Baby This is Keke Palmer: Jak popkulturowy podcast pomógł mi nie zwariować

Była 14:14 we wtorek pod koniec października, cztery lata temu, kiedy Leo był jeszcze malutkim, wściekłym noworodkiem. Siedziałam za kierownicą mojej Hondy CR-V na parkingu przed marketem. Miałam na sobie te czarne ciążowe legginsy, które pachniały lekko skwaśniałym mlekiem i czystą desperacją, i za wszelką cenę unikałam kontaktu wzrokowego z kobietą pakującą pieluchy do swojego SUV-a. W uchwycie na kubek stała moja mrożona kawa, która zdążyła się już całkowicie rozwodnić w smutną, beżową kałużę żalu.

Miałam właśnie słuchać gorąco polecanego audiobooka o cyklach snu niemowląt, bo jakaś momfluencerka z idealnie estetycznymi, niesplamionymi meblami w salonie powiedziała mi, że muszę śledzić jego fazy REM. Ale byłam tak potwornie zmęczona. Takim przenikającym do szpiku kości, miażdżącym duszę zmęczeniem, kiedy czujesz, jakbyś dosłownie miała piasek pod powiekami. I zamiast włączyć tę książkę o spaniu, po prostu... nie zrobiłam tego. Siedziałam w ciszy, wpatrując się w kierownicę i uświadamiając sobie, że nie mam już absolutnie pojęcia, kim jestem.

Zanim pojawiły się dzieci, szczerze wierzyłam, że w chwili, gdy w szpitalu wręczą mi tego śliskiego, wrzeszczącego ziemniaczka, dawna Sarah z prawnego punktu widzenia przestanie istnieć. Myślałam, że muszę po niej odbyć żałobę. Myślałam, że muszę wyrzucić moje magazyny, skasować playlisty z popkulturowymi hitami i zamienić się w tę spokojną Matkę Ziemię, która myśli tylko o przecierach i kamieniach milowych w rozwoju. Kiedy Maya, która ma teraz siedem lat (choć zachowuje się jakby miała siedemnaście) i przewraca oczami na sam fakt mojego istnienia, była niemowlakiem, cierpiałam w milczeniu, bo myślałam, że bycie dobrą mamą oznacza całkowite, absolutne męczeństwo.

A potem odkryłam to dźwiękowe koło ratunkowe. Pewnie znacie ten viralowy mem, ale sam podcast Wondery — program Baby, This Is Keke Palmer — stał się moim absolutnym azylem w mroku. Nie był o regresach snu. Nie opowiadał, jak odpowiednio pokroić winogrona, żeby dziecko się nie zadławiło. To była po prostu Keke, która sama niedawno została mamą, prowadząca te niezwykle autentyczne, przezabawne i dorosłe rozmowy o zmianie ścieżki kariery, tożsamości i popkulturze. To było dokładnie to, czego potrzebował mój topniejący mózg.

Co mój lekarz tak naprawdę powiedział o moim topniejącym mózgu

Kilka tygodni przed tym załamaniem na parkingu, siedziałam w gabinecie doktor Miller. Jest naszym pediatrą, wręcz świętą kobietą, która na tym etapie widziała mnie płaczącą bez stanika częściej niż mój mąż, Mark. Tłumaczyłam jej, że czuję się niesamowicie winna, bo po prostu chciałam się odciąć. Chciałam przestać być „Mamą” na jakieś dwadzieścia minut dziennie. Doktor Miller podała mi wymiętą chusteczkę i w zasadzie powiedziała, że moje zdrowie psychiczne jest absolutnym fundamentem zdrowia mojego dziecka.

Nie znam dokładnych podstaw medycznych tego zjawiska, mruczała coś o wytycznych Amerykańskiej Akademii Pediatrii albo może o jakimś badaniu Światowej Organizacji Zdrowia, o którym czytała. Ale brutalny wniosek, jaki z tego wyciągnęłam, był taki, że jeśli matka jest zestresowanym wrakiem człowieka, układ nerwowy dziecka też wariuje. Poziom kortyzolu u tych maluchów rośnie razem z twoim, czy coś równie przerażającego. Zdecydowanie nie jestem naukowcem, ale chodzi o to, że w gruncie rzeczy przepisała mi przerwę dla zdrowia psychicznego. Powiedziała, że muszę znaleźć sposób, aby zaangażować mój dorosły mózg, zanim całkowicie postradam zmysły.

Absolutne piekło ciągłego mówienia do dziecka

Muszę poruszyć temat absolutnego piekła, jakim jest współczesne oczekiwanie ciągłego zaangażowania werbalnego wobec niemowlaka. Kto wymyślił te bzdury? Czytasz te blogi parentingowe, w stylu: „żeby budować ich słownictwo, opisuj wszystko, co robisz przez cały dzień!”. O Boże. Próbowałam tego dokładnie przez dwa dni przy Leo. Chodziłam po naszym mieszkaniu jak obłąkany, mocno naszpikowany kofeiną przewodnik wycieczek.

„A teraz mamusia zeskrobuje zaschnięte awokado z krzesełka, popatrz na tę zieloną skorupkę! Teraz mamusia tępo gapi się do lodówki z nadzieją, że w magiczny sposób zmaterializuje się w niej kawałek cheddara!”. To WYKAŃCZAJĄCE. Po prostu mówisz do malutkiego, niewerbalnego współlokatora, który od czasu do czasu na ciebie ulewa, utrzymując przy tym nieprzerwany kontakt wzrokowy. Tematy kończą ci się już o 9 rano. Czułam, jak mój mózg powoli wypływa mi uszami z powodu braku dorosłego słownictwa. I czy wiesz, jak trudno jest opisywać wkładanie czwartego prania bez płaczu?

Pomyślcie chociażby o samej ilości niechcianych rad, jakie dostajemy. Mój feed na Instagramie był jak pole minowe. Jeden post mówi ci, że jeśli nie będziesz stosować metody BLW (Bobas Lubi Wybór), twoje dziecko nigdy nie nauczy się przeżuwać i pójdzie na studia jedząc papkę z dyni. Następny ostrzega, że jeśli pozwolisz mu oglądać bajkę przez dziesięć minut, żebyś mogła wziąć prysznic, usmażysz mu receptory dopaminy. To cud, że wszystkie nie odeszłyśmy jeszcze od zmysłów. Jesteśmy tak bardzo „przeedukowane” w mechanice rodzicielstwa, że całkowicie straciłyśmy w nim instynkt. Leżałam w nocy w łóżku, gorączkowo wpisując w Google „regres snu 4 miesiąc”, zamiast po prostu pójść spać.

A tak przy okazji, wycieranie przewijaka chusteczką antybakteryjną za każdym razem to całkowita strata energii.

Porozmawiajmy o rzeczach, które przetrwały noworodkowe okopy

Skoro rozmawiamy o przetrwaniu, czuję, że muszę wyznać, jakie fizyczne przedmioty pomogły nam utrzymać się na powierzchni, kiedy wydeptywałam ścieżkę w przedpokoju, nosząc dziecko w nosidełku. Kiedy Leo miał około cztery miesiące, jego skóra zbuntowała się przeciwko wszechświatowi. Wszędzie egzema. Czerwone plamy. Prawdziwe udręczenie. Pamiętam, jak stałam przy przewijaku, próbując wcisnąć go w ten malutki t-shirt — jedną z tych śmiesznych koszulek z nadrukiem, które kosztowały więcej niż moje własne ubrania — i dotarło do mnie, że ten syntetyczny materiał tylko pogarsza sprawę.

To właśnie wtedy przeszliśmy niemal całkowicie na niemowlęce body bez rękawów z bawełny organicznej od Kianao. Zazwyczaj nie jestem osobą, która głosi kazania o kupowaniu wszystkiego w wersji ekologicznej, ale mówię wam, TA RZECZ diametralnie zmieniła stan jego skóry. Ma ten idealny, elastyczny dekolt zakładkowy, co jest kluczowe, bo kiedy zdarzy się nieunikniona kupkowa eksplozja po same plecy, nie chcesz ściągać ubrudzonego ubranka przez głowę dziecka. Nawet nie pytajcie, skąd to wiem. Prałam te body pewnie z czterysta razy, a one stały się tylko bardziej miękkie, zamiast zyskać tę dziwną, sztywną fakturę, w którą zamienia się tania bawełna.

Ponieważ wpadałam też w pułapkę estetycznych reklam na Instagramie o 3 nad ranem, kupiłam zestaw delikatnych klocków dla niemowląt. Słuchajcie, będę z wami całkowicie szczera. Są w porządku. Są nietoksyczne, uroczo wyglądają na półce i nie mają tych okropnych, migających światełek, przez które masz ochotę wystrzelić zabawkę w kosmos. Ale Mark nadepnął na jeden po ciemku w zeszłym tygodniu, a ja po prostu nienawidzę wyciągać ich spod kanapy. To są klocki. Robią to, co klocki.

Za to bambusowo-silikonowy gryzak w kształcie pandy? Ten przedmiot jest w naszym domu traktowany niemal jak relikwia. Kiedy Leo zaczął ząbkować, zamienił się w dzikiego borsuka. Chciał gryźć absolutnie wszystko, z moim obojczykiem włącznie. Daliśmy mu ten mały gryzak i to zadziałało jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Jest na tyle lekki, że jego niezdarne, małe rączki mogły go utrzymać bez upuszczania na twarz co pięć sekund, a ja mogłam go po prostu wrzucić do zmywarki, kiedy w końcu wylądował na podłodze publicznej toalety.

Jeśli chcecie zobaczyć, co jeszcze uchroniło nas przed całkowitym postradaniem zmysłów w tych mrocznych dniach, możecie po prostu przejrzeć organiczne ubranka i kocyki od Kianao, żeby znaleźć coś, co sprawdzi się w waszym chaotycznym życiu.

Jak Keke Palmer przywróciła mnie do rzeczywistości

Punktem zwrotnym było dla mnie po prostu zaakceptowanie faktu, że nie muszę być na „najwyższych obrotach” przez cały czas. Mark, mój mąż — złoty człowiek — radzi sobie ze stresem, agresywnie sprzątając garaż. Wychodzi tam ze swoją małą drukarką etykiet i bierze się za pojemniki z kurtkami zimowymi. Ja radzę sobie ze stresem, odcinając się i wchodząc w świat popkultury.

Zaczęłam pakować Leo do nosidełka, wkładać jedną słuchawkę do prawego ucha — zawsze do prawego, nie wiem dlaczego, może moje lewe ucho jest po prostu leniwe — i chodzić na te niesamowicie długie spacery. Pamiętam konkretny odcinek, w którym Keke rozmawiała z Emmą Grede o tym, jak to jest łączyć prowadzenie wielomiliardowych biznesów z wychowywaniem czwórki dzieci, po prostu dążąc do tego, by być o jeden procent lepszą zamiast idealną. To nie był wykład. To były mądre, zabawne kobiety przypominające mi, że świat jest większy niż mój salon.

Stałam w kuchni o 6 rano. Niebo miało ten posiniaczony, fioletowy kolor, jaki przybiera tylko zimą, a ja trzymałam butelkę pod strumieniem ciepłej wody, tępo wpatrując się w szron na oknie. W podcaście mówili o tym, że wcale nie musisz być na zawsze zamknięta w jednej wersji siebie. Uderzyło mnie to tak mocno, że prawie upuściłam butelkę. Stałam tam, opłakując swoją karierę sprzed ciąży, czując się tak, jakbym została na stałe wysłana na ławkę rezerwowych prawdziwego świata, a ten głos w słuchawce dał mi w zasadzie pozwolenie na to, by po prostu... zmienić kierunek. Na to, by pożegnać dawną siebie bez urazy i dowiedzieć się, kim tak naprawdę jest ta nowa, zmęczona, nosząca spodnie do jogi wersja Sarah.

Naprawdę powinnaś po prostu wziąć kawę, która tym razem może w końcu będzie ciepła, założyć słuchawki i kupić zrównoważone produkty dla niemowląt od Kianao, zanim twoje dziecko niechybnie obudzi się z drzemki i zażąda przekąski.

Chaotyczna rzeczywistość podcastowego rodzicielstwa

Czy to samolubne założyć słuchawki i po prostu ignorować dziecko?

O Boże, proszę, przestańcie słuchać tego internetowego wpędzania w poczucie winy, bo szczerze mówiąc, jeśli twoje dziecko jest bezpieczne pod twoim okiem, najedzone i czyste, to włożenie słuchawki, by posłuchać rozmów dorosłych, jest dosłownie instynktem samozachowawczym. Z pustego i Salomon nie naleje, a mój dzbanek nie był tylko pusty — był pęknięty i pokryty lepkimi odciskami rączek. Przy zdrowych zmysłach matka, która od czasu do czasu odpływa przy popkulturowym podcaście, jest o niebo lepsza niż matka, która jest stale obecna, ale po cichu płacze z wypalenia.

O co konkretnie chodziło twojej lekarce z tymi zaleceniami medycznymi?

Słuchajcie, absolutnie nie jestem lekarzem i ledwo zdałam biologię w liceum, ale doktor Miller w zasadzie powiedziała mi, że dzieci są jak małe emocjonalne gąbki, które pochłaniają nasz stres. Myślę, że Amerykańska Akademia Pediatrii oficjalnie zaleca, by mamy robiły sobie przerwy dla zdrowia psychicznego, ale w moim przypadku to nie jest kąpiel z bąbelkami — to słuchanie, jak Keke Palmer analizuje kulturę celebrytów, podczas gdy ja składam niekończące się stosy malutkich skarpetek. Jeśli jesteś nieszczęśliwym wrakiem, twoje dziecko na pewno o tym wie.

Jak fizycznie da się czegokolwiek słuchać przy noworodku?

Strategia z jedną słuchawką to jedyny sposób, w jaki przetrwałam, mówię poważnie. Trzymałam prawą w uchu na średniej głośności, żebym wciąż mogła usłyszeć, jak Leo zaczyna wydawać z siebie te swoje przed-płaczowe dźwięki pterodaktyla, podczas gdy lewe ucho było wolne dla otaczającej mnie rzeczywistości. Poza tym, długie spacery z wózkiem są tutaj twoim najlepszym przyjacielem, bo ruch usypia dziecko, a ty zyskujesz solidne czterdzieści pięć minut nieprzerwanego słuchania.

Czy słuchanie o popkulturze naprawdę pomogło ci w walce z lękiem?

O dziwo, tak. Kiedy jesteś całkowicie pochłonięta przerażającą odpowiedzialnością za utrzymanie małego człowieka przy życiu, twój świat kurczy się do rozmiarów gondoli wózka. Słuchanie dorosłych rozmawiających o dorosłych sprawach — karierze, stawianiu granic, popkulturowych dramach — przypominało mi, że świat na zewnątrz wciąż istnieje, a ja w końcu do niego wrócę.

Czy te organiczne ubranka dla niemowląt, o których wspomniałaś, są naprawdę warte swojej ceny?

Kiedyś myślałam, że cały ten ruch wokół organicznej bawełny to tylko naciąganie zmęczonych rodziców na dodatkowe wydatki, ale potem skóra Leo całkowicie zwariowała. Kiedy zobaczyłam, o ile mniej czerwona i podrażniona od egzemy była w body Kianao w porównaniu do tych tanich, syntetycznych ciuszków, które dostaliśmy na baby shower, zostałam całkowicie nawrócona. Zresztą one po prostu lepiej znoszą pranie, a kiedy robisz pranie o 2 w nocy, tylko to ma znaczenie.