Er zit iets in je neus: Een survivalgids voor peuterouders

Ik stond gisteren aan het aanrecht, verwoed bezig aangekoekte havermout van een plastic dinosaurusbord te schrobben, terwijl er drie ladingen was lagen te verzuren in de wasmachine. De radio stond aan en ik zong de tekst baby you got something in your nose hardop mee, knikkend met mijn hoofd, in de dwaze veronderstelling dat ik nog enigszins cool was en op de hoogte van de huidige muziektrends. Toen draaide ik me om om even bij Beau te kijken. Mijn oudste is op dit punt in zijn leven eigenlijk een wandelende waarschuwing, gossie toch, en daar zat hij, aan het kookeiland. Hij staarde me muisstil aan, met één enkele, ongekookte zwarte boon die volledig in zijn linkerneusgat vastzat.

Voor ik kinderen kreeg, dacht ik dat die hele trend gewoon een aanstekelijk deuntje was in een nummer van Steve Lacy. Ik dacht dat het gewoon een grappig geluidsfragmentje was dat mensen op internet gebruikten. Maar nu? Nu weet ik dat "baby yo" eigenlijk het paniekerige, ademloze geluid is dat ik maak als ik besef dat mijn kind heeft besloten dat zijn neusholte een volkomen logische opbergplek voor peulvruchten is.

Ik ga gewoon eerlijk tegen je zijn—het opvoeden van peuters is eigenlijk vooral het in leven houden van een kleine kamikazepiloot tot bedtijd. En niets bewijst dat meer dan de bizarre fase tussen twee en vijf jaar, waarin ze proberen de buitenwereld in hun gezichtsopeningen te stoppen.

Waarom ik goedkoop speelgoed officieel uit mijn huis ban

Laten we het even hebben over knoopcellen, want dit is de troep die me 's nachts écht wakker houdt. Mijn moeder bedoelt het goed, echt waar, maar ze neemt zo graag van die goedkope, knipperende, zingende plastic gadgets mee van de budgetwinkel. Die dingen worden bij elkaar gehouden door een enkel microscopisch schroefje en pure hoop, en daarbinnen zit een glimmende batterij ter grootte van een muntje die er voor een driejarige precies uitziet als een snoepje. Onze kinderarts waarschuwde me dat als een knoopcel vast komt te zitten in een neus of wordt ingeslikt, het vocht een elektrische stroom creëert die in een paar uur tijd letterlijk een gat door het weefsel kan branden. Dat is gewoon ronduit angstaanjagend.

En begin me niet eens over magneten. Ik zie al die esthetische opvoedaccounts met van die kleine, prachtige magnetische bouwstenen, en het enige waar ik aan kan denken is de SEH-arts die me vertelt dat als een kind er twee in zijn neus stopt, ze letterlijk door het neustussenschot heen aan elkaar klemmen. Je denkt dat je een educatief STEM-speelgoedje voor twintig euro koopt, maar wat je eigenlijk doet is een aanbetaling voor een bezoek aan de spoedeisende hulp van tweeduizend euro.

Het is eerlijk gezegd misdadig hoe makkelijk het voor kinderen is om dit moderne speelgoed uit elkaar te halen en bij het binnenwerk te komen. Dat is dan ook precies de reden waarom mijn Etsy-bestellingen gisteren even moesten wachten, terwijl ik mijn hele woonkamer uitploos op zoek naar alles wat kleiner was dan een golfbal.

Als het gewoon een stukje macaroni of een bevroren doperwt is, lig er dan eerlijk gezegd niet eens wakker van. Waarschijnlijk lanceren ze het wel de kamer door bij de volgende keer dat ze niezen.

De rommelige realiteit van de "Mother's Kiss"

Dus daar sta ik dan, starend naar Beau en zijn zwarte boon. Mijn oma zei altijd dat je gewoon wat zwarte peper in het gezicht van een kind moet blazen om ze te laten niezen. Dat klinkt als een geweldige manier om mijn kind blind te maken, dus besloot ik in plaats daarvan maar de huisartsenpost te bellen. De verpleegkundige legde me een techniek uit die de "Mother's Kiss" (moederkus) wordt genoemd, en jongens, het is net zo goor en chaotisch als het klinkt.

De dokter had ooit een diagram voor me getekend dat eruitzag als een ingewikkeld grottenstelsel. Van wat mijn slaaptekort-brein ervan begreep, komt het erop neer dat de luchtdruk uit jouw mond via de achterkant van hun keelholte het voorwerp er aan de voorkant weer uit perst, mits je het goed doet. Je moet tegen je kind zeggen dat je hem een dikke kus gaat geven. Dat is een dikke leugen, want wat je eigenlijk doet, is zijn goede neusgat dichtdrukken met je vinger, je mond volledig over zijn mond sluiten, en een korte, krachtige puf lucht in zijn longen blazen totdat je weerstand voelt.

Een in paniek geraakte peuter in de houdgreep houden om dit te doen, is een Olympische sport. Ik raad je ten zeerste aan om te zorgen dat ze iets stevigs dragen, want Beau was wild aan het tegenstribbelen. Ik had hem de Romper met Korte Mouwen van Biologisch Katoen aangetrokken, wat oprecht een van mijn favoriete kledingstukken is die we hebben. Hij kost iets van twintig euro, wat ik weet dat voor sommigen een behoorlijke uitgave is, maar hij blijft serieus mooi. De hals rekte niet uit terwijl ik zijn armen vastklemde om mijn mond luchtdicht over de zijne te sluiten. Plus, het is ademend, dus we zweetten ons geen van beiden kapot terwijl ik voor amateur-ademhalingstherapeut speelde. Die truc met de positieve druk werkte warempel bij de tweede poging, en de boon schoot als een klein kogeltje zo op mijn keukenvloer.

Ga alsjeblieft niet goudzoeken

Als je daar over je kronkelende peuter hangt met een pincet en een snotzuigertje in de veronderstelling dat je Dokter Bibber kunt spelen, leg dan dat gereedschap gewoon neer. Laat een professional het oplossen voordat je die kraal tot in zijn daadwerkelijke hersenen duwt. Ik weet dat de neiging groot is om gewoon te graaien en het te pakken, vooral als je het randje van dat krijtpapiertje ziet zitten. Maar elke verpleegkundige die ik ooit heb gesproken, heeft me verteld dat ouders die zelf gaan zitten poeren de nummer één reden is dat een simpel bezoekje aan de kliniek uitmondt in een chirurgische ingreep.

Kinderen zijn wiebelig, pincetten zijn scherp en neusgaten zijn glibberig. Dat is een slechte combinatie.

Als je die goedkope, breekbare gevaren in je huis wilt gaan inruilen voor dingen die niet in een neusholte belanden, kun je misschien eens kijken naar een goede collectie biologische babykleding en veilig speelgoed om spullen te vinden die eerlijk gezegd wél gebouwd zijn voor kleine wildebrassen.

Hun spullen upgraden zodat we de neus als opslagruimte helemaal vermijden

Na het incident met de zwarte boon ben ik met de grove bezem door de speelkamer gegaan. Als een speeltje kleine losse onderdelen had, ging het in een bak in de garage. Ik probeer nu veel bewuster om te gaan met wat ik het huis binnenlaat, vooral omdat de jongste twee alles nadoen wat Beau doet.

Ik zal helemaal eerlijk tegen je zijn over sommige duurzame speeltjes die we hebben geprobeerd. We hebben de Houten Bijtring Rammelaar Beer met Zintuiglijk Speelgoed gekocht. En hoewel het prachtig is gemaakt en volkomen veilig is—wat betekent dat het veel te groot is om ooit in een neus te belanden—keek mijn middelste kind naar deze prachtige gehaakte beer en besloot dat ze liever op de poot van mijn salontafel ging kauwen. Het is een schitterend ding en het is een prachtig kraamcadeau, maar de resultaten kunnen variëren over de vraag of je kind serieus een mooie houten ring verkiest boven je autosleutels.

Aan de andere kant is de Siliconen Bubble Tea Bijtring voor Baby's een absolute redder in nood bij ons thuis. Hij is massief genoeg om nooit een stikgevaar te vormen of in een neus geduwd te worden, en het is een massief stuk food-grade siliconen, dus er kan niets afbreken. Mijn jongste kauwt erop alsof het ding hem geld schuldig is. Je wast er bovendien makkelijk het hondenhaar van af, wat in ruraal Texas de ware graadmeter is voor een goed babyproduct.

Wanneer je écht in paniek moet raken en de dokter moet bellen

Soms duwen ze er stiekem een legoblokje in en heb je het niet eens door. Mijn kinderarts vertelde me dat de grootste waarschuwing—naast het opmerken van een fluitend geluid als ze ademen—is wanneer ze maar uit één neusgat een loopneus hebben en het erger stinkt dan een oude, natte hond. Als er stinkend groen snot uit slechts één neusgat lekt, betekent dat dat er al een tijdje iets ligt te rotten daar binnen, en dan moet je je sleutels pakken en naar de huisartsenpost rijden.

Ze hebben daar speciale kleine ballonkatheters en medische pincetten om dit soort dingen er veilig uit te krijgen. Schaam je niet; de verpleegkundigen hebben letterlijk alles al gezien. Onze verpleegkundige vertelde me dat ze de week ervoor nog een wiebeloogje uit de neus van een vierjarige had gehaald, dus de maïskorrel van jouw kind is echt niks nieuws voor ze.

Voordat je uit stress gaat googelen op nog meer worstcasescenario's: haal misschien even diep adem, accepteer dat kinderen gewoon kleine wasbeertjes zijn die rare dingen doen, en bekijk onze collectie veilige bijtspeeltjes om die drukke handjes bezig te houden met dingen die té groot zijn om te inhaleren.

Dingen die jullie me meestal vragen over deze chaos

Hoe weet ik of ze er iets in hebben gestopt als ik het niet letterlijk heb zien gebeuren?

Eerlijk gezegd is de geur de ultieme weggever. Als de adem van je kind verschrikkelijk stinkt, of ze hebben een loopneus die maar uit één kant komt en een beetje bloederig of heel dik snot laat zien, hebben ze waarschijnlijk een kraal of een stukje eten naar binnen geduwd. Ze wrijven misschien ook veel in hun gezicht of maken een gek fluitend geluidje als ze ademen.

Kan ik gewoon de snotzuiger van mijn baby gebruiken om het eruit te halen?

Mijn kinderarts schreeuwde nog net niet tegen me toen ik dit vroeg. Nee! Die peervormige zuigertjes of buisjes zorgen er meestal alleen maar voor dat je het voorwerp nog verder de neusholte in duwt. Het creëert een raar vacuümprobleem en maakt het voor de daadwerkelijke dokter tien keer moeilijker om er later bij te kunnen.

Mijn moeder zegt dat ik een pincet moet gebruiken, heeft ze gelijk?

Ik hou van mijn moeder, maar absoluut niet. Tenzij het voorwerp letterlijk uit de neus hangt en je kind volledig, perfect stil ligt (wat geen enkele peuter ooit doet), zal het pincet gewoon van het voorwerp afglijden en het dieper naar binnen duwen. Bewaar het pincet maar voor je wenkbrauwen.

Wat gebeurt er als ze het per ongeluk inslikken terwijl ik de Mother's Kiss probeer?

Als het gewoon een boon of een legoblokje is, vertelde de dokter me dat het gewoon een mooie, natuurlijke reis door hun spijsverteringskanaal zal maken en een paar dagen later in hun luier zal eindigen. Zolang het geen batterij of magneet is, is het serieus veel beter om het in te slikken dan dat het vast blijft zitten in hun longen of neus.

Werkt die kus-en-blaas-truc nou echt?

Bij ons werkte het bij de tweede poging! Maar het werkt alleen als het voorwerp de luchtweg van dat neusgat volledig blokkeert. Als het een vreemd gevormd speeltje is waar lucht langs kan stromen, bouwt de lucht die je naar binnen blaast niet genoeg druk op om het eruit te ploppen. Als je het een paar keer probeert en er komt geen beweging in, doe dan gewoon je schoenen aan en ga naar de huisartsenpost.