O tym, jak mój siedmiolatek zażądał małego lamparta

Był wtorek, około 16:15, padało, a ja miałam na sobie te szare dresy z tajemniczą plamą po wybielaczu na lewym udzie. Maya, która ma siedem lat i przechodzi właśnie fazę bardzo głośnej obrończyni praw zwierząt, rzuciła swój neonoworóżowy plecak prosto w sam środek kałuży rozlanego mleka na kuchennej podłodze.

Po prostu tam stałam, trzymając kubek porannej kawy, którą podgrzewałam w mikrofali już trzeci raz, i patrzyłam, jak mój czteroletni syn, Leo, z zaangażowaniem próbuje żuć zbłąkaną chrupkę psiej karmy, którą znalazł pod lodówką.

"Mamo", oznajmiła Maya ze śmiertelną powagą, całkowicie ignorując mleko wsiąkające w jej trampki. "Potrzebuję małego lamparta".

Mój mózg, funkcjonujący na jakichś czterech godzinach snu i zwietrzałej kofeinie, całkowicie się zawiesił. Dosłownie wyobraziłam sobie prawdziwego, wielkiego kota. Złowrogiego drapieżnika wylegującego się na moim beżowym narożniku z IKEA, gubiącego tony sierści i od czasu do czasu zerkającego na Leo jak na drobną przekąskę.

Spojrzałam na nią. "Maya, mieszkamy w szeregówce. Ledwo wyrabiamy z czynszem do wspólnoty. Gdzie my byśmy trzymali takiego kota?"

Przewróciła oczami tak mocno, że aż bałam się, że naciągnie sobie mięsień. "Nie wielkiego kota, mamo. Noah ma takiego. Tata mu kupił. To jaszczurka. Gekon lamparci".

Aha. Gad. Jasne. Bo najwyraźniej tata Noaha – wiecie, z tych facetów, którzy noszą polarowe kamizelki po domu i na okrągło gadają o swoim zakwasie na chleb – uznał, że druga klasa to idealny moment na wprowadzenie egzotycznych zwierząt domowych.

Całkowite zanurzenie w gadzie szaleństwo

Dave wszedł do kuchni akurat w momencie, gdy otwierałam laptopa. Spojrzał tylko na zdeterminowaną twarz Mayi, potem na mnie, piszącą w panice na klawiaturze, i powiedział: "Absolutnie, kurczę, nie. Cokolwiek to jest. Nie."

Ale musiałam to sprawdzić. Musiałam wiedzieć, z czym mamy do czynienia. I rany boskie, dziewczyny. Te blogi sklepów zoologicznych reklamują te małe jaszczurki jako "idealne pierwsze zwierzątko" dla dzieciaków, co nie? Brzmi to tak, jakby wystarczyło wrzucić je do szklanego akwarium i od czasu do czasu dorzucić tam jakiś liść.

BŁĄD.

Po pierwsze, wyczytałam, że żyją około 20 do 30 lat. Słucham? Ja nie potrafię utrzymać przy życiu bazylii w doniczce przez trzy tygodnie. I wy mi mówicie, że ta uśmiechnięta jaszczurka pójdzie z Mayą na studia? Że po pięćdziesiątce będę wozić to coś do weterynarza, bo boli je brzuszek? Nie, dziękuję.

Potem doszłam do sekcji o diecie. Jedzą tylko żywe owady. Czyli musisz trzymać w domu plastikowy pojemnik z żywymi świerszczami i karaczanami, i jeszcze je "karmiczo wzbogacać" – co oznacza karmienie robali specjalnym jedzeniem, żeby były pożywne, kiedy jaszczurka będzie je jadła. Ja ledwo wyrabiam ze zbilansowanymi posiłkami dla moich ludzkich dzieci. Przez połowę czasu Leo je na śniadanie nuggetsy w kształcie dinozaurów. Nie będę robić meal-prepów dla świerszczy.

Ale szczerze mówiąc, tym, co natychmiast ucięło całą dyskusję, były fakty medyczne. Kiedy Leo był mniejszy, nasza pediatra dr Aris opowiedziała mi przerażającą historię o malutkich żółwiach i jaszczurkach przenoszących pałeczki Salmonelli. Powiedziała, że każdy dom, w którym jest dziecko poniżej piątego roku życia, powinien trzymać się z dala od małych gadów. Sanepid zresztą też jest tego zdania. I tak patrząc na Leo – który, przypominam, wciąż próbował oblizać psią łapę – wiedziałam, że na 100% dotknie terrarium, a potem od razu wepchnie palce do buzi. Jesteśmy rodziną, która czasem ma problem z egzekwowaniem podstawowego mycia rąk. Nie jesteśmy gotowi na broń biologiczną.

Poza tym, jak się wystraszą, to dosłownie odpada im ogon i wije się po podłodze. Wyobrażacie to sobie? O rany. Leo by krzyczał, ja bym krzyczała, Dave pewnie by zemdlał. Zdecydowanie odpadają.

W każdym razie zatrzasnęłam laptopa z impetem. "Maya, kocham cię, ale nie będziemy trzymać w kuchni pudła z żywymi karaczanami, a przez Leo na pewno wszyscy byśmy się pochorowali. Żadnych jaszczurek".

Odwracanie uwagi za pomocą prawdziwych ciekawostek przyrodniczych

Rozpłakała się. Oczywiście, że się rozpłakała. Łzy były ogromne i naprawdę łamały serce. Więc w desperackiej próbie zmiany tematu wciągnęłam ją na kolana – razem z tymi poplamionymi od wybielacza dresami – i powiedziała: "A może pooglądamy sobie prawdziwe dzikie zwierzęta? Poszukajmy zdjęć prawdziwych małych dzikich kotów".

To mój klasyczny rodzicielski manewr. Zamydlenie oczu i podmianka na treści edukacyjne.

Wpadłyśmy w potężną króliczą norę na Wikipedii. Wiedzieliście, że dzikie kociątka rodzą się całkowicie ślepe? Ważą tyle co nic, mniej niż paczka mąki, i są na tyle małe, że mieszczą się w dłoniach. Maya była zahipnotyzowana. Podobno mają takie malutkie, niebieskie oczka, które otwierają się po tygodniu lub dziesięciu dniach. Nie wiem, dokładne ramy czasowe trochę mi się zamazują, ale to było fascynujące.

Potem przeczytałyśmy o tym, jak matki muszą zostawiać je ukryte w skalnych norkach na kilka dni, żeby móc zapolować. Serce dosłownie podeszło mi do gardła. Czuję się winna, zostawiając dzieci z Dave'em na godzinę, żeby móc bezcelowo poszwendać się po centrum handlowym. Wyobraźcie sobie zostawienie swojego ślepego, bezradnego noworodka w jaskini, podczas gdy idziecie walczyć o życie na sawannie. Macierzyństwo jest dosłownie wyczerpujące, niezależnie od gatunku.

Śmiertelność wśród nich na wolności jest niesamowicie smutna, jest przerażająco wysoka, ale oczywiście pominęłam czytanie tego fragmentu na głos. Skupiłam się tylko na tym, że zostają z mamą przez dwa lata, ucząc się polować. Szturchnęłam Mayę i zażartowałam: "Widzisz? Ty jesteś na mnie skazana na dużo dłużej niż dwa lata". Nawet zachichotała. Kryzys zażegnany. Przynajmniej w większości.

Terapia zakupowa i kompromisy z organicznej bawełny

Do piątku jaszczurkowa gorączka minęła, ale Maya wciąż była mocno wczuta w zwierzęcy klimat. I szczerze mówiąc, całe to nasze wgłębianie się w świat dzikiej przyrody przypomniało mi o zbliżającym się baby shower mojej siostry. Moja siostra spodziewa się dziewczynki, a motywem przewodnim jej pokoiku są – zgadliście – zwierzęta z dżungli.

Skończyło się na zakupach online w piątkowy wieczór; piłam kieliszek taniego Pinot Noir w łóżku, podczas gdy Dave chrapał obok. Szukałam rzeczy w zwierzęce wzory, które nie wyglądałyby tandetnie. Jeśli wy też próbujecie odwieść swoje dzieci od pomysłu na nieodpowiednie zwierzątko lub po prostu potrzebujecie dobrych rzeczy dla maluchów, może zamiast przeglądać lokalne hodowle gadów, rzucicie okiem na ubranka dla niemowląt z bawełny organicznej.

Trafiłam na te body z organicznej bawełny z falbankami na rękawach na stronie Kianao. Kupiłam je natychmiast w pięknym, naturalnym kolorze ziemi.

Szczerze? To moja ulubiona rzecz, jaką kupiłam w tym roku. Jestem strasznie wybredna, jeśli chodzi o ubranka dla niemowląt, bo Leo miał potworną egzemę, kiedy był mały. Miał na plecach zaognione, czerwone plamy od samego "patrzenia" na sztuczne tkaniny. To body składa się w 95% z organicznej bawełny, nie ma drapiących metek i świetnie się rozciąga. Wręczyłam je mojej siostrze w zeszły weekend, a ona wczoraj napisała mi, że to jedyna rzecz, przy której jej noworodek nie płakał wniebogłosy podczas przebierania. A te małe falbanki przy rękawach są tak absurdalnie urocze, że sama chciałabym takie w moim rozmiarze.

Znaleziska pod kanapą

Cały ten weekend z motywami dżungli i zwierząt nastroił mnie nostalgicznie, więc w sobotę rano zabrałam się za sprzątanie pod naszym beżowym narożnikiem (przerażające miejsce, pełne kłębków kurzu i czerstwych płatków śniadaniowych) i znalazłam stary gryzak Panda mojego Leona.

Na jego widok zalała mnie fala wspomnień. Kiedy Leo ząbkował w wieku jakichś ośmiu miesięcy, był absolutnym utrapieniem. Zwykłym, śliniącym się, wściekłym małym trollem, który chciał bez przerwy gryźć mnie po obojczykach. Kupiłam ten gryzak z czystej desperacji, pewnej nocy o 2:00 nad ranem.

Pamiętam, że wrzucałam go do lodówki na dziesięć minut, a ten zimny silikon to była jedyna rzecz, która powstrzymywała go od płaczu. Żuł te małe teksturowane uszka pandy, jakby to był jego etat. Gryzak jest całkowicie wolny od BPA i solidnie wykonany, co jest super, bo Leo używał go też jako broni. Serio, rzucił nim kiedyś w głowę Dave'a, gdy próbowaliśmy obejrzeć coś na Netflixie. Dostał prosto między oczy. Stare, dobre czasy. W każdym razie chodzi o to, że gryzak przetrwał fazę ząbkowania i zmywarkę, a to jedyne, na czym mi naprawdę zależy w produktach dla dzieci.

Gdy porządkowałam jego stare rzeczy do oddania, natknęłam się też na stojak edukacyjny z matą Tęcza, który mu kupiliśmy. Słuchajcie, będę z wami szczera. Jest przepiękny. Drewniany stojak, malutka wisząca zabawka w kształcie słonia – wyglądał niesamowicie w moim salonie. Bardzo estetycznie. Bardzo w stylu instamatek.

Ale Leo był jak mały buldożer. Nie chciał tam leżeć i delikatnie pacać drewnianych kółek. Chciał chwycić stojak i spróbować wyrwać go z korzeniami. To naprawdę świetny zestaw, a materiały łatwo się pierze, ale jeśli twoje dziecko ma budowę zapaśnika i cierpliwość osy, może mieć po prostu ochotę zjeść te drewniane kształty zamiast ich podziwiać. U nas sprawdził się tylko w miarę, chociaż wiem, że dużo spokojniejsze dziecko mojej przyjaciółki było swoim zachwycone.

Ostateczny kompromis

Zatem jak stanęło z naszymi planami na zwierzaka?

W sobotnie popołudnie zabrałam Mayę do lokalnego sklepu z zabawkami i pozwoliłam jej wybrać największego, najbardziej absurdalnego pluszaka, jakiego tylko uda jej się znaleźć. Wybrała masywnego, cętkowanego kota, który zajmuje pół jej łóżka.

Nazwałyśmy go Barnaby. Nie potrzebuje lampy grzewczej. Nie gubi ogona na moim dywanie. I co najważniejsze, nie muszę trzymać pudełka z żywymi, wijącymi się karaczanami tuż obok moich ziaren kawy w spiżarni.

Jeśli wy też zmagacie się z nagłą, dziecięcą potrzebą zaadoptowania czegoś zupełnie niepraktycznego – ratujcie swoje zdrowie psychiczne. Kupcie pluszaka, zamknijcie drzwi na klucz i sprawcie sobie samej jakąś drobną przyjemność. Jakąś taką, która nie je robali.

Gotowe na odświeżenie dziecięcej garderoby zamiast kupowania terrarium? Odkryjcie pełną kolekcję bezpiecznych, pięknych ubrań basic i niezbędników z organicznej bawełny na stronie Kianao już dziś.

Pytania, które słyszę, kiedy o tym wszystkim narzekam

Czekaj, gady naprawdę są aż tak złe dla maluchów?

Okej, nie jestem lekarzem, ale moja pediatra napędziła mi w tym temacie niezłego stracha. Chodzi o Salmonellę. Małe dzieci dotykają wszystkiego, a potem wkładają brudne rączki prosto do buzi. Dr Aris powiedziała mi, że to ogromne ryzyko infekcji dla każdego poniżej piątego roku życia. Nie będę ryzykować wycieczki do szpitala z powodu jaszczurki.

Dlaczego ubranka z bawełny organicznej są warte swojej ceny?

Jeśli wasze dziecko ma skórę ze stali, to pewnie bez różnicy. Ale Leo dostawał wysypki dosłownie od wszystkiego. Bawełna organiczna nie jest spryskiwana tymi wstrętnymi pestycydami i o niebo lepiej oddycha. To body od Kianao, które kupiłam dla siostrzenicy, jest o wiele bardziej miękkie niż tanie wielopaki, które kiedyś kupowałam. Poza tym naprawdę długo służy, co ostatecznie pozwala zaoszczędzić pieniądze, bo nie musicie wyrzucać rozciągniętych ubranek co trzy tygodnie.

Skąd mam wiedzieć, czy moje dziecko potrzebuje takiego gryzaka jak ta panda?

Oj, będziecie wiedzieć. Budzi się nagle z krzykiem? Na każdej waszej koszulce jest ocean śliny? Próbuje pożerać pilota od telewizora, kant stolika do kawy i wasze własne palce? Tak, ząbkuje. Kupcie porządny, silikonowy gryzak, wsadźcie do lodówki (nie do zamrażalnika, bo będzie za twardy) i módlcie się o szybką drzemkę.

Czy stojak edukacyjny naprawdę pomógł w rozwoju motoryki?

Słuchajcie, mówią, że wyciąganie rączek po te małe, wiszące zabawki pomaga w rozwoju percepcji głębi i umiejętności chwytania. I jasne, Leo z pewnością ćwiczył siłę chwytu na tym wiszącym słoniu. Myślę, że to dobrze, jak maluchy mają coś, na czym mogą skupić uwagę, ale nie stresujcie się, jeśli wasze dziecko woli po prostu leżeć i patrzeć w sufit. Prędzej czy później wszystkie uczą się, jak łapać rzeczy. Najczęściej akurat wtedy, gdy trzymacie kubek z gorącą kawą.