Het oma-tijdperk: Als oma's advies je gillend gek maakt

Ik staar naar een ouderwets spijlenbedje met een schuifwand dat eruitziet alsof het de Tachtigjarige Oorlog heeft overleefd, en mijn schoonmoeder klopt goedkeurend op de letterlijke lapjesdeken die ze er net in heeft gelegd. Ze vertelt me hoe mijn man dertig jaar geleden in deze exacte dodelijke val heeft geslapen en helemaal is goedgekomen, waarbij ze volledig negeert dat het hekje aan de zijkant bij elkaar wordt gehouden door wat lijkt op hoop en één roestige schroef. Het ding is zo enorm en glimmend dat het eerlijk gezegd meer wegheeft van een vleugelpiano, midden in mijn woonkamer. Ik zei tegen mijn man dat hij er net zo goed een foto van kon maken en het online als vleugel te koop kon zetten, want ik liet onze pasgeboren baby er echt niet bij in de buurt komen.

Ik zweer dat het ding ook net zo zwaar was als een Yamaha-vleugel. We hebben ons in de zinderende zomerhitte peinzend in het zweet gewerkt om dat ding later die middag naar de schuur te slepen. Mijn man noemt mijn moeder liefkozend 'baby o'—kort voor Baby Oma—en haar schoonmoeder-equivalent is al niet veel beter in het oppikken van hints. We zitten momenteel diep in het 'baby-oma'-tijdperk van het ouderschap: een fase waarin je constant levensgevaarlijk advies moet afweren van een generatie die autostoeltjes optioneel vindt en denkt dat water een prima vervanger is voor kunstvoeding.

Ik zal maar gewoon eerlijk zijn: de kloof overbruggen tussen wat onze ouders deden en wat we nu moeten doen, is doodvermoeiend. Tussen het runnen van mijn Etsy-shop vanuit de garage, voorkomen dat drie kinderen onder de vijf zand eten, en proberen te functioneren op vier uur slaap, heb ik simpelweg het geduld niet om moderne veiligheidsrichtlijnen rustig uit te leggen. Mijn oudste zoon is hierin mijn ultieme waarschuwing. Toen hij werd geboren, liet ik iedereen me vertellen wat ik moest doen. Ik liet me door mijn tante overhalen om met drie weken oud rijstebloem in zijn avondfles te doen, omdat ze zwoer dat hij dan zou doorslapen. Spoiler alert: hij krijste veertien uur aan één stuk door, spuugde mijn lievelingskleed onder, en ik zat tot zonsopgang huilend op de badkamervloer.

Het Grote Lege-Bedjes-Debat

De arts op het consultatiebureau vertelde me afgelopen dinsdag dat de campagne voor rugligging en lege bedjes de belangrijkste reden is dat het aantal gevallen van wiegendood de afgelopen decennia zo drastisch is gedaald. Ik snap de exacte fysiologische wetenschap erachter niet helemaal, maar ik weet vrij zeker dat hij zei dat het te maken heeft met hoe hun kleine luchtwegen bekneld kunnen raken, of hoe ze hun eigen koolstofdioxide opnieuw kunnen inademen als ze met hun gezichtje in een dik dekbed liggen. Wat de exacte medische reden ook is, het was genoeg om me de stuipen op het lijf te jagen en me strikt aan de 'lege bedjes'-regel te laten houden.

Dit aan de oma's proberen uit te leggen, is als praten tegen een blinde muur. Ze kijken naar een kaal bedje en doen alsof ik mijn kind dwing om in een zwaarbeveiligde gevangenis te slapen. Elke keer als mijn moeder langskomt, probeert ze stiekem een gehaakt dekentje over mijn jongste heen te leggen terwijl hij slaapt. Ik doe constant ninja-rondes door de babykamer om knuffels, bedomranders en wat ze verder ook maar naar binnen heeft weten te smokkelen, weer te verwijderen. Als je ze tevreden wilt stellen zonder het leven van je kind op het spel te zetten, vraag dan gewoon om babyslaapzakken. Ik heb mijn moeder eindelijk verteld dat als ze iets voor zijn slaap wil kopen, ze van die draagbare slaapzakken moet kopen, want gewone dekens zijn permanent verbannen uit mijn huis.

En nu we het toch hebben over het vermijden van de koude, harde realiteit van plastic: het Vegan Leren Aankleedkussen van Kianao is eigenlijk het enige dat me op de been houdt tijdens spuitluiers om 3 uur 's nachts. Baby O probeerde mijn pasgeboren baby op zo'n knisperend, ijskoud plastic matje te leggen met letterlijk een handdoek eroverheen gegooid, die de urine natuurlijk meteen opnam en meteen een hele wasmachinelading veroorzaakte. Ik gebruik liever deze van vegan leer, omdat hij er tenminste mooi uitziet op de commode, niet aanvoelt als een ijsbaan tegen de rug van mijn baby, en in drie seconden is schoongeveegd. Hij rolt ook makkelijk op, dus ik gooi hem meestal gewoon in mijn tas als we naar mijn schoonouders gaan.

De Ruzie over de Winterjas en de Autostoel

Laat me je vertellen over de allerergste ruzie die ik dit jaar heb gehad, en het ging puur en alleen over een winterjas. Het weer is hier soms bizar—de ene dag is het dertig graden en de volgende dag vriest het. Op een ijskoude dag probeerde mijn schoonmoeder mijn jongste in zijn autostoeltje vast te klikken terwijl hij een jas droeg waardoor hij op een gigantische marshmallow leek.

Ik moest letterlijk het autoportier blokkeren. Ik heb die crashtest-video's op Facebook gezien waarbij de dikke jas bij een botsing volledig platgedrukt wordt, waardoor de gordels veel te los zitten en de testpop er gewoon uitvliegt. Mijn maag keert zich al om als ik er alleen maar aan denk. Ik probeerde uit te leggen dat de riempjes strak tegen hun daadwerkelijke borstkas moeten zitten, niet strak tegen synthetische donsvulling.

Ze was diep beledigd en vertelde me dat ik hem een longontsteking zou laten oplopen tijdens de wandeling van de oprit naar de supermarkt. Uiteindelijk heb ik zijn jas uitgetrokken, hem stevig vastgezet, en toen de jas gewoon achterstevoren als een dekentje over zijn armen gelegd. We reden in complete stilte naar de winkel; de spanning was zo om te snijden.

En wat betreft welke kleur sokken ze dragen in de winter: eerlijk, boeiend.

Voedingstijd en Vliegende Puree

Zodra je met vaste voeding begint, wordt de generatiekloof nog groter. Het advies van mijn oma was om gewoon mijn vinger in de jus te dopen en de baby erop te laten sabbelen. Superlief bedoeld, maar nee. Wij doen hier aan een rommelige versie van de Rapley-methode (baby-led weaning), wat betekent dat de vloer in mijn eetkamer er momenteel uitziet als een moderne kunstinstallatie van geprakte zoete aardappel en fijngedrukte erwtjes.

Bij mijn oudste kocht ik goedkope plastic bakjes bij de Action, waarvan hij na zeven maanden precies wist hoe hij ze moest omgooien. Toen kocht mijn moeder een zwaar porseleinen bordje voor hem, dat in duizend stukjes aan diggelen viel de eerste keer dat hij boos werd om broccoli. Bij mijn derde kind werd ik eindelijk slim en kocht ik het Kianao Siliconen Babybordje. Ik overdrijf niet als ik zeg dat dit op dit moment mijn favoriete ding in de keuken is. Het heeft een zuignap aan de onderkant die ook écht werkt—mijn baby van tien maanden trekt met al zijn macht aan de kleine berenoortjes en het komt geen millimeter van het kinderstoelblad af. Bovendien kan ik het gewoon in de vaatwasser gooien als ik te moe ben om opgedroogde havermout uit de hoekjes te schrobben.

Ik gebruik ook één van hun Waterdichte Ruimtevaart Babyslabben. Prima ding en doet precies wat hij moet doen. Het siliconen opvangbakje vangt een belachelijke hoeveelheid gevallen eten op (wat de hond dan weer probeert te stelen). De sluiting in de nek is een beetje onhandig als je kind als een wild dier rondslaat om aan etenstijd te ontsnappen, maar ik heb duizend keer liever een iets onhandige sluiting dan dat ik wortelvlekken uit witte rompertjes moet schrobben.

Als je er klaar mee bent om te vechten tegen ouderwetse regels en gewoon spullen wilt die écht werken voor moderne ouders, bekijk dan onze collectie van praktische, veilige babyspullen.

Tandjes Krijgen en de Whiskey-Mythe

Mijn oma's absolute favoriete middeltje voor een doorkomend tandje was een beetje bourbon op het tandvlees wrijven. Ik hoef denk ik niet eens uit te leggen waarom mijn kinderarts waarschijnlijk meteen Jeugdzorg zou bellen als ik hem zou vertellen dat ik dat nu nog steeds deed. Maar jemig, als je in nacht vier zit van een baby die elke vijfenveertig minuten gillend wakker wordt omdat zo'n piepklein wit tandje er de tijd voor neemt, begin je wel te snappen waarom de oudere generatie naar dit soort gekke dingen greep.

In plaats van de drankkast in te duiken, vertrouw ik sterk op de Panda Bijtring van Kianao. Hij is van siliconen, volledig niet-giftig en klein genoeg zodat mijn jongste hem al echt goed zelf kon vasthouden toen hij nog maar een paar maanden oud was. Ik leg hem ongeveer twintig minuten in de koelkast voordat ik hem geef, en de kou lijkt zijn tandvlees net genoeg te verdoven zodat ik een lading was kan opvouwen zonder dat er iemand aan mijn enkels hangt te gillen.

Grenzen aangeven bij de oma's is lastig. Je wilt ze erbij betrekken, je wilt de hulp, maar je kunt geen compromissen sluiten over veiligheid alleen maar om hun gevoelens te sparen. De volgende keer dat ze een antiek bedje meenemen of voorstellen om rijstebloem aan een fles toe te voegen, geef je gewoon de kinderarts de schuld, schenk je een gigantische kop koffie voor jezelf in en hou je voet bij stuk. Je doet het geweldig.

Klaar om je babykamer te upgraden met spullen die voldoen aan de veiligheidsnormen van nu en er ook nog eens écht mooi uitzien? Shop hier onze favoriete moderne babyspullen voordat je schoonmoeder nog zo'n levensgevaarlijk antiek spijlenbed voor je koopt.

Jullie Vroegen, Ik Antwoordde: Het Grootouders-Tijdperk Overleven

• Hoe vertel je grootouders beleefd dat hun veiligheidsadvies niet klopt?

  Ik probeer niet eens meer te discussiëren over de logica, want dat werkt toch nooit. Ik geef gewoon de arts de schuld. Ik zeg: "Ik weet dat jullie het vroeger zo deden en wij hebben het ook overleefd, maar mijn kinderarts of het consultatiebureau wordt letterlijk boos op me als ik de nieuwe richtlijnen niet volg." Het verschuift de schuld van jou naar een medische professional waar ze niet direct mee in discussie kunnen gaan.

• Wat moet ik doen als mijn schoonouders mijn slaapregels weigeren te volgen tijdens het oppassen?

  Ik zal maar heel bot zijn: als ze de regels voor veilig slapen niet volgen, mogen ze niet zonder toezicht op de baby passen. Punt uit. Het zorgde ongeveer een maand lang voor een enorme ruzie met de ouders van mijn man, maar ik vertelde ze dat een levende baby belangrijker is dan hun gekrenkte ego's. Bied aan dat ze bij jou thuis mogen oppassen terwijl jij in de kamer ernaast even je e-mails bijwerkt.

• Zijn oude babybedjes echt zo gevaarlijk als ze er stevig uitzien?

  Ja, gooi hem weg of maak er een Pinterest-bankje voor in de tuin van. Mijn arts waarschuwde me dat de afstand tussen de spijlen bij oudere bedjes vaak te groot is, waardoor het hoofdje van een baby vast kan komen te zitten. Bovendien zijn bedjes met een schuifwand in 2011 niet voor niets verboden: ze bleven kapot gaan waardoor kinderen stikten. Het is het risico absoluut niet waard, alleen maar uit sentiment.

• Hoe ga ik om met de druk om mijn baby voor de zes maanden water te geven?

  Mijn moeder dacht constant dat mijn zomerbaby's zouden sterven van de dorst in de zinderende hitte. Ik moest uitleggen dat het geven van water aan een pasgeborene hun nieren in de war kan brengen en een watervergiftiging kan veroorzaken, wat nep klinkt maar angstaanjagend echt is. Ik geef gewoon vaker borstvoeding of de fles als het warm is, en ik verstop de kleine bekertjes als ze op bezoek komt.

• Wat is de beste manier waarop grootouders écht kunnen helpen?

  Vraag ze om je was te doen, kolfspullen af te wassen of een ovenschotel langs te brengen. De baby-oma-generatie wil altijd de baby vasthouden terwijl jij klusjes in huis doet, wat eigenlijk de omgekeerde wereld is. Het allerbeste wat mijn moeder ooit deed, was mijn oudste twee uur mee naar de speeltuin nemen zodat ik gewoon in een stil huis naar de muur kon staren.