De babymaten van Burt's Bees zijn compleet chaotisch en ik hou ervan

Het was precies 02:14 's nachts. Ik weet dit omdat de oplichtende rode cijfers van de goedkope digitale klok, die mijn man per se in de babykamer wilde hebben, in mijn netvlies brandden. Maya was vier maanden oud, krijste als een kleine, melkdronken sirene, en ik zat op de grond in een bevlekte joggingbroek uit mijn studententijd te ontdekken waar haar beentjes moesten. Ik had net een Burt's Bees slaappakje uit de wasmand getrokken, en toen ik haar kleine, spartelende ledematen in de stof probeerde te wurmen, besefte ik dat ze eruitzag als een leeggelopen ballon. De pijpjes van dit ding hingen zeker vijftien centimeter onder haar voeten. Het leek wel een slaapzak ontworpen voor een golden retriever.

Ik herinner me dat ik daar gewoon in het donker zat, met een vage geur van zure melk en lavendellotion om me heen, terwijl ik dit onmogelijk lange kledingstuk vasthield en dacht dat ik gek werd. Leo, die toen drie was, sliep verderop in de gang, en ik was zo bang om hem wakker te maken dat ik er hevig van zweette. Mijn man lag te snurken in de andere kamer, compleet onbewust van de textieloorlog die zich in de babykamer afspeelde. Dit was mijn grote introductie tot de realiteit van duurzame babykleding, en eerlijk gezegd mag het een wonder heten dat ik het overleefd heb zonder al het haar uit mijn hoofd te trekken.

De absurde maatsituatie

Als je ooit kleding van dit merk hebt gekocht, weet je waarschijnlijk al waar ik het over heb, maar mocht dat niet zo zijn, bereid je dan vast voor. Hun maten slaan he-le-maal nergens op. Ze zijn berucht en agressief lang. Ik maakte vroeger altijd grapjes in mijn mamagroepje dat ze babygiraffen als pasmodellen moeten gebruiken, want er is geen enkele kans dat een doorsnee mensenbaby deze verhoudingen heeft. Maya schommelde altijd rond de gemiddelde lengtecurve, maar een rompertje voor 0-3 maanden van hen paste haar totdat ze zowat aan vast voedsel toe was.

Mijn man kon zo gefrustreerd raken als hij haar probeerde aan te kleden in die pakjes. Dan was hij de mouwen aan het opstropen alsof ze een of andere piepkleine Miami Vice-detective uit de jaren tachtig was, binnensmonds mopperend dat niets in ons huis meer logisch was. Maar hier is het vreemde—ik vond het stiekem best geweldig. Omdat baby's zo bizar snel groeien, dat je één keer met je ogen knippert en ze zijn alweer uit voor vijftig euro aan kleding gegroeid. Dus om iets te hebben dat ze maandenlang aan kon, voelde als een enorme overwinning.

Maar dan die rits. Oh god, we moeten het over die rits hebben. Om de een of andere reden hebben deze slaappakjes maar een enkele rits. Degene die besloot dat je voor een nachtelijke luierverschoning de hele blote borst van een slapende baby moet blootstellen aan de ijskoude novemberlucht, heeft duidelijk nog nooit een baby met darmkrampjes opgevoed. Je moet ze vanaf de nek helemaal naar beneden openritsen en hun kleine beentjes eruit worstelen, terwijl ze beginnen te krijsen door de plotselinge kou. Het is barbaars.

Overdag kon ik gewoon echt niet dealen met al die extra stof en dat rits-drama. Ik had iets nodig dat echt bij haar lichaam paste, zodat ze kon oefenen met omrollen zonder verstrikt te raken in een meter biologisch katoen. Dat is het moment waarop ik haar uitsluitend nog de Mouwloze Romper van Biologisch Katoen voor Baby's van Kianao begon aan te trekken. Het is grotendeels biologisch katoen, maar er zit precies genoeg elastaan in, waardoor het fatsoenlijk over hun gigantische wiebelhoofden rekt zonder een totale meltdown te veroorzaken. De envelophals werkt écht, en de stof ging niet na twee uur al raar lubberen rond de luier. Het voelde gewoon als een normaal, functioneel kledingstuk voor een baby die de hele dag op een speelkleed wil rondkruipen zonder eruit te zien alsof ze afdankertjes van een oudere broer of zus draagt.

De grote nachtelijke worstelwedstrijd met het hoeslaken

Maar goed, terug naar die nacht dat Maya vier maanden oud was. Toen ik haar eindelijk in dat gigantische giraffen-slaappakje had geritst, besefte ik dat ze overal doorheen was gelekt en dat het hoeslaken van haar ledikantje geruïneerd was. Perfect. Gewoon fantastisch.

Ik haalde het bedje af en pakte een schoon Burt's Bees biologisch katoenen hoeslaken uit de kast. Nou, als je denkt dat hun kleding vreemd is, wacht maar tot je probeert een van hun hoeslakens om drie uur 's nachts om een standaard ledikantmatras te krijgen. Het is een full-body work-out. Ze zitten zó ongelooflijk strak dat je duimen van absoluut staal nodig hebt om de laatste hoek om het matras te haken. Ik herinner me dat ik op mijn knieën op de vloer zat, mijn hele lichaamsgewicht in de strijd gooiend om het matras als een taco dubbel te vouwen, puur om het elastiek over de rand te laten glijden. Terwijl ik dit deed, vervloekte ik iedereen die ooit in de textielproductie had gewerkt.

Ik heb dit oprecht besproken met mijn kinderarts, dokter Gupta, bij de volgende controle, omdat ik ervan overtuigd was dat ik iets verkeerd deed of per ongeluk lakentjes voor een wiegje had gekocht. Dokter Gupta lachte me gewoon uit en legde uit dat die extreme strakheid serieus een veiligheidsding is. Voor zover ik het vaag begreep door mijn slaapgebrek-waas, zijn de richtlijnen voor veilig slapen superstreng over lakentjes: ze moeten compleet strak om het matras zitten, zodat er geen enkele kans is dat de stof zich ophoopt bij het gezichtje van de baby. Dus het feit dat ik me kapotzweette om het bed op te maken, was serieus een bewuste keuze, geen ontwerpfout. Het gaf me een klein beetje rust, hoewel ik nog steeds meer opzag tegen het verschonen van de bedden dan tegen bijna al het andere in mijn leven.

Als je een babykamer wilt inrichten waar je niet elke keer van moet huilen als je binnenstapt, moet je echt een balans zien te vinden tussen de superstrenge veiligheidsspullen en dingen waar je écht blij van wordt. Ik raad sterk aan om te kijken naar collecties biologische babykleding waar net wat meer rek in zit, want je kunt niet met elk afzonderlijk stuk textiel in je huis de strijd aangaan. Daar heb je de energie simpelweg niet voor.

Omgaan met de kwijlapocalyps

Tegen de tijd dat Maya vijf maanden werd, begon het tandjes krijgen en draaide mijn hele leven om het managen van lichaamsvocht. Ze kwijlde zo extreem dat ze er constant uitzag als een kleine, hondsdolle buldog. Haar kin was permanent doorweekt, wat leidde tot een vreselijke, vuurrode kwijluitslag die doortrok tot in haar nek.

Mijn moeder bleef me maar vertellen dat ik haar gewoon moest insmeren met Aquaphor, wat ik een tijdje deed uit pure wanhoop. Maar ik bleef online allerlei rare dingen lezen over vaseline—ik snap de chemie erachter niet helemaal, maar iets over hoe petrolatum gewoon als een soort plastic folie op de huid blijft liggen, in plaats van de huid echt te laten ademen of genezen. Ik weet niet of dat 100% wetenschappelijk accuraat is, maar ik raakte er genoeg van in paniek om op zoek te gaan naar een alternatief.

Ik kocht uiteindelijk de multifunctionele helende zalf van Burt's Bees, vooral omdat het daar gewoon in het gangpad lag bij de Target en ik te moe was om naar een speciaalzaak te gaan. Het is gemaakt met kokosolie en bijenwas, en het ruikt eerlijk gezegd naar een hele dure natuurlijke kaars. Het is ongelooflijk dik, bijna als een pasta, maar het smelt in de huid als je het inwrijft. Ik begon het voor elk dutje op Maya's kin en nek te smeren, en ik denk dat de bijenwas een soort natuurlijke barrière creëerde die het kwijl van haar huid hield zonder deze te verstikken. Het was het enige dat de roodheid oprecht deed verdwijnen, en ik begon het ook voor mijn eigen schrale lippen te gebruiken, want waarom ook niet.

Maar de zalf bestreed alleen de symptomen, toch? Het echte probleem waren de doorkomende tandjes. Ze wilde letterlijk overal op kauwen—mijn vingers, de riempjes van haar autostoel, de staart van de hond. Ik kocht voor haar de Panda Siliconen Bijtring van Kianao en het was alsof ik haar de heilige graal had overhandigd. Ze kon wel drie kwartier lang in haar kinderstoel zitten en agressief op het bamboestok-gedeelte van de panda kauwen. Ik vond hem geweldig omdat het gewoon één massief stuk food-grade siliconen is, dus er zijn geen rare hoekjes en gaatjes waar schimmel in kan groeien. En als ze hem onvermijdelijk weer op de vieze keukenvloer liet vallen, kon ik hem gewoon boos in de vaatwasser smijten en klaar was Kees. Het gaf haar tandvlees zoveel verlichting dat het kwijlen oprecht een beetje minder werd.

De wanhopige shopsessies om 4 uur 's nachts

Ouderschap is eigenlijk gewoon een opeenvolging van fases waarin je geld tegen een probleem aan gooit tot iedereen stopt met huilen. Maar het kopen van kwalitatief goede spullen van biologisch katoen is duur, en het geld groeit me bepaald niet op de rug.

Er was een specifieke vorm van wanhoop die me rond 04:17 uur 's nachts overviel. Ik lag dan klem onder een slapende baby die direct wakker zou worden als ik probeerde haar in haar bedje te leggen, mijn telefoonbatterij bungelde rond de 9%, en ik scrolde over het internet om dingen te kopen die we waarschijnlijk niet nodig hadden. Ik typte dan letterlijk met mijn duim een 'burt's bees baby kortingscode' in bij het afrekenen, ademde in, en bad dat het de winkelwagen met twintig euro zou verlagen, zodat ik het kon verantwoorden om in de uitverkoop alvast winterpyjama's voor volgend jaar te kopen.

Dat is oprecht hoe we ook aan veel van ons speelgoed zijn gekomen. Gewoon willekeurige toevoegingen aan mijn winkelmandje uit slaapgebrek. Zoals de Zachte Baby Bouwblokkenset. Ik kocht ze omdat ze er schattig uitzagen en in de beschrijving stond dat ze van formaldehyde-vrij zacht rubber waren, wat geweldig klonk. Eerlijke review? Ze zijn oké. Ze zijn zacht genoeg, dus toen Leo ze (zoals verwacht) als projectielen gebruikte om naar zijn zusje te gooien, liep er tenminste niemand een hersenschudding op. Maar ze belandden toch vooral onder het tv-meubel, waar ze een magneet voor hondenhaar bleken. Ze drijven wel in bad, wat dan weer leuk is, maar ik zou niet zeggen dat ze mijn leven hebben veranderd. Bespaar je geld voor de dingen die serieus een probleem oplossen, zoals de rompertjes die wél passen of de bijtringen die het schreeuwen stoppen.

De realiteit is dat de helft van de spullen die je voor je kinderen koopt je gaat irriteren, en de andere helft zal op onverklaarbare wijze je verstand redden. Je moet gewoon een beetje uitzoeken wat werkt voor het gek gevormde lichaam van jouw specifieke kind en wat je eigen tolerantie is voor nachtelijk rits-worstelen.

Als je er nu middenin zit en gewoon babyspullen wilt die echt logisch zijn voor hoe mensen leven, bekijk dan eens de collectie van Kianao met biologisch katoen en siliconen artikelen. Het bespaart je misschien wel een zenuwinzinking om 3 uur 's nachts.

De ongefilterde, eerlijke FAQ's

Horen babykleertjes van Burt's Bees echt zó groot te zijn?

Ja, oh mijn god, ja. Het ligt niet aan jou. Ze vallen belachelijk lang. Als je een baby met lange benen hebt, is het echt fantastisch, want ze groeien niet in drie weken uit hun pakjes met voetjes. Maar als je baby wat aan de kleine kant is, neem dan zeker een maatje kleiner, anders zien ze eruit alsof ze in een plasje stof verdrinken. Ik heb gewoon geleerd om de mouwen op te rollen en de chaos te accepteren.

Waarom zijn hun hoeslakens zo onmogelijk strak?

Vanwege de veiligheid, blijkbaar. Mijn dokter vertelde me dat de richtlijnen voor veilig slapen vereisen dat hoeslakens voor ledikantjes ongelooflijk strak zitten, zodat ze niet los kunnen schieten en een gevaar vormen terwijl de baby slaapt. Het vergt serieus spierkracht om ze om het matras te krijgen, en het is verschrikkelijk als je dat midden in de nacht moet doen, maar het betekent wel dat je je geen zorgen hoeft te maken dat de stof zich ophoopt bij hun gezicht. Kleine overwinningen, denk ik dan maar.

Is hun helende zalf echt beter dan vaseline (Aquaphor)?

In mijn uiterst onwetenschappelijke, maar zeer persoonlijke mening: ja. Aquaphor is eigenlijk gewoon vaseline (petrolatum), wat naar mijn idee alleen maar bovenop Maya's kwijluitslag bleef liggen en het slijmerig maakte. De zalf van Burt's Bees bevat bijenwas en kokosolie, en het voelt alsof het echt in de huid trekt en geneest, terwijl het tegelijkertijd een barrière vormt tegen het vocht. En het laat tenminste geen vetvlekken achter op al mijn shirts.

Helpen siliconen echt beter bij het tandjes krijgen dan andere dingen?

Kijk, ik heb de houten ringen geprobeerd, de plastic sleutels, en die rare geldingen die je in de vriezer moet leggen en die dan véél te koud worden. Food-grade siliconen was het enige dat voor ons werkte. Het veert genoeg mee om fijn aan te voelen op hun zere tandvlees, maar het is stevig genoeg om oprecht tegendruk te bieden. En het allerfijnste vind ik gewoon dat je het in de vaatwasser kunt gooien om te ontsmetten, want ik ben echt veel te moe om een kauwspeeltje met de hand af te wassen.

Hoe kun je biologische babykleding eigenlijk betalen?

Je gaat op jacht naar de uitverkoop alsof het een Olympische sport is. Ik heb nooit iets voor de volle prijs gekocht. Ik speurde om 3 uur 's nachts het internet af naar kortingscodes en kocht al mijn spullen van biologisch katoen tijdens de opruiming aan het eind van het seizoen. Rechtstreeks kopen via de website van het merk levert je meestal betere deals op dan in grote warenhuizen, en je koopt gewoon vast een maatje groter voor volgend jaar en verstopt het in een kast tot ze erin groeien.