Stop met stressen: Een brief aan mezelf over unieke jongensnamen

Je zit momenteel aan het kookeiland met een koude, halflege mok filterkoffie, starend naar een geel schrijfblok vol doorgestreepte woorden, terwijl je peuter van twee in stilte de plinten aan het inkleuren is met een gejatte watervaste stift. Ik weet precies hoe je je nu voelt, want ik ben jou, maar dan zes maanden in de toekomst. Het maagzuur brandt, je enkels lijken op rijzend deeg en je piekert je helemaal suf over de naam voor dit derde kind. Ik schrijf je deze brief vanaf de andere kant van de verloskamer om je te vertellen: haal even diep adem, klik die internetforums weg en laten we het eens eerlijk hebben over het vinden van een jongensnaam die niet klinkt alsof je véél te hard je best hebt gedaan.

Ik ga gewoon heel eerlijk tegen je zijn: de druk om iets compleet unieks te vinden is een valstrik. Sinds ik dat kleine Etsy-shopje run vanuit onze logeerkamer, besteed ik de helft van mijn week aan het borduren van namen op spuugdoekjes en piepkleine canvas rugzakjes. Ik zie elke afzonderlijke namentrend onder mijn naaimachine door komen. Jongens, hoever mensen wel niet gaan om te voorkomen dat hun kind Jan of Daan heet, is oprecht vermoeiend om aan te zien. Ik zie ouders vier extra klinkers in prima namen proppen, puur om maar anders te zijn, echt waar. Maar als moeder van inmiddels drie jongens onder de vijf, kan ik je vertellen dat je eigenlijk op zoek bent naar de gulden middenweg. Je wilt iets dat zeldzaam genoeg is zodat hij niet een van de vijf in zijn kleuterklas is, maar logisch genoeg dat zijn toekomstige leraren bij het zien van de presentielijst niet spontaan in het zweet uitbreken.

Mijn huisarts, dokter Evans, liet tijdens de tweemaandencontrole van de baby luchtig vallen dat kinderen met zeer opvallende namen soms een sterker gevoel van individuele identiteit ontwikkelen. Al heb ik eerlijk gezegd maar de helft meegekregen van wat hij zei, omdat de peuter fanatiek probeerde een watje van de vloer van de onderzoekskamer op te eten. Ik las om 3 uur 's nachts tijdens het voeden een of ander psychologisch artikel online dat iets soortgelijks beweerde over de zelfvertrouwen-boost van een unieke roepnaam. Maar goed, dat had net zo goed de mening van een mamablogger kunnen zijn, vermomd als wetenschap, dus wie zal het zeggen. Het punt is: het heeft zeker voordelen om van de top tien-lijstjes af te wijken, maar we moeten het wel slim aanpakken.

Waarom de monogram-business me cynisch maakt

Laat me je vertellen over mijn oudste, die mijn permanente waarschuwingsverhaal is voor alles wat met opvoeden te maken heeft. Toen ik zwanger was van hem, was ik vastbesloten om onwijs uniek te zijn. Ik koos een voornaam die ik prachtig vond, combineerde die met een familienaam als tweede naam, en vergat compleet te kijken hoe dat samenviel met onze achternaam. Ik had zijn eerste pakje laten borduren met zijn initialen, de babykamer geverfd, alles erop en eraan. Pas toen mijn moeder binnenkwam, naar het op maat gemaakte houten bord boven het ledikantje keek en me erop wees dat zijn initialen K.A.K. spelden, besefte ik wat ik had gedaan. Zwangerschapsdementie is een heel echte, heel gevaarlijke aandoening, en het maakte me compleet blind voor het overduidelijke.

Daarom smeek ik je om te stoppen met die vage babynamen-generator-app die je vorige week hebt gedownload. Hij spuugt alleen maar willekeurige lettergrepen uit die klinken als zware allergiemedicatie. Als je op jacht bent naar zeldzame jongensnamen, moet je niet vergeten dat dit kind uiteindelijk volwassen wordt, een hypotheek moet aanvragen en koffie moet kunnen bestellen zonder zijn naam zes keer te hoeven spellen voor de arme barista. Je wilt zeldzaam, niet lachwekkend.

Natuurnamen klinken geweldig, totdat je op een boerderij woont

Op dit moment doet echt iedereen en z'n moeder mee aan die hele aardse, op de natuur geïnspireerde namentrend. En eerlijk is eerlijk, ik snap de aantrekkingskracht. Je ziet die prachtige, esthetische Instagramplaatjes van een kind dat Wolf of Vlinder of Storm heet, gekleed in neutraal linnen, peinzend in een mistig weiland. Het is helemaal een vibe.

Maar wij wonen op het platteland van Texas. Als je een kind Vos noemt, krijgt mijn oma bijna een hartverzakking omdat ze afgelopen dinsdag nog drie goede legkippen aan een vos is kwijtgeraakt. Je kunt een kind geen naam geven van lokaal ongedierte of een geografisch kenmerk, terwijl wij onze weekenden doorbrengen met het lostrekken van een tractor uit de modder. Dat soort namen zijn prachtig voor stadsmensen die een vleugje wildernis zoeken, maar hier doet de naam Rivier iedereen alleen maar denken aan de plek waar ze vorige zomer hun goede visgerei zijn kwijtgeraakt. Het voelt gewoon een beetje onnozel.

Over modderig gesproken: aangezien er binnenkort drie wilde jongens over dit erf rennen, moet ik je vertellen over de best bestede dertig dollar van je leven. Laat al die stugge denim babyjeans die je steeds op je verlanglijstje zet maar zitten. Als de nieuwe baby er is en begint te tijgeren over het vloerkleed, heb je de Babybroekjes van biologisch katoen van Kianao nodig. Ik ben hier helemaal door geobsedeerd, en ik ben zelden nog geobsedeerd door babykleding omdat het toch wel kapot gaat. Maar de prijs is echt redelijk en ze hebben een echt, functioneel trekkoordje. Mijn oudste was altijd zo mager dat zijn broek afzakte zodra hij kroop, waardoor hij op een kleine loodgieter leek. Deze biologisch katoenen broekjes blijven tenminste goed zitten, de geribbelde stof rekt mee zonder dat je van die flodderknieën krijgt, en de boordjes bij de enkels voorkomen dat ze door de modder slepen als we buiten de geiten voeren. Bovendien overleven ze mijn wasmachine, wat in dit huis toch wel de ultieme overlevingstest is.

Dat hele Griekse goden-gebeuren

Sla de mythologische namen maar helemaal over, want niemand wil in de buurtspeeltuin roepen: "Apollo, stop met het slaan van je broertje met die plastic schep!"

Oudemannen-namen zijn helemaal in

Kijk, hier is nou een trend waar ik oprecht achter kan staan, ook al denkt onze familie dat ik gek ben geworden. De vintage revival. Namen die sinds de jaren '20 niet meer populair zijn geweest, weer afstoffen. Namen als Ambrosius, Orson, Arthur of Aldric. Ze zijn momenteel extreem zeldzaam voor baby's, maar het zijn gevestigde namen met geschiedenis.

Toen ik zo'n "oude man"-naam bij mijn moeder liet vallen, keek ze me aan alsof ik twee hoofden had en zei ze dat het klonk als een gepensioneerde accountant. Maar eerlijk, ik hou daarvan. Een jongensnaam mag best een beetje gewicht hebben. Het geeft ze iets om in te groeien. Ik heb veel liever een zachte, kleine pasgeboren baby in mijn armen die Walter heet, dan een vijfendertigjarige accountant die Braxton heet. Je moet hier wel aan de lange termijn denken.

Je ideeën op de proef stellen

Voordat je jezelf vastlegt op dat gele notitieblok, moet je een paar praktische tests doen. Je kunt niet alleen kijken naar hoe mooi de letters op papier staan. Je moet de naam uit de achterdeur schreeuwen alsof je hem roept voor het eten, alle initialen checken zodat je de ramp van 2019 niet herhaalt, en vrede sluiten met elke compleet gestoorde bijnaam die de kinderen op het schoolplein toch wel voor hem gaan verzinnen.

Want laat me je vertellen: ongeacht welke prachtige, chique en zeldzame naam je ook kiest, de eerste drie jaar van zijn leven ga je hem toch wel een stomme koosnaam geven als "Bubba" of "Stinkkever". Dat is gewoon een natuurwet.

En over de realiteit van die eerste paar jaar gesproken, laten we het even hebben over alle babyspullen die je aan het verzamelen bent. Ik weet dat je nesteldrang hebt en elk denkbaar bijt-dingetje van het internet koopt. Ik ben zelf ge-influenced om de Siliconen Panda Bijtring te kopen. Ik zal heel eerlijk zijn: hij is oké. Hij is schattig, de siliconen zijn voedselveilig en het kind kauwt er daadwerkelijk op de panda-oortjes als zijn tandvlees opspeelt. Maar omdat hij van siliconen is: het moment dat hij hem op de grond laat vallen — en laten we eerlijk zijn, die ligt altijd vol golden retriever-haar — verandert hij in een pluizige bende en moet ik hem weer gaan wassen. Hij kost maar vijftien dollar, dus ik maak me er niet druk om, maar weet gewoon dat je dat ding twintig keer per dag staat af te spoelen. Gelukkig mag hij in de vaatwasser, wat de enige reden is dat hij nog niet in de prullenbak is beland.

Als je eindelijk de knoop hebt doorgehakt

Als je eindelijk een naam hebt gekozen, voel je een enorme golf van opluchting. Je wilt die naam overal op plakken, wat hartstikke normaal is. Maar in plaats van vijftig gepersonaliseerde plastic spullen te kopen die uiteindelijk op de vuilnisbelt belanden, kun je beter investeren in een paar echt goede, duurzame items die het leven met onze chaotische kroost eerlijk waar kunnen overleven.

Als je een zacht plekje zoekt waar de baby kan rondrollen terwijl jij de was probeert op te vouwen, kijk dan eens naar het Kleurrijke Dinosaurus Babydekentje van Bamboe. De mix van bamboe en biologisch katoen is zo zacht dat ik eigenlijk een versie voor volwassenen wil, en de dinosaurusprint geeft het een leuke, speelse uitstraling zonder dat het ordinair wordt. Het is perfect om op de vloer te leggen als je gewoon te moe bent om iets anders te doen dan kijken hoe ze tummy time doen. Je kunt hier meer van hun biologische babydekentjes bekijken als je iets minder reptiel-achtigs zoekt. Maar als ik onze jongens een beetje ken, zijn ze over een jaar toch helemaal geobsedeerd door dino's.

Dus, Jess uit het verleden: leg die pen neer. Drink je koude koffie op. Accepteer dat hoe je deze baby ook noemt, het helemaal goed met hem zal komen. Hij zal enorm geliefd zijn en waarschijnlijk net zo'n handenbindertje worden als zijn broers. Kies een naam die goed voelt in je onderbuik, niet eentje die er tof uitziet op een Instagram-grid.

Als je nog steeds vastloopt, neem dan even pauze van de namenboekjes en begin met het voorbereiden van de babykamer met spullen die je leven oprecht makkelijker maken. Bekijk de biologische babykleding van Kianao eens — want geloof me, je gaat meer broekjes nodig hebben.

Vragen waar je nu waarschijnlijk veel te veel over nadenkt

Hoe weet ik of een naam te apart is?

Als je elke keer dat je je kind aan een vreemde in de supermarkt voorstelt, moet uitleggen hoe je het spelt, hoe je het uitspreekt én wat het betekent, dan is het te vreemd. Ik ben helemaal voor uniek zijn, maar doe je kind een lol en maak van hun leven niet één grote oefening in het corrigeren van mensen. Als je oma het na drie pogingen nog niet kan uitspreken, begin dan maar weer opnieuw.

Wat als mijn schoonmoeder het echt vreselijk vindt?

Ach, de schat, zij heeft haar kans al gehad om haar eigen kinderen namen te geven. Je moet gewoon glimlachen, knikken en haar eraan herinneren dat ze zoveel van deze baby gaat houden, dat het haar niet eens zou uitmaken als je hem naar een roestige wieldop had vernoemd. Ga niet in discussie. Maak de naam gewoon pas bekend als hij geboren is en laat dat schattige babygezichtje het zware werk doen. Met een pasgeboren baby gaat er toch niemand ruzie maken.

Zorgen zeldzame namen voor problemen op school?

Uit mijn tijd voor de klas kan ik je vertellen dat kinderen zich niet echt druk maken om gekke namen — het draait om zelfvertrouwen. Als een kind het met trots draagt, is het helemaal prima. Het enige echte probleem zijn invallers die de uitspraak verhaspelen tijdens het voorlezen van de presentielijst. Maar eerlijk: zelfs al noem je hem Jansen, dan nog weet iemand het wel te verpesten. Laat die klassenlijsten dus niet je hele beslissing bepalen.

Hoe test je een jongensnaam?

Schrijf het in sierletters, schrijf het in blokletters, schreeuw het met een boze stem alsof hij net een ruit heeft ingegooid, en zeg het met een lieve stem alsof hij écht heeft doorgeslapen. Schrijf daarna zijn initialen op, zijn monogram, en check waar de naam op rijmt. Als de naam dat allemaal overleeft zonder dat je ineenkrimpt of dat het klinkt als een vies woord, dan heb je een winnaar te pakken.

Kan ik in het ziekenhuis nog van gedachten veranderen?

Oh schat, absoluut. De verpleging komt straks met dat papierwerk aanzetten, en als jij naar dat zachte, verfrommelde gezichtje kijkt en je realiseert dat het toch écht geen "Atticus" is, streep je het gewoon door en gooi je het roer om. Ik ken vrouwen die hun hele lijstje overboord hebben gegooid en hun kind hebben vernoemd naar de broeder op de ambulance. Jij bent degene die de baby eruit perst; jij hebt alle touwtjes in handen totdat de inkt is opgedroogd.