Mijn ex is een bedwants: Een overlevingsgids voor co-ouderschap

Lieve Priya van afgelopen oktober. Je staart momenteel naar een marineblauwe canvas weekendtas in de hal van je appartement in Chicago, en je vraagt je af of je hem legaal in de fik mag steken. De vader van je kindje is net weggereden in zijn Honda. Hij stuurde je vijf minuten geleden een appje: "hey fyi heb een beestje in mijn huis gevonden denk dat t bedwantsen zijn kweetnie lol."

Je dacht dat "my baby daddy is a bed bug" gewoon een stomme trending audio op je feed was. Je had niet verwacht dat het een voorspelling was. Nu sta je hier en besef je dat je ex je zojuist een biologisch wapen heeft overhandigd, vermomd als een peuter.

Dit is een brief aan jou. Een brief aan mezelf. Wat ik had willen weten voordat ik een heel weekend lang hyperventileerde met een zaklamp en een fles ontsmettingsalcohol. Want niemand vertelt je hoe je moet co-ouderschappen met een parasiet.

Het appje dat je hele weekend verpest

Ik ga het even hebben over de brutaliteit van deze man. We deden dat hele moderne samengestelde-gezin-ding. We zaten bij de mediator en hadden het over communicatie en grenzen. We spraken af om medische updates en schoolkalenders te delen. Maar niemand had een clausule over bloedzuigende lifters opgenomen in de omgangsregeling.

Het appje is altijd heel nonchalant. Ze droppen zoiets pas ná de overdracht, nooit ervoor. Als ze het vooraf zouden vertellen, weten ze dat jij het weekend afblaast en moeten zij voor de oppas betalen. Dus wachten ze tot mijn kindje veilig in mijn appartement is en op een rijstwafel kauwt, voordat ze achteloos ter sprake brengen dat hun matras krioelt van de insecten.

Ik belde mijn zus en kon alleen maar zwaar in de hoorn ademen. Ze zei dat ik rustig moest ademen en het kind in plastic moest wikkelen. Ik hing op. Ik heb met duizend infectieziekten te maken gehad op de kinderafdeling. Ik heb het RS-virus gezien, hand-voet-mondziekte en dingen waardoor je spontaan je lunch zou overslaan. Maar dit voelde als een schending van mijn veilige thuishaven.

Dat beestje zelf is maar een beestje. Het bijt, het verstopt zich en het gaat dood als je het kookt. De psychologische oorlogsvoering om te weten dat de huishoudelijke nalatigheid van je ex letterlijk binnendringt in de babykamer, is wat je pas echt opbreekt.

Luister, behandel je voordeur direct als de ontsmettingsruimte van een ziekenhuis zodra je kindje wordt afgezet.

Strenge ontsmettingsprotocollen voor bij de voordeur

De eerste fout die ik maakte, was de tas het vloerkleed laten raken. Doe dit niet. Laat de tas op de gang staan terwijl je je kindje tot op de luier uitkleedt en letterlijk elk kledingstuk dat ze aan hebben in een kokendhete wasmachine gooit.

Je moet een harde grens trekken. De overdrachten bij co-ouderschap zijn op zich al emotioneel zwaar genoeg, daar hoef je geen douanier voor insecten bij te spelen. Dit is de harde realiteit van hoe die beestjes meereizen.

• Rugzakken en luiertassen: Dit zijn Trojaanse paarden. Ze staan bij zijn vader drie dagen lang op de vloer.
• Knuffels: Die geliefde teddybeer is nu een luxe appartementencomplex voor ongedierte.
• Schoenen: Ze verstoppen zich in het klittenband. Ik weet dat het paranoïde klinkt, maar ik heb wel gelijk.

Ik pakte alle kleren en gooide ze meteen in de wasmachine op de heetste stand. De overheidswebsites zeggen dat je dertig minuten lang hoge hitte nodig hebt om ze te doden, maar ik liet de droger gewoon draaien totdat de kleding voelde alsof het in een oven was gesmeed.

Wat de kinderarts me eigenlijk vertelde

Ik sleepte mijn zoontje de volgende ochtend mee naar de kinderarts omdat hij drie rode stippen op zijn schouder had. Ik was er volledig op voorbereid dat ze de gezondheidsdienst zou bellen.

Ze keek naar de arm van mijn baby, zuchtte, en deed eigenlijk gewoon een gok. Ze mompelde iets over hoe ze geen ziektes bij zich dragen zoals muggen, dus we hoefden ons geen zorgen te maken over malaria of waar ik mezelf ook over aan het opwinden was.

De beestjes marcheren in een rechte lijn over de arm alsof ze in een parade lopen, en als je kind met vieze vingernagels aan de beten krabt, loopt hij zomaar een nare stafylokokkeninfectie op. Dat is de hele medische crisis in een notendop. Gewoon een kind met jeuk en een vermoeide moeder.

Ze vertelde me dat ik zijn nagels heel kort moest knippen. Ze stelde hydrocortisoncrème voor, wat op zich prima is, maar het maakt het kind vooral glibberig en verpest zijn pyjama. We hebben havermoutbadjes gedaan. Hij huilde omdat het water lauw was. Ik huilde omdat ik er he-le-maal doorheen zat. We hebben het allebei overleefd.

Je spullen uitkoken

Wanneer je elk kledingstuk van je kind met extreme hitte behandelt, kom je er snel achter wat rotzooi is en wat écht van goede kwaliteit is. De meeste babykleding valt uit elkaar na de wascyclus van een paranoïde moeder.

Ik gooide zijn Biologisch Katoenen Babyrompertje Met Korte Mouwen in de kokende ketel. Het overleefde het prima. Het past nog, de drukknoopjes doen het nog en het bedekte de bijtsporen op zijn schouder, zodat ik er niet naar hoefde te kijken. Het is maar een rompertje, maar het was bestand tegen mijn panische wasgedrag.

De echte verrassing was de Bamboe Babydeken met Heelal-print. Mijn ex stuurde hem hierin gewikkeld naar huis. Ik was woedend. Ik smeet de deken in de wasmachine op de hoogste temperatuur die de tragische machine in ons gebouw kon halen, er heilig van overtuigd dat het zou smelten tot een treurig hoopje vezels. Hij overleefde het. Sterker nog, hij werd er zachter van. Hij is gemaakt van bamboe en biologisch katoen, dus blijkbaar kan hij mijn traumareacties aan. Mijn kind vindt de planeten die erop staan mooi. En ik vind het mooi dat hij geen verstekelingen herbergt.

Wat betreft speelgoed: alles van stof ging in stevige vuilniszakken en verdween voor een maand in de kofferbak van mijn auto. Ik liet hem alleen spelen met harde spullen die ik kon ontsmetten. Toen hij terugkwam van zijn vader, gooide ik deze Zachte Baby Bouwblokken direct in de badkuip vol heet zeepsop. Ze zijn van rubber. Die overleven het wel. Ik ben geen fan van die pastelkleurtjes, joh, maar het maakt me niet uit; wiskundig gezien is het onmogelijk voor een beestje om daar in te overleven.

Als je momenteel in een vlaag van woede alle spullen van je kind aan het verbranden bent en opnieuw moet beginnen, kun je een kijkje nemen bij onze biologische babykleding. Zorg er wel voor dat je ze eerst wast. Vertrouw niemand.

Gifvrije oorlogsvoering in de babykamer

Je eerste instinct is waarschijnlijk om een bus insectenspray te kopen en die in het ledikantje leeg te spuiten. Zet die bus direct neer.

Ik ga geen zenuwgif spuiten op de plek waar mijn baby slaapt. Ik las de achterkant van die bussen en de chemische namen klonken als een lijst van dingen die schade aan het zenuwstelsel veroorzaken. Mijn moederbrein kreeg kortsluiting.

1. Stofzuigen is je enige wapen. Ik zoog de spijlen van het bedje, de plinten en de naden van het matras. Daarna nam ik de stofzuigerzak mee naar buiten en gooide hem in de afvalcontainer in het steegje alsof het een moordwapen was.
2. Matrasbescherming. Ik kocht een waterdichte matrashoes met ritssluiting. Als er ook maar íets op dat matras zat, is het daar nu voor altijd in gevangen. Probleem opgelost.

Ik stuurde mijn ex de rekening voor de matrashoes. Hij liet me op blauwe vinkjes staan.

Voordat je helemaal gek wordt

Co-ouderschap bestaat voornamelijk uit het managen van je eigen reacties op de chaos van een ander. Je hebt controle over je voordeur. Je hebt controle over je wasmachine. Je hebt géén controle over wat er in zijn huis gebeurt, en als je daarin blijft hangen, bezorg je jezelf nog een maagzweer.

Stel een protocol in. Het kind komt binnen, de kleren gaan uit, de tassen blijven buiten. Doe dit elke keer opnieuw, totdat zijn vader eindelijk betaalt voor ongediertebestrijding. Het kostte mijn ex drie maanden om het te regelen. Drie maanden lang chemische overdrachten bij de voordeur.

Voordat je de rommelige antwoorden leest op de vragen die je ongetwijfeld om 2 uur 's nachts aan het googelen bent, check even de naden van je matras en haal adem. Je kunt dit aan. Bekijk onze biologische dekentjes als je de exemplaren die je in paniek hebt weggegooid, moet vervangen.

Vragen die je op dit moment in Google intypt

Kan mijn baby ziek worden van deze beten?

De kinderarts moest eigenlijk een beetje lachen toen ik vroeg of mijn zoon een bloedziekte zou krijgen. Ze dragen geen ziekteverwekkers over. De enige manier waarop je kind ziek wordt, is als ze met vieze vingernagels aan de beten krabben en zichzelf zo een huidinfectie bezorgen. Houd de nageltjes kort gevijld. Was de beten met zeep. En stop met ernaar te staren.

Moet ik de autostoel weggooien?

God, nee. Weet je wel hoe duur die dingen zijn? Ik heb elk richeltje van onze autostoel gestofzuigd en hem twee dagen lang in de auto in de volle zomerzon geparkeerd. Hitte is je beste vriend. Als het winter is, haal dan de stoffen hoes eraf en was deze zo heet mogelijk. Stofzuig de plastic basis.

Hoe praat ik hierover met mijn ex zonder te schreeuwen?

Dat lukt je waarschijnlijk niet. Ik stuurde een heel klinisch appje waarin ik aangaf dat alle spullen die naar mijn huis terugkeerden in plastic zakken zouden blijven, totdat hij een bewijs van een erkende ongediertebestrijder kon laten zien. Zet het zwart op wit. Bel hem niet. Hij zal toch alleen maar in de verdediging schieten en zeggen dat je overdrijft. Laat je grenzen het woord doen.

Wat als ik er per ongeluk eentje mee naar binnen heb genomen?

Dan was je alles, koop je een speciale matrashoes en bel je een professional. Koop vooral niet van die doe-het-zelf insectenbommen bij de bouwmarkt. Die zorgen er alleen maar voor dat de beestjes zich in de muren verspreiden en je nog een week lang gif ligt in te ademen, terwijl de bedwantsen je vanuit de stopcontacten uitlachen.

Kan hydrocortison kwaad voor de huid van mijn baby?

Vrij verkrijgbare één procent hydrocortison is meestal wel prima voor een paar dagen, maar eerlijk gezegd ben ik ermee gestopt omdat hij met zijn arm in zijn gezicht bleef wrijven en het zo in zijn ogen kreeg. Een koud washandje werkt net zo goed om de jeuk te stoppen, en het kost bovendien geen negen dollar per tube.