Een brief aan mezelf over de chaos van de kruipfase

Het is 14:14 uur op een dinsdag. Ik draag een zwarte yogabroek die sinds 2018 de binnenkant van een sportschool niet meer heeft gezien, en een grijs t-shirt met vlekken van moedermelk en waarvan ik wanhopig hoop dat het gewoon geprakte zoete aardappel is. Ik nip aan mijn derde kop lauwe koffie, zittend in kleermakerszit op het beige vloerkleed in de woonkamer, en kijk naar Leo die een soort... rare achterwaartse sleepbeweging maakt. Als een defecte Roomba met een luier om. Oh god, ik ben zo ongerust.

Ik heb mijn telefoon in de ene hand en ben agressief in paniek aan het googelen naar de leeftijd waarop baby's gaan kruipen, omdat het kind van mijn vriendin Jessica – dat precies twee weken jonger is dan Leo – al een perfecte, volgens het boekje, handen-en-knieën sprint trekt over haar smetteloze hardhouten vloeren. Ondertussen is Leo alleen maar luid aan het kreunen, komt hij vast te zitten onder de salontafel en schuift hij met zijn billen achteruit. Ik ben ervan overtuigd dat ik hem kapot heb gemaakt. Ik ben ervan overtuigd dat hij nooit zal lopen, of rennen, of naar de universiteit zal gaan.

Dus schrijf ik deze brief aan mezelf van zes maanden geleden. Nou ja, oké, technisch gezien was het meer dan drie jaar geleden omdat Leo nu vier is en Maya zeven, maar dankzij chronisch slaapgebrek voelt het letterlijk als afgelopen dinsdag. Mijn brein is op dit moment in feite veranderd in moes, maar ik moet dit op papier zetten voor iedereen die momenteel in lichte paniek op de woonkamervloer zit.

Lieve Sarah uit het verleden, leg die verdomde telefoon weg

Hou op. Sluit gewoon die incognito-tabbladen over ontwikkelingsachterstanden. Drink je vieze, koude koffie op. Ik schrijf dit aan je omdat ik weet dat je nu helemaal in de stress schiet, in de overtuiging dat omdat Leo acht maanden oud is en liever agressief naar de waterbak van de hond rolt in plaats van 'normaal' te kruipen, je op de een of andere manier hebt gefaald als moeder. Dat heb je niet.

Je bent geobsedeerd door de exacte maand waarop dit zou moeten gebeuren, toch? Je blijft hem vergelijken met Maya. Maya, die met precies zes maanden begon met tijgeren alsof ze de opvoedingshandleiding al in de baarmoeder had gelezen. Maar kinderen zijn verschillend. Dokter Aris, onze kinderarts die er altijd uitziet alsof hij net zo hard een dutje nodig heeft als ik, vertelde tijdens een controle terloops dat de normale periode waarin baby's leren kruipen zo belachelijk breed is dat het praktisch nutteloos is om je eraan vast te pinnen.

Kijk, sommige baby's beginnen met vijf maanden te bewegen, en sommigen wachten tot ze ouder zijn dan een jaar. Hij vertelde me dat zoiets als zeven procent van de baby's de hele kruipfase gewoon overslaat. Ze gaan letterlijk direct van op hun billen zitten, naar zich optrekken aan de bank, naar lopen, en slaan de hele handen-en-knieën stofveeg-fase volledig over. Ik weet nog dat ik hem aankeek alsof hij twee hoofden had. Ik dacht dat kruipen een verplichte vereiste was voor lopen, net zoiets als Wiskunde 1 volgen voor Wiskunde 2. Maar blijkbaar is dat niet zo.

Hoe dan ook, het punt is: je moet kalmeren. Die tijdlijn is eigenlijk gewoon bedacht, en je druk maken of hij de mijlpaal op exact de gemiddelde dag bereikt, bezorgt je alleen maar een maagzweer.

Die rare achterwaartse krabbenloop telt eigenlijk ook

Laten we het hebben over de specifieke, hilarische manier waarop hij nu beweegt. Ik weet dat je constant probeert zijn mollige kleine ledematen in een soort standaard opdruk-positie te manoeuvreren, waarbij je hem behandelt als een piepkleine personal training-klant, waarna hij telkens weer in elkaar zakt in een plasje van gegiechel en kwijl. Stop met het te forceren.

Achteruit bewegen komt supervaak voor. Dokter Aris legde uit dat hun kleine armpjes in het begin gewoon veel sterker zijn dan hun benen, dus als ze zich afzetten, glijden ze vanzelf naar achteren. Leo raakt er enorm gefrustreerd door omdat hij de afstandsbediening van de tv probeert te pakken, en er steeds verder vandaan raakt, maar het hoort bij het proces.

Ik herinner me dat ik ergens las dat élke vorm van beweging telt. Tijgeren waarbij ze hun buik over de vloer slepen alsof ze vijandelijk vuur ontwijken? Telt. Berenkruip op handen en voeten met gestrekte benen? Telt. Dat belachelijke geschuif op zijn billen waarbij hij zichzelf voortstuwt met één been terwijl hij de andere ingetrokken houdt? Telt helemaal. Zelfs als het een soort rollend wonder is, en ze continu als een boomstam door de kamer rollen om bij een speeltje te komen, zijn ze bezig met ruimtelijk inzicht.

Wat er achter de schermen in hun hersentjes gebeurt, is eigenlijk bizar. Onze dokter mompelde iets over bilaterale coördinatie en kruislings verlopende zenuwbanen, wat volgens mij gewoon betekent dat zijn brein eindelijk doorheeft dat zijn linkerarm en rechterbeen kunnen samenwerken zodat hij niet op zijn gezicht valt. Het dwingt de linker- en rechterhersenhelft om met elkaar te communiceren. Het helpt zelfs bij visueel volgen, want hij moet zich focussen op de kat aan de andere kant van de kamer en dan weer naar zijn eigen handjes kijken. Dus ja, zelfs als hij eruitziet als een spartelende schildpad, is zijn brein serieus hard aan het werk.

De onzin die we hebben gekocht (en de spullen die écht hielpen)

Kijk, ik ken je. Je bent kwetsbaar, je bent moe en je creditcardgegevens staan in je telefoon opgeslagen. Je gaat een hoop onnodige onzin kopen in de veronderstelling dat het hem op magische wijze leert kruipen.

Allereerst: koop geen loopstoeltje. Denk er niet eens over na. Mijn man Dave wilde heel graag zo'n enorme, plastic, op batterijen werkende zittende loopstoel kopen die op een ruimteschip lijkt, omdat hij dacht dat het Leo's beentjes zou "trainen". Ik vroeg de kinderarts ernaar en hij keek me letterlijk vol pure doodsangst aan. Blijkbaar zijn het enorme veiligheidsrisico's, vooral als je trappen hebt, en vertragen ze eerlijk gezegd juist de motorische ontwikkeling. Omdat de baby in een stoffen zitje hangt, leren ze niet hoe ze hun eigen gewicht moeten balanceren of hun bilspieren goed moeten gebruiken. Dus we hebben dat hele idee maar overgeslagen.

Wat echt werkte? Hem uit de beperkende stoeltjes halen. In het begin leunden we veel te zwaar op het wippertje, simpelweg zodat ik een kopje koffie kon drinken zonder dat er iemand gilde, maar baby's hebben onbeperkte tijd op de grond nodig om spiergeheugen op te bouwen.

Het probleem was dat onze hardhouten vloeren ijskoud en glad waren, en eerlijk gezegd, bezaaid lagen met hondenhaar, ongeacht hoe vaak ik stofzuigde. Uiteindelijk hebben we deze prachtige ronde speelmat van veganistisch leer gekocht, en dat was zonder twijfel mijn favoriete aankoop van dat hele jaar. Ik overdrijf niet eens. Ik morste er in de eerste week een halve mok donkere koffie overheen en veegde het gewoon weg met wat keukenpapier. Geen rare chemische geur, superzacht met een vulling van biologische zijde, en het gaf hem precies genoeg grip om zich af te zetten zonder schaafwonden op zijn knieën op te lopen. Serieus, investeer in een goede ondergrond die je woonkamer er niet uit laat zien als een ontploffing van primaire kleuren.

Als je ook verdrinkt in de chaos van de eerste kruippogingen en wilt zien wat voor ons echt werkte zonder de uitstraling van je huis te verpesten, bekijk dan Kianao's babyuitrusting collectie.

Omdat het in huis zo tochtte, hebben we ook deze antislip babyschoentjes gekocht. Ik zal hier heel eerlijk in zijn: ze waren ongelooflijk schattig, als piepkleine bootschoentjes, en ze gaven hem absoluut wat extra grip toen hij zich uiteindelijk aan de bank begon op te trekken. Maar hij kwam er, toen hij wat ouder was, ook razendsnel achter hoe hij ze uit moest schoppen. Ze zijn geweldig, maar je moet ze echt strak genoeg vastmaken, wat uitdraait op een ware worstelwedstrijd met een kronkelende baby van acht maanden. Binnenshuis is op blote voeten eerlijk gezegd het beste voor de ontwikkeling van hun voetjes, mits dat kan natuurlijk. Maar als het ijskoud was, waren die schoentjes de perfecte oplossing (mits ze bleven zitten).

Oh, en de kleding! Stop ermee om hem die stijve kleine spijkerbroekjes aan te trekken. Ik weet dat ze er schattig uitzien voor op Instagram, maar het arme kind kan er zijn knieën niet in buigen. We zijn vrijwel volledig overgestapt op rekbare broekjes van biologisch katoen. Ze hebben een geribbelde textuur en een trekkoord in de taille die niet in zijn mollige buikje snijdt, en ze bewegen echt met hem mee. Bovendien konden ze prima tegen een stootje van al dat over de vloer slepen en kwamen ze elke keer weer perfect uit de was.

Welkom in de hel die 'babyproofen' heet

Hier is het gedeelte waar ik wil dat je een klein beetje in paniek raakt, maar dan wel over de juiste dingen. Je denkt dat de woonkamer veilig is. Ik beloof je, dat is hij niet.

Zodra Leo doorheeft hoe hij zichzelf vooruit kan duwen, gaat hij elk verstikkingsgevaar vinden waarvan je niet eens wist dat het bestond. Je zult een hele zaterdag letterlijk op handen en voeten moeten kruipen om de kamer vanuit zijn perspectief te bekijken, waarbij je oude batterijen onder de bank vindt, en Dave gaten in de muur moet laten boren om de boekenkast vast te zetten, terwijl je probeert te onthouden waar je in vredesnaam die magnetische kastslotjes hebt gelaten.

De kinderarts leerde ons de wc-rol truc: als een willekeurig voorwerp op de grond in een lege wc-rol past, is het een verstikkingsgevaar. Ik vond twee losse schroeven, een gedroogde penne-pasta en een plastic wiebeloogje van een van Maya's knutselprojecten – en dat alleen al in de woonkamer.

Maak ook de meubels vast. Allemaal. Die zware ladekast uit de jaren 50 die je zo mooi vindt? Veranker hem. Wanneer kruipende baby's proberen te staan, grijpen ze zich aan alles vast om zich op te trekken, en ladekasten vallen zo makkelijk om. Koop gewoon die muurankers. Plak de scherpe hoeken van de salontafel af. Verberg het hondenvoer, want ik zweer het je: hij zal absoluut proberen handenvol brokjes te eten zodra jij je omdraait om je e-mail te checken.

Vertrouw op je onderbuikgevoel in plaats van op het internet

Luister, de kruipfase van je baby is een chaotische bende. Je zult de komende maanden continu voorovergebogen door het huis lopen, hem weghalen bij stopcontacten, mysterieuze pluisjes van de vloer uit zijn mond vissen, en je afvragen waarom je ooit dacht dat beige vloerkleden een goed idee waren.

Maar het is ook best wel magisch. Hen zien beseffen dat ze controle hebben – dat ze kunnen beslissen dat ze een speeltje aan de andere kant van de kamer willen en dan fysiek hun eigen lichaam verplaatsen om het te pakken – is ongelooflijk. Je ziet hun hele wereld in real-time groter worden.

Als iets echt helemaal niet goed voelt, bel dan dokter Aris. Bijvoorbeeld als hij maar één kant van zijn lichaam meesleept en de andere niet gebruikt, of als hij extreem slap aanvoelt, of als hij 12 maanden wordt en helemaal geen enkele poging doet om mobiel te worden. Daar zijn dokters voor. Vraag het niet in een mama-groep op Facebook; vraag het aan je arts.

Maar verder? Hij komt er gewoon achter op zijn eigen tempo, op zijn eigen vreemde, achterwaarts-schuivende manier.

Haal diep adem. Warm je koffie op in de magnetron. Leg je telefoon weg. Hij doet het geweldig, en eerlijk gezegd, jij ook.

Voordat je in paniek een hoop lelijke schuimrubberen hoekbeschermers en industriële traphekjes koopt, haal even adem en bekijk Kianao's collectie van biologische kleding zodat de knietjes van je kind de wrijving van hun nieuwe favoriete vervoersmiddel overleven.

Wat rommelige antwoorden op de vragen die je waarschijnlijk nu aan het googelen bent

Is het normaal dat mijn baby achteruit kruipt?
Ja! Oh mijn god, ja. Ik heb hier bij Leo wekenlang over gestrest. Hun armen zijn in het begin gewoon veel sterker dan hun benen, dus als ze zich opdrukken, glijden ze vanzelf achteruit. Het frustreert ze meestal omdat ze verder weg eindigen van het speeltje dat ze willen, maar het is volkomen normaal en het helpt ze serieus om de coördinatie op te bouwen die ze nodig hebben om uiteindelijk vooruit te komen.

Moet ik mijn kruipende baby schoentjes aandoen?
Eerlijk gezegd, als je binnen bent en het warm genoeg is, zijn blote voeten het beste. Onze kinderarts zei dat de vloer vastgrijpen met hun blote teentjes helpt bij het opbouwen van voetkracht en evenwicht. Maar als je vloeren ijskoud zijn, zoals die van ons, of als je naar buiten gaat, dan zijn schoentjes met zachte, flexibele zolen en een goede grip aan de onderkant de beste keuze. Doe ze alleen geen stijve, zware schoenen aan die hun kleine beentjes onnodig zwaar maken.

Waarom slaat mijn baby het kruipen over en gaat hij meteen staan?
Omdat baby's de tijdlijnen voor ontwikkeling, waar we zo geobsedeerd door zijn, niet lezen. Sommige kinderen willen gewoon rechtop staan. Ongeveer zeven procent van de baby's slaat kruipen helemaal over en gaat direct van zitten naar zich optrekken aan meubels. Zolang ze hun lichaam leren coördineren en hun omgeving verkennen, verzekerde onze arts me dat het volkomen prima is.

Heb ik echt een speelmat nodig of kunnen ze gewoon op het vloerkleed kruipen?
Je *hebt* in principe niets nodig, maar ik raad er zeker één aan. Vloerkleden zitten vol met stof, hondenhaar en mysterieuze kruimels (hoe vaak je ook stofzuigt), en hardhouten vloeren zijn hard voor hun kleine knietjes als ze plat op hun gezicht vallen. Een goede, dikke, niet-giftige mat geeft ze een veilige, schone plek om te oefenen met opdrukken zonder rond te glijden.

Wanneer moet ik me echt zorgen gaan maken over een vertraging in het kruipen?
Ik ben geen dokter, gewoon een uitgeputte moeder, maar onze kinderarts vertelde ons te letten op asymmetrie (zoals wanneer ze maar één kant van hun lichaam meeslepen en de andere kant niet gebruiken), extreme stijfheid of juist slapte, of als ze 12 maanden bereiken zonder enige poging te doen om mobiel te worden of zelfstandig te zitten. Als je gevoel zegt dat er iets niet klopt, bel dan je huisarts of de kinderarts. Daar worden ze tenslotte voor betaald.