De waarheid over lelijke babyspullen en waarom het me niets meer uitmaakt

Half december stond ik op de parkeerplaats van Target in een zwarte zwangerschapslegging die letterlijk afzakte omdat mijn postpartumlichaam zich in die vreemde, leeggelopen-ballon-fase bevond, en ik huilde tranen met tuiten. Van dat lelijke, luide, snotterende huilen. Ik probeerde een "luxe" Scandinavische kinderwagen van $1.200 in de kofferbak van mijn allesbehalve luxe Honda CRV te proppen, en het onding zat klem. Leo was vier weken oud en krijste in zijn autostoeltje. Mijn koffie bevroor in rap tempo op het dak van de auto. Mijn man, Mark, stond op de speaker en probeerde me door het inklapmechanisme te praten, en toen knapte er gewoon iets bij me.

De grootste leugen die het internet millennial-moeders vertelt, is dat als je maar de juiste beige, minimalistische, esthetisch verantwoorde babyspullen koopt, je overgang naar het moederschap sereen zal verlopen. Dat je door het vierde trimester zult zweven in een bijpassende linnen lounge-set. Grote onzin.

De realiteit is dat je bloedt, bang bent en waarschijnlijk blut. Ik weet nog dat ik na Leo's geboorte naar onze creditcardrekening keek en een verpletterende financiële angst voelde, bovenop al die postpartumhormonen. We waren in de hype getrapt. We hadden de slimme co-sleeper, het geïmporteerde reissysteem en werkelijk alles van biologische wol gekocht. En weet je wat? Niets daarvan zorgde ervoor dat hij stopte met huilen, en niets daarvan gaf me mijn bekkenbodem terug.

Hoe dan ook, mijn punt is: dat was precies de dag waarop ik me overgaf aan de gigantische, zware, plastic realiteit van het ouderschap.

De beige babykamer-fantasie die ons bijna failliet deed gaan

Toen ik zwanger was van Leo, weet ik nog dat Mark en ik een heuse, tranenttrekkende ruzie hadden in een gigantische babywinkel omdat hij een Graco autostoeltje voorstelde. Ik geloof dat ik hem letterlijk toeblaasde: "Dat past toch niet bij de vibe van de babykamer!" Oh god. De schaamte die ik voel als ik daar nu aan terugdenk is gewoon fysiek pijnlijk. Ik was zó gefocust op het uitstralen van dit perfecte, zorgvuldig samengestelde moederschap, dat ik volledig blind was voor wat we ECHT nodig hadden om te overleven.

Wat je daadwerkelijk nodig hebt met een pasgeboren baby, zijn spullen die de fysieke belasting van je gesloopte lichaam wegnemen en waarvoor je geen tweede hypotheek hoeft af te sluiten. Tegen de tijd dat Maya drie jaar later werd geboren, was mijn hele perspectief gekanteld. Ik was klaar met de boetiekmerken die je $400 laten betalen voor een logo. Ik wilde gewoon spullen die werkten. En eerlijk is eerlijk, merken als Graco zijn de onbezongen, hardwerkende helden in de frontlinie.

Neem nou dat autostoeltje. Bij Leo hadden we zo'n prachtige, zware, vaste stoel waardoor ik mijn ruggengraat als een artiest van Cirque du Soleil in bochten moest wringen elke keer als ik hem in de auto hees. Ik hield er een rekening voor fysiotherapie aan over die hoger was dan de prijs van het stoeltje zelf. Bij Maya slikten we onze trots in en kochten we een draaibaar autostoeltje — specifiek zo'n 360-graden model dat naar het portier draait. Volgens mij kostte het iets van $150? Het was een fractie van de prijs van onze eerste, en het was een openbaring. Het klikte zo vast, voldeed aan al die strenge Europese i-Size veiligheidsnormen, en ik verrekte geen rugspier als ik mijn krijsende baby in de auto zette. Toen besefte ik pas dat een flinke lading Graco-babyspullen in feite medische noodzaak is voor je onderrug.

Dat mechanische schommelapparaat dat me mentaal heeft gered

Oké, laten we het hebben over de babyschommel. De gigantische, woonkamer-dominerende babyschommel. Als je me voordat ik kinderen had, had verteld dat ik vrijwillig een massief, gemotoriseerd stuk plastic in het midden van mijn zorgvuldig ingerichte woonkamer zou zetten, had ik je vierkant uitgelachen.

Maar Maya had vreselijke reflux. Ze krijste de boel bij elkaar en spuugde steeds melk op, tenzij we haar actief op en neer wiegden terwijl we haar kaarsrecht omhoog hielden. Ik had al drie dagen niet gedoucht. Ik rook naar zure melk en wanhoop. Mark ging op een avond de deur uit en kwam terug met een Graco babyschommel. Om precies te zijn de All Ways Soother, zo'n beest van een apparaat dat in wel zestien verschillende richtingen kan bewegen.

Hij was grijs. Hij was luidruchtig. Het was het mooiste wat ik ooit in mijn leven had gezien.

Ik gespte haar vast, zette hem op een of andere stand die een autorit nabootste, en ze stopte gewoon... met huilen. Haar ogen vielen langzaam dicht. Ik liep heel langzaam achteruit, alsof ik een bom aan het ontmantelen was, en ben twintig minuten onafgebroken onder de douche gaan staan. Daar heb ik gehuild, natuurlijk, want dat is wat je doet, maar het was fantastisch.

Wat mijn kinderarts écht zei over slapen

Maar hier piekte mijn onrust pas echt, en besteedde ik véél te veel voedingen om 3 uur 's nachts aan Googlen tot ik er een paniekaanval van kreeg. Want de schommel is magisch om te kalmeren, maar het is een levensgevaarlijke valstrik om in te slapen.

Mijn kinderarts, Dr. Miller, is een ongelooflijk directe vrouw waar ik dol op ben. Bij Maya's controle van twee maanden biechtte ik op dat Maya steeds in de schommel in slaap viel, en Dr. Miller gaf me gewoon díe blik. Ze legde me uit dat het hoofdje van een baby eigenlijk een bowlingbal is die op een natte sliert spaghetti rust. Ze hebben nul kracht in hun nek. Als ze schuin slapen in een schommel of wipstoeltje, kan dat zware hoofdje naar voren vallen op hun borst, wat stilletjes hun luchtweg kan afknellen zoals bij een tuinslang. Het heet positionele asfyxie, en alleen al het typen van die woorden bezorgt me buikpijn.

Ze vertelde me dat ik de schommel niet hoefde weg te gooien — want ze weet dat moeders hun baby soms even moeten neerleggen om, je weet wel, een broodje te eten — maar ik moest het verschil begrijpen tussen een plek om te kalmeren en een veilige slaapplek. Mijn rommelige samenvatting van de wetenschap is eigenlijk: plat en saai is veilig, schuin en bewegend is alléén als ze wakker zijn. Dus elke keer als Maya eindelijk wegdommelde in de schommel, moest ik als een ninja tevoorschijn komen om haar naar haar platte wiegje te verplaatsen. Soms werd ze dan wakker en begon het gekrijs weer van voren af aan. Het was waardeloos. Maar met de ademhaling neem je gewoon geen enkel risico.

De balans vinden tussen gigantisch plastic en het zachte spul

Ik denk dat het geheim om de babyspullen-fase te overleven, zonder helemaal jezelf te verliezen, ligt in het sluiten van compromissen. Je laat de grote uitrusting — de autostoeltjes, de kinderstoelen, de schommels — de robuuste, betaalbare, misschien ietwat lelijke werkpaarden zijn die ze horen te zijn, en bewaart je esthetische wensen voor de dingen die letterlijk de huid van je baby raken.

Want hoewel het me niks uitmaakt of een autostoeltje neon-oranje is zolang hij maar slaagt voor de crashtests, geef ik er wél heel veel om wat mijn kinderen dragen. Maya's huid was in het begin ontzettend gevoelig. Echt van die boze, rode vlekken als een synthetisch stofje al naar haar kék. We woonden zo ongeveer in de Mouwloze Romper van Biologisch Katoen van Kianao.

Ik ben echt geobsedeerd door deze rompers. De stof is belachelijk zacht, en doordat het biologisch katoen is zonder rare chemische kleurstoffen, wakkerde het Maya's eczeem niet aan. Plus, de envelop-hals betekent dat wanneer (niet als, *wanneer*) je een spuitluier van niveau-vier meemaakt, je de hele romper over hun schouders omlaag kunt trekken in plaats van die poep over hun gezicht te moeten wrijven. Ik kan LETTERLIJK niet genoeg benadrukken hoe belangrijk die functie om 4 uur 's nachts is. Ik heb ze in elke neutrale kleur gekocht die ze hadden.

Als je een babykamer probeert in te richten die niet helemaal gedomineerd wordt door plastic knoppen en knipperende lichtjes, kun je eens kijken naar Kianao's biologische babykamercollectie. Het helpt de balans een beetje terug te brengen, wetende dat je woonkamer er momenteel uitziet alsof er een Fisher-Price-bom is ontploft.

Doorkomende tandjes was een ander gebied waarop ik voor esthetiek probeerde te gaan, met wisselend succes. Toen Maya met vier maanden begon te kwijlen als een Deense dog, kocht ik deze superleuke Panda Bijtring. Hij is gemaakt van 100% voedselveilige siliconen en is objectief gezien hartstikke schattig. Maar ik ga helemaal eerlijk met je zijn — Maya gebruikte hem ongeveer drie dagen totdat ze besloot dat mijn daadwerkelijke wijsvinger het enige bijtspeeltje was dat ze wilde. Dan zat ik daar Netflix te kijken terwijl zij op mijn knokkel lag te kauwen. We hielden de panda overigens wel in de luiertas, want hij was supermakkelijk schoon te maken als hij onvermijdelijk op de vloer van een koffietentje viel, en het was een goede afleiding als ze in de kinderwagen zat vastgesnoerd.

Je draai vinden in de chaos

Wat ik eigenlijk probeer te zeggen, terwijl ik rondkijk in mijn huis dat nog steeds bezaaid is met kinderrommel, ook al zijn ze nu 4 en 7, is dat de babyspullen jou geen moeder maken. Het prijskaartje van de kinderwagen staat niet gelijk aan hoeveel je van je kind houdt.

Je moet die beige Instagram-fantasie gewoon loslaten, jezelf vergeven dat je dat gigantische plastic onding hebt gekocht dat ze veilig houdt terwijl jij je lauwe koffie drinkt, en erop vertrouwen dat je het goed doet. We doen immers allemaal maar wat.

Voordat je 's avonds laat weer in een Google-spiraal wegzakt over wat je allemaal "zou moeten" kopen, haal misschien even diep adem en verken een aantal écht nuttige onmisbare babyspullen die je bankrekening niet zullen plunderen.

De rommelige vragen die ik krijg in de speeltuin

Zijn die gigantische babyschommels echt veilig?
Oké, dus ja en nee. Ze zijn veilig om te KALMEREN wanneer je letterlijk in dezelfde kamer bent en naar ze kijkt. Daar zijn ze fantastisch voor. Maar mijn kinderarts heeft dit er echt bij me ingehamerd: ze zijn NIET veilig om in te slapen. Door de schuine hoek kan het zware hoofdje van een baby naar voren zakken en de luchtweg blokkeren. Als ze in de schommel in slaap vallen, moet je ze overbrengen naar een platte, stevige ondergrond. Het is vreselijk irritant als je ze eindelijk in slaap hebt gekregen, maar het is wel de regel.

Beschermt een budget-autostoeltje mijn baby net zo goed als eentje van $700?
Ja. Dit blies me echt van mijn sokken, maar autostoeltjes zijn zo streng gereguleerd. Als een autostoeltje legaal wordt verkocht, heeft het exact dezelfde crashtests doorstaan als de luxe modellen. Met het extra geld koop je meestal alleen zachtere stoffen, lichtere materialen of chique magnetische gespen. Een budgetvriendelijk stoeltje is volkomen veilig, zolang je het maar correct installeert, en dat is eerlijk gezegd sowieso het moeilijkste deel.

Waarom zijn zoveel babyspullen gewoon overweldigend lelijk?
Omdat baby's dol zijn op contrast en felle kleuren, en fabrikanten weten dat gigantische plastic onderstellen goedkoper te produceren zijn en moeilijker kapot te krijgen zijn door peuters. Ik heb me er zo lang tegen verzet, maar uiteindelijk zie je die massieve grijze plastic schommel die de helft van je woonkamer in beslag neemt gewoon niet meer, omdat je te moe bent om je er druk over te maken.

Hoe ga je om met de financiële stress van het vierde trimester?
Door influencers die je het gevoel geven dat je een co-sleeper van $1.500 nodig hebt om een goede ouder te zijn, actief te ontvolgen. Ik meen het. Verwijder de app als het moet. Koop tweedehands waar het veilig is (zoals kleding en houten speelgoed), koop budgetvriendelijke veiligheidsuitrusting, en onthoud dat je baby letterlijk alleen maar jóu wil. Het merk op hun kinderwagen zal ze een rotzorg zijn.