Films Zoals Baby Driver Kijken Met Echte Baby's In Huis

Het is precies 22:43 uur op een dinsdag. Ik draag een vaal voedingstopje dat ergens in 2021 al zijn pasvorm is verloren, en ik zit op exact dat kussen van onze IKEA-hoekbank dat vaag ruikt naar oude Cheerios en moederlijke wanhoop. Ik heb een lauwe mok koffie in mijn hand, want ik ben een functionerende verslaafde die cafeïne nodig heeft om na zonsondergang wakker te blijven, en mijn man Dave zit naast me agressief op oude popcorn te kauwen.

We kijken een overvalfilm. Want blijkbaar, wanneer je van binnen dood bent door de opvoeding van een vierjarige en een zevenjarige, ga je op zoek naar cinematografische adrenaline. Als je ooit vastzit op de bank en verwoed googelt naar films zoals Baby Driver omdat je dat coole gevoel van snelle auto's en indie-rock soundtracks van vóór de kinderen wilt herbeleven, laat me je dan nu al tegenhouden. Het is een valstrik.

Voordat ik twee echte mensen uit mijn lichaam perste, vond ik spectaculaire vluchtautofilms het absolute hoogtepunt van de cinema. Ik hield van gierende banden. Ik hield van de mysterieuze hoofdrolspelers die 's nachts een zonnebril droegen en niet over hun gevoelens praatten. Maar nu? Oh god, nu krijg ik er gewoon uitslag van.

We hebben vanavond Baby Driver aangezet omdat Dave het een geweldige film vindt. Hij staat erop om het personage van Ansel Elgort "Baby D" te noemen om een of andere onverklaarbare reden die hij zelf hilarisch vindt. Maar in plaats van te genieten van de choreografie van de bankoverval, zit ik hier gewoon een volledige interne paniekaanval te krijgen over verkeersveiligheid en pediatrische audiologie.

Die keer dat ik moest huilen om fictieve trommelvliezen

Oké, dus in de film is de hoofdpersoon een vluchtautochauffeur die in zijn jeugd een afschuwelijk auto-ongeluk heeft overleefd, toch? En door dat ongeluk heeft hij permanente tinnitus—zo'n constante piep in zijn oren—dus luistert hij 24/7 keihard naar een iPod om het te overstemmen. Voor ik kinderen had, dacht ik: oh wauw, wat een ongelooflijk coole en tragische karaktertrek. Zo cinematografisch.

Nadat ik kinderen kreeg? Ik hou letterlijk mijn adem in en wil deze fictieve volwassen man het liefst in bubbeltjesplastic wikkelen.

Toen Maya ongeveer zes maanden oud was, had ze een heel enge fase waarin ze begon te krijsen zodra we haar meenamen naar een lawaaierig restaurant. Ik ging met haar naar onze huisarts, dokter Aris. Hij ziet er altijd uit alsof hij hoognodig aan vakantie en misschien een stevige borrel toe is, maar hij is briljant. Hij scheen met zijn lampje in haar piepkleine gehoorgang en noemde terloops dat baby-oortjes totaal anders zijn dan die van ons. Fysiek anders, bedoel ik. Ik ben waardeloos in natuurkunde, maar hij legde in feite uit dat hun gehoorgangen zo klein zijn dat de geluidsdruk zich anders opbouwt. Dat betekent dat wat voor ons slechts "hard" klinkt, bij hen daadwerkelijk permanente, onomkeerbare schade kan aanrichten.

Hij noemde wat cijfers, iets over 120 decibel als de absolute gevarenzone voor onmiddellijke gehoorschade, wat blijkbaar het volume is van een sirene of een luid concert. Of, je weet wel, een Hollywood-vuurgevecht. Eerlijk gezegd wilde ik na die afspraak puur uit angst bijna zo'n rare elektronische babyfoon kopen die hartslag en zuurstof meet, maar Dave wist me gelukkig tegen te houden. In plaats daarvan werd ik gewoon obsessief over geluid. Ik kocht gigantische geluiddempende oorkappen voor haar en weigerde de blender te gebruiken als ze in huis was.

Dus deze film kijken, waarin een kind een afschuwelijk ongeluk krijgt en vervolgens zijn volwassen leven doorbrengt met het pompen van keiharde muziek in zijn beschadigde trommelvliezen? Ik trek het niet. Ik wil gewoon de film op pauze zetten, kamillethee voor hem zetten en een afspraak voor hem maken bij de KNO-arts.

De totale verpesting van Ryan Gosling

Omdat ik er schijnbaar van hou om mezelf te kwellen, doken we onlangs in een heel scala aan andere autofilms. Vroeger was ik dol op Drive. Je weet wel, die uit 2011 waarin Ryan Gosling dat jack met die schorpioen draagt en bijna niet praat? Toen ik in de twintig was, vond ik dat het toppunt van romantiek. Ik vond hem zo mysterieus.

En nu? Nu zie ik hem met 160 kilometer per uur in een Chevy Malibu door Los Angeles scheuren, en ben ik in mijn hoofd alleen maar de remweg aan het berekenen. Ik kijk naar de achterbank en denk aan het feit dat er geen Isofix-aansluitingen zijn. Er is NUL kans dat je in dat voertuig een achterwaarts gericht autostoeltje met een vijfpuntsgordel goed kunt installeren. Wat als je een kind op school moet afzetten? Er past echt geen kinderwagen in die kofferbak, Ryan. De vering is veel te stijf, dus je zou de baby elke keer wakker maken als je door een kuil rijdt.

En dan het geweld nog. Vroeger kon ik zonder knipperen naar actiescènes kijken. Nu, elke keer als er iemand op het scherm wordt geslagen, denk ik alleen maar aan de enorme berg papierwerk die ze zouden moeten invullen op de spoedeisende hulp. Ik denk aan iemands moeder die dat vreselijke telefoontje krijgt. Het is belachelijk. Ik ben compleet verpest.

Oh, we probeerden ook nog Atomic Blonde te kijken, maar Charlize Theron vecht tien minuten lang non-stop met mannen op een trap en ik kreeg er oprecht last van mijn onderrug van door er alleen maar naar te kijken. Ocean's Eleven is nog wel te doen, denk ik, hoewel George Clooney me een extreem wispelturige co-ouder lijkt. Maar goed, het punt is: ik kan nergens meer naar kijken zonder al mijn moederlijke angsten erop te projecteren.

Mijn echte vluchtauto

Het is echt hilarisch dat ik vroeger dacht dat hard rijden cool was. Mijn versie van een razendsnelle achtervolging is tegenwoordig dat ik op donderdagochtend in mijn badjas en op één pantoffel probeer om vóór de vuilniswagen aan het einde van de oprit te zijn.

Elke ochtend, tijdens ons vaste babyritje naar de crèche met Leo, ben ik een totaal ander mens dan tien jaar geleden. Ik hou het stuur op tien voor twee vast. Ik rijd exact de maximumsnelheid. Ik behandel elke verkeersdrempel alsof het een actieve landmijn is. Ik heb zo'n onbreekbare spiegel aan de hoofdsteun van de achterbank vastgemaakt zodat ik onafgebroken oogcontact kan houden met mijn vierjarige, die meestal agressief eist dat ik de soundtrack van Vaiana voor de vierduizendste keer afspeel.

Dokter Aris heeft er bij mij ingehamerd dat auto-ongelukken in feite het gevaarlijkst zijn voor kinderen, en dat ze zo lang als menselijkerwijs mogelijk achterwaarts gericht vervoeren de enige manier is om hun ruggengraatjes te beschermen tegen een ernstige whiplash. Want, en dit is best gruwelijk, de hoofden van baby's zijn gewoon gigantisch in vergelijking met hun lichaam. Als kleine zware bowlingballen op tere, kwetsbare nekjes. Dus tja, Ansel Elgort die een slippende J-bocht maakt in een smal steegje? Mij niet gezien. Ik ga al zweten als ik alleen maar denk aan de zijdelingse G-krachten.

Als jij je ook in de loopgraven van ouderschapsangst bevindt en iets moois nodig hebt om naar te kijken dat je bloeddruk niet verhoogt, dan moet je waarschijnlijk gewoon even rondsnuffelen bij deze prachtige biologische babydekentjes en doen alsof de wereld een zachte, veilige plek is.

De dingen die ons echt redden

Omdat ik het grootste deel van mijn filmavonden hyperventilerend doorbreng, moet ik troost zoeken waar ik kan. Vanavond is mijn schild tegen het filmgeweld deze Biokatoenen Babydeken met IJsberenprint.

We kregen deze oorspronkelijk toen Leo net geboren was. Het heeft zo'n prachtige, rustgevende blauwe kleur vol met kleine witte ijsbeertjes. We kozen voor de enorme afmeting van 120x120cm, wat toen nog gigantisch voor hem was, maar nu het perfecte formaat voor mij is om onder te schuilen als Dave weigert een spannende scène door te spoelen. Het is GOTS-gecertificeerd biologisch katoen, wat ik in eerste instantie belangrijk vond vanwege Leo's extreem gevoelige baby-eczeemhuidje, maar inmiddels boeit het me alleen nog maar omdat het voelt alsof je geknuffeld wordt door een wolk. Het ademt, in tegenstelling tot die verschrikkelijke polyester plaid die we van mijn tante kregen en waardoor ik binnen vijf minuten dwars door mijn pyjama heen zweet. Deze deken is momenteel min of meer mijn emotionele steunobject.

Over de nacht overleven gesproken, laten we het eens hebben over de echte adrenalinekicks. Dat is geen bankoverval. Het is een baby die om twee uur 's nachts tandjes krijgt.

Toen Leo vier maanden oud was, had hij een doorkomende-tandjesfase die bijna ons huwelijk verwoestte. Hij was één grote fontein van kwijl en woede. Zijn wangen waren vuurrood, hij wilde niet slapen en hij kauwde zo hard op mijn knokkels dat ik dacht dat hij me tot bloedens toe zou bijten. We liepen in shifts door de gang, puur om te overleven.

Uit pure wanhoop kocht ik echt álles wat ik op internet kon vinden. Uiteindelijk bestelde ik de Panda Bijtring van Siliconen en Bamboe voor Baby's, en ik overdrijf niet als ik zeg dat het de koers van ons leven heeft veranderd. Het is een plat pandagezichtje gemaakt van voedselveilige siliconen met een klein bamboe ringetje. Siliconen zijn blijkbaar veel beter dan plastic of rubber omdat schimmel er geen kans krijgt—wat dokter Aris bevestigde, want holle speeltjes zijn volgens hem eigenlijk gewoon tikkende biologische tijdbommen. Dankzij de vorm kon Leo het zelf vasthouden en hij kauwde rustig een uur lang op de oren van de panda, terwijl ik op de grond zat en koude koffie dronk. Bovendien kun je hem letterlijk gewoon in de vaatwasser gooien. Als een item het bovenste rek van mijn vaatwasser niet overleeft, komt het er bij mij thuis niet in.

Ik wou dat ik kon zeggen dat elke aankoop zo'n succesverhaal was.

Mijn schoonmoeder, die het goed bedoelt maar in een fantasiewereld leeft waar baby's een soort kleine poppetjes zijn, kocht voor Maya dit Biokatoenen Rompertje met Ruffles op de Mouwtjes. Oké, ja, het was belachelijk schattig. Het biologische katoen was superzacht. Maar eerlijk? Wie bedenkt er wapperende ruffles op de schoudertjes van een baby met ernstige reflux? De ruches dienden eigenlijk als kleine stoffen plankjes om haar spuug op te vangen. Het was een prachtig kledingstuk als je baby perfect stil ligt en geen vloeistoffen lekt, maar voor ons was een totale ramp. Ik moet er wel bij zeggen dat de drukknoopjes ontzettend stevig waren; tijdens een explosieve poepluier midden op een parkeerplaats van Target trok ik dat ding met flink wat agressie van haar af, en de knoopjes gaven geen krimp. Dus, toch nog pluspunten voor de productiekwaliteit, schat ik zo in.

Mijn nieuwe realiteit accepteren

Dus daar zijn we dan. De film loopt op zijn einde. De hoofdpersoon doet iets gevaarlijks en uiterst illegaals, en Dave zit er helemaal in, zonder zich ook maar iets aan te trekken van het gebrek aan defensief rijgedrag. Ik zit hier gewoon mentaal een boodschappenlijstje te maken en me af te vragen of ik wel onthouden heb om de was in de droger te stoppen.

Ouderschap herprogrammeert je brein. Je kunt niet meer terug. Je ziet overal gevaar, je bent constant risico's aan het berekenen en je realiseert je dat het meest heroïsche wat je op een willekeurige dag kunt doen simpelweg is om een klein mensje in leven te houden tot bedtijd zonder zelf helemaal gek te worden.

In plaats van in paniek te raken over schermtijdlimieten, je druk te maken over gepureerde groenten en met man en macht te proberen je kinderen in een perfect schema te persen: zet misschien gewoon wat witte ruis aan, draai de voordeur op slot en wees een beetje lief voor jezelf.

Voordat je 's avonds laat in een web van filmtrailers verzeild raakt en er spijt van krijgt dat je tot na elven bent opgebleven, pak iets dat je leven echt makkelijker maakt—bekijk onze duurzame babycollectie en pak eindelijk je rust.

De Laat-Opblijvende-Ouder FAQ

Kunnen actiefilms echt schadelijk zijn voor de oortjes van mijn slapende baby?
Oké, als de baby in de kamer ernaast slaapt en de tv staat zó hard dat de muren trillen? Ja, dan is het misschien verstandig om 'm zachter te zetten of een Bluetooth-koptelefoon te gebruiken. Dokter Aris heeft me doodsbang gemaakt voor decibellen, maar realistisch gezien: als je een apparaat met witte ruis in de kinderkamer hebt staan om het geluid te dempen, gaat een film in de woonkamer waarschijnlijk geen blijvende schade aanrichten. Maar laten we eerlijk zijn, koop gewoon een koptelefoon zodat je ze niet wakker maakt, want niets verpest een filmavond sneller dan een huilende baby.

Waarom heb ik sinds ik kinderen heb ineens een hekel aan gewelddadige of spannende films?
Het is letterlijk biologie! Ik heb ergens gelezen—of misschien heeft Dave het me verteld, ik weet het niet meer—dat onze hersenen fysiek veranderen tijdens de zwangerschap en na de bevalling, waardoor we hyperbewust worden van gevaar. Je amygdala draait gewoon overuren. Dus in plaats van een coole auto-achtervolging te zien, laat je brein grote rode waarschuwingsborden knipperen over stomp trauma. Het is klote, maar wel volkomen normaal.

Zijn siliconen bijtringen echt beter dan die plastic dingen die we in de jaren '90 hadden?
Oh god, ja. Herinner je je die plastic sleutelbossen nog waar we allemaal op kauwden? Die zaten waarschijnlijk vol met BPA, lood en wie weet wat nog meer. Voedselveilige siliconen zijn fantastisch omdat ze niet afbreken, ze lekken geen rare chemicaliën in het mondje van je kind, en je kunt ze koken of in de vaatwasser doen om ze te desinfecteren. Die Panda-bijtring heeft mijn geestelijke gezondheid gered toen Leo vier maanden oud was.

Wat moet je doen als je kind precies midden in de climax van de film wakker wordt?
Je vloekt zachtjes, zet de tv op pauze en doet steen-papier-schaar met je partner om te bepalen wie het mag oplossen. Probeer niet "nog even deze ene scène" af te kijken. Het huilen zal escaleren, de baby zal klaarwakker worden, en je bent tot 4 uur 's nachts in de weer. Zet die verdomde film gewoon op pauze.

Is achterwaarts vervoeren nou echt zo belangrijk?
Ja. Punt. Mijn huisarts heeft me hier de stuipen mee op het lijf gejaagd. Hun kleine hoofdjes zijn zo zwaar en hun nekbotjes bestaan in feite nog uit kraakbeen als ze heel klein zijn. Bij een ongeluk zorgt een voorwaarts gericht stoeltje ervoor dat hun zware hoofd naar voren zwiept, wat hun ruggengraat kan breken. Een achterwaarts gericht stoeltje vangt hun hele hoofd en nek veilig op in de stoel. Het is het enige waar ik absoluut militant in ben. Ryan Gosling mag rijden zoals hij wil, maar mijn kinderen zitten achterstevoren tot ze naar de universiteit gaan.