Op zoek naar de uitknop: de waarheid over baby's troosten

Het was dinsdag, ergens rond 3:14 uur 's nachts, en ik stond in het donker in de babykamer in de groezelige oude joggingbroek van mijn man Dave. Ik rook volledig naar zure melk en pure wanhoop. Leo was twee weken oud en krijste de boel bij elkaar. Niet gewoon huilen, maar van dat hysterische, roodaangelopen gekrijs waarbij je eigen ingewanden gaan meetrillen van de stress. Ik weet nog dat ik naar het stopcontact naast zijn ledikantje staarde. Mijn brein was zó mistig van het slaapgebrek dat ik oprecht, zeker tien seconden lang, wenste dat ik mijn gillende baby gewoon in de muur kon inpluggen. Serieus, waar zit de USB-poort van dit kind? Waar is de harde resetknop? Mensen maken weleens grapjes over een mute-knop of volumeregelaar, maar op dat precieze moment had ik mijn auto erom geruild om de baby gewoon even in het stopcontact te steken en vier uurtjes op stand-by te zetten.

Dat kan dus niet, blijkbaar. Wat eerlijk gezegd gewoon wreed is. Punt.

In plaats daarvan sta je daar maar in het donker, agressief heen en weer te wiegen terwijl je zó hard 'ssshht' roept dat je er zelf duizelig van wordt. Je vraagt je af hoe een wezentje ter grootte van een suikermeloen je hele huishouden kan gijzelen. Je spit het hele internet af op zoek naar antwoorden, in de hoop dat een of andere expert dé magische formule heeft. Maar meestal vind je alleen maar tegenstrijdige adviezen waardoor je het gevoel krijgt dat je nu al faalt als moeder. Hoe dan ook, het punt is: die eerste paar maanden overleven draait veel minder om het vinden van de perfecte routine, en veel meer om het doorkomen van de volgende twintig minuten zonder compleet gek te worden.

De absolute paniek rondom de "speen"

Omdat ik hem niet letterlijk in het stopcontact kon steken om op te laden, raakte ik geobsedeerd door het vinden van de ultieme fysieke 'plug' voor zijn mondje. De fopspeen. Het tutje. De geluiddemper. Hoe je het ook wilt noemen, hij móést hem pakken. Mijn oudste, Maya, kreeg op dag twee een speentje in haar mond en deed die eigenlijk niet meer uit tot ze drie was. Maar Leo? Leo deed alsof ik hem probeerde te vergiftigen.

Ik heb denk ik wel negentien verschillende merken gekocht. Ik had ze op het aanrecht op een rijtje liggen, als een of andere doorgedraaide wetenschapper die een code probeerde te kraken. Orthodontische, kersvormige, exemplaren van natuurlijk rubber die lichtjes naar autobanden roken, spenen in de vorm van beertjes. Hij kauwde er hooguit twee seconden op en spuugde ze dan met een verbazingwekkende snelheid de kamer door. Om gek van te worden, want mijn kinderarts had tijdens de controle in de eerste week iets gemompeld over hoe een fopspeen tijdens het slapen de kans op wiegendood kan verkleinen. Iets met het openhouden van de luchtwegen of iets over ontwaken uit de slaap? Eerlijk gezegd was ik zo kapot van het slaapgebrek dat ik de folder die hij me gaf amper begreep. Ik heb de drie maanden daarna vooral in het donker naar Leo's borstkas gestaard om te controleren of hij nog ademde, terwijl ik hem inbakerde als een strak burritootje en op de rand van het bed zat te stuiteren tot mijn knieën het letterlijk begaven.

In bad doen is eigenlijk gewoon afnemen met een vochtig washandje totdat het navelstompje er toch vanzelf afvalt, dus dat hele hoofdstuk in de babyboeken heb ik lekker overgeslagen.

Maar dat troosten? Je probeert gewoon alles totdat er iets werkt. Soms hielp huid-op-huidcontact, wat fantastisch is, totdat je je realiseert dat je volledig topless op de bank gevangen zit terwijl de pakketbezorger aanbelt. Je moet het gehuil gewoon doorstaan en onthouden dat ze je niet proberen te manipuleren; ze zijn gewoon doodsbang om buiten de baarmoeder te moeten leven. Wat, heel eerlijk, volkomen begrijpelijk is.

Lekkende huidjes en de kleertjes die we opofferen

Laten we het even over vloeistoffen hebben, want niemand waarschuwt je voor de gigantische hoeveelheid vocht die uit zo'n klein mensje komt. Tussen het spugen, kwijlen en de spuitluiers door, had ik het gevoel dat ik elke vier uur de wasmachine aan had staan.

Er was dat ene specifieke incident bij de supermarkt. We stonden in gangpad 14, Dave stond er met zijn stomme ijskoffie bij alsof hij de rust zelve was, Maya schreeuwde om een snoepje, en ik droeg Leo in de draagzak. Opeens voelde ik een onheilspellende warmte over mijn buik verspreiden. Het was een spuitluier Code Rood. Zo eentje die helemaal via de rug omhoog kruipt en de neklijn bereikt. Ik had geprobeerd de perfecte moeder te zijn en alles biologisch voor hem te kopen, omdat zijn huid onder de baby-acné zat (volgens de dokter normaal, maar het zag er vreselijk uit). Dus had ik hem de Biologisch Katoenen Mouwloze Baby Romper aangetrokken.

En weet je? Dat is prima. Hij is superzacht en bevat zogenaamd geen rare chemische kleurstoffen die eczeem veroorzaken, wat top is. Maar het blijft uiteindelijk gewoon een stukje stof dat bedekt gaat worden met mosterdgele, vloeibare poep. Maar wat ik écht geweldig vond aan dit rompertje tijdens dat gruwelijke moment in de supermarkt, is de envelophals. Hierdoor kon ik dit hele 'biohazard'-pakje naar BENEDEN over zijn schoudertjes trekken, in plaats van die poep over zijn hoofd en door zijn haar te moeten slepen. Mijn eigen shirt is uiteindelijk in de prullenbak van het supermarkttoilet beland, maar die romper kwam weer stralend schoon uit de was. Gek hè.

Als je net als ik gewoon de week probeert te overleven en een voorraadje nodig hebt van dingen die toch wel geruïneerd gaan worden, kun je Kianao's collectie baby-essentials bekijken terwijl je je verstopt op het toilet. Ik raad je ten zeerste aan om van alles wat past, meteen een reserve-exemplaar te kopen.

Ze afleiden zodat je gewoon letterlijk even kunt zitten

Rond de drie of vier maanden eindigt de 'pasgeboren aardappel'-fase en beseffen ze ineens dat ze handjes hebben. Dit is tegelijkertijd fantastisch én verschrikkelijk. Fantastisch omdat ze zichzelf even kunnen vermaken, verschrikkelijk omdat ze letterlijk ALLES in hun mond gaan stoppen.

Toen Leo tandjes begon te krijgen, veranderde hij in een wild diertje. Hij klemde zich gewoon vast aan mijn sleutelbeen terwijl ik hem vasthield en liet vieze, natte zuigzoenen achter op mijn schouder. Ik liep erover te klagen terwijl ik mijn derde kop lauwe koffie achterover sloeg, en Dave zei doodleuk: "Waarom geven we hem niet gewoon een speeltje?" Echt bloedirritant logisch. Uiteindelijk heb ik de Panda Bijtring Siliconen & Bamboe Kauwspeeltje Verzachtend voor Tandvlees aangeschaft, en ik overdrijf niet als ik zeg dat het mijn mentale gezondheid heeft gered.

Het is mijn absolute favoriete aankoop uit die fase. Vooral omdat het zó is vormgegeven dat zijn mollige, ongecoördineerde knuistjes het daadwerkelijk konden vasthouden zonder het elke vier seconden te laten vallen. Er is niets erger dan op de snelweg rijden en je kind horen krijsen omdat de bijtring is gevallen en jij er niet bij kunt. Dit pandadingetje heeft een gaatje in het midden waar hij zijn vingertjes doorheen kon haken, en de siliconen textuur leek precies dat stukje tandvlees te masseren dat hem zo kwelde. Bovendien was het geen schreeuwerig, lelijk ding op mijn salontafel, wat echt een zeldzame overwinning is in de wereld van babyspullen.

We probeerden ook van die esthetisch verantwoorde, bewuste ouders te zijn die alleen maar duurzaam houten speelgoed kopen. Dus stond Dave erop dat we de Houten Babygym | Regenboog Speelgym Set met Dierenspeeltjes zouden halen. Ik heb er gemengde gevoelens over. Aan de ene kant is hij onmiskenbaar schattig. Hij staat prachtig in de woonkamer, de zachte kleuren doen geen pijn aan je ogen en wonderbaarlijk genoeg heeft Maya hem niet gesloopt toen ze er – uiteraard – over struikelde tijdens haar turn-oefeningen in de woonkamer. Maar aan de andere kant heeft Leo de eerste twee maanden alleen maar naar de houten olifant gestaard alsof dat ding hem nog geld schuldig was. Uiteindelijk begon hij wel tegen de ringetjes te slaan, wat me hooguit vier minuten de tijd gaf om onafgebroken van mijn koffie te genieten voordat hij omrolde en vast kwam te zitten. Het is een 'nice-to-have', maar verwacht niet dat het functioneert als een oppas.

Het gedeelte waarin je gewoon moet zien te overleven

Ik denk dat het zwaarste aan de hele babyfase het meedogenloze karakter ervan is. Je kunt niet zomaar uitklokken. Jij bent hun levensbron, hun troost, letterlijk alles voor ze. En als ze niet willen slapen of maar blijven huilen, voel je dat tot diep in je botten.

Mijn huisarts probeerde me te vertellen over "slaaphygiëne" en het inbouwen van routines. Maar eerlijk is eerlijk, wetenschap verpakt in mooie theorieën werkt simpelweg niet als jouw kind denkt dat 2 uur 's nachts de perfecte tijd is voor een feestje. Ik heb geprobeerd onderzoeken te lezen over slaapcycli en hersenontwikkeling bij baby's, maar daar raakte ik alleen maar meer van in de war. Ik denk dat hun hersentjes tijdens het groeien gewoon constant kortsluiting maken, en het is simpelweg onze taak om ze in de tussentijd vast te houden. Of ze te wiegen. Of een rondje met ze in de auto te rijden terwijl we huilend meezingen met Taylor Swift. Wat er maar werkt.

Je moet je verwachtingen echt helemaal naar het nulpunt bijstellen. Is de baby gevoed en veilig, en heb jij het even nodig om hem in zijn bedje te leggen en drie minuten naar buiten te stappen om de koude lucht in te ademen en in het niets te gillen? Doe het. Ze redden zich wel. Jij moet oké zijn, zodat zij oké kunnen zijn.

Voordat je he-le-maal doordraait en gaat googelen hoe je de tijd kunt doorspoelen naar het moment dat ze op kamers gaan: haal diep adem en bekijk de rest van onze babyspullen die je vandaag misschien wél die vijf minuten rust kunnen geven.

Rommelige vragen die je waarschijnlijk om 2 uur 's nachts googelt

Zorgen fopspenen echt voor tepelverwarring?

Oh mijn god, dit leverde me zoveel stress op bij Maya. De lactatiekundige deed het klinken alsof ze voorgoed zou vergeten hoe ze moest eten als ik haar voor de zes weken ook maar een speentje liet zíen. Mijn ervaring in de praktijk? We gaven haar op dag twee in het ziekenhuis een speen, omdat ze mij als menselijke fopspeen gebruikte en mijn tepels letterlijk bloedden. Ze heeft daarna prima aan de borst leren drinken. Leo daarentegen weigerde de fopspeen compleet, maar had alsnog moeite met aanhappen. Eerlijk gezegd denk ik dat baby's toch wel doen wat ze zelf willen. Als zo'n speen jou een uurtje slaap oplevert: gewoon gebruiken.

Hoe vaak moet ik dat glibberige minimensje in bad doen?

Tenzij ze een gigantische spuitluier hebben die alle grenzen overschrijdt, hoef je ze echt niet zo vaak in bad te doen. Ik denk dat ik Leo in het begin hooguit twee keer per week in bad stopte. Hun huidje is zo gek en kwetsbaar, en dat water droogt het alleen maar uit. Bovendien is het vasthouden van een natte, krijsende pasgeboren baby zoiets als worstelen met een ingevette big. Veeg gewoon de belangrijkste huidplooien schoon met een warm washandje en vind het welletjes.

Wat moet ik doen als ze weigeren in de co-sleeper of wieg te slapen?

Welkom in mijn persoonlijke hel. We hadden 300 euro uitgegeven aan deze prachtige, ademende wieg en Leo deed alsof hij gevuld was met hete lava. Zodra zijn rug het matras raakte, schoten zijn ogen wagenwijd open. Je moet het gewoon blijven proberen. Leg ze slaperig weg, faal hopeloos, pak ze weer op, wieg ze, en probeer het opnieuw. Uiteindelijk wint de uitputting het. En zo niet, dan zit je uiteindelijk in diensten op de bank je baby vast te houden terwijl je slechte reality-tv kijkt. Het is een fase. Een vreselijke, slopende fase, maar een fase.

Wanneer stopt dat gekwijl van die tandjes?

Nooit? Grapje, maar het voelt alsof het jaren duurt. Leo begon met drie maanden al agressief te kwijlen, en zijn eerste tandje kwam pas door toen hij zeven maanden oud was. Het is gewoon één grote, constante glijbaan van speeksel. Koop een miljoen van die kleine puntslabbertjes zodat je niet tien keer per dag hun hele outfit hoeft te verschonen, en blijf ze iets veiligs geven om op te kauwen, zodat ze stoppen met het proberen op te eten van jouw vingers.

Is het normaal dat ik het gevoel heb dat ik álles verkeerd doe?

Letterlijk elke dag. Als je niet minstens één keer voor het middaguur je levenskeuzes in twijfel trekt, ben je dan überhaupt wel een ouder? Je doet het hartstikke goed. De baby is in leven, jij bent (nauwelijks) in leven, en helemaal niemand snapt er echt iets van. Ongeacht wat hun perfect gemonteerde Instagram-reels je willen laten geloven. Ga even een slok water drinken.