Hoe Detransition Baby mijn kijk op modern moederschap veranderde

Ik zit letterlijk om 5:43 uur 's ochtends op mijn afschuwelijke groene fluwelen bank, en sta agressief een klodder opgedroogd spuug van de kreukelige plastic kaft van een bibliotheekboek te schrobben. Ik draag de veel te grote oude studentenjoggingbroek van mijn man Mark – je weet wel, die met dat twijfelachtige gat bij de knie – en drink lauwe koffie uit een mok met de tekst "World's Okayest Mom". Lekker stijlvol. Het huis is helemaal stil, wat een zeldzaam wonder is, want Leo (mijn vierjarige wervelwind) en Maya (zeven, maar gedraagt zich als dertig) slapen zowaar voor de verandering eens in hun eigen bed.

Het boek dat ik probeer niet te ruïneren is de roman van Torrey Peters, Detransition, Baby. Je hebt er waarschijnlijk wel eens van gehoord, of het voorbij zien komen in de Instagram-story van een of andere hipster. Ik ben erin begonnen omdat ik hoorde dat het goed was, maar eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat een verhaal over een transvrouw, haar in detransitie gegane ex en zijn cisgender baas die samen een co-ouderschapstrio proberen te vormen, mijn hele wereldbeeld over het moederschap compleet overhoop zou halen. Maar oh god, dat deed het dus wel.

Ik heb het hele boek in iets van drie dagen uitgelezen, stiekem hoofdstukken meepikkend terwijl ik me verstopte in het kleine toilet beneden. En het deed me gewoon beseffen hoe belachelijk bekrompen mijn definitie van een "normaal" gezin vroeger was. Voordat ik kinderen kreeg, had ik bijvoorbeeld echt zo'n perfect samengesteld Pinterest-bord van hoe mijn leven eruit zou gaan zien.

De belachelijke dingen die ik vroeger over gezinnen geloofde

Ik dacht altijd dat ouderschap eigenlijk gewoon een wiskundesom was. Je ontmoet een man, je koopt een huis, je legt een baby in een mooie, neutraal gekleurde babykamer, en boem, je bent een gezin. Maar lezen over Reese – de transvrouw in het boek die gewoon zo'n pijnlijke, diepgewortelde wanhoop voelt om moeder te worden – brak mijn hart. Het deed me beseffen dat de biologische klok niet alleen voor cisgender vrouwen tikt. Het verlangen om te verzorgen, om je slaapschema compleet te ruïneren, om zoveel van een piepklein, gillend mensje te houden dat het fysiek pijn doet in je borstkas... dat is universeel.

Als ik erop terugkijk, was mijn "vóór-kinderen"-mindset best wel beschamend. Ik geloofde letterlijk dit:

• Er is maar één manier om een "echte" moeder te zijn. Ik dacht dat als je niet fysiek een baby uit je lichaam had geperst, of als je geen borstvoeding gaf totdat je tepels bloedden, je de boel op de een of andere manier bedonderde. Wat een absolute onzin. Gekozen families, adoptieouders, queer co-ouders — zij doen precies hetzelfde uitputtende, prachtige werk.
• Dat een traditioneel gezin met twee ouders verplicht was voor het geluk van een kind. Eerlijk gezegd zijn Mark en ik de helft van de tijd gewoon twee intens vermoeide huisgenoten die ruziën over wie de vaatwasser is vergeten aan te zetten. Een kind dat wordt opgevoed door drie liefhebbende volwassenen in een of ander gek trio in een appartement in Brooklyn (zoals in het boek) zou waarschijnlijk veel meer emotionele steun krijgen dan sommige kinderen in traditionele landhuizen in de buitenwijken.
• Dat ik alles onder controle had. Oh, de arrogantie van een zwangere vrouw met een geboorteplan. Ik dacht dat als ik maar de juiste spullen kocht en de juiste blogs las, mijn kinderen perfect aangepaste kleine genieën zouden worden. Spoiler alert: ze zijn totaal verwilderd.

Maar goed, het punt is: gezinnen zijn chaotisch. We gissen allemaal maar wat onze kinderen nodig hebben, terwijl we hopen dat we ze niet te veel verpesten.

Wat écht telt als ze nog heel klein zijn

Toen ik Leo kreeg, was ik zo geobsedeerd door de esthetiek van het moederschap. Ik wilde dat hij zo'n catalogusbaby was die gewoon vredig lag te slapen in een geweven wiegje. In plaats daarvan was hij een krijsende, roodaangelopen aardappel met krampjes en de meest gevoelige huid ter wereld.

Ik herinner me nog dat ik in de spreekkamer van de dokter zat te huilen omdat Leo een verschrikkelijke rode, bobbelige uitslag over zijn hele borst had. Ik dacht dat ik faalde als moeder. Wat bleek? Een synthetische polyestermix op een babyhuidje is eigenlijk een recept voor een regelrechte ramp als je kind aanleg heeft voor eczeem. We hebben de helft van zijn kledingkast moeten weggooien.

Uiteindelijk kocht ik de Mouwloze Romper van Biologisch Katoen van Kianao, en eerlijk gezegd was dat de beste aankoop die ik ooit voor hem heb gedaan. Het is gemaakt van 95% biologisch katoen, wat betekent dat het ademt en geen hitte vasthoudt tegen die kleine lijfjes. Leo heeft zijn hele eerste zomer in die rompertjes gewoond. Ik heb ze waarschijnlijk wel een miljoen keer gewassen en ze zijn nooit raar uitgerekt of gaan pillen, zoals die goedkope rompertjes van de grote ketens. En ook fijn: geen kriebelende labeltjes. Als je een baby hebt met een huid die letterlijk op álles reageert, weet je hoe enorm belangrijk zoiets is.

Als je momenteel in de overlevingsstand staat en probeert uit te vogelen wat je eigenlijk echt nodig hebt voor je eigen heerlijk imperfecte gezin, wil je misschien gewoon even rondkijken in Kianao's collectie biologische babykleding en die goedkope synthetische troep overslaan die toch alleen maar uit elkaar valt.

Wat dokter Gupta zei toen Mark verdwaalde in een internet-rabbit hole

Omdat het internet een angstaanjagende plek is, horen ouders soms over het boek en zoeken ze de term detransition baby online op. In plaats van literaire recensies te vinden, struikelen ze dan over agressieve forums. Mensen die moord en brand schreeuwen over tieners, genderidentiteit en jeugdklinieken.

Mark deed dit dus op een avond. Ik werd rond 23:00 uur wakker en hij zat in het donker, zijn gezicht verlicht door het scherm van zijn telefoon, een of andere volkomen gestoorde blogpost te lezen over hoe genderdysforie bij kinderen gewoon een hype is, veroorzaakt door TikTok. Hij flipte helemaal. Zo van: "Sarah, wat als Maya morgen besluit dat ze een jongen is, puur omdat haar vrienden het doen?"

Ik staarde hem alleen maar aan. Maya is op dit moment geobsedeerd door het verzamelen van dode beestjes in Tupperware-bakjes, ik denk niet dat ze een medische transitie aan het plannen is voor aanzien op social media. Maar zijn paniek nam toe, dus bij onze volgende controle heb ik onze huisarts, dokter Gupta, in een hoekje gedreven.

Ik vroeg haar hoe het zat met al die angstaanjagende artikelen online. Ze zuchtte letterlijk, zette haar bril af en wreef in haar ogen. Ze vertelde me dat de grote medische organisaties — zoals de American Academy of Pediatrics — genderbevestigende zorg officieel steunen. Ze zei dat de media een compleet vertekend beeld geven van hoe dit soort dingen werken. Kinderen lopen echt niet zomaar een kliniek binnen om op een dinsdagmiddag geopereerd te worden. Het is een enorm, traag en zwaar gemonitord proces.

Dokter Gupta tekende een raar kronkelig schemaatje op het krakende papier van de onderzoekstafel. Ik ga niet doen alsof ik de neurobiologie van gender begrijp — ik kan amper mijn airfryer bedienen — maar ze legde eigenlijk uit dat wanneer een tiener je heel stellig vertelt wie hij of zij is, het 't veiligst is om diegene te geloven. Ze zei dat oprechte, daadwerkelijke spijt, waarbij iemand fysiek in detransitie gaat omdat er een fout is gemaakt, ontzettend zeldzaam is. Meestal is het zo dat áls iemand stopt met de transitie, dit komt omdat de maatschappij zo ongelooflijk wreed is dat ze het gewoon opgeven.

Dat deel brak mijn hart. Stel je voor dat je jezelf probeert te zijn en de wereld zó gemeen is dat je er gewoon mee moet stoppen. Ik keek Mark aan en zei: "Als onze kinderen ons ooit vertellen dat ze anders zijn dan we dachten, dan gaan we ze gewoon liefhebben. Einde verhaal." Hij was het daarmee eens. Ouderschap is eigenlijk gewoon één lange oefening in het loslaten van de persoon die je dacht dat je kind zou worden, om vervolgens de persoon te leren kennen die ze écht zijn.

Sommige dingen werken geweldig, andere zijn een complete grap

Over het loslaten van verwachtingen gesproken, laten we het even hebben over babyspullen. Toen Maya nog een baby was, kocht ik de Siliconen Panda Bijtring met Bamboe voor haar. Ik vond hem superschattig. Het is veilig, gemaakt van food-grade siliconen, en je kunt het in de vaatwasser gooien. Alle mommy-bloggers zwoeren erbij.

Maya haatte dat ding. Ik heb geen idee waarom. Ze keek naar dat kleine pandagezichtje, slaakte een demonische kreet en smeet het vervolgens agressief naar onze golden retriever. Ze weigerde het in haar mond te stoppen. De baby van mijn vriendin had precies dezelfde bijtring en was er dol op, die zat er uren op te kauwen. Maar voor ons? Zonde van het geld. Het is een prima product, maar mijn kind was er gewoon op een vreemde manier vijandig tegen. Het laat maar weer zien dat je het "perfecte" item kunt kopen, en je kind alsnog liever op de afstandsbediening van de tv kauwt.

Aan de andere kant hadden we enorm veel succes met dingen die ze gewoon veilig op de grond lieten liggen. Wij gebruikten de Houten Babygym | Regenboog Speelgym met Dierenhangers toen Leo nog klein was. Ik legde hem altijd onder dat ding als ik precies vier minuten nodig had om een kop koffie te drinken en even te huilen om mijn slaapgebrek. Hij staarde dan compleet betoverd naar het kleine houten olifantje en de gekleurde vormen. Het maakte geen herrie, had geen verblindende zwaailichten en zong geen irritante elektronische liedjes die zo in je hoofd blijven hangen dat je het wel uit wilt gillen. Het bracht gewoon rust. En eerlijk is eerlijk, rust is het meest waardevolle bezit hier in huis.

Hoe ouder mijn kinderen worden, hoe meer ik besef dat de helft van de dingen waar we ons druk om maken er helemaal niet toe doet. Het ideaalbeeld van het perfecte gezin? Een mythe. De druk om het slimste, best geklede kind te hebben? Uitputtend. De rigide regels rondom gender en opvoedrollen? Zo saai.

Of je nu een bewuste alleenstaande moeder bent, een queer co-ouderschapstrio vormt, of gewoon een intens vermoeid getrouwd stel bent dat een dinsdagochtend probeert te overleven: je doet het fantastisch. Je kind wil alleen maar dat je er voor hem bent.

Voordat je dit tabblad sluit om iets onverklaarbaar plakkerigs van je aanrecht te poetsen, neem even de tijd om Kianao's volledige collectie duurzame, biologische baby-essentials te bekijken. Die kunnen tenminste écht de chaos van het echte, rommelige gezinsleven overleven.

De rommelige, ongefilterde FAQ

Waar gaat dat boek nu écht over?
Oké, Detransition, Baby is dus een roman over Reese, een transvrouw die moeder wil worden, haar ex-partner Ames (die in transitie ging naar vrouw en vervolgens een detransitie onderging om weer als man door het leven te gaan), en Katrina, de baas van Ames die per ongeluk zwanger van hem raakt. Ames stelt voor om het kind met z'n drieën op te voeden. Het klinkt ingewikkeld, maar eigenlijk is het gewoon een prachtig, chaotisch verhaal over wat een gezin precies inhoudt en hoe we eigenlijk allemaal gewoon geliefd willen worden. Ik raad absoluut aan om het in bad te lezen.

Heeft je arts nog meer gezegd over genderzorg?
Dokter Gupta zei eigenlijk dat ik moet stoppen met het halen van medische feiten uit boze Facebook-groepen. Ze legde uit dat "zorg" bij jonge kinderen letterlijk betekent dat je ze de kleding laat dragen die ze willen, of een andere roepnaam laat gebruiken. Het zijn puur sociale dingen, die volledig terug te draaien zijn. Het zijn absoluut niet de bizarre medische ingrepen waar de internettrollen over schreeuwen. Ze liet me me een idioot voelen omdat ik in paniek was geraakt, wat ik eerlijk gezegd ook verdiende.

Helpen die biologische rompertjes écht bij babyeczeem?
Voor Leo wel, absoluut. Ik zeg niet dat het een magisch medisch wondermiddel is, maar synthetische stoffen houden warmte en zweet vast, wat huidirritaties echt een miljoen keer erger maakt. Toen we eenmaal overstapten op de ademende rompertjes van biologisch katoen van Kianao, stopte hij met zichzelf tot bloedens toe krabben tijdens zijn dutjes. Bovendien hebben ze niet van die vreselijke stijve labeltjes die in hun nek schuren.

Waarom haatte jouw kind die bijtring?
Joost mag het weten. Maya heeft altijd al een heel sterke eigen wil gehad. Die siliconen panda-bijtring is helemaal prima — het zoontje van mijn beste vriendin kauwde de zijne helemaal kapot en was er dol op. Ik denk dat Maya gewoon de voorkeur gaf aan de smaak van mijn autosleutels. Baby's zijn compleet irrationele kleine dictators, je moet ze gewoon veilige opties aanbieden en hopen dat ze je offers accepteren.