Jacqueline MacInnes Wood: baby nummer 5 en de chaos als jongensmama

Gistermiddag om een minuut of tien over vier lag ik uitgeteld op het vloerkleed in de woonkamer, terwijl Tweeling A met gepaste dwang een plastic lepel in het linkerneusgat van Tweeling B probeerde te proppen. Ik had iets in mijn haar waarvan ik vurig hoopte dat het geprakte banaan was, een doffe pijn achter mijn rechteroog en een intens besef van mijn eigen sterfelijkheid. Mijn telefoon trilde op de grond naast mijn oor. Het was een pushmelding van een of andere roddelsite over de nieuwste baby van Jacqueline MacInnes Wood.

Ik bleef maar gewoon op het kleed liggen, starend naar een verdwaalde Cheerio die aan de plint was vastgeplakt, terwijl ik met mijn slaaptekort-brein de rekensom probeerde te maken. Vijf kinderen. Vijf jongens. Allemaal onder de zes jaar. Mijn tweelingmeisjes zijn twee, en ik heb de meeste ochtenden amper de mentale capaciteit om mijn eigen veters te strikken. Alleen al het idee om nú een pasgeboren baby, een driejarige, een vierjarige én een zesjarige aan deze specifieke kamer toe te voegen, zorgt ervoor dat ik wil hyperventileren in een papieren zak.

De onmogelijke wiskunde van vijf kleine kinderen

Ik snap oprecht de fysieke logistiek niet van hoe je zóveel kleine mensjes van de ene naar de andere locatie verplaatst. Alleen al om onze twee meiden het appartement uit en op de stoep te krijgen, is een militaire operatie nodig vol omkoping, dreigementen en een belachelijke dubbele kinderwagen die in zo'n beetje elke Londense deuropening klem komt te zitten. Als je vijf van die piepjonge jongens hebt, gebruik je vast geen kinderwagen meer. Je moet ze waarschijnlijk hoeden als schapen, misschien met een fluitje en een hooggetrainde bordercollie.

De ster uit The Bold and the Beautiful had blijkbaar een geplande thuisbevalling voor deze vijfde, wat ontzettend spiritueel en prachtig klinkt, maar persoonlijk eis ik direct toegang tot hoogopgeleide professionals met enorme hoeveelheden ruggenprik-vloeistof in een zwaar gesteriliseerde omgeving, hartelijk bedankt. Wij kozen voor het ziekenhuis, vooral omdat ons appartement het formaat van een schoenendoos heeft en ik er vrij zeker van ben dat de onderburen de politie hadden gebeld als we hadden geprobeerd een tweeling in de woonkamer op de wereld te zetten.

Waarom het internet zich zo druk maakt om jongens

Wat me nog het meest verbaasde was niet eens de enorme hoeveelheid kinderen, maar de waanzinnige reactie van het internet op de onthulling van het geslacht van Jacqueline MacInnes Wood's vijfde baby. Mensen verloren massaal hun verstand over het feit dat ze wéér een jongen had gekregen, genaamd Talon. Wildvreemden op Reddit en Instagram kregen zowat een inzinking en eisten bijna te weten waarom ze geen meisje had gekregen.

Deze hele cultuur van het projecteren van teleurstelling over het geslacht is bizar voor mij. Mensen behandelen gezinsuitbreiding als een gokkast waar je aan de hendel moet blijven trekken totdat je een compleet setje hebt. Ik heb perfect normaal uitziende mensen gehad die me aanspraken in de supermarkt, naar mijn identieke dochters keken en me in een tragische fluistertoon vroegen of we "het nog eens gaan proberen voor een jongetje." Meestal precies op het moment dat Tweeling A actief een rauwe ui uit de groentebak probeert op te eten. Ik staar ze dan meestal gewoon aan totdat ze langzaam achteruit deinsen. Je moet eigenlijk gewoon je telefoon weggooien en de gekkies negeren die hun eigen vreemde familiedynamiek op de jouwe projecteren, voordat het gewicht van al die ongevraagde meningen je helemaal verplettert.

De realiteit van baby's kort op elkaar

Toen de meiden ongeveer acht maanden oud waren en niemand in ons huis sinds het voorjaar daarvoor meer dan drie uur achter elkaar had geslapen, maakte ik de fout om bij dokter Patel in de huisartsenpraktijk een grapje te maken over een derde. Hij keek me over zijn bril aan met een mix van diep medelijden en pure medische afschuw.

Hij mompelde iets over intervallen tussen zwangerschappen en hoe het menselijk lichaam eigenlijk minstens achttien maanden nodig heeft om weer uit de kreukels te raken na een bevalling. Ik ben er vrij zeker van dat hij bedoelde dat als je maar baby's kort achter elkaar blijft krijgen, je ijzer- en foliumzuurreserves volledig uitgeput raken en je botten zomaar als droge takjes kunnen knappen, hoewel mijn kennis van biologie op zijn zachtst gezegd wankel is. Wood is achtendertig, wat door de medische wereld nogal agressief een "geriatrische zwangerschap" wordt genoemd, omdat artsen er blijkbaar van houden om uitgeputte vrouwen te beledigen. Het managen van vijf van deze snelle zwangerschappen op rij terwijl je je bekkenbodem intact houdt, klinkt minder als een medische gebeurtenis en meer als een extreme Olympische sport.

Overlevingsuitrusting voor een druk huis

Als je meerdere kinderen opvoedt, of het nu een tweeling is zoals de mijne of een klein legertje jongens, heb je wanhopig behoefte aan dingen die ze rustig bezighouden, zodat jij vier minuten lang wezenloos naar de muur kunt staren. Het Houten Beer Bijtring en Rammelaar Sensorisch Speelgoed is momenteel eigenlijk mijn favoriete redmiddel in ons appartement. Tweeling B knaagt al drie weken lang als een kleine, dolle bever op de onbehandelde beukenhouten ring omdat haar achterste kiezen doorkomen en ze daar woedend over is. Ik vind hem vooral geweldig omdat hij volledig stil is, geen zwaailichten in mijn gezicht schijnt en haar daadwerkelijk lijkt af te leiden van pogingen om in de enkels van haar zus te bijten.

Aan de andere kant hebben we ook de Zachte Baby Bouwblokken Set. Ze zijn prima. Ze zijn gemaakt van zacht rubber, wat ik stiekem enorm waardeer wanneer een van die blokken onvermijdelijk recht op mijn voorhoofd wordt geslingerd terwijl ik mijn ochtendkoffie probeer te drinken. Maar eerlijk gezegd zijn het gewoon nog meer dingen die ik elke avond met knakkende knieën onder de bank vandaan moet vissen.

Als je speelgoed zoekt dat je woonkamer niet op een felgekleurde plastic explosie laat lijken, moet je deze duurzame houten opties eens bekijken, die oprecht meerdere kinderen lang meegaan.

Toen de meiden wat jonger waren en nog niet konden lopen, leunden we zwaar op de Houten Babygym. Het was absoluut briljant om ze op één plek gevangen te houden terwijl ik gehaast een koud stuk toast naar binnen werkte boven het aanrecht. Het natuurlijke houten design zorgde ervoor dat ik niet het gevoel had dat ik in een gigantische speelgoedkist woonde, en de hangende dierenspeeltjes hielden ze op de een of andere manier lang genoeg betoverd zodat ik een halve kop thee kon drinken voordat die helemaal koud was. Als je spullen wilt doorgeven van kind nummer één helemaal tot aan kind nummer vijf, heb je echt dingen nodig die van echt hout zijn gemaakt in plaats van goedkoop plastic dat in duizend stukjes barst zodra een peuter erop stapt.

Het totale controleverlies omarmen

Wood postte iets op haar sociale media over je overgeven aan de stilte en de zachte magie van een nieuw begin. Ik las die quote terwijl ik opgedroogde havermout van mijn broek aan het pulken was. Ik geloof niet dat er sinds 2021 ook maar één moment van stilte in ons appartement is geweest.

Maar misschien is dat wel het geheim om vijf jongens onder de zes te overleven. Op een gegeven moment moet je je gewoon overgeven aan de herrie. Je stopt met proberen het huis netjes te houden, je accepteert dat er altijd wel íémand huilt, en je zweeft gewoon een beetje door de chaos heen als een spook dat door je eigen leven waart. Het klinkt vermoeiend, maar ook op een vreemde manier bevrijdend. Al hou ik het met alle liefde bij mijn eigen twee kleine verwoestende monstertjes, bedankt.

Als je zelf aan de vooravond staat van je eigen chaotische ouderschapsreis en spullen nodig hebt die niet na een week uit elkaar vallen, bekijk dan hier de volledige collectie duurzame babyspullen voordat de volgende driftbui begint.

Antwoorden op vragen die je misschien oprecht hebt

Hoe ga je om met de oordelen over het geslacht van je kinderen?
Je moet er meestal maar om lachen als vreemden heel erg begaan zijn met je reproductieve keuzes. Mensen drijven je letterlijk in het nauw in een koffietentje om je te vertellen waarom je een jongen of een meisje nodig hebt om je gezin "compleet" te maken. Ik vertel ze meestal gewoon dat we twee wilde wasberen opvoeden en loop weg terwijl ze proberen te bedenken of ik een grapje maak.

Is het echt zo erg om baby's kort na elkaar te krijgen?
Mijn dokter liet het klinken alsof de batterij van je lichaam er in wezen mee ophoudt als je het geen enorme pauze gunt tussen zwangerschappen in. Van wat ik begreep door de mist van mijn slaaptekort heen, raken je vitaminevoorraden totaal uitgeput, waardoor de volgende zwangerschap aanzienlijk zwaarder is voor je botten en je energieniveau. Maar op de een of andere manier redden mensen het zonder uit elkaar te vallen.

Hoe kun je spullen voor meerdere kinderen betalen?
Je stopt met het kopen van plastic troep die na drie dagen al stuk gaat. We leerden al snel dat één net iets duurder houten speeltje kopen veel goedkoper is dan een goedkoop elektronisch ding vijf keer moeten vervangen. Daarnaast smeek je je vrienden om afdankertjes en accepteer je dat je jongste het eerste levensjaar waarschijnlijk in ietwat vale pyjamaatjes zal rondkruipen.

Wat is nu echt het allermoeilijkste aan het hebben van meerdere peuters?
De herrie. Niemand waarschuwt je voor het gigantische volume van het geluid. Het is niet alleen huilen, het is het constante laten vallen van spullen, het gekrijs over wie de blauwe beker mag, en de bizarre dinosaurusgeluiden die ze om zes uur 's ochtends maken. Uiteindelijk ontwikkel je gewoon een soort selectieve doofheid om te overleven.