Wat te doen als je kinderen een wilde roofvogel in de tuin vinden

Dinsdagochtend. 7:14 uur. Ik sta in mijn keuken in een grijze fleece ochtendjas die vaag ruikt naar zure melk en verslagenheid, met mijn derde kop lauwe koffie in mijn hand. Het is zo'n ochtend waarop alles net een beetje klam en chaotisch is, en ik letterlijk probeer om één momentje van rust te vinden voordat we naar school moeten rennen. En dan stormt Maya, die zeven is maar zich gedraagt als zeventien, door de achterdeur naar binnen. De hordeur slaat zo hard dicht dat de ruiten in hun sponningen trillen.

Ze heeft een gehavende Amazon Prime-doos vast. Leo, mijn vierjarige wandelende sloopkogel, loopt vlak achter haar en zwaait met een stok als een kleine, agressieve tovenaar.

"Mam," hijgt Maya buiten adem. "We hebben een adelaar gered."

Ik kijk in de doos. Er staart een woedend uitziend bolletje witte pluis naar me terug, met gigantische, prehistorische gele poten en een snavel die perfect ontworpen lijkt om mijn vingers van mijn hand te scheiden. Het was absoluut geen adelaar. En het was ook zeker geen babymusje. Het was een heel boos, heel scherp klein roofvogeltje.

"Zet hem neer," fluisterde ik, terwijl ik langzaam achteruit deinsde.

"Het is een weesje!" schreeuwde Leo, terwijl hij met zijn stok in de lucht stak.

Ik was—wacht, laat me even een stapje terug doen. Ik ben geen natuurmeisje. Mijn idee van interactie met de wilde natuur is vanachter de veiligheid van dubbel glas toekijken hoe een eekhoorn tomaten uit mijn tuin steelt. Ik heb nul overlevingsvaardigheden. Als de maatschappij instort, ben ik de eerste die gaat, want ik weet niet eens hoe ik vuur moet maken zonder aanmaakblokjes. Dus een letterlijke dinosaurus in mijn keuken stond niet op mijn bingokaart voor deze dinsdag.

Het grote ontvoeringsincident in de achtertuin

Ik riep meteen om mijn man, Mark. Mark zat boven in een Zoom-meeting om 7:30 uur met zijn financiële team. Hij kwam naar beneden gerend in een strak blauw overhemd met daaronder een geruite flanellen boxershort, wat de surreële magie van dit moment alleen maar ten goede kwam.

Hij tuurde in de doos. "Dat is een velociraptor," zei hij, wat totaal niet hielp.

De daaropvolgende tien minuten bracht ik agressief googelend door, terwijl Mark de doos uit de buurt moest houden van onze hond, Buster. Buster is een Golden Retriever met nul hersencellen en een sterke behoefte om vrienden te maken met dingen die hem willen vermoorden. Ik typte wanhopig dingen als "baby havik in mijn keuken wat moet ik in vredesnaam doen."

Dit is wat ik leerde tijdens mijn paniekaanval. Als je een piepkleine roofvogel met veertjes op de grond ziet rondhippen, en hij ziet eruit als een chagrijnige oude man in een donsjas, is het waarschijnlijk een uitgevlogen jong (een 'takkeling'). Dat zijn eigenlijk gewoon peuters. Ze leren vliegen, zijn super onhandig, en hun ouders zitten meestal in een boom in de buurt om ze te beoordelen. Dat betekende dus dat Maya geen weesje had gered. Ze had op klaarlichte dag een kind ontvoerd.

Ik leerde ook het een en ander over de pootjes. Mark dacht dat het misschien een duif was, omdat hij ooit een documentaire had gezien en nu denkt dat hij een ornitholoog is. Maar duivenkuikens hebben roze of rode pootjes. Dit wezen had felgele poten en klauwen die rechtstreeks uit een Jurassic Park-film leken te komen. Gele poten staat gelijk aan roofvogel.

Doodeng.

Zet de vogel neer en deins langzaam achteruit

We moesten hem het huis uit zien te krijgen. Maar je kunt een jonge havik niet zomaar de achterdeur uitwerken alsof het een slechte Tinder-date is. Je moet er wel zeker van zijn dat hij veilig is.

Ik las ergens op een extreem stressvol forum voor dierenopvang dat als een kat de vogel heeft aangeraakt, de vogel onmiddellijk naar een professional moet. Blijkbaar is het speeksel van een kat een soort giftige vuilnisbelt. Mijn huisarts, dokter Miller, vertelde me vorig jaar eigenlijk iets soortgelijks toen Leo werd gekrabd door een verwilderde buurtkat—ze zei: "Kattenbekken zijn in feite biologisch gevaarlijk," en zette hem direct op de antibiotica. Godzijdank hebben we geen kat, en had Buster, onze idiote hond, hem nog niet gelikt.

Maya moest huilen omdat ze hem melk wilde geven met een pipetje. GEEF HEM GEEN MELK. Of brood. Of water. Of wat dan ook. Roofvogels eten vlees, en als je water in hun keel perst, kunnen ze zich letterlijk verslikken en sterven. Je stopt gewoon een warme sok met rijst in de kartonnen doos, dekt het arme, doodsbange beestje voorzichtig af met een handdoek om het donker te maken, en bidt tot welke god je ook gelooft terwijl je wacht tot de vogelopvang je terugbelt.

Mark pakte een van Leo's oude Mouwloze Babyrompertjes van Biologisch Katoen van de wasstapel om als geïmproviseerde handdoek te gebruiken. Eerlijk gezegd was het als dagelijkse outfit gewoon 'oké' voor ons. Begrijp me niet verkeerd, het biologische katoen is belachelijk zacht en het blijft perfect in de was, wat geweldig is omdat Leo's huid al uitslag krijgt als je er te lang naar kijkt. Maar Leo heeft een gigantisch hoofd (99e percentiel), en het proberen te rekken van een mouwloze romper over hem heen terwijl hij wild om zich heen slaat, bezorgde me altijd zweetdruppels. Maar als een noodverduistering voor een ontvoerde vogel? Helemaal perfect. Het kalmeerde het kleintje direct.

Mijn extreem korte carrière in de dierenopvang

Terwijl de vogel in de donkere doos onder Leo's oude rompertje zat, kreeg ik eindelijk een echt mens aan de lijn bij de lokale vogelopvang. Ze klonk uitgeput. Ik legde de situatie uit.

"Bloedt het?" vroeg ze.

"Nee."

"Rilt het?"

"Nee, maar het ziet er echt heel boos uit."

Ze zuchtte. "Zet het terug waar u het gevonden heeft, mevrouw. De ouders houden u in de gaten."

We droegen de doos naar de rododendronstruik. De vogel knaagde agressief op de rand van het karton. Het deed me denken aan Leo toen hij zijn eerste kiezen kreeg. Oh god, die tandjesfase. Hij beet in mijn schouder, de salontafel, de staart van de hond. Ik weet nog dat ik zo wanhopig was dat ik om 3 uur 's nachts de Siliconen Panda Bijtring van Bamboe voor Baby's - Verzachtend voor het Tandvlees kocht. Eerlijk? Het beste wat ik ooit voor hem heb gekocht. Het heeft van die geweldige, platte, getextureerde randjes waar hij woest op kon kauwen in plaats van op mijn sleutelbeen. En omdat het voedselveilige siliconen zijn, hoefde ik niet in paniek te raken over enge plastics. Bovendien kun je hem letterlijk gewoon in de vaatwasser gooien als hij bedekt is met vies peuterspuug. Ik had bijna de neiging om hem op dat moment ook aan de vogel aan te bieden.

We kantelden de doos. Het piepkleine roofvogeltje hipte eruit, schudde zijn veertjes op en keek ons boos aan. Daarna waggelde hij maar een beetje onder de struik.

Sommige mensen zeggen dat je een Tupperware-bakje aan een boom kunt spijkeren om een nepnest voor ze te maken, maar ze vertrouwen me in dit huis nog maar net met een hamer, dus dat deel hebben we maar helemaal overgeslagen.

Ze voor de verandering eens iets nuttigs leren

Ik vertelde de kinderen dat we hem niet mochten houden, wat leidde tot een gigantische driftbui van Leo. Ik probeerde er een "leerzaam natuurmomentje" van te maken, wat dat in vredesnaam ook mag betekenen.

De mevrouw van de opvang had me dit bizarre feitje verteld aan de telefoon om me te kalmeren. Blijkbaar—en ik verpest de wetenschap hier waarschijnlijk compleet—adopteren wilde zeearenden soms per ongeluk een babyhavik. Het is alsof hun moederhormonen kortsluiting maken in hun hersenen, ze vergeten dat ze de havik eigenlijk horen op te eten, en voeden hem gewoon op samen met hun eigen kuikens. Dat zorgt er eerlijk gezegd voor dat ik me een stuk beter voel over mijn eigen chaotische opvoedstijl. Ik heb in elk geval nog nooit per ongeluk mijn avondeten geadopteerd.

Ik vertelde dit feitje aan Maya en Leo. Het interesseerde ze niets. Ze wilden alleen maar naar de vogel kijken.

Dus gingen we bij het raam zitten. De opvangmedewerker had ons verteld dat we hem vanaf een afstandje moesten observeren. Wat me eraan herinnerde hoe ik probeerde Maya als baby vredig haar speelgoed te laten "observeren". Ik had deze prachtige Houten Babygym | Regenboog Speelgym Set met Dierenhangers voor haar gekocht. Ik had zo'n hele Pinterest-moeder fantasie waarin ze er rustig onder lag, vredig spelend met het kleine houten olifantje, terwijl ik hete koffie dronk en een boek las. De realiteit? Ze pakte gewoon de houten ringen en probeerde het hele bouwwerk op haar gezicht te trekken tot ze boos werd en begon te huilen. Het zag er wel fantastisch uit in onze woonkamer, dat wel.

Hoe dan ook, het punt is dat ouderschap eigenlijk vooral bestaat uit het observeren van chaos vanaf een veilige afstand, en hopen dat niemand gewond raakt.

Als je op zoek bent naar dingen die daadwerkelijk in huis thuishoren en niet je vingers eraf bijten, kun je een kijkje nemen in de collectie babyaccessoires van Kianao.

We hebben de struik twee uur lang in de gaten gehouden. Uiteindelijk hoorden we een angstaanjagende kreet, en een gigantische volwassen havik dook in de boom boven de struik. De ouders hadden hun peuter gevonden.

Mark ging terug naar zijn Zoom-meeting, nog steeds in zijn boxershort. Ik spoelde mijn koude koffie door de gootsteen. En Buster de hond ging weer slapen op het kleed.

Voordat je gaat googelen hoe je een nest bouwt van takjes en pluisjes uit de droger, kun je misschien beter even rondkijken bij het duurzaam babyspeelgoed van Kianao. Laat de wilde natuur over aan de professionals, mensen. Dat scheelt een hoop stress.

Mijn Rommelige FAQ Over Het Vinden Van Wilde Vogels

Kan mijn kind een ziekte oplopen door een wilde vogel aan te raken?

Kijk, ik raakte onmiddellijk in paniek over hondsdolheid, maar mijn huisarts vertelde me dat vogels geen hondsdolheid dragen. Ze kunnen wel Salmonella en rare mijten bij zich dragen. Als je kind een wild dier aanraakt, marcheer ze dan direct naar de wasbak en schrob hun handen met zeep en heet water alsof je je voorbereidt op een operatie. Het komt wel goed, maar serieus, was die handen.

Wat als mijn hond of kat de vogel al heeft gelikt of aangeraakt?

Als een kat hem aanraakt, bel dan onmiddellijk de vogelopvang. Wacht niet. Kattenspeeksel bevat bacteriën die superdodelijk voor vogels zijn, en de vogel heeft binnen een paar uur antibiotica nodig, anders redt hij het niet. Als je hond hem heeft gelikt, bel dan voor de zekerheid toch een professional, want honden hebben ook vieze bekken. En poets daarna misschien even de tanden van je hond.

Hoe leg ik aan mijn peuter uit dat we hem niet als huisdier mogen houden?

Ik heb gewoon glashard gelogen en gezegd dat het illegaal was en dat de politie mama zou komen arresteren. Wat trouwens echt waar is! Het is volgens de wet strafbaar om wilde roofvogels te vangen of te houden. Maar eigenlijk kun je gewoon zeggen dat de mama van de vogel huilt en hem zoekt. Een schuldgevoel aanpraten doet wonderen bij vierjarigen.

Zal de moedervogel ons aanvallen als we proberen de baby terug te zetten?

Ze gaan geen duikvlucht op je maken, tenzij je in de buurt van een nest bent en ze zich super bedreigd voelen, maar ze zijn wel beschermend. Zet de vogel gewoon in een doos, plaats hem in de buurt van waar je hem gevonden hebt, open de doos en loop snel weg. Blijf niet rondhangen om Instagram-foto's te maken. Laat de ouders hun werk doen.

Is het waar dat als ik de vogel aanraak, de ouders mij ruiken en hem zullen afwijzen?

Complete fabel. Vogels hebben oprecht een vreselijk reukvermogen. Ze gaan hun baby echt niet in de steek laten alleen maar omdat de kleverige, met jam bedekte handjes van jouw kind zijn veertjes hebben aangeraakt. Je kunt een gezond babyvogeltje absoluut terug in zijn nest of onder een struik zetten zonder zijn leven te ruïneren.