De kriss_baby_ webcam-hack: de stekker uit onze wifi-babycamera

Ik stond om 2:14 's nachts in Leo's babykamer, in een uitgelubberde boxershort van Dave en een voedingstopje dat sterk rook naar zure melk en pure wanhoop, met een brok beschilderde gipsplaat in mijn linkerhand. In mijn rechterhand bungelde onze hi-tech, met wifi verbonden babyfoon aan zijn witte stroomsnoer als een dode slang.

Drie seconden later stormde Dave de kamer binnen. Hij had een zware metalen zaklamp vast, was doodsbang en knipperde tegen het felle plafondlicht dat ik net had aangedaan. Hij keek naar het gat in de muur, toen naar de camera in mijn hand, en vervolgens naar Leo — die wonder boven wonder nog steeds in zijn ledikantje sliep, volkomen onwetend van het feit dat zijn moeder zojuist compleet was doorgedraaid.

"Wat is hier in hemelsnaam aan de hand?" fluisterde Dave, terwijl hij de zaklamp liet zakken.

Ik kon het niet echt goed uitleggen. Ik stond alleen maar te trillen. Ik had in de schommelstoel gezeten, wezenloos op mijn telefoon zitten doomscrollen tijdens het kolven, en was gestuit op een nachtelijk Reddit-draadje dat een soort moederpaniek in me losmaakte waarvan ik niet eens wist dat ik die had. Het ging over onbeveiligde internetcamera's, en in het bijzonder over een golf van uitgelekte beelden van kriss baby-webcams.

En de reden dat het bloed in mijn aderen stolde, de reden dat ik op de muur was afgevlogen en de camera letterlijk van zijn beugel had gerukt, inclusief de pluggen uit de muur, was omdat toen ik die goedkope, merkloze Amazon-camera kocht in een Prime Day-koortsdroom om 3 uur 's nachts, het standaard wifi-netwerk en de beheerdersnaam die hij uitzond precies dat was: kriss_baby. Ik had het niet veranderd. Ik wist niet dat dat moest.

Die keer dat ik me verloor in het zwarte gat van internetbeveiliging

Ik ben geen IT-professional. Ik weet amper hoe ik onze router in de woonkamer moet resetten zonder mijn vader te bellen om te vragen welk groen knipperend lampje betekent dat het internet ook echt werkt. Dus toen ik deze babyfoon voor Leo kocht, stopte ik de stekker in het stopcontact, downloadde de krakkemikkig vertaalde app, verbond hem met onze wifi en vond het wel best. Ik dacht dat ik een goede, moderne moeder was.

Ik wilde even op mijn telefoon bij hem kunnen kijken terwijl ik flesjes stond af te wassen in de keuken, of Dave vanuit kantoor even laten spieken. Het voelde veilig. Het voelde alsof ik de controle had.

Maar blijkbaar, wanneer je goedkope technologie koopt en de fabriekswachtwoorden niet aanpast, zet je de digitale voordeur van je babykamer in feite wagenwijd open voor letterlijk iedereen met een beetje basiskennis van IP-adressen. Van wat ik zo snel in het donker bij elkaar had gegoogeld terwijl ik hyperventileerde, begreep ik dat die open IP-adressen ergens openbaar worden geïndexeerd of zoiets? Het is alsof er een of andere enge zoekmachine bestaat die het internet afstruint naar onbeveiligde camera's, en mafkezen kunnen gewoon... inloggen. Ze kunnen naar je slapende baby kijken. Ze kunnen luisteren hoe je vals een slaapliedje zingt. Soms kunnen ze zelfs terugpraten via de ingebouwde luidspreker; een gedachte waardoor ik mijn telefoon het liefst in de zee zou gooien.

Die hele situatie met de uitgelekte kriss baby-webcams bleek een bekende kwetsbaarheid te zijn in de firmware van deze specifieke fabrikant, waarbij enorme partijen van deze babyfoons de deur uitgingen met exact dezelfde ingebouwde achterdeur. En ik had dus feitelijk negenendertig dollar betaald om een live televisiestudio te installeren in de meest kwetsbare ruimte van mijn baby.

Maar goed, mijn punt is: ik heb de camera die nacht op de bodem van de prullenbak in de keuken gesmeten en er oude koffiedik overheen gegooid, gewoon om er absoluut zeker van te zijn dat hij echt kapot was.

Wat dokter Miller écht tegen me zei over mijn babyfoon-angst

Een paar weken later, tijdens Leo's controle voor negen maanden, was ik nog steeds ontzettend gespannen. We waren overgestapt op een simpele, analoge babyfoon met een gesloten circuit — zo eentje die eruitziet als een walkietalkie uit 1998 en alleen lokaal geluid doorgeeft — maar ik was nog steeds een wrak. Ik biechtte het hele incident met de gipsplaat op aan onze arts, dokter Miller, in de verwachting dat ze mijn angst voor hackers wel zou bevestigen.

In plaats daarvan keek ze op van Leo's dossier, zette ze haar bril recht en gaf me een reality check die eerlijk gezegd best even pijn deed.

Ze vertelde me dat het beveiligen van ons thuisnetwerk natuurlijk slim was, maar dat de grootste bedreiging voor het welzijn van mijn gezin niet een hypothetische hacker in een ander land was, maar mijn eigen postpartum-angst die door de wifi-babyfoon werd gevoed. Ze zei dat mijn cortisolspiegel, veroorzaakt door het elke vijftien minuten staren naar die groenige nachtkijkervideo van mijn 'spookbaby', meer fysieke schade aan mijn gezondheid aanrichtte dan wat dan ook. Mijn dokter zei me letterlijk dat ik moest stoppen met het uitbesteden van mijn moederinstinct aan een smartphone-app en gewoon moest gaan slapen.

Ze had gelijk. De videobabyfoon gaf me de illusie van controle, maar in werkelijkheid gaf het me alleen maar meer data om over te piekeren. Gaat zijn borstkasje wel snel genoeg op en neer? Waarom stuiptrekte hij? Is dat een schaduw of een deken over zijn gezicht? Oh, en die ingebouwde thermometers in die dingen zijn toch al onnauwkeurige troep.

Ik realiseerde me dat ik zoveel tijd besteedde aan het piekeren over onzichtbare digitale bedreigingen, dat ik mezelf helemaal gek maakte. Als jij worstelt met diezelfde allesoverheersende behoefte om de omgeving van je baby te controleren, kun je misschien eens kijken naar de biologische babykleding of het natuurlijke beddengoed van Kianao, want dat geeft je tenminste tastbare, fysieke gemoedsrust zonder dat er om 4 uur 's nachts een oplichtend scherm om je aandacht schreeuwt.

De spullen die ik wél vertrouw (en de dingen die ik niet vertrouw)

Toen ik eenmaal was afgekickt van de live-videobeelden, begon ik me extreem te focussen op de fysieke dingen in Leo's kamer. Als ik hem niet kon in de gaten houden met een 1080p-camera, wilde ik er in ieder geval donders goed voor zorgen dat de omgeving waarin hij sliep zo veilig en puur mogelijk was.

Dit was het moment waarop ik een complete obsessie ontwikkelde voor natuurlijke vezels. Ik spitte zijn ladekast door en realiseerde me hoeveel goedkope polyester en vreemde synthetische mixen ik had gekocht, puur omdat er schattige dinosaurusprintjes op stonden. Ik maakte me druk om internetstraling, terwijl ik mijn kind in plastic stoffen wikkelde die totaal niet ademden.

Toen ontdekte ik de babydekentjes van biologisch katoen van Kianao, en ik overdrijf niet als ik zeg dat ze mijn hele kijk op babyspullen hebben veranderd. Deze dekentjes zijn belachelijk zacht. Ik ben serieus jaloers op het beddengoed van mijn kind. Maar nog belangrijker: biologisch katoen reguleert de temperatuur echt goed. Zonder die digitale thermometer op de gehackte babyfoon die mijn telefoon overspoelde met meldingen dat de kamer 23 graden was in plaats van 22, leerde ik gewoon te vertrouwen op de ademende stof om hem comfortabel te houden. Het is zwaar genoeg om hem een geborgen gevoel te geven, maar weefsel ademt perfect, en ik hoefde me geen zorgen te maken over giftige verfstoffen die vrijkwamen terwijl hij met zijn gezicht in het matras gedrukt sliep.

Ik kocht rond dezelfde tijd trouwens ook de siliconen bijtring van hen. Hij is... oké. Hij is heel esthetisch verantwoord, veilig en gemaakt van voedselveilige materialen, maar om heel eerlijk te zijn: Leo gebruikte hem precies twee dagen voordat hij besloot dat hij véél liever kauwde op de afstandsbediening van de tv en mijn autosleutels. Kinderen zijn net wilde diertjes. Je kunt de veiligste, mooiste bijtring op de markt kopen, en dan nóg willen ze alleen maar op de hondenriem kauwen. Bespaar je geld en investeer in het beddengoed, eerlijk waar.

Wij zijn zelf degenen die hun gegevens lekken

Maar die hele angstaanjagende webcam-hack opende mijn ogen voor iets wat nog veel ongemakkelijker is. Ik was zo woedend bij de gedachte dat een vreemde onze privacy schond, maar ik keek niet echt naar mijn eigen gedrag online.

We praten over het beschermen van onze kinderen, maar draaien ons vervolgens om en plaatsen een openbare, geolocatie-getagde foto op Instagram van onze peuter met een driftbui in bad, zodat driehonderd kennissen het kunnen zien. Dat heet "sharenting", en ik maakte me er zo ontzettend schuldig aan. Ik wilde de bevestiging. Ik wilde de "likes" op de foto's van de schattige pakjes.

Maar het internet vergeet niets, en we zijn actief digitale voetafdrukken aan het opbouwen voor onze kinderen voordat ze überhaupt kunnen praten. Ik had een enorme knallende ruzie met mijn eigen moeder omdat ze maar foto's bleef plaatsen op Facebook van het moment dat ze Maya op de crèche afzette, waarmee ze letterlijk aan de hele wereld aankondigde waar mijn dochter doordeweeks precies was om 8:30 uur. Ze snapte het niet. "Maar mijn vriendinnen willen haar toch zien opgroeien!"

Ik moest haar uitleggen dat zodra een afbeelding online staat, we het niet meer in de hand hebben. Je bent de controle kwijt. Het is exact dezelfde privacyschending als bij de onbeveiligde camera, alleen openen we nu zelf de deur en nodigen we mensen binnen. Nu heb ik een super strenge regel: geen gezichten op openbare sociale media, geen locatietags en absoluut geen gênante verhalen die Leo misschien leest als hij vijftien is en me dan gaat haten.

Als we dan toch investeren in gifvrije hoeslakens voor het ledikantje en pure biologische voeding, dan moeten we hun digitale privacy met precies diezelfde felle beschermingsdrang gaan benaderen. Het doet er allemaal toe.

Je kunt beginnen met het creëren van een veiligere, eenvoudigere fysieke ruimte voor je baby door een kijkje te nemen bij de essentiële newborn-collectie van Kianao, en verander dan meteen even het wachtwoord van je router als je toch bezig bent.

De rommelige, eerlijke FAQ's over technologie in de babykamer

Moest je de camera nou echt kapot slaan, Sarah?

Oké, puur rationeel gezien? Nee. Ik had waarschijnlijk gewoon de stekker eruit kunnen trekken, hem terug kunnen zetten naar de fabrieksinstellingen, de firmware kunnen updaten en hem in een kledingcontainer kunnen gooien of zo. Maar het was 2 uur 's nachts, ik functioneerde op ongeveer veertig minuten slaap en mijn moederbeer-adrenaline nam het over. Bovendien voelde het écht heel goed om er met het deksel van de prullenbak op in te slaan. Een absolute aanrader voor stressverlichting.

Moet ik echt per se een wifi-babyfoon gebruiken?

Echt niet. De baby-industrie heeft ons compleet gehersenspoeld met het idee dat we surveillance op militair niveau nodig hebben om een kind op te voeden. Mensen houden al duizenden jaren baby's in leven zonder een app die slaapcycli bijhoudt. Ik gebruik nu een goedkope audio-babyfoon van VTech. Die maakt geen verbinding met het internet, werkt perfect en niemand in een andere tijdzone kan hem hacken. Gemoedsrust is oneindig veel beter dan high-definition video.

Hoe weet ik of mijn camera veilig is?

Ik weet eerlijk gezegd amper hoe mijn magnetron werkt, maar de basisregel die ik door schade en schande heb geleerd is: als het verbinding maakt met je thuisnetwerk, heeft het een sterk, uniek wachtwoord nodig. Als je nog steeds het wachtwoord gebruikt dat op de onderkant van het apparaat staat gedrukt of op een post-it in de doos zat, zet je eigenlijk gewoon je voordeur wagenwijd open. Update de app, update de firmware, en als het merk geen tweestapsverificatie aanbiedt, kun je hem misschien beter in de prullenbak gooien.

En opa's en oma's die foto's delen dan?

Dit is letterlijk het allerergste gesprek om te voeren, maar je moet gewoon even door de zure appel heen bijten en je ouders vertellen dat het internet een heel andere, veel vreemdere plek is dan in 2005. Ik heb mijn moeder verteld dat ze naar hartenlust foto's mag appen in de familie-groepsapp, maar op het moment dat er ook maar iets op Facebook belandt zonder mijn toestemming, raakt ze haar fotorechten volledig kwijt. Het zorgde voor een week van ongemakkelijke stiltes, maar uiteindelijk respecteerde ze de grens. Je moet gewoon voet bij stuk houden.

Hoe stop ik met die obsessie voor de babyfoon?

Je moet waarschijnlijk gewoon dat standaard wachtwoord in de prullenbak gooien, samen met die vreemde angst die je vertelt dat je de app elke drie seconden moet controleren. Investeer misschien in iets dat geen server in een ander land pingt en herinner jezelf eraan dat baby's gekke geluidjes maken in hun slaap. Ze kreunen, ze knorren, ze huilen soms even en vallen dan weer in slaap. Als je elke stuiptrekking op een scherm volgt, kom je nooit tot rust. Zet het volume zachtjes, vertrouw op je fysieke omgeving en ga naar bed. Je hebt het nodig.