Moederwaarheden: De songtekst van Lana Del Rey's Brooklyn Baby uitgelegd

Het was 2017. Maya was ongeveer zes maanden oud en ik zat op de zwaar bekraste houten vloer van ons appartement op de derde verdieping (zonder lift) in Park Slope. Mijn haar zat in een vettige knot die op dat moment waarschijnlijk voor 40 procent uit droogshampoo bestond. Ik droeg een bevlekt Ramones-shirt dat ik in 2011 in een tweedehandszaak had gekocht, en hield een mok cafetière-koffie vast waarvan mijn man, Dave, zwoer dat hij die nog zou opdrinken voordat hij naar zijn werk rende. De koffie was ijskoud. Maya was aan het krijsen omdat ze net had ontdekt dat haar sokken uit konden, en om de een of andere reden voelde ze zich hier diep door beledigd.

Ik herinner me dat ik naar het plafond staarde, een huilende baby op mijn knie liet wippen, en mijn brein ineens de exacte songtekst van Lana Del Rey's *Brooklyn Baby* afspeelde die ik een paar jaar eerder keihard door mijn koptelefoon liet knallen. Je kent het nummer wel. Het hele *Ultraviolence*-tijdperk. Die moeiteloze, dromerige, indie-pop fantasie van een jonge, coole meid in de grote stad, zingend over Lou Reed, nederwiet en vintage poëzie. Ik schoot letterlijk in de lach, en Maya schrok daar zo van dat ze drie seconden lang stopte met huilen. Het absolute contrast tussen de popcultuur-esthetiek van een "Brooklyn baby" en de realiteit van het opvoeden van een échte baby in de stad is, eerlijk gezegd, hilarisch.

Ik dacht oprecht dat ik een coole moeder zou zijn

Voordat je kinderen hebt, heb je van die compleet waanzinnige waanbeelden over hoe je leven eruit zal zien. Ik was ervan overtuigd dat ik mijn pasgeboren baby gewoon op mijn borst zou binden in een prachtig geweven, ethisch verantwoorde draagdoek, en dat we onze middagen zouden doorbrengen met het afstruinen van onafhankelijke boekenwinkeltjes. Ik dacht dat ik zo'n minimalistische, esthetische moeder zou zijn die haar kind alleen in neutrale aardetinten kleedde en nooit, maar dan ook nooit, spuugvlekken op haar schouder had.

Het liedje schetst een satirisch beeld van de millennial hipster-levensstijl, maar oh god, ik geloofde er heilig in voor mijn eigen moederschap. Ik dacht dat die 'vibe' wel zou blijven hangen. Maar baby's geven helemaal niets om je vibe. Ze geven niets om je perfect gecureerde Instagram-feed of je vintage platencollectie. Ze geven om melk, slapen en agressieve pogingen om hun vingers in de stopcontacten te steken.

Het is grappig om terug te kijken naar de verwachtingen versus de dagelijkse sleur. Hier is een zeer wetenschappelijke, ongelooflijk accurate lijst van dingen die ik dacht dat hoorden bij het opvoeden van een kind in de stad, vergeleken met de chaotische realiteit:

• Verwachting: Rustige wandelingen door de botanische tuinen terwijl mijn baby vredig slaapt in een vintage-geïnspireerde kinderwagen van 1000 euro.
• Realiteit: Een krijsende peuter als een surfplank drie trappen af sjouwen omdat de wielen van de buggy zijn vastgelopen in een of andere mysterieuze stadssmurrie.
• Verwachting: Een perfect ingerichte babykamer met precies drie houten speeltjes die de verbeelding prikkelen.
• Realiteit: Een woonkamer die eruitziet alsof er een plastic bom in primaire kleuren is ontploft, ondanks mijn wanhopige pogingen om minimalistisch te blijven.
• Verwachting: Moeiteloos andere coole moeders ontmoeten in ambachtelijke koffietentjes.
• Realiteit: Intens knikkend naar een even uitgeputte vrouw in het gangpad van de drogist, terwijl we allebei om 8 uur 's avonds zetpillen voor baby's kopen.

De grote luchtkwaliteit-paniek in ons appartement

Zodra de mist van de pasgeboren-fase een beetje wegtrok, raakte ik absoluut geobsedeerd door de omgeving waarin ik mijn kinderen opvoedde. Je leest één artikel over luchtvervuiling in de stad en ineens zie je elk passerend bestelbusje als een persoonlijke aanval op de longen van je kind. Mijn huisarts, dr. Evans, die er eerlijk gezegd altijd uitziet alsof ze zelf een half jaar vakantie nodig heeft, zei letterlijk dat de stadslucht niet bepaald een frisse bergbries is.

Tijdens Maya's negenmaanden-controle mompelde ze iets over fijnstof en in ontwikkeling zijnde luchtwegen, en dat was genoeg. Dave en ik doken onmiddellijk in een angstaanjagend internet-konijnenhol. We kochten een enorme, zoemende HEPA-filter die de halve hoek van de babykamer in beslag neemt en klinkt als een opstijgend sportvliegtuigje. Werkt het? Ik heb echt geen flauw idee. Wetenschap is ingewikkeld en de helft van de studies spreekt elkaar toch tegen, maar ik geloof graag dat het íets doet behalve onze energierekening opdrijven. Het creëert in ieder geval een goede 'white noise', en dat is de enige manier waarop Maya doorslaapt terwijl onze buren ruziën over wie er is vergeten havermelk te kopen.

Kleding die de dag daadwerkelijk overleeft

Bij het kleden van een stadskind botst die hele esthetische droom heel snel met de realiteit. In die begindagen had Dave een nachtelijke bestelaanval op Amazon en kocht al deze goedkope, felgekleurde rompertjes. Het waren polyestermixen, en binnen een week zat Maya's kwetsbare babyhuidje onder de vurige, rode vlekken. Eczeem. Het was vreselijk. Ze voelde zich ellendig, ik was aan het huilen, en de dokter zuchtte alleen maar en vertelde me dat ik moest overstappen op biologische, natuurlijke vezels.

Toen ontdekte ik Kianao. Ik overdrijf niet als ik zeg dat hun Mouwloze Baby Romper van Biologisch Katoen mijn absolute redding was. Ik bestelde er in blinde paniek meteen een stuk of vijf. Ze zijn gemaakt van 95% biologisch katoen en 5% elastaan, en het verschil was bizar. Maya's huid klaarde bijna onmiddellijk op.

Maar de echte reden dat ik er zo dol op ben, is niet alleen dat biologische katoen. Het is de stretch. Wanneer je een spartelende, woeste baby in kleding probeert te worstelen op een commode die net iets te smal is voor het comfort, heb je stof nodig die meebeweegt. Die envelophalslijn betekende dat wanneer ze onvermijdelijk een gigantische spuitluier had — wat natuurlijk altijd gebeurde net als we de deur uit wilden gaan — ik de romper naar beneden over haar benen kon trekken in plaats van over haar hoofd. Hoe dan ook, het punt is: ik heb al die synthetische troep de deur uitgedaan en nooit meer achterom gekeken. De stof is zo zacht en heeft onze vreselijke, op muntjes werkende wasmachine in de kelder overleefd, wat op zich al een wonder is.

Als jij ook midden in de zoektocht zit naar wat écht werkt voor de huid van je kind zonder die schattige, aardse esthetiek te verliezen, bekijk dan Kianao's biologische babykleding en babydekentjes. Het zal je een hoop hoofdpijn besparen.

Wanneer esthetisch speelgoed in de handen van een echte peuter valt

Omdat ik nog steeds vasthield aan die moeiteloos coole Brooklyn-vibe, was ik geobsedeerd door houten speelgoed. Geen plastic, vertelde ik onze families. Alleen duurzame, prachtige items die eruitzien alsof ze thuishoren in een spread van een interieurmagazine.

Dus kregen we de Houten Babygym van Kianao. Laat ik heel eerlijk tegen je zijn. Hij is prachtig. Het houten A-frame, het kleine gehaakte olifantje, de aardse regenboogkleuren. Hij ziet er fantastisch uit op foto's. Maar Leo, die drie jaar na Maya kwam, was een kleine vandaal. Hij wilde helemaal niet vredig op zijn rug liggen en naar de prachtige hangende vormen staren om zijn visuele tracking te ontwikkelen.

Nee, Leo wilde de stevige houten poot van het frame vastgrijpen en proberen de hele constructie op zijn gezicht te trekken. Toen hij eindelijk leerde zitten, wilde hij alleen maar agressief op de houten ringen kauwen. Ik bedoel, het is ijzersterk want het heeft hém overleefd, en het voldoet zeker aan de milieuvriendelijke, niet-giftige eisen die ik mezelf had opgelegd. Maar zorgde het voor urenlang vredig, zelfstandig Montessori-spel terwijl ik van mijn koffie nipte? Niet echt. Het diende vooral als een duur kauwspeeltje. Het is een geweldig product, maar ken je kind. Als je een rustige baby hebt, is het perfect. Als je een kleine sloopkogel hebt, houd ze dan goed in de gaten.

Mijn overlevingsstrategie voor het openbaar vervoer

De echte test van ouderschap in de stad is de metro. Een baby meenemen in het openbaar vervoer is een extreme sport. Het is luid, het ruikt raar, en door de tl-verlichting ziet iedereen er een beetje ziekjes uit. Toen Leo zijn eerste tandjes kreeg, moesten we helemaal met de metrolijn G naar Queens voor een familieding.

Hij zat in de draagzak, zowat schuimbekkend, te mopperen en te kronkelen. Ik zweette dwars door mijn jas heen. Mensen staarden. Ik graaide in mijn ongelooflijk ongeorganiseerde luiertas en haalde de Beertje Bijtring en Rammelaar van Hout tevoorschijn. Dit kleine, handgemaakte gehaakte beertje zat vast aan een beukenhouten ring. Het heeft die dag mijn leven gered.

De houten ring was hard genoeg om zijn ontstoken tandvlees echt wat verlichting te geven, en het blauwe beertje leidde hem net genoeg af om het gekrijs te stoppen. Ik vond het geweldig dat het onbehandeld hout en 100% katoenen garen was, want als je kind iets in zijn mond propt in een met bacteriën vergeven metro, wil je in ieder geval dat het speelgoed zelf vrij is van chemicaliën. Hij greep die ring zo stevig vast dat zijn kleine knokkels wit werden, en kluifde er gewoon op terwijl de trein over de rails denderde. We overleefden de rit, en ik ging meteen naar huis en waste het gehaakte deel met een warm sopje, want ja, metrobacteriën.

De fantasie loslaten

Twaalf jaar bezig met schrijven over ouderschap en zeven jaar na de start van mijn eigen moederschap, besef ik hoe grappig het is dat ik ooit heb geprobeerd een dromerige indie-pop esthetiek te combineren met de rauwe realiteit van het in leven houden van kleine mensjes. Je moet er gewoon om lachen. Die Brooklyn baby-vibe is cool voor een Spotify-playlist, maar écht ouderschap in de stad is plakkerig, uitgeput en ongelooflijk luid.

Je ruilt de vintage leren jasjes in voor biologisch katoen dat een hete wasbeurt aankan. Je ruilt de late avonden in schaars verlichte bars in voor wakker worden om 3 uur 's nachts met een siliconen bijtring in je hand. Het is totaal niet glamoureus, maar het heeft een vreemde, rommelige schoonheid die ik voor geen goud zou willen missen. Zelfs niet als ik in het donker op houten blokken ga staan.

Als je klaar bent om de realiteit van het moderne ouderschap te omarmen met producten die serieus bestand zijn tegen de chaos, moet je de rest van Kianao's essentials eens bekijken. Ga naar Kianao.com om hun volledige collectie biologische, duurzame babyspullen te shoppen, waarbij je geen concessies hoeft te doen aan je waarden (of je geestelijke gezondheid).

De rommelige vragen die we ons allemaal stellen

Helpt 'white noise' echt om verkeersgeluiden buiten te sluiten?

Eerlijk gezegd, ja. Het wist het geluid van een achteruitrijdende vuilniswagen om 5 uur 's ochtends niet op magische wijze uit, maar het creëert een soort ruis die voorkomt dat je baby wakker schrikt van die plotselinge, scherpe stadsgeluiden. Dave kocht de onze nadat een motorfiets voor ons raam wegscheurde en Maya uit een dutje van 10 minuten wekte. Ik zweer erbij, zelfs al snap ik de wetenschap achter de decibellen niet helemaal. Zet het apparaat alleen niet direct naast hun bedje.

Is houten speelgoed echt beter dan plastic?

Vanuit milieu- en esthetisch oogpunt, absoluut. Het heeft geen batterijen nodig, het geeft geen licht en zingt geen irritante liedjes die in je hoofd blijven hangen, en het is over het algemeen gifvrij als je bij een goed merk koopt. Maar voel je niet schuldig als je kind liever met een plastic Tupperware-bakje speelt. De houten spullen zijn mooi en duurzaam, maar soms moet je gewoon de middag overleven, en als een plastic speeltje je tien minuten rust geeft, laat ze dan lekker hun gang gaan.

Waarom reageert de huid van mijn baby zo heftig in de stad?

Onze dokter vertelde ons in feite dat het een mix is van hard water, droge verwarmingslucht in appartementen in de winter en algemene omgevingsfactoren. Baby's hebben praktisch geen huidbarrière als ze worden geboren. Synthetische kleding houdt warmte en zweet vast, wat de irritatie tien keer erger maakt. Overstappen op biologisch katoen maakte voor ons oprecht het grootste verschil, in combinatie met ze elke avond insmeren met een dikke, ongeparfumeerde zalf.

Moet ik echt biologisch katoen kopen?

Vroeger dacht ik dat het gewoon een marketingtruc was om ouders meer geld te laten uitgeven. Maar nadat ik moest dealen met Leo's constante huiduitslag, ben ik compleet overstag gegaan. Regulier katoen wordt zwaar behandeld met pesticiden, en goedkope babykleding gebruikt soms echt nare synthetische kleurstoffen. Je hoeft niet álles biologisch te kopen, maar voor de basislagen — de rompertjes en pyjama's die 24/7 direct in contact komen met hun huid — is het de investering 100 procent waard.

Hoe overleef je de metro met een kinderwagen?

Niet. Je koopt een goede draagzak en bindt dat kind aan je lichaam vast. Als je toch echt een buggy moet meenemen, neem dan de allerlichtste, meest gammele paraplu-buggy die je kunt vinden, want je zult hem onvermijdelijk de trap op moeten sjouwen als de enige lift in het station kapot is (wat altijd zo is). En neem altijd, maar dan ook altijd, meer snacks en bijtspeeltjes mee dan je denkt nodig te hebben.