De ultieme speelkleed-overlevingsgids voor uitgeputte ouders

Ik zit in kleermakerszit op mijn vervaalde vloerkleed. Het is een dinsdagochtend in 2017, ik draag een zwarte zwangerschapslegging die ik stug blijf dragen, ook al is Maya al vier maanden oud, en ik staar naar een knipperende, gillende, neonpaarse plastic octopus die mijn dochter in een genie zou moeten veranderen. Mijn koude koffie balanceert gevaarlijk op een billendoekjesverwarmer (vraag niet eens waarom we die hebben gekocht, dat is weer een heel andere spijtbetuiging). De grootste leugen die ze je vertellen als je met een pasgeboren baby thuiskomt, is dat je een miniatuur Las Vegas-casino in je woonkamer nodig hebt voor een goede ontwikkeling.

Echt niet.

De realiteit is dat het verrassend ingewikkeld is om een goede plek te vinden waar je kindje gewoon kan liggen. We worden meegezogen in een draaikolk en kopen de meest luidruchtige, felgekleurde en visueel schreeuwerige spullen, simpelweg omdat de verpakking belooft dat het hun IQ met twintig punten verhoogt voordat ze überhaupt vaste voeding eten.

De neon plastic nachtmerrie waar ik volledig in trapte

De eerste zes maanden van Maya's leven luisterde ik naar deze elektronische octopus die een blikkerige, schelle MIDI-versie van "Vader Jacob" afspeelde, elke keer als ze er per ongeluk met haar mollige hieltje tegenaan schopte. Het achtervolgt me in mijn nachtmerries; als het huis helemaal stil is, hoor ik het soms nóg. Het geluid is genadeloos, maar je maakt jezelf wijs dat dat onophoudelijke gepiep het geluid is van nieuwe zenuwbanen die worden aangelegd.

En dan is er nog de fysieke overheersing van die dingen. Je bent jaren bezig met het inrichten van een woonkamer die een beetje volwassen aanvoelt, je hebt misschien mooie sierkussens of een knappe salontafel gekocht, en van de ene op de andere dag verandert het in een stortplaats van plastic in primaire kleuren. Je kunt niet eens meer naar de keuken lopen zonder te struikelen over een plastic boog die dierengeluiden maakt.

Het ergste is nog wel dat verpletterende moedergevoel van schuld, dat door de baby-industrie als een wapen tegen ons wordt gebruikt. Je denkt echt dat als je je baby niet vastsnoert in zo'n hyperstimulerende zintuiglijke koepel, ze falen op de kleuterschool en voor altijd bij jou op zolder blijven wonen.

Ik ben er trouwens vrij zeker van dat de hele paniek rondom een afgeplat hoofdje vooral een marketingtruc is om ons nog meer ergonomisch gevormde schuimkussentjes te verkopen.

Wat de arts op het consultatiebureau me vertelde terwijl ik huilde

Ik herinner me dat ik Maya meesleepte naar de controle op het consultatiebureau, totaal slaapgebrek, mijn haar in een slordige knot die al dagen niet was gewassen. Ik vroeg de arts of ik dat activity center van driehonderd euro dat ik op Instagram zag, moest kopen. Ze lachte LETTERLIJK. Ze keek me aan met een mix van medelijden en medische autoriteit en vertelde me dat ik het kind gewoon op de grond moest leggen.

"Maar waarop dan?" vroeg ik haar, waarbij ik waarschijnlijk een beetje losgeslagen klonk.

De wetenschap erachter zit behoorlijk wazig in mijn oververmoeide brein, maar ik geloof dat het iets te maken had met proprioceptie? Of zoiets als: een stevige ondergrond tegen hun kleine lijfjes vertelt de zich ontwikkelende hersenen waar hun ledematen zich in de ruimte bevinden. Als je ze in een wolk van synthetisch pluche laat zweven, krijgen ze blijkbaar niet diezelfde zintuiglijke feedback. Ze hebben letterlijk fysieke weerstand nodig om die nekspieren op te bouwen en te snappen hoe zwaartekracht werkt. Het is eigenlijk gewoon baby-CrossFit. Ze hebben simpelweg een veilige plek nodig om met hun armpjes en beentjes te zwaaien zonder onder de bank te rollen.

Toen Leo drie jaar later kwam, had ik mijn lesje wel geleerd. Ik gooide die plastic octopus zonder nadenken in de kledingcontainer. Ik zwoer tegen mijn man Tom dat er geen elektronische herrie meer in huis zou komen. Ik ging op zoek naar een speelplek waarvan ik niet de neiging kreeg om mijn eigen haren uit mijn hoofd te trekken.

Toen ontdekte ik de Houten Regenboog Babygym. Ik weet nog dat ik hem in elkaar zette terwijl Tom in de keuken op agressieve wijze met de kapotte afvoer worstelde. Het was zó simpel. Het is een prachtig, rustig en natuurlijk houten A-frame met kleine bungelende dierenspeeltjes eraan.

Leo lag altijd gewoon op ons vloerkleed onder de boog, intens te staren naar het houten olifantje. Hij mepte fanatiek tegen de ringen, en in plaats van een loeiende elektronische sirene, maakte het gewoon een zacht, prettig tikkend geluid. Het was de hemel. Bovendien paste het zowaar in mijn interieur, iets waar ik me kennelijk enorm druk om maak als ik op drie uur slaap functioneer. Daarbij is het gemaakt van duurzaam hout met gifvrije lak. Ik herinner me vaag ergens gelezen te hebben dat baby's chemicaliën opnemen via hun huid of zoiets, dus de wetenschap dat dit niet was voorzien van een vage industriële glanslaag stelde me enorm gerust. Ik was echt dol op dit ding. Het voelde als een écht veilige plek voor hem.

We moeten het even hebben over buikligging zonder te huilen

Oké, laten we het hebben over de harde realiteit van die zogenaamde 'tummy time' (buiktijd).

Oefenen op de buik is in feite marteling voor alle betrokkenen. Als ik Leo op zijn gezichtje neerlegde, schreeuwde hij gewoon tegen de vloer. Echt schreeuwen. Alsof ik hem vroeg om mijn belastingaangifte te doen in plaats van alleen dat zware, wiebelende hoofdje even op te tillen.

Als je midden in de nesteldrang zit en op zoek bent naar spullen die niet de sfeer in je woonkamer verpesten of giftige dampen in huis verspreiden, scrol dan eens door de milieuvriendelijke opties voor de babykamer om je verstand te redden voordat je in paniek iets fluorescerends koopt.

Maar goed, ik dacht dat ik het systeem te slim af kon zijn toen we naar Chicago reisden om mijn schoonmoeder te bezoeken. Ik wilde geen onhandig groot speelkleed inpakken, dus nam ik de Bamboe Babydeken mee als geïmproviseerde speelplek op de vloer. Heel eerlijk? Als gewatteerde ondergrond is het een beetje een 'mwah'.

Begrijp me niet verkeerd, als deken is hij fantastisch. Het is gemaakt van dat boterzachte bamboespul dat letterlijk als een wolk aanvoelt, en het kleurrijke bladerenpatroon is prachtig. Maar als fundering voor baby-push-ups? Verschrikkelijk. Telkens wanneer Leo probeerde zich met zijn kleine elleboogjes op te drukken, frommelde de stof onder hem op. Hij gefrustreerd, ik gefrustreerd, en ik was de helft van de tijd bezig met het gladstrijken van kreukels onder zijn gezicht. En toen spuugde hij er natuurlijk ook nog enorme hoeveelheden deels verteerde melk overheen. Niet zomaar een mondje terug. Een ware vloedgolf. Het is een prachtige deken, maar ook écht alleen een deken. Houd hem lekker in de kinderwagen.

Als je een ondergrond voor op de vloer zoekt, heb je iets met een beetje grip nodig. Iets dat niet over je houten vloer glijdt als een buikschuifbaan. Uit pure wanhoop probeerde ik ooit een yogamatje te gebruiken. Weet je wat er gebeurt als een kwijlende baby een yogamat probeert te likken? Dan eindigen ze met een mond vol vaag synthetisch stof en hang jij om vier uur 's middags met de huisartsenpost aan de lijn. NIET DOEN. Sla de doe-het-zelf-oplossingen gewoon over.

De grote paniek om giftig schuim van tweeduizend-weet-ik-veel

Op een gegeven moment tijdens Leo’s eerste paar maanden maakte ik de fatale fout om om drie uur 's nachts tijdens het voeden te gaan googelen op speelkleden.

Google nooit iets om drie uur 's nachts.

Ik verdwaalde in een angstaanjagende 'rabbit hole' over puzzelmatten. Je kent ze wel—die felgekleurde alfabet-vierkanten waar we in de jaren '90 allemaal op speelden. Blijkbaar waren sommige van die oude schuimmatten in feite gewoon blokjes vol geconcentreerde gifstoffen? Ik ken de exacte chemische samenstelling niet, maar ik las woorden als PVC, BPA, ftalaten en formaldehyde.

Formaldehyde! Het spul dat ze bij biologie op de middelbare school gebruiken om dode kikkers in te bewaren.

Ik las dat die kleine mensjes ongelooflijk kwetsbaar zijn voor het vrijkomen van gassen ('off-gassing') omdat hun longetjes zo klein zijn, en ze uren met hun gezicht letterlijk in de mat gedrukt liggen. Ze likken gewoon de vloer. Want dat is wat ze doen. Ze ontdekken de wereld door aan het tapijt te proeven. Ik raakte compleet in paniek en dwong Tom om een goedkope schuimmat die we hadden gekregen, direct weg te gooien. Als het je lukt om door de mist van slaapgebrek heen te kijken, kun je beter gewoon de goedkope plastic troep links laten liggen en op zoek gaan naar natuurlijke vezels, of in ieder geval medische kwaliteit siliconen, of iets anders waarvan je 's nachts geen paniekaanval krijgt.

Ze afleiden van de lijdensweg van het bestaan

Tegen de tijd dat ze de grens van vier tot zes maanden bereiken, beginnen ze zich te realiseren dat ze daadwerkelijk de wereld om hen heen kunnen manipuleren. Dat is angstaanjagend, maar ook best handig.

Je hebt iets nodig voor op de mat om ze af te leiden van de pure fysieke marteling van het zelf omhooghogen van hun zware hoofdje. Toen Leo in zijn intense "ik moet op álles binnen een straal van tien kilometer kauwen"-fase zat, gooide ik willekeurig speelgoed in zijn speelhoek om gewoon vijf minuutjes te winnen om mijn koffie te drinken.

De Zachte Baby Bouwblokken Set was een absolute redding. Het zijn van die kneedbare, macaron-kleurige rubberen blokken zonder scherpe randen. Leo lag dan gewoon op zijn buikje zeker twintig minuten lang enorm fanatiek te sabbelen op het blokje met nummer 3. Ze doen ook geen pijn als je er (onvermijdelijk) in het donker met blote voeten op stapt. En ze zijn BPA-vrij, wat mijn internet-paranoia van drie uur 's nachts weer sust.

Daarnaast leunden we zwaar op het Panda Bijtspeeltje van Siliconen en Bamboe. Tandjes krijgen is echt nog weer een heel ander level van de hel dat overlapt met de 'tummy time' fase, puur om je wil om te leven echt even op de proef te stellen. Ik legde Leo op zijn mat, gaf hem die platte kleine siliconen panda, en hij zat erop te kluiven als een kleine, boze hond met een bot. Het is voedselveilige siliconen, makkelijk vast te pakken voor zijn ongecoördineerde kleine handjes, en ik kon hem letterlijk gewoon in de vaatwasser gooien als hij weer eens onder de vloerpluizen en kwijl zat.

De lat lager leggen zodat je het overleeft

Als ik terugkijk op die eerste dagen met Maya, en hoe we dat daarna allemaal nog eens overdeden met Leo, is de grootste les die ik heb geleerd dat we álles veel te ingewikkeld maken.

We kopen de gigantische activity centers. We kopen de met water gevulde speelmatten die onvermijdelijk gaan lekken over onze houten vloer (ja, dat is gebeurd, ja, het hout is kromgetrokken, en Tom is er nog steeds boos over). We kopen dingen die knipperen en piepen en beloven onze baby's van drie maanden te leren programmeren in Python.

Maar je kind heeft eigenlijk alleen jou nodig, een veilige plek op de grond, en hooguit een paar niet-giftige dingen om in de mond te stoppen.

Je hebt geen mini-pretpark in je woonkamer nodig. Je hebt alleen een diepe ademhaling, een sterke bak koffie en het besef nodig dat ze er uiteindelijk heus wel achter komen hoe ze hun hoofdje moeten optillen. Zelfs als ze schreeuwen gedurende de hele leerperiode.

Als je uitgeput bent en gewoon op zoek bent naar wat mooi ogende, niet-giftige spullen waardoor je niet het gevoel hebt in een clownswagen te wonen, neem dan eens een kijkje bij de prachtig geselecteerde essentials van Kianao. Je woonkamer (en je geestelijke gezondheid) zullen je dankbaar zijn.

De ongefilterde vragen die ik op de speelplaats krijg

• Wanneer in vredesnaam begin ik eigenlijk met mijn kind op de grond te leggen?
  Eerlijk gezegd zei de arts op het consultatiebureau me dat ik een dag of drie na thuiskomst uit het ziekenhuis moest beginnen. Ik schoot letterlijk in de lach. Je wilt dat ik deze fragiele, slappe pasgeboren baby op het tapijt leg? Maar blijkbaar wel. Gewoon een paar minuutjes per keer. Het voelt volkomen zinloos omdat ze erbij liggen als een warme zak aardappelen, maar vermoedelijk verwerken hun kleine hersentjes het gevoel van zwaartekracht. Denk er gewoon niet te veel over na. Als ze beginnen te huilen, pak je ze op. Je hebt nog jaren om ze te dwingen dingen te doen die ze niet willen, je hoeft je niet op dag drie al te haasten.
• Zijn die dure biologische speelplekken het nou echt waard?
  Kijk, als je het me had gevraagd voordat ik kinderen kreeg, had ik gezegd dat het allemaal oplichterij is om geld te stelen van angstige millennials. Maar nadat ik 's nachts in die Google-fuik viel over zware metalen en formaldehyde in goedkoop schuim? Ja. Ik denk van wel. Je hebt niet het allerduurste op de markt nodig, maar iets kopen dat OEKO-TEX gecertificeerd is of gemaakt is van natuurlijke materialen, is de gemoedsrust meer dan waard. Je kleintje gaat die mat likken. Ze gaan herhaaldelijk met hun open mondje tegen de grond beuken. Koop iets waarvan je het niet erg vindt als ze het in feite opeten.
• Hoe maak ik dit spul schoon na een gigantische poepexplosie?
  Oh god, de spuitluiers. Maya had ooit een luier-explosie die zo catastrofaal was op een schuimen puzzelmat dat de... substantie... in de kleine in elkaar grijpende tandjes van de puzzelstukjes sijpelde. Ik heb vijfenveertig minuten huilend in de badkuip gestaan om het met een oude tandenborstel schoon te schrobben. Dit is de reden dat ik nu zwaar tegen puzzelmatten ben. Als je een stoffen speelkleed hebt, gooi het dan in de wasmachine op het heetste programma met een vlekkenmiddel en ga bidden. Als het een mat met een stevig oppervlak is, neem deze dan af met robuuste, babyveilige zeep. Koop nooit, maar dan ook nooit iets dat niet extreem grondig ontsmet kan worden.
• Mijn baby haat buikligging en begint meteen te gillen. Verpest ik mijn kind?
  Nee. Je doet het fantastisch. Allebei mijn kinderen haatten het. Maya gilde zo hard dat de hond zich onder het bed verstopte. Leo legde zijn gezicht gewoon plat tegen de vloer en gaf de moed volledig op. Probeer een opgerold spuugdoekje onder hun borst te leggen, of leg ze gewoon op je eigen borst terwijl je op de bank ligt. Dat telt! Ik zweer je dat dat telt. Uiteindelijk worden hun nekspieren sterker en beseffen ze dat omrollen eigenlijk een toffe partytruc is. Tot die tijd is het gewoon overleven.
• Heb ik een mat met ingebouwde boog en speeltjes nodig?
  Echt niet. Die ingebouwde dingen zijn zo irritant, want zodra je kind begint te rollen en te kruipen, zit die boog alleen maar in de weg. Je kunt hem niet losmaken, dus eindig je met zo'n gigantisch, onhandig spin-achtig ding dat je achterin de kast moet proppen. Koop gewoon een simpele, platte mat en een losse houten babygym, zoals die van Kianao die ik gebruikte. Als ze te groot zijn geworden voor de hangende speeltjes, zet je het houten frame gewoon weg en boem—je hebt nog steeds een perfect bruikbare plek op de vloer waar ze blokken op kunnen bouwen of oude restjes Cheerios van kunnen eten.