prostu wariuje.
Przy moim drugim dziecku, a teraz przy Leo, zderzyłam się ze ścianą – zdałam sobie sprawę, że moje zdrowie psychiczne podupada, bo nie mam ani centymetra kwadratowego fizycznej autonomii. Nie możesz nawet pójść do łazienki bez małej rączki sięgającej pod drzwi albo dziecka przypiętego do twojego brzucha, wpatrującego się w ciebie. Mój mąż wracał ze zmiany, wchodził do kuchni i radośnie rzucał: „Jak się miewa dziś nasz mały koala?”, a ja tylko patrzyłam na niego pustym wzrokiem, bo moje krzyże pękały od nosidełka, a od śniadania nie wzięłam do ust nawet łyka wody.
Ostatecznie dotarło do mnie, że jeśli jestem zestresowanym, pełnym urazy, roztrzęsionym kłębkiem nerwów, moje dziecko karmi się tą energią i staje się jeszcze bardziej przylepne, tworząc okropne błędne koło niepokoju. Musisz znaleźć sposób, jak odkleić tego słodkiego małego rzepa od swojej piersi na dziesięć minut, żeby wypić duszkiem szklankę kranówki, przekazać go partnerowi lub mamie i wyjść na zewnątrz posiedzieć w spokoju na trawie, żeby zresetować mózg.
Pozwólcie, że zaoszczędzę Wam pieniędzy na gadżetach do ząbkowania
Jeśli jest coś gorszego niż czepiające się mamy niemowlę, to jest to czepiające się mamy niemowlę, które właśnie ząbkuje. Kiedy te małe guzki zaczynają przebijać się przez dziąsła, zachowanie w stylu koali nasila się o jakieś tysiąc procent. Chcą być ciągle noszone, ale jednocześnie chcą gryźć wszystko w promieniu metra, włączając w to twoje ramię, brodę i jakikolwiek naszyjnik, który głupio postanowiłaś tego dnia założyć.
W ciągu ostatnich pięciu lat kupiłam zdecydowanie za dużo zabawek na ząbkowanie, ale Grzechotka-Gryzak Koala to autentycznie moja ulubiona rzecz, jaką obecnie mamy. Leo ma na jej punkcie obsesję. Posiada kółko z nieobrobionego drewna bukowego, które jest na tyle twarde, że pozwala delikatnie uciskać bolące dziąsła, a mały szydełkowy koala na górze daje mu coś miękkiego do żucia, kiedy drewno to za dużo. Poza tym wydaje cichy odgłos grzechotki, który odwraca jego uwagę na tyle długo, bym zdążyła napić się kawy. Kosztuje chyba z piętnaście dolarów, co jest całkowicie warte swojej ceny, biorąc pod uwagę, ile razy uratowało mnie to przed awanturą w supermarkecie.
Z drugiej strony mamy też Silikonowy Gryzak Panda. Znaczy się, jest w porządku. To silikon spożywczy i można go wrzucić do zmywarki, co jest świetne. Jednak z powodu tego, że jest całkowicie płaski i wykonany w stu procentach z silikonu, działa jak absolutny magnes na psią sierść. Jeśli spadnie na podłogę choćby na sekundę, muszę od razu go umyć, podczas gdy drewniana grzechotka nie zdaje się przyciągać każdego pyłku w moim domu. Ale hej, jest tani i działa, o ile dbasz o jego czystość.
Jak odkleić małego koalę bez wywoływania histerii
Wychodzenie z fazy małego koali jest trudne i trzeba to robić stopniowo, żeby maluch nie wpadł w panikę. Nie możesz po prostu przejść od trzymania dziecka 24/7 do rzucenia go do kojca i pójścia sobie. Przekonałam się o tym na własnej skórze z Carterem. Kiedy skończył dziesięć miesięcy i ważył ponad dziewięć kilogramów, moje plecy dosłownie wysiadły i musiałam nagle przestać go nosić. To była katastrofa o epickich rozmiarach, wszyscy płakaliśmy przez tydzień.
Z Leo staram się rozegrać to mądrzej. Praktykuję „łagodne wsparcie”, co w zasadzie oznacza po prostu odkładanie go na kocyk na podłodze tuż obok moich stóp, kiedy gotuję obiad. Ciągle też do niego mówię, żeby wiedział, że nadal tam jestem, nawet jeśli go nie trzymam. Jeśli marudzi, nie biorę go od razu na ręce; zniżam się do jego poziomu, klepię po plecach i pokazuję zabawkę. To wyczerpujące na swój sposób, ale musisz budować w nich pewność siebie, by potrafiły istnieć niezależnie w świecie, w przeciwnym razie będziesz zanosić na rękach osiemnastokilogramowego przedszkolaka w jego pierwszy dzień przedszkola.
Twój pediatra może mówić coś innego, a teściowa na pewno będzie miała własne zdanie na ten temat, ale ty po prostu musisz robić to, co zapewni wam wszystkim bezpieczeństwo i zdrowe zmysły. Bycie „rodzicem-koalą” jest piękne i biologicznie naturalne, ale nie są to zawody w męczeństwie.
Trudne pytania, które wciąż mi zadajecie
Jak właściwie udaje ci się cokolwiek zrobić z małym koalą na rękach?
Szczerze? Obniżasz swoje standardy tak bardzo, aż sięgną dna. Moje podłogi wołają o pomstę do nieba, a na obiad jemy mnóstwo kanapek. Kiedy absolutnie muszę spakować zamówienia z Etsy albo zrobić coś niebezpiecznego, np. odcedzić makaron z wrzątku, odkładam dziecko bezpiecznie do łóżeczka, zamykam drzwi i pozwalam mu pomarudzić przez te trzy minuty, zanim nie skończę. Przeżywa to, a mój dom nie staje w płomieniach. Kompromis.
Czy ciągłe noszenie dziecka na rękach zepsuje je na zawsze?
Moja babcia z pewnością tak uważała, ale nie, nie zepsujesz niemowlęcia, dając mu miłość. Czwarty trymestr to w zasadzie po prostu walka o przetrwanie, a maluchy dosłownie potrzebują cię, by regulować temperaturę swojego ciała i układ nerwowy. Staje się to „problemem” dopiero wtedy, gdy dorastają, a ty nie pozwalasz im choć trochę się postarać, by sięgnęły po zabawkę czy uspokoiły się same. Noś swoje dziecko, ale wiedz, kiedy powoli zacząć odpuszczać.
Jak bezpiecznie nosić dziecko w chuście i nie zwariować?
Po pierwsze, obejrzyj instruktaż na YouTube, ponieważ te materiałowe chusty to w zasadzie wielkie puzzle origami, stworzone po to, by upokarzać niewyspane kobiety. Najważniejsza zasada bezpieczeństwa, którą mój lekarz wbił mi do głowy, to upewnienie się, że bródka dziecka nie opada mu na klatkę piersiową. Jeśli główka opada do przodu, ich malutkie drogi oddechowe mogą zostać odcięte. Zawsze powinnaś być w stanie zobaczyć ich twarz i z łatwością pocałować czubek ich głowy. Jeśli dziecko opada ci na wysokość pępka, źle zawiązałaś chustę. Zacznij od nowa.
Czym różni się koala parenting od bycia matką helikopterem?
Koala parenting to przede wszystkim bliskość fizyczna i responsywność emocjonalna na etapie niemowlęcym i wczesnym dziecięcym. Helikopterowe rodzicielstwo to moment, w którym twoje dziecko ma osiem lat, a ty wciąż kroisz mu winogrona na ćwiartki i wysyłasz maile do nauczycielki, bo dostało czwórkę z dyktanda. Jedno to biologiczne przywiązanie; drugie to projektowanie własnego lęku na dziecko, które powinno nauczyć się, jak czasem ponosić porażki.
Jak zaangażować partnera, jeśli dziecko chce tylko mnie?
Musisz wyjść z domu. Mówię poważnie. Jeśli jesteś w tym samym kodzie pocztowym, dziecko poczuje zapach twojego mleka i będzie cię domagać. Kiedyś ślęczałam nad mężem, gdy próbował uspokoić Cartera, i ciągle go poprawiałam, co tylko wszystkich stresowało. Daj dziecko partnerowi, załóż słuchawki albo jedź do galerii handlowej i przez godzinę błąkaj się między alejkami. Sami znajdą swój sposób na budowanie więzi, nawet jeśli na początku nie obędzie się bez kilku łez.
Udostępnij:
Droga Ja: Szczera prawda o wychowaniu małego kotka
Czego nikt Ci nie mówi o podawaniu dziecku jagnięciny