Brief aan mijn zwangere zelf: over babyspullen en onnodige prullaria

Ik schrijf je dit vanaf de vloer van de babykamer. Het is 2 uur 's nachts hier in Chicago, de verwarming sist, en ik staar naar een stapel miniatuurwasgoed die zich op de een of andere manier vermenigvuldigt als ik met mijn ogen knipper. Jij bent nu waarschijnlijk zo'n zes maanden zwanger, zit op de bank met een hittepit en voegt fanatiek piepkleine spulletjes toe aan je babyuitzetlijst terwijl je huilt om een wasmiddelreclame.

Luister. Leg je telefoon weg. We moeten even een heel eerlijk gesprek voeren over die berg spullen die je op het punt staat te kopen.

Je denkt dat je al die ingewikkelde babyaccessoires nodig hebt. Je denkt dat het aankleden van een pasgeboren baby zoiets is als het stylen van een pop. Ik ben hier vanuit de toekomst om je te vertellen dat je helemaal gek bent geworden. Je bereidt je voor op een kwetsbaar, Victoriaans prinsje, maar wat je straks eigenlijk op de wereld zet, is een luidruchtige, spartelende aardappel die er een hekel aan heeft als er mouwen over zijn armpjes worden getrokken.

Ik werk al jaren op de kinderafdeling. Ik heb duizenden kersverse ouders zien binnenwandelen met hun baby's gekleed alsof ze naar een miniatuur-modeweek gaan. Vroeger oordeelde ik daar zachtjes over, maar toen werd ik zelf zwanger en ineens maakte mijn brein kortsluiting. Ik geloofde in dezelfde illusies waar jij nu in gelooft. Laten we deze onzin even ontleden, zodat je de helft van die spullen nog kunt retourneren voordat de baby er is.

De waan van het mutsje binnenshuis

Je hebt grofweg twaalf babymutsjes gekocht. Ze zijn zacht, hebben neutrale kleuren, en sommige hebben kleine berenoortjes. Je denkt dat ze ontzettend belangrijk zijn, want volwassenen vertellen je constant dat een baby doodvriest in een kamer van 21 graden.

Dit is wat dr. Gupta me vertelde tijdens ons eerste bezoek aan de dokter, toen ik binnen kwam wandelen met onze baby in een fleece mutsje. Hij zuchtte alleen maar, gaf me zo'n blik—je kent hem wel, de klassieke, teleurgestelde desi-oom-blik—en vroeg of ik van plan was om vanavond met een wintermuts op te gaan slapen.

Baby's regelen hun lichaamstemperatuur voornamelijk via hun hoofdje. Als je die warmteklep binnenshuis afsluit, koken ze letterlijk over. Oververhitting is een enorme risicofactor voor vreselijke dingen die ik niet eens wil uittypen, maar als verpleegkundige kan ik je vertellen dat dit is waar ik 's nachts wakker van lig. Hun kleine bloedsomloop is in het begin gewoon nog wat onhandig, dus als de warmte bovenin vastzit, raakt hun hele lichaam in de war. Als jij het comfortabel hebt in een shirt met lange mouwen, hebben zij het prima in een boxpakje. Je hebt dat mutsje echt niet nodig, tenzij je buiten in de ijskoude wind staat.

Sokken zijn een grap die we onszelf aandoen

Ik wil dat je alle babysokjes die op je lijstje staan direct in de prullenbak gooit. Sla de tussenstap gewoon over. Ze verdwijnen uiteindelijk toch wel in het niets.

Ik heb mijn hele zwangerschapsverlof doorgebracht met het zoeken naar eenzame sokjes onder de bankkussens. Pasgeborenen hebben nul definitie in hun hieltjes. Hun voetjes zijn eigenlijk gewoon vlezige, kleine buisjes. Je doet een sokje aan, ze trappen twee keer en het sokje is weg. Drie maanden later vind je het terug in een spleet van de bank, bedekt met stof en wanhoop. Dan ga je van die speciale sokkenhouders kopen, wat eigenlijk gewoon het toevoegen van een nieuwe laag complexe techniek is aan een probleem dat niet zou mogen bestaan. Het is een vermoeiende cyclus van verlies en herstel.

Babyzonnebrillen zijn overigens ook volstrekt nutteloos en blijven toch niet op het gezichtje van een pasgeborene zitten, dus breng die vandaag nog maar terug.

Koop in plaats van sokjes gewoon boxpakjes met voetjes eraan. Alleen met tweewegritsen. Als er drukknoopjes op zitten: verbrand het. Je wilt echt niet in het donker kleine, metalen knoopjes lopen uitlijnen terwijl een piepklein mensje de boel bij elkaar schreeuwt in een pikkedonkere kamer.

Waarom je die kleine klauwtjes moet vijlen

Je hebt ook van die krabwantjes gekocht. Ze lijken zo onschuldig. Je bent doodsbang dat je baby zijn eigen ogen eruit krabt, want de vingernagels van een pasgeborene zijn in feite scheermesjes die vastzitten aan onvoorspelbare, ongecoördineerde ledematen.

Maar die wantjes zijn net zo nutteloos als de sokken. Ze vallen direct af en nog belangrijker: baby's hebben hun handjes vrij nodig. Ze gebruiken hun vingers om zichzelf te troosten, om te ontdekken waar hun mond zit en om hun vreemde nieuwe wereld in kaart te brengen. Die wantjes aandoen is een vorm van sensorische deprivatie. Mijn behandelend arts in het ziekenhuis zei dat ik de nageltjes gewoon moest vijlen. Gebruik geen nagelknipper, want dan knip je per ongeluk in de huid en dan huil jij harder dan de baby. Koop gewoon een glazen vijl en vijl die kleine klauwtjes korter terwijl ze slapen.

Wat je écht nodig hebt als ze het formaat van een Beanie Baby hebben

Als ze zo klein zijn—ik heb het over écht klein, zoals zo'n Beanie Baby knuffeltje uit de jaren '90—hebben ze echt niet veel nodig. Je kent die verzamelknuffeltjes van vroeger nog wel, toch? Gewoon van die zware pittenzakjes die een beetje voor zich uit staarden. Dat is jouw pasgeboren baby. Ze moeten alleen gevoed en verschoond worden, en een beetje geborgenheid voelen zodat ze zichzelf niet wakker laten schrikken.

De Moro-reflex gaat je leven ruïneren als je je er niet op voorbereidt. Ze slapen dan als een roosje en ineens schieten hun armpjes de lucht in alsof ze van een gebouw vallen, waarna ze gillend wakker worden. Inbakerdoeken zijn het enige dat dit voorkomt. Koop de exemplaren met klittenband, want jouw slaapgebrek-brein gaat echt niet onthouden hoe je om drie uur 's nachts een strakke ziekenhuis-burritovouw maakt.

En dan is er nog de speen-situatie. Luister heel goed. Je hebt een speenkoord nodig.

Ik kwam hier op de harde manier achter in de parkeergarage van het ziekenhuis. Ik sjouwde de autostoel mee, de baby huilde en hij spuugde zijn speen uit. Deze stuiterde over het met olie besmeurde beton en rolde onder een geparkeerde Honda. Ik stond daar gewoon te huilen. Dat was het moment waarop ik eindelijk de Speenkoorden van Hout & Siliconen Kralen van Kianao kocht.

Ik ben oprecht dol op dit ding. Er zit een grote houten koekjesbedel aan die er leuk uitziet, maar tegelijkertijd zwaar genoeg is om als anker te dienen. De siliconen kralen zijn stevig geregen, zodat ik me geen zorgen hoef te maken over verstikkingsgevaar. Ik klem hem gewoon aan zijn rits vast en de speen raakt de vloer niet meer. Ik weet niet waarom ik zo lang heb gewacht met er een te kopen. Misschien dacht ik dat het de look van zijn outfitjes zou verpesten. Maar wie maalt er nog om esthetiek als je auto-olie van een stukje siliconen staat te schrobben in de wc van het ziekenhuis.

Als je toch al aan het winkelen bent, kijk dan misschien even naar Kianao's collectie babyspullen waar je niet de haren van uit je hoofd wilt trekken.

De poppen-truc voor oudere broertjes of zusjes

Je vraagt je waarschijnlijk af waarom je zoekgeschiedenis voor babyaccessoires ineens vol staat met miniatuur houten wiegjes en speelgoedflesjes. Dat komt omdat het algoritme denkt dat je aan het shoppen bent voor een Baby Born.

Eerst dacht ik dat het kopen van uitgebreide poppenaccessoires het toppunt van consumenten-onzin was. Waarom zou iemand in vredesnaam een houten poppenwagen kopen voor een stuk plastic. Maar mijn buurvrouw heeft een peuter en kreeg onlangs haar tweede baby. Zij vertelde me dat die poppenspullen echt een overlevingsmechanisme zijn.

Wanneer je met een nieuwe baby thuiskomt, wordt je oudste kind helemaal gek. Hun hele koninkrijk is omvergeworpen. Door ze een eigen speelgoedbaby te geven om voor te zorgen, red je oprecht je dag. Zij verschonen de luier van hun pop, terwijl jij de zoveelste poepexplosie van de echte baby opruimt. Zij geven hun pop de fles, terwijl jij op de bank gekluisterd zit om borstvoeding te geven.

Dus tegen de tijd dat wij een tweede kindje krijgen, ga ik dit waarschijnlijk ook toepassen. En dan koop ik liever degelijke, houten poppenspullen dan plastic rommel die na een week afbreekt.

Accepteer de lelijke spullen

Je gaat dingen kopen die helemaal niet in je zorgvuldig samengestelde, neutrale babykamer passen. Accepteer dat nu alvast maar.

Een goed voorbeeld hiervan. Ik bestelde een paar weken geleden de Bamboe Babylepel en -vork Set omdat we binnenkort met vaste voeding beginnen. Ze zijn prachtig. Die bamboe handvatten staan fantastisch op het aanrecht. De siliconen uiteinden zijn lekker zacht.

Ze zijn gewoon oké. Ik bedoel, ze werken prima als ík hem met een lepeltje eten geef, maar laten we eerlijk zijn. Over een maand of twee trekt hij die schitterende bamboe lepel uit mijn hand en gooit hem rechtstreeks naar de hond. Het interesseert hem geen bal dat het milieuvriendelijk is. Hij wil gewoon zien hoe de zwaartekracht werkt. Ik blijf ze gebruiken omdat ze veilig zijn en het siliconen materiaal zijn tandvlees geen pijn doet, maar verwacht niet dat mooi bestek ervoor zorgt dat etenstijd ineens minder voelt als een gijzelingsonderhandeling.

Minimalisme is gewoon schadebeperking

Het beste wat je nu voor jezelf kunt doen, is je babyuitzetlijst ontdoen van alles wat ingewikkeld is. Je zult straks zo moe zijn dat zelfs je botten pijn doen. Je hebt simpelweg de mentale capaciteit niet om met ingewikkelde riempjes, decoratieve knoopjes of artikelen met speciale wasvoorschriften om te gaan.

Als je dan toch iets leuks wilt kopen om mee te spelen, sla dan die gigantische plastic gedrochten over die oplichten en valse liedjes zingen. Kies voor iets simpels.

Wij kozen uiteindelijk voor het Houten Babygym Basisframe. Het is letterlijk gewoon een houten A-frame. Geen harde geluiden. Geen knipperende lichtjes. Ik heb er wat zachte knuffeltjes aan gebonden, en hij staart er gewoon naar en slaat af en toe tegen een houten ring. Wanneer hij er te groot voor is, voel ik me tenminste niet schuldig als ik het wegdoe; het is gewoon puur hout en geen blok giftig plastic. Sterker nog, later kan hij het waarschijnlijk nog gebruiken als tent voor zijn knuffels. Het is een van de weinige dingen in de woonkamer waardoor ik níét het gevoel heb dat ik in een chaotisch kinderdagverblijf woon.

De fantasie loslaten

Dus, Priya uit het verleden, haal diep adem. Verwijder die kleine schoentjes uit je winkelmandje. Baby's lopen niet. Ze hebben geen sneakers nodig. Verwijder die decoratieve haarbandjes die alleen maar rode striemen achterlaten op haar zachte, kleine schedeltje. Verwijder die doekjeswarmer, want babydoekjes opwarmen is in feite gewoon een kweekvijver voor bacteriën maken in een plastic bakje.

Bewaar de inbakerdoeken. Bewaar de speenkoorden. Koop een goede thermometer. En bewaar de rest van je geld voor liters afhaalkoffie en gigantisch kraamverband.

Je wordt een geweldige moeder. Je hoeft je voorbereiding niet af te kopen. De baby wil alleen maar jou, wat melk en een schone plek om te slapen. Al het andere is pure marketing.

Voordat je weer een nutteloos artikel koopt dat je over zes maanden alweer moet weggeven, kun je beter even een kijkje nemen bij Kianao's houten speelgoed en praktische babyspullen.

De rommelige waarheid over babyspullen (Veelgestelde vragen)

Zijn babymutsjes binnen echt gevaarlijk?

Luister, dr. Gupta gaf me hier praktisch een hele lezing over. Als je huis een normale temperatuur heeft, houdt een mutsje alle warmte vast die ze proberen kwijt te raken via hun (relatief) grote hoofdjes. Oververhitting is echt eng. Doe dat mutsje gewoon af als je binnenkomt, joh. Als hun nekje en borst warm aanvoelen, hebben ze het prima.

Hoe voorkom ik dat mijn pasgeboren baby zijn gezicht openkrabt?

Gebruik niet van die stomme krabwantjes. Die vallen toch gewoon af in de wieg en dan raak je in paniek omdat je denkt dat ze erin gestikt zijn. Koop een zachte, glazen nagelvijl. Wacht tot ze in die diepe, melk-dronken slaap vallen en vijl voorzichtig de scherpe randjes weg. Laat ze hun handjes lekker vrij houden om de wereld te ontdekken.

Heb ik speciaal babybestek nodig als we beginnen met vaste voeding?

Je hebt wel iets zachts nodig omdat hun tandvlees gevoelig is, maar maak het niet te ingewikkeld. Ik gebruik die bamboe lepeltjes van Kianao omdat ze een siliconen uiteinde hebben en er niet vreselijk uitzien, maar eerlijk gezegd laat ik hem de helft van de tijd gewoon met zijn handjes eten. Eten met zes maanden is toch eigenlijk gewoon een sensorisch speelkwartier met zoete aardappel. Reken op een knoeiboel.

Wat is het nut van een speenkoord?

Het nut is het behoud van je mentale gezondheid. Als een baby een speen uitspuugt op een vieze stoep, kun je hem niet zomaar weer in zijn mond stoppen. Je moet op zoek naar een kraan, hem afwassen en ondertussen de hele tijd met een gillende baby rondlopen. Een speenkoord bindt dat ding gewoon vast aan hun shirtje, zodat hij fysiek de grond niet eens kán raken. Het is de goedkoopste levensverzekering die je ooit zult afsluiten.

Moet ik een doekjeswarmer kopen?

Absoluut niet. Het is een donkere, natte, warme doos. Dat is letterlijk het recept voor het kweken van schimmels en rare bacteriën. Bovendien: als je baby gewend raakt aan warme doekjes, schreeuwen ze de hele boel bij elkaar als je ze moet verschonen op het toilet van de Hema met koude doekjes. Leg de lat vanaf dag één lekker laag.