Polowanie o 3 nad ranem na Beanie Baby z 14 października

Ekran laptopa dosłownie wypalał mi siatkówki, ale nie mogłam oderwać wzroku. Była 3:14 w nocy. Byłam w trzydziestym ósmym tygodniu ciąży z Leo, pocąc się w leginsach ciążowych, które miałam na sobie, o rany, pewnie od czterech dni z rzędu. Mój mąż chrapał obok, zupełnie nieświadomy absolutnego kryzysu, jaki rozgrywał się po mojej stronie łóżka. Właśnie odkryłam koncepcję „urodzinowego bliźniaka”.

Nie mam pojęcia, kto zapoczątkował ten trend. Pewnie jakaś milenialna mama z TikToka, która ma perfekcyjnie beżowy dom i nigdy nie krzyczy na swoje dzieci. Ale pomysł polega na tym, żeby znaleźć pluszaka z serii Ty Beanie Babies, który „urodził się” dokładnie tego samego dnia co twoje dziecko, żeby stał się magiczną, sentymentalną pamiątką w jego pokoiku. A ponieważ mój mózg był wtedy w zasadzie zupą z estrogenu i paniki, uznałam, że po prostu muszę go mieć. Termin porodu miałam na 12 października, ale czułam taką wewnętrzną, absolutną pewność, że to dziecko pojawi się 14-tego. Czułam to w kościach. Albo może to po prostu faszerowane papryczki jalapeño, które zjadłam na kolację, domagały się uwagi. Nieważne.

Gorączkowo stukałam w klawiaturę jedną ręką, trzymając w drugiej letni kubek bezkofeinowej kawy, i przypadkowo wpisywałam w wyszukiwarkę hasła w stylu „stara y zabawka dls dziedzka”, bo moje palce były zbyt opuchnięte, by trafiać w odpowiednie klawisze. W końcu znalazłam świętego Graala. Oficjalnego pluszaka urodzonego 14 października.

Bardzo niepomocne sugestie mojego męża z Etsy

Właściwie jest ich kilka. Jest miś Kanata, który ponoć jest jakimś super ekskluzywnym kanadyjskim wynalazkiem, i kameleon Rainbow w kolorach tie-dye. Jest też jakiś nowszy o imieniu Cotton, ale szczerze, kogo obchodzą te nowe z tymi dziwnymi, wielkimi oczami? Mnie na pewno nie.

Obudziłam męża. „Spójrz” – wcisnęłam mu świecący ekran prosto w twarz. „To kameleon. Nazywa się Rainbow. Urodził się 14 października. Musimy go kupić w tej chwili”.

Mój mąż zamrugał, potarł twarz i spojrzał na cenę na aukcji tego kolekcjonerskiego antyku. „Sarah, to pięćdziesiąt dolarów za używaną jaszczurkę. Idź spać”.

Ale nie poszłam spać. Oczywiście. Kupiłam go. Kupiłam tę jaszczurkę, bo byłam przekonana, że ten mały, wypełniony granulkami relikt z 1997 roku będzie duchową kotwicą pokoiku Leo. Spędziłam godziny czytając o tym, jak granulki PVC nadają mu tę „idealną miękkość” i jak metka musi mieć gwiazdkę, czy coś w tym stylu. Wpadłam głęboko do króliczej nory dla kolekcjonerów, całkowicie ignorując fakt, że wciąż nie spakowałam torby do szpitala ani nie wymyśliłam, jak zamontować fotelik samochodowy dla niemowlaka.

Kiedy paczka w końcu dotarła tydzień później, rozerwałam ją jak dziki szop pracz. I dziewczyny, uwierzcie mi. Śmierdziało potwornie.

Zapach przypominał wilgotną piwnicę z 1998 roku w połączeniu z kulkami na mole i desperacją. Materiał był trochę sztywny, a kiedy ścisnęłam brzuszek tego małego kameleona, coś w nim zachrzęściło. Słynna zawartość „fasolek” w środku w dotyku przypominała małe, ostre kamyczki z toksycznych odpadów. Siedziałam na dywanie w salonie, trzymając tę drogą, śmierdzącą jaszczurkę, i nagle zdałam sobie sprawę, że zamierzam wręczyć noworodkowi dwudziestopięcioletni worek ze zdegradowanym plastikiem.

Dr Gupta niszczy moje estetyczne marzenia z lat 90.

Kilka dni później miałam wizytę kontrolną i ponieważ mam zerowe granice z moją lekarką, dr Guptą, zabrałam kameleona ze sobą. Dosłownie wyciągnęłam go z torebki, podczas gdy ona próbowała zmierzyć wysokość dna macicy.

„No więc” – powiedziała, próbując brzmieć swobodnie. „Kupiłam ten pluszak w stylu vintage do łóżeczka. To jego urodzinowy bliźniak”.

Dr Gupta spojrzała na jaszczurkę. Potem spojrzała na mnie. Ma taki sposób patrzenia, który uświadamia ci, że jesteś skończoną idiotką, bez konieczności wypowiadania ani jednego słowa.

Powiedziała mi, że pod absolutnie żadnym pozorem nie mogę włożyć tego czegoś do łóżeczka, kołyski ani nigdzie w pobliżu śpiącego niemowlaka. To nie było tylko jedno z tych ogólnych zaleceń ekspertów, które mogłam zignorować. Wyjaśniła, że plastikowe granulki wewnątrz tych starych zabawek stwarzają ogromne ryzyko zadławienia, zwłaszcza że nici w zabawce z czasów prezydentury Clintona pewnie już dawno sparciały. Mgliście kojarzyłam, że ryzyko SIDS jest powiązane z miękkimi przedmiotami w łóżeczku, ale jakoś tak myślałam, że mogę ją po prostu wcisnąć w róg? Nic z tego. Stwierdziła wprost, że łóżeczko powinno wyglądać jak pusta więzienna cela. Żadnych kocyków, żadnych ochraniaczy, a już na pewno żadnych jaszczurek w stylu vintage.

Ponadto zwróciła uwagę na twarde, plastikowe oczy. „Sarah, dzieci żują wszystko. Te oczy odlecą w sekundę, gdy tylko ząbki mu się wyrzną”.

Prawie się popłakałam. Częściowo z powodu hormonów, częściowo dlatego, że wydałam pięćdziesiąt dolarów na coś, czym dziecko mogłoby się udławić, a częściowo dlatego, że zdałam sobie sprawę, że skupiałam się na zupełnie niewłaściwych rzeczach.

Jeśli właśnie teraz wpadasz w spiralę szaleństwa, próbując znaleźć idealne dekoracje do pokoiku, weź głęboki oddech. Sprawdź bezpieczne, faktycznie potrzebne wyprawkowe niezbędniki zamiast plastikowych antyków. To o wiele mniej stresujące, obiecuję.

Co tak naprawdę miał na sobie, gdy nadszedł ten 14-ty

Komiczne jest to, że wody odeszły mi 13 października o 23:00. Po piekielnym, zlanym potem porodzie, podczas którego krzyczałam na mojego męża za to, że oddycha zbyt głośno, Leo urodził się o 4:02 rano 14 października. Jaszczurka i ja miałyśmy rację.

Ale wiecie, co w ogóle go nie obchodziło? Kameleon. Siedział na wysokiej półce w pokoju dziecięcym, zbierając kurz, całkowicie ignorowany. Ponieważ noworodki nie dbają o twoją nostalgiczną tablicę na Pintereście. Obchodzi je tylko to, żeby było im ciepło, mogły zjeść i zrobić kupę.

Właściwie to nawet nie chciał, żeby było mu ciepło. W naszym bloku mieliśmy ten starożytny kocioł, który w październiku podkręcał temperaturę do jakichś 28 stopni Celsjusza, a Leo niesamowicie łatwo się przegrzewał. Za każdym razem, gdy zakładałam mu te urocze, puchate pajacyki, które gromadziłam od miesięcy, dostawał paskudnych potówek i wrzeszczał, dopóki nie rozebrałam go do naga.

Jedyną rzeczą, w której dosłownie żył przez pierwsze trzy miesiące, było Niemowlęce body bez rękawów z bawełny organicznej. Serio. Nie mówię tego od tak.

Kupiłam jedno pod wpływem impulsu, bo podobał mi się naturalny, niebarwiony kolor, i okazało się, że to jedyne ubranko, w którym nie wyglądał jak ugotowany homar. Materiał jest absurdalnie miękki, bardziej miękki niż moje własne piżamy. To w 95% bawełna organiczna, co chyba wyjaśnia, dlaczego nie podrażniała jego szalenie wrażliwej skóry. Mój mąż, który zazwyczaj nie odróżnia markowego ubranka od papierowej torby, sam szczerze poprosił, żebym kupiła ich więcej, bo zapięcia na zatrzaski nie doprowadzały go do szału podczas wybuchowych pieluszkowych awarii o 2 w nocy. Elastyczny dekolt jest genialny, ponieważ można go ściągnąć przez ramiona w dół, zamiast przeciągać kupę przez głowę dziecka, gdy wydarzy się to, co nieuniknione. Zaufajcie mi w tej kwestii. Kupcie od razu pięć sztuk.

Zderzenie z rzeczywistością, czyli drewniany stojak edukacyjny

Kiedy Leo trochę podrósł i przeszedł z fazy słodkiego ziemniaczka w fazę „chcę gapić się na rzeczy i w nie uderzać”, spróbowałam zaaranżować mu kącik zabaw. Oczywiście wciąż kurczowo trzymałam się moich estetycznych marzeń.

Kupiliśmy Drewniany stojak edukacyjny Baby Gym | Zestaw Tęcza ze zwierzątkami. I słuchajcie, mam co do niego mieszane uczucia.

Z jednej strony jest przepiękny. Wygląda niesamowicie w moim salonie. Nie wyśpiewuje irytujących elektronicznych piosenek, przez które miałabym ochotę wyskoczyć przez okno, a naturalne drewno jest naprawdę ładne. Ale prawda jest taka: przez pierwsze dwa miesiące od jego zakupu Leo po prostu wpatrywał się w drewnianego słonia, jakby ten był mu winien pieniądze. Tak naprawdę nie wchodził z nim w interakcję. Moja starsza córka, Maya, która miała wtedy trzy lata, była nim o wiele bardziej zainteresowana i wciąż próbowała rozmontować trójkątny stelaż, żeby zrobić z niego namiot.

To fajny stojak. Wiszące zabawki są świetne na czas, kiedy maluchy w końcu odkryją, jak po nie sięgać i je chwytać. Ale nie oczekujcie, że w magiczny sposób zajmie trzy-miesięczne dziecko na długie godziny, podczas gdy wy będziecie w spokoju pić gorącą kawę. Da wam to może cztery minuty spokoju. Co, szczerze mówiąc, na froncie noworodkowych okopów i tak jest małym zwycięstwem.

Kiedy zaczynają się prawdziwe niebezpieczeństwa (Ząbkowanie to koszmar)

Jeśli wydaje wam się, że pluszowa zabawka vintage z twardymi plastikowymi oczami jest niebezpieczna, poczekajcie, aż wasze dziecko zacznie ząbkować. Będą próbowały obgryzać rogi stołów, kluczyki do samochodu i dosłownie waszą twarz.

Gdzieś w okolicach czwartego miesiąca Leo zaczął ślinić się jak mastif. Był przy tym taki nieszczęśliwy. Odrzucał każdą zmrożoną myjkę i zwykłe plastikowe kółko, które mu dawałam. Chciał tylko przeżuwać mój obojczyk, co było głęboko nieprzyjemne dla nas obojga.

Z czystej desperacji, pewnej nocy o 4 nad ranem, kupiłam mu Silikonowo-bambusowy gryzak Panda dla niemowląt. Najlepsza decyzja w życiu.

Zrobiony jest z silikonu spożywczego, więc nie ma tego dziwnego chemicznego zapachu, który wydzielają niektóre tanie zabawki. Jest płaski, dzięki czemu mógł go naprawdę mocno trzymać swoimi niezgrabnymi małymi piąstkami bez rzucania na podłogę co pięć sekund. Zwykle wrzucałam go do lodówki na dziesięć minut, kiedy robiłam sobie tosta, a zimny silikon był w zasadzie jedyną rzeczą, która potrafiła powstrzymać jego napady płaczu. Nie zawiera BPA i jest super łatwy w myciu. Po prostu co wieczór wrzucałam go do zmywarki. Zdecydowanie lepsze niż próby dezynfekcji dwudziestopięcioletniego kameleona, to pewne.

Półka zapomnianych rzeczy

Więc gdzie jest teraz Kameleon Rainbow? Nadal siedzi na najwyższej półce regału w pokoju Leo. Całkowicie poza jego zasięgiem.

Od czasu do czasu Leo wskazuje na niego i mówi „Ba”, co w tej chwili jest jego słowem na dosłownie wszystko. Ale nie pozwalam mu się nim bawić. Moja lekarka miała rację, oczywiście, że miała. Szwy na nim wyglądają, jakby zaraz miały pęknąć, i nie zamierzam ryzykować wycieczki na ostry dyżur z powodu garści granulek PVC z lat 90. tylko i wyłącznie przez sentyment.

To bywa trudne, prawda? Tak bardzo chcemy odtworzyć dla naszych dzieci magię własnego dzieciństwa. Kupujemy te stare rzeczy, ponieważ przypominają nam czasy, kiedy nie byliśmy wyczerpani, kiedy nie musieliśmy się martwić o kredyty hipoteczne, regresy snu i to, czy bawełna organiczna jest naprawdę lepsza (swoją drogą, jest). Ale rzeczywistość jest taka, że nasze dzieci nie potrzebują naszych starych zabawek, aby mieć magiczne dzieciństwo. One tworzą swoją własną magię za pomocą rzeczy, które dajemy im teraz.

Nawet jeśli ta magia polega tylko na zaciekłym gryzieniu silikonowej pandy podczas noszenia body z organicznej bawełny. Dla mnie to wystarczająco dobre.

Zanim znów o 3 nad ranem wejdziesz w internetową spiralę kupowania zabawek vintage, których nawet nie będziesz mogła bezpiecznie dać swojemu dziecku, zrób sobie przysługę. Zamiast tego sprawdź nowoczesne, bezpieczne i naprawdę przydatne akcesoria wyprawkowe od Kianao. Twoja przyszła, niewyspana wersja będzie ci za to wdzięczna.

Pytania, które gorączkowo wpisywałam w Google o 3 nad ranem

Ponieważ wiem, że zastanawiacie się dokładnie nad tym samym, co ja.

Czy mogę prać pluszaki vintage z kuleczkami w pralce?

O rany, absolutnie nie. Przeczytałam na forum kolekcjonerskim, że jeśli wrzucisz te stare zabawki do pralki, granulki PE w środku mogą się stopić lub zbić w bryłę, a stary materiał po prostu się rozedrze. Jeśli koniecznie musisz takiego wyczyścić, należy go bardzo delikatnie przemyć po wierzchu wilgotną szmatką. Ale szczerze, to i tak nie wyciągnie z niego tego głęboko zakorzenionego zapachu piwnicy z 1998 roku. Po prostu trzymaj go na półce.

Czy plastikowe granulki w starych zabawkach są naprawdę niebezpieczne?

Według mojej bardzo bezpośredniej lekarki, tak. Jeśli szew pęknie — a pamiętajmy, że nici trzymające te zabawki w całości mają ponad dwie dekady — te maleńkie plastikowe „fasolki” wysypią się wszędzie. Mają idealny rozmiar, aby utknąć w drogach oddechowych dziecka. To ogromne ryzyko zadławienia. Nie ryzykujcie.

Czy naprawdę potrzebuję „urodzinowego bliźniaka” dla mojego dziecka?

Nie! Obiecuję, że nie. To uroczy pomysł w teorii, ale waszego malucha w ogóle nie będzie to obchodzić. Dzieci nie wiedzą, co to kalendarz. Jeśli chcecie mieć wartościową pamiątkę, kupcie coś nowoczesnego i bezpiecznego, do czego wasze dziecko będzie mogło się naprawdę przytulać, a wy nie będziecie dostawać ataków paniki z powodu ryzyka uduszenia.

Co powinnam zrobić, jeśli moje dziecko chce przeżuwać tylko niebezpieczne przedmioty?

Przekierowuj, przekierowuj i jeszcze raz przekierowuj uwagę. Leo miał obsesję na punkcie zjedzenia mojego naszyjnika, co było przerażające. Zasadniczo musiałam nieustannie podmieniać go na bezpieczne silikonowe gryzaki. Ten w kształcie pandy, o którym wspomniałam, był jedynym, który zadziałał, ponieważ jego tekstura zaciekawiła go na tyle długo, by zapomniał o mojej biżuterii. Próbujcie różnych bezpiecznych tekstur, aż znajdziecie tę jedną, która spodoba się waszemu maluchowi.