Een brief aan mezelf voordat ik levensechte babypoppen kocht voor onze tweeling

Beste Tom van zes maanden geleden.

Je staat momenteel om 23:42 uur aan het kookeiland, met een stanleymes in je hand, te staren naar een kartonnen doos die net is bezorgd door een gespecialiseerde speelgoedwinkel. Wanneer je over een seconde of drie dat verpakkingstape doorsnijdt, ga je gillen. Geen mannelijke, geschrokken grom, maar een echte, hoge gil waar de hond wakker van wordt.

Want wat je vanuit een bedje van vloeipapier zal aanstaren, is een siliconen gezichtje met minutieus met de hand geschilderde blauwe adertjes op de oogleden, ingeplante wimpertjes en exact de vlekkerige huidskleur van een licht geelzuchtige pasgeborene. Je zult heel even overwegen om de politie te bellen, tot je je herinnert dat je vrijwillig je eigen geld hebt uitgegeven aan deze hyperrealistische, levensechte pop, zogenaamd om je tweelingdochters wat empathie bij te brengen zodat ze stoppen met elkaar te bijten op de crèche.

Ik schrijf je vanuit de toekomst om te zeggen: leg het mes neer, haal adem, en laat dat griezelige ding tot de ochtend in de doos. Het komt wel goed. Min of meer.

De gruwel van de unboxing

Je denkt dat je weet hoe een pop eruitziet. Je hebt al honderd keer over de baby-afdeling van de Prénatal geslenterd en van die harde plastic dingen gezien met die angstaanjagende ogen die dichtklappen als je ze achterover kantelt. Die zijn prima. Dat is duidelijk speelgoed. Een peuter weet dat het speelgoed is, jij weet dat het speelgoed is, de hond weet dat het speelgoed is.

Maar dit ding dat je net hebt gekocht is anders. Het heeft gewicht. En niet zomaar wat zwaartekracht — het heeft een gesimuleerd zwaartepunt. Als je het nekje niet ondersteunt wanneer je hem oppakt, valt het hoofdje precies zo naar achteren als bij een echte baby. Dit gaf me zo'n intense flashback naar de eerste week van de tweeling uit het ziekenhuis, dat ik mijn bloeddruk oprecht voelde stijgen. Het ruikt zelfs op een vreemde manier naar babypoeder en wanhoop.

Je eerste instinct zal zijn om hem op zolder te verstoppen. Je zult denken: "Ik kan dit niet aan de meiden geven, ze zullen doodsbang zijn." Maar hier is het bizarre met peuters: hun perceptie van de 'uncanny valley' (dat iets eng is omdat het té menselijk lijkt) is nog niet ontwikkeld. Wat jou de stuipen op het lijf jaagt, is voor hen fascinerend. Ze zien geen angstaanjagend kloppende replica van een mensenkind; ze zien gewoon 'de baby' en ze zullen direct proberen hem een half doodgekauwde rijstwafel te voeren.

Wat de jeugdverpleegkundige eigenlijk zei

Je herinnert je vast nog wel dat we Sarah, onze jeugdverpleegkundige, vroegen hoe we konden voorkomen dat Tweeling A op Tweeling B probeerde te rijden als op een Shetlandpony. Ik had gelezen over ouders die dit soort hyperrealistische poppen gebruiken om hun kinderen voor te bereiden op een nieuw broertje of zusje. En hoewel we absoluut, categorisch nóóit meer een kind nemen (ik verhuis nog liever naar een hutje op de hei), vroeg ik me af of die empathietraining alsnog van pas kon komen.

Sarah vertelde me dat het vasthouden van iets met het exacte gewicht en de fysieke 'slappigheid' van een pasgeborene een soort chemische reactie in het peuterbrein veroorzaakt. Ik verpruts de biologie hier waarschijnlijk volledig, maar in feite vertelt het vasthouden van een zwaar, verzwaard object hun chaotische kleine hersentjes blijkbaar om oxytocine aan te maken. Dit kalmeert ze en activeert hun verzorgingsinstinct. Ze mompelde nog iets over een vergelijkbare therapie op dementieafdelingen, wat eerlijk gezegd een beetje luguber voelde om mijn tweejarigen te vergelijken met bejaarde patiënten, maar ik snapte haar punt.

En verrassend genoeg had ze niet helemaal ongelijk. Wanneer Tweeling A de pop vasthoudt, verandert haar hele houding. Ze wordt rustiger. Ze klopt zachtjes op het ruggetje met een tederheid waarvan ik niet wist dat ze die bezat. Tweeling B, toegegeven, sleept het ding nog steeds voornamelijk aan zijn enkel over de vloer als een soort knuppel, maar daar werken we aan. Vooruitgang is nu eenmaal een rommelig, niet-lineair proces.

De grote misser van de tienersimulator

Voordat je dit ding kocht, ben je midden in de nacht in een gigantisch rabbit hole gedoken over die robotachtige simulator-poppen die ze vroeger aan tieners op school gaven. Je weet wel, die dingen die geprogrammeerd waren om om 3 uur 's nachts te krijsen om pubers zogenaamd af te schrikken zodat ze niet zwanger zouden raken.

Ik vond een ontzettend boeiend onderzoek — ik wil zeggen in The Lancet, maar mijn brein is tegenwoordig een soort pap — over hoe dat hele programma een kolossale mislukking was. Je zou logischerwijs aannemen dat het in de handen duwen van een mechanische terreur-baby die het slaapschema in hun weekend verpest, de ultieme afschrikking is. Dat klinkt volkomen rationeel.

Maar mensen zijn compleet immuun voor logica wanneer hormonen en verzorgingsinstincten een rol spelen. Het onderzoek toonde aan dat de meiden die de robotbaby's kregen, juist een aanzienlijk grotere kans hadden op een tienerzwangerschap. In plaats van getraumatiseerd te raken door het gehuil, dachten velen van hen blijkbaar: "Wauw, ik ben best briljant in het troosten van dit ding, en het is eigenlijk heel schattig als hij stil is." Het eindigde ermee dat het hele concept van moederschap voor hen geromantiseerd werd, in plaats van dat het diende als een waarschuwing. Het bewijst maar weer dat je menselijk gedrag niet kunt sturen met een gillende plastic robot.

Maar goed, er is ook een gigantische subcultuur van volwassenen die dit soort poppen voor zichzelf verzamelt. Daar gaan we vandaag niet verder op in, omdat ik daar simpelweg de mentale bandbreedte niet voor heb.

Veiligheidspaniek en siliconen onderdelen

Eén ding dat je moet weten voordat je de meiden er morgenochtend mee laat spelen: check de veiligheidscertificaten. Ik had bijna een op maat gemaakte, handgemaakte pop via Etsy gekocht, totdat ik me realiseerde dat die echt niet bedoeld zijn voor kinderen. Het zijn kunstwerken.

Als je een peuter een ambachtelijke, handgemaakte pop geeft, geef je ze in feite een tikkend verstikkingsgevaar. Die dure poppen zijn verzwaard met zware glaskralen en hebben ongelooflijk sterke magneten in hun mondje verstopt, zodat je er een speen op kunt plakken. Als een peuter door het vinyl weet te kauwen en een magneet inslikt, kijk je aan tegen een spoedoperatie in het ziekenhuis, en ik vermijd liever nog een dinsdag op de spoedeisende hulp.

Gelukkig is degene in jouw keuken een premium, in de fabriek gemaakte versie. Hij heeft de juiste CE-markeringen, de verzwaring zit veilig ingepakt en de verf bladdert er niet af wanneer Tweeling B onvermijdelijk probeert de pop in de toiletpot in bad te doen. Let er alleen wel op dat de siliconen niet inscheuren, want tweejarigen hebben tandjes als kleine velociraptors.

(Als je op zoek bent naar zachte, veilige spullen die je echte, levende kinderen geen gekke uitslag of verstikkingsgevaar opleveren, neem dan eens een kijkje bij onze biologische babykleding in plaats van nog meer plastic spullen te kopen).

Plastic kinderen voeden

Het raarste aan het hebben van deze realistische pop in huis, is hoe agressief hij wordt geïntegreerd in onze dagelijkse routines. De meiden weigeren hun lunch te eten tenzij "de baby" ook aan tafel zit. Dit betekent dat ik nu net moet doen alsof ik een siliconen zuigeling voer, terwijl ik tegelijkertijd met de peuters moet onderhandelen over doperwten.

Ik heb uiteindelijk maar wat extra bordjes gekocht om de vrede te bewaren. Ik probeerde een nepmaaltijd voor de pop te maken op ons walrus bordje met zuignap. Eerlijk gezegd ben ik echt dol op dit bordje voor de meiden, omdat de zuignap zo absurd sterk is dat ik ooit per ongeluk de hele Ikea-kinderstoel van de grond tilde toen ik hem probeerde los te trekken. Hij blijft muurvast zitten, het eten blijft op tafel, en de opstaande randen zorgen ervoor dat er minder spaghetti in de vloerplanken wordt gesmeerd.

We hebben ook het katvormige bordje, wat helemaal prima is en de meiden vinden het heel grappig. Maar eerlijk gezegd maken de puntige oortjes het net iets irritanter om de havermoutpap eruit te boenen als ik moe ben. Hou het maar bij de walrus.

We moesten de pop ook aankleden, want hij kwam in een stijve, kriebelende polyester outfit waarvan ik al contactallergie kreeg als ik ernaar keek. Uiteindelijk heb ik een oude mouwloze romper van biologisch katoen opgedoken, die we nog hadden van toen de tweeling piepklein was. Het is grappig hoe je je pas realiseert hoe ongelooflijk zacht biologisch katoen is als je het voelt in vergelijking met goedkope fabrieksmatige, synthetische stof. De pop ziet er een beetje belachelijk uit, als een soort miniatuur bodybuilder in de sportschool. Maar als de meiden er nu mee knuffelen, drukken hun gezichtjes tenminste tegen veilige, ademende stof in plaats van tegen de industriële chemicaliën die op de originele kledingstukken van de pop waren gespoten.

Terugblik vanaf de andere kant

Dus, Tom van zes maanden geleden, gooi die pop niet in de prullenbak. Laat de meiden er lekker mee spelen. Ja, je zult af en toe hun donkere slaapkamer binnenlopen, een afgehakt babybeentje onder de deken vandaan zien steken en bijna een hartaanval krijgen. Je gaat de pop gegarandeerd ook een keer ondersteboven in de wasmachine aantreffen.

Maar je zult ook zien hoe Tweeling A hem zachtjes heen en weer wiegt als ze denkt dat niemand kijkt. Je zult zien hoe ze probeert een pleister op de geschilderde knie te plakken omdat ze denkt dat de pop is gevallen. Het zal de bijtfase niet op magische wijze oplossen, en het maakt het ouderschap van een tweeling zeker niet minder chaotisch, maar het leert ze wel een klein, vreemd lesje over voorzichtig zijn met dingen die kleiner zijn dan zijzelf.

Ga nu maar naar bed. Morgen wordt weer een slopende dag.

Voordat ik aangekoekte Brinta van de keukenvloer ga schrapen: neus misschien nog even rond tussen de goed geteste, niet-griezelige spullen die we hebben in de Kianao shop.

De chaotische vragen die iedereen me stelt

Zijn deze poppen in het echt serieus zo eng?
Ja, heel erg. Ze hebben een soort zielloze blik die je overal in de keuken lijkt te volgen. Maar peuters hebben niet dezelfde culturele conditionering als wij als het gaat om creepy poppen. Zij denken gewoon dat het een erg stille, erg zware vriend is. Je went er na een paar weken wel aan, hoewel ik nog steeds weiger om er 's nachts alleen mee in een kamer te zijn.

Mogen ze in bad?
Absoluut niet, tenzij je een bloeiende kolonie zwarte schimmel wilt kweken in een hol vinyllichaam. Er blijft water vastzitten in de gewrichten en in het verzwaarde stoffen lijfje (als hij dat heeft). Als je kind probeert de pop te wassen, vertel ze dan dat hij allergisch is voor water. Gebruik babydoekjes voor de onvermijdelijke jamvlekken.

Gaat mijn peuter hier serieus 'normaal' mee spelen?
Als je met "normaal" bedoelt: zachtjes wiegen en slaapliedjes zingen, dan nee. Hij zal gebruikt worden als opstapje, als wapen tegen een broertje of zusje, en als passagier in een speelgoedkiepwagen. Maar afgewisseld met het geweld, zul je momenten van oprechte zoetheid vangen waarin ze hun speen met de pop proberen te delen. Dat is nu eenmaal hoe peuters empathie verwerken: eerst met geweld, daarna zachtjes.

Zijn ze hun belachelijke prijskaartje waard?
Als je een ambachtelijk exemplaar van €350 koopt voor een tweejarige, moet je je hoofd laten nakijken. Maar een in massa geproduceerde pop van €45 met een fatsoenlijk gewicht en veilige materialen? Echt waar, ja. Het fysieke gewicht van de pop lijkt ze tijdens driftbuien daadwerkelijk beter tot rust te brengen dan een lichtgewicht plastic speeltje.