Waarom ik eindelijk Serenity Kids babyvoeding voor Maya koop

Ik zat op de keukenvloer, op een dinsdag om precies 14:14 uur, in een yogabroek die de binnenkant van een sportschool al niet meer had gezien sinds Obama nog president was. Ik was in paniek aan het googelen op "arseen in zoete aardappel", terwijl Maya, die toen een maand of zeven was, enthousiast een of ander ondefinieerbaar oranje prutje rechtstreeks in haar wenkbrauwen wreef. Ik was aan het huilen. Of misschien was het gewoon zweet. Waarschijnlijk allebei. Het moederschap is extreem klam.

Dit is wat niemand je vertelt over beginnen met vaste voeding: je verpest het op de een of andere manier al voordat je het eerste potje hebt opengedraaid. Mijn volledige strategie tot aan die inzinking op de keukenvloer bestond eruit om gewoon de knijpfruitjes in de supermarkt te pakken met het schattigste aquarelfruit op de verpakking. Ik dacht: als het duur en biologisch is, zal het wel goed zijn. Dus in plaats van jezelf gek te maken met het vergelijken van etiketten en je zorgen te maken over smaakontwikkeling, koop je gewoon de perenpuree en ga je verder met je leven, toch? Fout.

De arts op het consultatiebureau—die het geduld van een engel heeft en mijn warrige knotje ongetwijfeld veroordeelt, maar te beleefd is om er iets van te zeggen—vertelde terloops tijdens Maya's zesmaandencontrole dat de ijzerreserves van de moeder bij borstgevoede baby's rond die leeftijd beginnen op te raken. Ze zei zoiets van: "Zorg ervoor dat je vlees gaat introduceren. Ze hebben de goed opneembare ijzer en zink nodig."

Vlees? In een knijpzakje? Voor een baby zonder tanden?

Gadver.

Dat hele vleespuree-idee vond ik in het begin echt bizar

Ik ben hier 's nachts om 3 uur volledig ingedoken. Voor zover ik het begrijp—en eerlijk gezegd had ik een mager zesje voor biologie op de middelbare school, dus neem dit vooral met een korreltje zout en mijn extreme slaapgebrek in acht—bestaat moedermelk eigenlijk gewoon uit vet en eiwit. Maar de meeste commerciële babysnacks zijn eigenlijk gewoon appelmoes vermomd als een maaltijd. Ze stoppen het vol met fruit zodat het zoet smaakt, wat volkomen verklaart waarom Leo, mijn oudste, weigerde ook maar iets te eten dat niet voornamelijk uit suiker bestond tot hij vier was.

Mark, mijn man, keek naar het zakje Grasgevoerd Rundvlees en Boerenkool dat ik eindelijk had besteld en zei: "Dat klinkt als een antikater-smoothie." En eerlijk is eerlijk, hij had geen ongelijk. Het ruikt naar echt eten. Niet naar snoep. Eten.

Maar Maya verslond het.

Ze zat daar op dit Bamboe Babydekentje dat Kianao me had gestuurd. Oké, laten we even keihard eerlijk zijn over dit dekentje. Het is ongelofelijk, belachelijk zacht. Alsof je in een marshmallow slaapt. Leo probeerde het constant te stelen. Maar het heeft een witte achtergrond. Wit! Met kleurrijke blaadjes! Wie geeft een baby nou een wit dekentje tijdens de vlees-en-zoete-aardappel-fase? Maya liet er precies één klodder rundvleespuree op vallen, en ik stond meteen bij de gootsteen te schrobben met afwasmiddel alsof ik de sporen van een misdaad moest wissen. Het is een prachtig dekentje, maar hou hem heel, héél ver weg van etenstijd.

Maar goed, het punt is: ze at het hele zakje leeg. En toen sliep ze vier uur lang. Omdat ze voor de verandering écht vol zat. Vet en eiwit, mensen. Het is net magie.

Laten we het even hebben over de zwaremetalenpaniek

Weet je nog die nieuwsberichten en rapporten van een paar jaar geleden? Die waarin stond dat alle grote babymerken lood en cadmium en wie weet wat nog meer in de zoete aardappel hadden zitten? Precies, dat was exact de week dat ik Maya vast voedsel begon te geven. Perfecte timing.

Blijkbaar nemen wortelgewassen van nature allerlei stoffen op uit de grond? Wat echt doodeng is. Maar een van de belangrijkste redenen dat ik voor dit specifieke merk koos, is dat ze zo'n Clean Label Project Purity Award-ding hebben. Het komt erop neer dat ze een onafhankelijk lab betalen om hun spullen te testen op zo'n 200 verschillende zware metalen, plastics en gifstoffen.

Geeft dat me een beter gevoel? Ja. Zorgt het ervoor dat ik me helemaal geen zorgen meer maak? Nee. Welkom in de wereld van het ouderschap.

Dit zijn wat willekeurige dingen die ik over hun ingrediënten leerde terwijl ik in het donker borstvoeding zat te geven:

• Ze doen aan regeneratieve landbouw, wat volgens mij betekent dat de boerderijen de bodem daadwerkelijk herstellen in plaats van vernietigen?
• Het vlees is allemaal grasgevoerd of in de wei grootgebracht (Global Animal Partnership gecertificeerd, wat het ook mag betekenen, maar het klinkt ethisch verantwoord).
• Er zitten nul toegevoegde zoetstoffen in. Zelfs geen verborgen suikers.
• Ze gebruiken olijfolie en kokosroom voor gezonde vetten.

Het klinkt ontzettend pretentieus. Ik weet het. Ik ben een wandelend millennialcliché. Maar als je een piepklein mensje voedt dat letterlijk vanaf nul een brein aan het bouwen is, ga je ineens geven om rare dingen zoals "biologische beschikbaarheid".

Het hele recycle-gedoe is echt een pijnpunt

Oké, dus het merk heeft de mond vol van duurzaamheid, toch? Maar de knijpzakjes zijn wel van plastic. Ze beweren dat dit is omdat het vervoeren van glazen potjes een grotere CO2-voetafdruk heeft. Dat klinkt ergens wel logisch als je kijkt naar het vrachtgewicht. Maar dan nog zat ik met een berg lege plastic zakjes die me vanuit de prullenbak aanstaarden, waardoor ik me echt een slecht mens voelde.

Hun oplossing is een samenwerking met TerraCycle. Het is de bedoeling dat je al je lege, aangekoekte vleeszakjes verzamelt in een kartonnen doos, een gratis verzendlabel print en ze terugstuurt om gerecycled te worden.

Laat me je iets vertellen over mijn leven met een vierjarige en een baby. Ik vergeet al om mijn was in de droger te doen. Laat staan dat ik onthoud om een doos vol plakkerige zakjes op de post te doen.

Ik heb het geprobeerd. Echt waar. Ik had een speciale "TerraCycle-doos" in de voorraadkast. Maar na drie weken rook het als een muffe slagerij, en had Mark de doos tot drie keer toe bijna weggegooid. Uiteindelijk ben ik maar gewoon de allerlaatste druppel eruit gaan knijpen en probeerde ik niet aan de zeeschildpadden te denken. Het is een geweldig concept, maar in de praktijk? Voor een moeder met chronisch slaapgebrek? Is het gewoon te veel gedoe.

(Als je op zoek bent naar duurzame producten waarvoor je geen dozen vol op de post hoeft te doen, bekijk dan de biologische babykamercollecties van Kianao. Een stuk makkelijker.)

Mijn ietwat krankzinnige smaakhiërarchie

We hebben ze bijna allemaal geprobeerd. Sommige waren een succes. Andere waren een regelrechte aanslag op mijn ziel. Dit is hoe de stand in ons huis uiteindelijk was:

1. Wilde Zalm: Ruikt naar kattenvoer. Maya begon te huilen als ik het wilde afpakken. Het was absoluut haar favoriete eten op aarde.
2. Scharrelkip: Rook zowaar naar kippensoep. Ik proefde een klein beetje van mijn vinger en het smaakte naar... niks? Maar dan gezond niks.
3. Grasgevoerd Rundvlees: Stevig. Goede structuur. Maakt vlekken in alles wat je lief is.
4. Bizon: Mark vond het hilarisch om zijn baby bizon te voeren. Mannen zijn raar.

Ze maken trouwens ook graanvrije knabbels van cassavewortel, wat blijkbaar geweldig is om de pincetgreep te oefenen zonder de bloedsuikerspiegel door het dak te jagen, en een A2-peutermelk die vast fantastisch is, maar ik gaf nog borstvoeding, dus dat hebben we helemaal overgeslagen.

Dat herinnert me eraan: als je iets nodig hebt om je kind veilig bezig te houden terwijl je wanhopig met één hand zo'n zakje probeert open te maken... dan heb je de Panda Babygym Set nodig.

Ik overdrijf niet als ik zeg dat dit mijn favoriete aankoop was tijdens Maya's eerste jaar. Waargebeurd: Leo, die toen drie was en zich compleet als een wildeman gedroeg, probeerde het houten A-frame als een paard te berijden. Ik gilde, Mark liet zijn koffiemok vallen, overal chaos. Maar de babygym brak niet. Hij bleef gewoon staan. En vervolgens lag Maya zeker wel 45 minuten stil onder dat gehaakte pandabeertje en het houten sterretje. Weet je hoe 45 minuten stilte voelt als je twee kinderen hebt? Het voelt als een luxe resort op Bora Bora. Ik dronk mijn koffie. Warm. Het was een wonder. De monochrome look was bovendien gewoon heel rustgevend voor mijn overprikkelde brein.

Eerlijk waar, ik vond de kwaliteit zó goed dat ik laatst de Natuur Babygym Set heb gekocht voor de nieuwe baby van mijn zus. Vooral omdat ik weigerde haar zo'n plastic, lichtgevend, neonkleurig onding te laten kopen dat zes maanden lang hetzelfde valse deuntje afspeelt. De botanische blaadjes aan deze natuur-variant zijn echt prachtig.

De financiële realitycheck

We moeten het even over de prijs hebben. Want allemachtig.

Met deze prijs (afhankelijk van waar je het koopt en of je een abonnement hebt), is het bizar duur. De gewone fruitpurees in de supermarkt zijn nog niet eens de helft van de prijs. Ik heb een keer uitgerekend hoeveel het zou kosten als ik Maya een maand lang exclusief deze zakjes zou geven, en daarna heb ik meteen een glas wijn gedronken om die berekening te vergeten.

Het is voor de meeste gezinnen gewoon niet realistisch om dit als enige voedingsbron te gebruiken. Dat is het echt niet.

Wat wij uiteindelijk deden, was het gebruiken als voedingssupplement. Ik maakte dan gewone, goedkope havermout en roerde daar een half zakje rundvlees of kalkoen doorheen om vet en eiwit toe te voegen. Of als we bezig waren met de Rapley-methode (Baby-Led Weaning) en ze het eten vooral op de grond gooide voor de hond, gaf ik haar aan het einde van de maaltijd nog even een knijpzakje, gewoon om de garantie te hebben dat ze echt wat ijzer had binnengekregen.

Je doet wat je kan. Je koopt de goede spullen als je het je kunt veroorloven, en je voelt je niet schuldig als je ze in de winkelwagen een standaard banaan-knijpfruitje geeft om een driftbui te voorkomen.

Hoe dan ook, ik heb de pureefase overleefd. Dat gaat jou ook lukken. Koop gewoon een slabbetje met lange mouwen. Geloof me.

Voordat we doorgaan naar de vragen die ik hier meestal over krijg: neem zeker even een kijkje bij Kianao's duurzame babygyms en dekentjes. Ze houden je kleintje lekker bezig terwijl jij uitvogelt wat je in hemelsnaam gaat koken voor het avondeten.

Antwoord op jouw in-paniek-gekoogelde vragen

Is het wel veilig om een baby vlees uit een knijpzakje te geven?

Eerlijk gezegd dacht ik dat ze er agressief in zou stikken, dat ze botulisme zou oplopen of zoiets, maar de purees zijn helemaal glad. Mijn arts op het consultatiebureau zei dat het volkomen veilig is, en eigenlijk zelfs beter dan beginnen met zoet fruit, omdat ze zo wennen aan hartige smaken. Zorg er uiteraard wel voor dat het zakje goed afgesloten was en niet over de datum is.

Moet ik het opwarmen?

Nee hoor! Ik dacht van wel, maar je kunt het gewoon op kamertemperatuur direct uit de voorraadkast geven. Soms, als het koud was in huis, klonterde het vet een beetje (wat er best vies uitzag). Ik rolde het zakje dan gewoon even tussen mijn warme handen heen en weer voordat ik het aan haar gaf.

Hoe lang blijft een geopend zakje goed in de koelkast?

Op de verpakking staat 24 uur. Ik ben voor mezelf meestal vrij makkelijk met houdbaarheidsdata, maar met babyvlees? Ja, ik gooide het precies op die 24-uursgrens weg. Als ze maar de helft at, kneep ik de rest in een siliconen ijsblokjesvorm en vroor ik het in, om het de volgende dag door een warme pasta te mengen.

Waarom ruikt die met zalm zo sterk?

Omdat het helaas echte vis is. Er is geen appelmoes aan toegevoegd om de geur te maskeren. Het ruikt exact naar zalm uit blik. Je hele keuken gaat ernaar ruiken. Je baby ruikt daarna als een kleine visser. Maar het zit wel vol met die Omega-3-vetzuren of wat dan ook, dus je steekt maar een geurkaars aan en zet even door.

Kan ik deze gebruiken als we Rapley / Baby-Led Weaning doen?

Ja! Wij deden een mix van de Rapley-methode en purees, want ik ben er te huiverig voor om direct met 100% vast voedsel te beginnen. Ik smeerde de kippuree op kleine reepjes licht geroosterd brood, zodat ze zelf kon eten. Het is enorm dik, dus het blijft serieus véél beter op het brood zitten dan de gemiddelde, waterige babyvoeding.