Dlaczego nie zdecydowaliśmy się na żółwia (i czego uczyć dzieci w zamian)

Byliśmy na targu klamociarskim Canton First Monday Trade Days, pocąc się niemiłosiernie w brutalnym teksańskim upale, kiedy mój najstarszy syn, Jackson, zapatrzył się w plastikowy pojemnik wielkości miski na płatki. W środku był malutki zielony gad i plastikowa palma. „Mamo, proszę?” błagał, unosząc pojemnik, jakby właśnie znalazł Świętego Graala obok stoiska ze zardzewiałymi tablicami rejestracyjnymi. Powiem Wam szczerze, prawie uległam i dałam facetowi dwudziestodolarowy banknot, bo to małe coś było niezaprzeczalnie urocze, a moje dziecko po raz pierwszy od dwóch godzin było cicho. Ale potem przypomniałam sobie, że mam trójkę dzieci poniżej piątego roku życia, wieczny bałagan w domu i resztki zdrowego rozsądku, które ledwo pozwalają mi utrzymać przy życiu domowe epipremnum.

Odejście od tego stoiska było najlepszą decyzją rodzicielską, jaką podjęłam w tym roku. Pozwólcie, że opowiem Wam, dlaczego.

To dziwne prawo o 10 centymetrach, które musiałam wygooglować

Widujecie tych sprzedawców zachwalających malutkie żyjątka na pchlich targach czy nadmorskich deptakach i, niech ich ręka boska broni, spojrzą wam prosto w oczy i powiedzą, że one już na zawsze zostaną takie małe. Ale pamiętam, że czytałam gdzieś jakiś czas temu, że w Stanach ich sprzedaż jest w zasadzie nielegalna, jeśli ich skorupa ma mniej niż 10 centymetrów średnicy. Z tego co pamiętam, prawo to wprowadzono jeszcze w latach siedemdziesiątych, ponieważ doszło do masowego wysypu zachorowań u dzieci, a rząd w końcu zdał sobie sprawę, że maluchy to w zasadzie rakiety samonaprowadzające, które biorą do buzi wszystko, co urocze i brudne.

To, że ci faceci wciąż sprzedają je w plastikowych pojemnikach na sałatki prosto z bagażników swoich samochodów, to dla mnie jakieś szaleństwo, ale ludzie kupują je bez przerwy, bo myślą, że to łatwe, pierwsze zwierzątko. Uwaga, spoiler: wcale tak nie jest.

Co doktor Miller powiedział o bakteriach

Mój pediatra, doktor Miller, to święty człowiek, który przez lata patrzył, jak moje dzieci zjadają tony ziemi z podjazdu, i nigdy mnie zbyt surowo nie oceniał. Zapytałam go kiedyś o zakup gada, bo Jackson przechodził przez fazę obsesji na punkcie wszystkiego, co choć trochę przypominało dinozaura. Doktor Miller po prostu zdjął okulary, pomasował skronie i powiedział mi, że gady w zasadzie pływają w zupie z bakterii Salmonelli.

Wyjaśnił, że naturalnie przenoszą tę bakterię na swoich skorupach i w swojej wodzie, a prawdopodobnie także w swoich małych gadzich snach, choć w ogóle nie wyglądają na chore. Jeśli macie dzieci poniżej piątego roku życia, sprowadzenie takiego zwierzaka do domu to w zasadzie proszenie się o gigantyczne rachunki za leczenie, bo ich maleńki układ odpornościowy wciąż uczy się, jak radzić sobie z podstawowymi przedszkolnymi katarami, a co dopiero z poważnymi bagiennymi zarazkami. Jeśli Wasze starsze dziecko dotknie takiego gada, na przykład w ośrodku przyrodniczym, to zanim czegokolwiek znowu dotknie, trzeba je wyszorować mydłem i gorącą wodą, jakby miało zaraz operować. I na litość boską, błagam, nigdy nie myjcie brudnego terrarium dla gada w tym samym zlewie kuchennym lub w wannie, w której myjecie butelki dziecka lub kąpiecie swoje pociechy.

A skoro mowa o wkładaniu rzeczy do buzi, mojej najmłodszej właśnie wyrzynają się zęby trzonowe, co oznacza, że absolutnie wszystko w promieniu metra ląduje w jej buzi. Właśnie dlatego nie możemy mieć w salonie miniaturowych zwierzaków roznoszących choroby. Zamiast tego ciągle wręczam jej Bambusowo-silikonowy gryzak dla niemowląt w kształcie pandy. Szczerze mówiąc, kupiłam go głównie dlatego, że miś panda jest uroczy, a ja byłam niewyspana i przeglądałam telefon o drugiej w nocy, ale ostatecznie stał się naszą ulubioną rzeczą w domu. Ma mnóstwo wypustek o różnych teksturach, które mała żuje godzinami, by przynieść ulgę swędzącym dziąsłom, a kiedy gryzak zbierze paprochy z dywanu, po prostu wrzucam go do zmywarki. To milion razy bezpieczniejsze niż jakakolwiek dzika zwierzyna, którą mój syn próbuje przemycić do naszej pralni.

Pięćdziesięcioletnie zobowiązanie i zapach, którego nie potrafię opisać

Bądźmy ze sobą szczerzy, co się stanie, jeśli zignorujecie wszystkie porady medyczne i przyniesiecie jednego z tych małych, zielonych stworków do domu. One wcale nie zostaną wielkości pięciozłotówki, bez względu na to, co obiecuje Wam facet na pchlim targu. Rosną błyskawicznie – zaczynacie od skromnego stulitrowego zbiornika, a zanim się obejrzycie, wydajecie pół pensji na potężne akwarium o pojemności niemal pięciuset litrów, które zajmuje połowę salonu i wymaga wytrzymałości ściany nośnej, aby utrzymać cały ten ciężar wody.

A sprzęt do tego to jakaś paranoja, bo potrzebujecie specjalnych lamp grzewczych UVB, żeby ich skorupy nie zamieniły się w papkę, oraz bardzo wydajnych filtrów do wody, ponieważ – i mówię to z wielką miłością – to najbardziej brudzące przy jedzeniu stworzenia na naszej planecie. Z mojego mglistego rozumienia biologii gadów wynika, że one dosłownie nie produkują śliny, więc muszą wciągać jedzenie do wody, żeby je połknąć. To błyskawicznie zamienia ich drogie środowisko w mętne, cuchnące bagno, chyba że nieustannie je czyścicie.

Ach, no i one żyją wiecznie. Standardowy żółw czerwonolicy może dożyć nawet pięćdziesięciu lat, co oznacza, że to nie jest zwierzątko na próbę, tylko współlokator, z którym prawnie wiążecie się aż do emerytury. Zanim Jackson wyjedzie na studia, będąc w trakcie menopauzy, na pewno nie zamierzam być osobą szorującą zielone glony z jakiegoś podgrzewanego kamienia.

Możecie wprawdzie kupić im w sklepie zoologicznym małe pudełeczka z suszonymi krewetkami czy czymkolwiek innym, ale szczerze mówiąc, nie zamierzam prowadzić w kuchni owadziego bufetu.

Jackson i tak niszczył wszystkie swoje dobre ubrania, kopiąc w błocie nad strumykiem w poszukiwaniu żyjątek. Teraz po prostu ubieram najmłodszą w Body bez rękawów z bawełny organicznej dla niemowląt, kiedy siedzimy na tarasie i patrzymy, jak syn kopie. Jest świetne w swojej prostocie. To bawełniane body, które wystarczająco łatwo rozciąga się nad jej wielką głową, a zatrzaski jeszcze nie pękły – co w zasadzie na tym etapie wyczerpuje moje wymagania względem ubranek dla dzieci. Nie zmieni Waszego życia, ale jest przystępne cenowo, dość dobrze odpiera się z błota i nie powoduje na jej brzuszku tych dziwnych, czerwonych wysypek, jak tanie, syntetyczne materiały.

Jeśli chcecie urozmaicić czas zabawy Waszego malucha, nie zamieniając przy tym salonu w bagniste terrarium, sprawdźcie kolekcję ubranek dziecięcych z bawełny organicznej i edukacyjnych zabawek drewnianych Kianao, które bezpiecznie zajmą ich uwagę.

Jeśli znajdą jakiegoś na podwórku, po prostu zostawcie go w spokoju

Dzieci będą znajdować dzikie zwierzęta, to po prostu fakt życia na teksańskiej wsi. Zeszłej wiosny Jackson znalazł koło naszego podjazdu malutkiego, świeżo wyklutego żółwika, a jego pierwszą reakcją, kochane dziecko, było to, że maluch się zgubił i musimy znaleźć jego mamę.

Ale z tego, co wyczytałam, te małe stworzenia są całkowicie niezależne w sekundzie, gdy wyjdą z jajka. Nie mają mamy czekającej na nie z obiadem, po prostu żyją tam swoim małym życiem. Musiałam tłumaczyć mojemu zapłakanemu czterolatkowi, że gdybyśmy przenieśli zwierzaka do pudełka po butach, to po prostu porwalibyśmy go z jego prawdziwego domu w trawie. Oczywiście, jeśli zobaczycie takiego, który próbuje przejść przez ruchliwą ulicę, zdecydowanie możecie mu pomóc. Chwyćcie mocno jego skorupę z obu stron, niczym hamburgera, i przenieście na drugą stronę dokładnie w tym kierunku, w którym zmierzał. W przeciwnym razie uparty malec po prostu zawróci i pomaszeruje prosto pod koła samochodów.

Opowieść mojej babci z Minnesoty o księżycach

Zamiast łapać zwierzęta do słoików, staramy się poznawać związane z nimi historie. Moja babcia w młodości spędziła dużo czasu w okolicach Minnesoty i opowiadała mi legendy, które usłyszała od tamtejszych ludów Odżibwe i Dakota.

Opowiedziała mi o Wyspie Żółwia – to piękna indiańska opowieść o stworzeniu świata, w której po potężnej powodzi piżmak usypał stos ziemi na gigantycznej skorupie, a z tej ziemi wyrósł cały kontynent Ameryki Północnej. Bardzo podoba mi się ta metafora, szczególnie gdy próbuję uczyć dzieci szacunku do ziemi, po której stąpamy.

Ale moją absolutnie ulubioną częścią tej legendy jest jej związek z kalendarzem. Podobno, jeśli przyjrzeć się grzbietowi skorupy żółwia, dokładnie na środku można dostrzec trzynaście dużych tarczek. Reprezentują one trzynaście księżyców roku księżycowego. A te wszystkie mniejsze tarczki na brzegach? Jest ich dokładnie dwadzieścia osiem – tyle, ile dni w miesiącu księżycowym. Pewnie kaleczę dokładną terminologię naukową, ale chodzi o to, że możecie nauczyć dzieci tak wiele o świecie, matematyce i historii, po prostu obserwując naturę, zamiast próbować zamykać ją w szklanym pudle w sypialni.

Ostatnio staramy się kłaść większy nacisk na takie formy nauki w naszym domu. Szczerze mówiąc, kupiłam dla mojego średniego dziecka Zestaw miękkich klocków dla niemowląt z Kianao, żeby poćwiczyć z nią liczenie i rozpoznawanie zwierząt. To miękkie, gumowe klocki z wytłoczonymi cyframi i kształtami małych owoców. Są naprawdę świetne, bo córka może je bezpiecznie żuć, układać z nich wieże, a nawet pływają w wannie, gdy próbujemy przetrwać najtrudniejsze wieczorne godziny. To znacznie lepszy i czystszy sposób na naukę liczenia, niż próby użerania się z kłapiącym dziobem i drapiącym dzikim zwierzęciem na podwórku.

Dobra, słyszę w niani elektronicznej, że mała budzi się z drzemki, więc muszę lecieć. Jeśli wolicie całkowicie odpuścić sobie dramaty ze sklepu zoologicznego i po prostu kupić dzieciom zabawki, które nie zafundują im infekcji bakteryjnej ani nie będą wymagały pięćdziesięcioletniego zaangażowania, przejrzyjcie ofertę sklepu Kianao w poszukiwaniu solidnych, bezstresowych rozwiązań.

Pytania, które wciąż mi wysyłacie

Dlaczego kupowanie tych najmniejszych żółwi jest nielegalne?
Ponieważ maluchy wkładają wszystko do buzi, co bywa dość obrzydliwe. W latach 70. amerykańska Agencja Żywności i Leków (FDA) zakazała sprzedaży żółwi ze skorupami poniżej 10 centymetrów, ponieważ małe dzieci wkładały je do ust i lądowały w szpitalu z ciężkim zatruciem Salmonellą. Jeśli sprzedawca próbuje wcisnąć Wam takie maleństwo, po prostu odwróćcie się na pięcie.

Czy mogę po prostu umyć terrarium gada w kuchennym zlewie, jeśli użyję wybielacza?
Absolutnie nie. Mój pediatra praktycznie na mnie za to nakrzyczał. Nigdy, pod żadnym pozorem, nie należy myć rzeczy związanych ze zwierzętami w tym samym zlewie, w którym przygotowujecie jedzenie dla rodziny, ani w wannie, w której kąpią się Wasze dzieci. Wynoście te rzeczy na zewnątrz i myjcie wężem ogrodowym.

Co powiedzieć maluchowi, który chce zatrzymać dzikiego żółwika?
Tłumaczę dzieciom, że dzikie zwierzęta mają swoje zadania do wykonania w naturze, a jeśli zabierzemy je do domu, las przestanie prawidłowo działać. Przypominam im też, że dzikie zwierzęta nie chcą żyć w plastikowym pudełku. Zazwyczaj wywołuje to trochę łez, ale to wciąż lepsze niż kradzież stworzenia z jego naturalnego środowiska.

Czy są jakieś bezpieczne zwierzaki dla dzieci poniżej piątego roku życia?
Szczerze mówiąc, uważam, że jedynym w pełni bezpiecznym zwierzakiem dla malucha jest pluszak. Jeśli jednak musicie mieć coś żywego, trzymajcie się zwierząt, które naturalnie nie przenoszą na skórze Salmonelli. My dużo obserwujemy ptaki z karmnika za oknem – to nie wymaga ode mnie absolutnie żadnego sprzątania.

Czy środek do dezynfekcji rąk wystarczy po tym, jak moje dziecko dotknie gada w zoo?
Lepsze to niż nic, jeśli jesteście w sytuacji awaryjnej, ale z tego, co mi powiedziano, naprawdę potrzebna jest gorąca woda z mydłem, by fizycznie zmyć bakterie z dłoni. Każę moim dzieciom maszerować prosto do publicznej toalety i szorować ręce, jakby przygotowywały się do operacji, zanim w ogóle pozwolę im dotknąć jakichkolwiek przekąsek.