Mijn koffieramp en de bizarre realiteit van ouderschap op je zestigste

Mijn voeten bleven letterlijk aan het linoleum plakken. Het is dinsdagochtend 06:12 uur, ik draag Mark's vervaagde universiteitstrui die permanent ruikt naar oude melk en lichte spijt, en Maya probeert agressief een plastic triceratops in de broodrooster te proppen. Ik sta daar maar een beetje wanhopig op de knop van het koffiezetapparaat te rammen, biddend dat de cafeïne mijn bloedbaan bereikt voordat ik een ruzie moet sussen over wie de blauwe kom mag. Precies op dat moment scrolt mijn duim over een krantenkop op mijn telefoon waardoor ik mijn favoriete keramische mok zo in de gootsteen laat vallen. Er breekt een stukje af. Het boeit me niet eens. Want ik staar naar een foto van de Gutfeld-baby. Wacht, wat? Greg Gutfeld, die man van Fox News, heeft net een baby gekregen. Hij is zestig jaar oud. Zestig.

Ik ben achtendertig, en mijn rug schreeuwt het momenteel uit, puur en alleen door voorover te buigen om die kapotte mok te bekijken. Toen ik op mijn eenendertigste Leo kreeg, voelde ik me al een stoffige, eeuwenoude mummie. Dus de pure logistiek van de pasgeboren fase op je zestigste zorgde voor dikke kortsluiting in mijn door slaapgebrek geteisterde brein.

Mijn onderrug doet oprecht al pijn als ik alleen al dénk aan de ledikant-deadlift

Een baby midden in de nacht uit een diep ledikant tillen is in feite een deadlift. Een deadlift met een kronkelende, schreeuwende zak aardappelen van zeven kilo die je haat. Toen ik eenendertig was, verrekte ik er een spier mee in mijn schouderblad. Nu nader ik de veertig en kreun ik hoorbaar als ik opsta van de wc. Dus het idee van een zestigjarige man die zo'n zwaar baby-autostoeltje heen en weer sjouwt? Ik kon er met mijn hoofd niet bij. Heeft hij soms een speciaal takelsysteem in huis geïnstalleerd of zo?

Ik weet nog dat ik bij dokter Miller zat toen Leo net geboren was. Dokter Miller is onze kinderarts die er altijd uitziet alsof hij wanhopig toe is aan een dutje van drie dagen. Ik klaagde dat mijn knieën kraakten elke keer als ik Leo van zijn speelkleed oppakte. Dokter Miller zwaaide een beetje vaag met zijn pen en mompelde iets over hoe de gewrichten van oudere ouders gewoon flink wat te verduren krijgen en dat we op ultrastevige matrassen moeten slapen om een totale instorting van de wervelkolom of zoiets te voorkomen. Ik ken de precieze wetenschap erachter niet, maar ik weet vrij zeker dat hij insinueerde dat mijn lichaam al actief aan het aftakelen was. Waarschijnlijk zei hij nog iets over rekken en strekken, maar dat ging langs me heen omdat Leo probeerde een tijdschrift op te eten.

Dit is de fysieke realiteit waar niemand je voor waarschuwt:

• Je polsen gaan op manieren pijn doen waarvan je niet wist dat polsen pijn konden doen (ze noemen het 'mama-duim' maar ik noem het 'absolute marteling').
• Je ontwikkelt een soort vreemde, permanente bochel van het staren naar een voedingskussen.
• Je heupen zullen luid knakken elke keer dat je als een ninja de babykamer probeert uit te sluipen.

Dus financieel gezien hebben oudere ouders het vast veel makkelijker, want ze hebben waarschijnlijk echt spaargeld en misschien wel een nachtzuster. Maar fysiek? Oh mijn god, je doet eigenlijk een Ironman-triatlon terwijl je herstelt van een licht auto-ongeluk.

Van dat hele 'emotionele steun van de vader'-excuus ga ik koken van woede

Maar goed, ik was dus dit artikel aan het lezen terwijl ik de koffie opruimde, en er stond dat Gutfeld terugkwam van zesenveertig dagen vaderschapsverlof en op televisie grapte dat hij de voedingen van 2 uur 's nachts en de luiers verschonen volledig aan zijn vrouw overlaat omdat hij "vreselijk is in alles" en "onhandig", dus biedt hij in plaats daarvan maar "emotionele steun".

Echt, no way. Ik begon hardop te lachen, en het klonk zó psychotisch dat de hond uit angst naar de woonkamer rende. Mark probeerde precies ditzelfde excuus bij mij toen Leo exact drie weken oud was.

Het was 03:14 uur 's nachts. De hond jankte, Leo zat helemaal onder een mosterdgele poepexplosie die op de een of andere manier de luier had verlaten en zijn oksels had bereikt, en Mark stond daar maar een beetje boven het aankleedkussen te hangen met zijn handen in de lucht alsof hij onder schot werd gehouden. Hij fluisterde letterlijk: "Mijn vingers zijn te groot voor de drukknoopjes, ik bied wel gewoon morele steun." Als ik niet zo moe was geweest, had ik een tube sudocrem naar zijn hoofd gegooid.

Je hebt niet het recht om "onhandig" te zijn als er poep op de muur zit. Je zoekt het maar uit en je zet je maar schrap tegen de paniek. Maar om mijn eigen verstand te redden en een middernachtelijke scheiding te voorkomen, ben ik de volgende dag meteen online gegaan en heb ik een hele stapel van het Biologisch Katoenen Baby Rompertje gekocht.

Ik overdrijf niet als ik zeg dat dit rompertje mijn huwelijk heeft gered. Het is ongelooflijk zacht, maar nog belangrijker: de drukknoopjes zijn op de een of andere manier verstevigd, maar tegelijkertijd bizar makkelijk los te trekken en weer vast te maken. Zelfs Mark kon dit in het donker niet verpesten. De stof rekt genoeg mee, zodat je niet het gevoel hebt dat je hun kleine fragiele vogelarmpjes breekt als je het aantrekt, en het gaat niet pillen met van die rare kriebelige bolletjes nadat je het voor de vijftigste keer op een intensief wasprogramma hebt meegedraaid.

Ik kocht ook het Biologisch Katoenen Rompertje met Vlindermouwtjes voor Maya toen ze wat ouder was, omdat ik om 1 uur 's nachts een zwak moment had en dacht dat het er zo schattig uitzag. En ja, het is onmiskenbaar prachtig. Het katoen is schitterend. Maar eerlijk? De vlindermouwtjes kruipen 's nachts op een rare manier op onder haar slaapzak en ik werd helemaal gek als ik ze steeds probeerde glad te strijken. We gebruiken het dus alleen voor overdag, als ik wil dat ze er netjes uitziet voor mijn schoonmoeder, of als we naar de winkel gaan en ik eruit wil zien als een moeder die alles op een rijtje heeft. Wat niet zo is. Maar goed, het punt is: hou het simpel en praktisch voor die zware nachtdiensten.

Verdwaald in het nachtelijke internet-konijnenhol van ouderschap onder beroemdheden

Tegen 06:20 uur had Maya een overgebleven stuk toast gevonden en wreef ze dat vrolijk uit over de voorkant van de koelkast. Ik negeerde haar op zuivel gebaseerde kunstwerk actief, omdat ik diep in de Twitter-comments was gedoken. Iedereen was aan het discussiëren en speculeren over de logistiek. Ik typte zelfs de zin 'greg gutfeld baby geadopteerd' in de zoekbalk omdat ik probeerde uit te zoeken hoe ze het voor elkaar hadden gekregen. Sommige mensen zwoeren dat het draagmoederschap was, anderen hadden het over adoptietijdlijnen.

Ik heb eerlijk gezegd geen idee wat de waarheid is, en het gaat me ook absoluut niets aan hoe iemand zijn gezin sticht, maar als je wanhopig havermout maken probeert te vermijden, lees je werkelijk álles om de ochtendroutine uit te stellen. Het is gewoon bizar hoeveel we van onze eigen ouderschapsvermoeidheid op beroemdheden projecteren. Ik zit me hier druk te maken of Maya's schermtijd haar brein niet aantast, en ondertussen is er online complete paniek over de luchtkwaliteit binnenshuis en hoe nieuwe verf in babykamers allerlei vreselijke chemicaliën uitstoot. Maar eerlijk, zolang het ledikantje niet letterlijk in de fik staat, beschouw ik dat als een enorme overwinning voor de dag.

Als je ook wanhopig op zoek bent naar dingen die niet direct de sfeer in je woonkamer of je gezonde verstand verpesten, blader dan eens door hun speelgoedcollectie, want het is een letterlijke goudmijn vol stille, mooie spullen die je kind écht afleiden.

Ze omkopen met esthetisch speelgoed zodat je eindelijk kunt zitten

Over afleiden gesproken: als je lichaam gebroken voelt en je overleeft op drie uur onderbroken slaap, dan heb je echt plekken nodig waar je de baby even kunt neerleggen, zodat je niet letterlijk tot stof vergaat. Bij Leo hadden we zo'n neon-plastic wangedrocht van een speelkleed dat steeds hetzelfde elektronische circusdeuntje op repeat afspeelde. Ik wilde het wel met een hamer kapotslaan. Ik kreeg er dagelijks migraine van.

Bij Maya werd ik wijzer. Ik kocht de Houten Babygym en het was een absolute gamechanger voor mijn mentale gezondheid. Het is gewoon... stil. De houten diertjes bungelen daar, zij slaat ernaar, en ik kon gewoon naast haar op het vloerkleed liggen en zeven minuten mijn ogen sluiten terwijl zij compleet gehypnotiseerd werd door de tegen elkaar tikkende houten ringen.

Waarom ik daadwerkelijk de moeite heb genomen om dit ding in mijn huis op te zetten:

• Er hoeven geen batterijen in, wat betekent dat ik nooit paniekerig lades hoef te doorzoeken naar een schroevendraaier terwijl een speeltje langzaam sterft met demonische geluiden.
• Het hout is mooi glad en het staat oprecht leuk in mijn woonkamer, die er normaal uitziet alsof er een felgekleurde plastic-bom is ontploft.
• Je kunt het gemakkelijk met één hand verplaatsen terwijl je op je andere arm de baby vasthoudt.

Het ziet er esthetisch mooi uit, iets waar ik normaal niet om geef (of in ieder geval doe alsof), maar als je verdrinkt in de was en de chaos, helpt het hebben van één rustgevend, natuurlijk object in je gezichtsveld oprecht om je bloeddruk te verlagen.

Maar goed, terug naar mijn koude koffie en de realiteit

Om 06:45 uur had ik eindelijk de gemorste koffie opgeruimd, de toast van Maya in beslag genomen en geaccepteerd dat ik de komende veertien jaar waarschijnlijk vermoeid zal zijn. Of je nu een zestigjarige televisiepresentator bent met een gloednieuwe babykamer of een achtendertigjarige schrijfster die onder de plakkerige peutervingerafdrukken zit, ouderschap is gewoon een rommelige, uitputtende loterij.

Je zult je altijd wel een beetje onhandig blijven voelen, je rug zal waarschijnlijk altijd wel een beetje pijn doen, en je gaat die drukknoopjes in het donker zéker minimaal één keer verkeerd dichtdoen. Maar je leert ermee omgaan. Je overleeft de nachten, je drinkt de lauwe koffie en je probeert je mok niet te laten vallen als je het nieuws leest.

Voordat je helemáál doordraait in je poging om dat hele ouderschap perfect te doen, pak gewoon een koude ijskoffie en bekijk de Kianao kledinglijn zodat je in elk geval goed voorzien bent van 'idiot-proof' spullen voor de volgende meltdown om 2 uur 's nachts.

Een paar willekeurige vragen die je nu misschien hebt

Hebben oudere ouders het oprecht makkelijker?

Kijk, ik ben geen wetenschapper, maar afgaande op wat mijn kinderarts ooit naar me mompelde, hebben oudere ouders meestal veel meer geduld en financiële stabiliteit, maar worden hun lichamen in feite bij elkaar gehouden door ducttape en gebeden. Dus financieel? Waarschijnlijk een eitje. Fysiek? Oh god, mijn knieën doen al pijn als ik bedenk dat ik achter een peuter zou moeten aanrennen op mijn tweeënzestigste.

Wat is de beste manier om nachtvoedingen te doen zonder je partner te vermoorden?

Eerlijk gezegd moét je de taken absoluut verdelen, anders vreet de wrok je levend op. Als Mark me had verteld dat hij alleen 'emotionele steun' ging bieden terwijl ik om 3 uur 's nachts met een schreeuwende baby worstelde, zou ik dit nu vanuit de gevangenis schrijven. Zorg voor fool-proof kleding zodat ze niet het excuus "Ik snap niet hoe de knoopjes werken" kunnen gebruiken, en werk in diensten.

Is biologisch katoen de hype echt waard of is het gewoon marketing?

Ik dacht vroeger écht dat het gewoon wollige marketing voor rijke mensen was. Maar toen kreeg Leo een rare, rode uitslag van een goedkoop polyester pyjamasetje dat we van iemand hadden gekregen. Zodra we overstapten op biologisch katoen, trok de huiduitslag bijna meteen weg. Het ademt veel beter en het voelt niet alsof je je kind in een zweterige plastic zak wikkelt.

Hoe overleef je de fysieke pijn van het constant optillen van een baby?

Door er luid over te klagen tegen iedereen die het wil horen, voornamelijk. Maar even serieus: een aanschuifbedje dat wat hoger naast je bed staat, bespaart je die diepe deadlifts in het donker. En probeer wat rek- en strekoefeningen te doen, ook al is het maar twee minuutjes terwijl je wacht op de piep van de magnetron.

Is houten speelgoed écht beter dan luidruchtig plastic speelgoed?

Voor de ontwikkeling van de baby? Waarschijnlijk wel, er wordt veel geschreven over overprikkeling. Maar voor je eigen gemoedsrust? Een miljoen procent ja. Als je draait op slaaptekort, is het laatste wat je nodig hebt een plastic boerderijdier dat een gedigitaliseerd liedje naar je schreeuwt terwijl je probeert je koffie op te drinken.