De bosthema babykamer-trend die me bijna een hartverzakking bezorgde

Het was eind juli 2017. Ik stond buiten bij een Starbucks in een winkelcentrum en droeg een yoga-legging met hoge taille waarin ik absoluut niet van plan was om yoga te gaan doen. Maya was precies drie maanden oud. Ik had een iced Americano in mijn hand die hevig over mijn pols zweette, en ik voelde me ongelooflijk zelfvoldaan. Waarom? Omdat ik net heel kunstzinnig zo'n dik, roestoranje, handgebreid dekentje met bosdieren over Maya's kinderwagen had gedrapeerd om haar te beschermen tegen de felle zon. Ik dacht dat ik eruitzag als zo'n perfecte influencer-moeder bij wie alles vanzelf gaat. En ik dacht oprecht dat ik haar gevoelige babyhuidje beschermde tegen UV-straling.

Toen tikte een wildvreemde, oudere vrouw in een bloemenblouse me op mijn schouder terwijl ik op Dave stond te wachten tot hij naar buiten zou komen met de cake pops. Ze zei heel droog: "Meid, je bent die baby aan het koken."

Ik schoot meteen in de verdediging, want wie praat er nou zo tegen een vreemde? Maar ik trok toch voorzichtig het hoekje van de zware stof opzij om te kijken, en oh mijn god. De hitte die in mijn gezicht sloeg, voelde alsof ik letterlijk een ovendeur opentrok. Maya was vuurrood, kletsnat van het zweet en helemaal lethargisch. Ik liet mijn koffie nog net niet op de stoep vallen. Ik trok dat stomme, zware ding zó snel van de kinderwagen af dat ik hem bijna omver trok, en ik stond daar maar te hyperventileren terwijl ik mijn arme, oververhitte kind koelte toewuifde met een papieren Starbucks-servetje.

Dat was de dag waarop ik besefte dat mijn obsessie met een schattige, Pinterest-perfecte esthetiek mijn kind daadwerkelijk in gevaar bracht.

Mijn korte, angstaanjagende tijdperk als bouwer van een kinderwagen-oven

Nadat we Maya mee naar huis hadden genomen en ze in de airconditioning was afgekoeld, belandde ik om 2 uur 's nachts in een paniekerige, met schuldgevoel overladen Google-spiraal. Weet je wat er gebeurt als je een kinderwagen afdekt om de zon tegen te houden? Je creëert een broeikas. Ik las een onderzoek waarin ze dit hadden getest, en de temperatuur in een afgedekte kinderwagen steeg in een paar minuten van zo'n 30 graden naar meer dan 40 graden Celsius. Het is verstikkend.

Het ergste is dat moeders dit constant doen. Ik zie het elke zomer weer in het park. We denken dat we er goed aan doen, maar eigenlijk veranderen we onze UPPAbaby's in slowcookers. En mocht je denken dat je veilig bent omdat je van die flinterdunne, luchtige stofjes gebruikt: dat dacht ik dus ook.

Hier is een uiterst gênante lijst van dingen die Dave en ik deden om Maya te proberen "af te koelen" voordat we ook maar iets begrepen van luchtcirculatie:

• Een zogenaamd "ademende" hydrofieldoek volledig over haar autostoeltje draperen terwijl ze sliep op de parkeerplaats van de supermarkt (spoiler: het houdt de hitte alsnog vast).
• Een dunne handdoek in koud water drenken en over de zonnekap van de wagen leggen, in de veronderstelling dat dit zou werken als airconditioning. Mijn dokter vertelde me later dat dit juist een bloedheet, vochtig moerasklimaat voor de baby creëert.
• Heerlijk zachte fleece rond haar beentjes stoppen op een dag van 21 graden, gewoon omdat haar teentjes wat koud aanvoelden voor mijn altijd ijskoude handen.

Onze arts, dr. Aris, moest me op een gegeven moment echt even apart nemen om rustig uit te leggen dat baby's hun lichaamstemperatuur niet zo goed zelf kunnen regelen als wij. Hij vertelde me dat als ze het te warm krijgen, ze als het ware gewoon uitschakelen. Dat is ronduit angstaanjagend om te horen als kersverse moeder die toch al overtuigd is dat ze alles verkeerd doet. Dus in plaats van je kind te verstikken onder een deken om de zon tegen te houden, kun je beter zo'n lelijk, goedkoop ventilatortje met een clip kopen dat eruitziet als een kleine vliegtuigpropeller. Dat, gecombineerd met de ingebouwde zonnekap, werkt echt prima, zelfs als het de hele esthetische vibe van je wandeling verpest.

De valkuil van de perfecte bosdieren-babykamer

Mijn bijna-ramp bij de Starbucks kwam volledig voort uit mijn obsessie met de rustieke bostrend. Toen ik zwanger was, wilde ik dat Maya's kamer eruitzag als een magische, betoverde open plek in het bos. Ik kocht muurstickers van dennenbomen. Ik kocht houten paddenstoellampjes. En ik had een kast vol beddengoed met kleine bosdiertjes erop.

Maar hier is de realiteit van veilig slapen die niemand op zijn esthetische Instagram-borden zet: je kunt al die spullen niet in het ledikantje leggen. De richtlijnen voor veilig slapen zeggen dat los beddengoed, kussens of knuffels absoluut uit den boze zijn in het bedje totdat ze minstens een jaar oud zijn vanwege het risico op wiegendood. Al die prachtige geweven kleedjes die ik had gekocht, lagen dus uiteindelijk gewoon stof te vangen, opgevouwen over de rugleuning van mijn schommelstoel.

Als je echt helemaal voor een thema wilt gaan zonder per ongeluk onveilige situaties te creëren, moet je slim omgaan met de materialen die je gebruikt en wánneer je ze gebruikt. Ik ontdekte bijvoorbeeld uiteindelijk de Bamboe Babydeken Blauwe Vos in het Bos, wat eerlijk gezegd een van de weinige stoffen items uit die periode is die we nog steeds gebruiken.

Ik ben er helemaal weg van omdat hij enorm groot is en gemaakt van een mix van bamboe en katoen die écht ademt. Bamboe is haast magisch als het gaat om temperatuurregulatie. Ik legde dit gigantische, blauwe kleed met print uit op het vloerkleed in de woonkamer als Maya op haar buikje moest oefenen. Het heeft een heel verfijnde, Scandinavische print die niet op van die goedkope stripfiguren lijkt. Omdat het zo goed ademt, raakte ik ook niet in paniek als ze er met haar gezicht in viel terwijl ze haar zware kleine hoofdje omhoog probeerde te houden. Het wordt zachter met elke wasbeurt, wat maar goed is ook, want ze heeft er denk ik wel vierduizend keer op gespuugd.

Nu maakt Kianao ook een standaard witte Bamboe Babydeken met Vos. Hij is ongelooflijk zacht en hypoallergeen, en het is helemaal prima als je voor een neutrale look wilt gaan, maar eerlijk? Witte spullen kopen voor een pasgeboren baby is een beginnersfout. Binnen tien minuten zit een wit babyartikel vol met moedermelk, spuitluiervlekken of een mysterieuze plakkerige substantie. Het is een prachtig stofje, maar ik geef veruit de voorkeur aan de blauwe omdat die de chaos van mijn ware leven zo lekker verbergt.

Als je op zoek bent naar mooie, ademende spulletjes voor de babykamer waar je niet zwetend van angst van wakker ligt, kun je eens kijken naar een aantal van deze veiligere alternatieven. Ontdek hier de collectie met biologische baby essentials om te zien wat ik bedoel.

Dave's rare Disney-prinses momentje met een écht wild dier

Over bosdiertjes gesproken, spoel even door naar vorig voorjaar. Maya is ouder, Leo is 4, en we zitten volop in onze achtertuin-fase. Het was op een zaterdagochtend en Leo zat op het terras in zijn favoriete mouwloze Romper van Biologisch Katoen — wat overigens een zegen is voor kinderen met eczeem, omdat de stretch in de halslijn niet lubbert en het hun huid niet irriteert. Hij zat agressief te kauwen op een van die Zachte Baby Bouwblokken (die zachte siliconen blokken waarvan je niet wilt sterven als je er in het donker per ongeluk op gaat staan).

Plotseling wijst Leo naar de ruimte onder onze vlonder en roept keihard: "HONDJE!"

Dave en ik kijken op, en het is zeer zeker geen hondje. Het is een klein, bibberend, echt wild babyvosje. Een welpje. Het leek precies op de illustraties van al mijn oude babykamer-decoraties, zittend in het vochtige gras en het zag er ontzettend zielig uit.

Nu is mijn man Dave een accountant van bijna 1 meter 90 die is opgegroeid in een doorsnee buitenwijk, maar op het moment dat hij dit dier zag, besloot hij dat hij Sneeuwwitje was. Hij begon er meteen over dat we het moesten redden. Hij rende naar binnen en kwam weer naar buiten met een blikje tonijn en een fleecehanddoek. Hij was volledig van plan om dit wilde roofdier op te pakken en in onze logeerbadkamer te verzorgen tot het weer op de been was.

Ik moest hem fysiek tegenhouden om het terras af te lopen. Ik riep: "Dave, je kunt een wilde vos toch geen tonijn uit blik gaan voeren, wat bezielt je?" terwijl hij ertegenin bracht dat het vosje er koud uitzag en ingebakerd moest worden. Ik dwong hem om de handdoek neer te leggen en belde de plaatselijke dierenambulance, in de volledige verwachting dat ze een ziekenwagen met piepkleine sirenes zouden sturen.

De vrouw die de telefoon opnam klonk alsof ze sinds 2006 niet meer had geslapen en had absoluut geen tijd voor mijn Vinex-paniek. Ze vertelde me — heel direct — dat moedervossen hun baby's urenlang alleen laten als ze gaan jagen. Dat is volkomen normaal. Als Dave ernaartoe was gegaan en dat babydiertje in een handdoek had gewikkeld, had het onder de mensengeur gezeten, zich doodgeschrokken en was de kans groot dat de moeder het in de steek zou laten. Ze zei dat ik mijn hond binnen moest houden, mijn kinderen uit de buurt moest houden en het de komende 24 uur gewoon vanuit het raam in de gaten moest houden.

Dus dat hebben we gedaan. We zaten de hele middag bij het keukenraam. En jawel, net tegen de schemering kwam er een enorme, prachtige volwassen vos uit de struiken gedraafd. Ze pakte het welpje bij zijn nekvel en verdween tussen de bomen. Als Dave zijn zin had gekregen, hadden we in feite een baby ontvoerd, nota bene uit zijn eigen voortuin.

Hoe dan ook, mijn punt is: laat wilde dieren met rust. En begin al helemaal niet over babyvogeltjes die uit hun nest vallen — laat ze gewoon op de grond zitten, er is echt helemaal niks aan de hand.

De balans vinden tussen schattig en veilig

Terugkijkend op mijn zweterige, paniekerige Starbucks-moment en Dave's bijna-ontvoering van wilde dieren, realiseer ik me hoeveel van dat prille ouderschap eigenlijk bestaat uit het krampachtig proberen te beheersen van de natuur. We proberen de zon tegen te houden, we proberen wilde dieren in te bakeren, we proberen perfecte, gecontroleerde kleine omgevingen te creëren.

Maar je hebt het niet onder controle. Je moet je gewoon aanpassen. Houd het bedje leeg. Zorg dat de lucht rondom de kinderwagen kan circuleren. Laat de wilde dieren hun eigen kinderopvang regelen. En als je per se die bosthema-vibes wilt, koop dan gewoon die schattige, ademende bamboespullen en gebruik ze op de vloer in de woonkamer, waar je daadwerkelijk in de gaten kunt houden wat er gebeurt.

Als je er klaar voor bent om je zware, warmte-vasthoudende stoffen in te ruilen voor iets dat écht ademt en je baby op een veilige manier comfortabel houdt, bekijk dan hier de biologische babydekens van Kianao, voordat de zomerhitte pas echt losbarst.

Vragen die ik paniekerig heb gegoogeld, zodat jij dat niet meer hoeft te doen

Is het ooit veilig om de kinderwagen van mijn baby af te dekken in de zon?

Nee, serieus, doe het gewoon niet. Zelfs als je een flinterdunne hydrofieldoek gebruikt, houdt het de lichaamswarmte van je baby vast en stopt het de luchtcirculatie. Mijn dokter joeg me de stuipen op het lijf door uit te leggen hoe bizar snel de temperatuur stijgt. Gebruik gewoon de ingebouwde zonnekap van de kinderwagen en klem zo'n oplaadbare ventilator op de stang om de lucht in beweging te houden.

Wanneer mag er wel een schattig dekentje bij mijn baby in bed?

Volgens mijn arts moet je wachten tot ze minstens 12 maanden oud zijn voordat je losse stoffen in het bedje mag leggen. Voordat ze één jaar worden, gebruik je gewoon een babyslaapzak. Ik weet dat het vervelend is omdat je al dat prachtige beddengoed hebt gekocht, maar gebruik het liever voor op de vloer tijdens het oefenen op hun buikje, wanneer je erbij bent. Het is het risico simpelweg niet waard.

Zijn bamboedekens echt beter voor baby's die zweten?

Oh mijn god, ja. Ik geloofde de hype pas toen ik het zelf probeerde, maar bamboestof reguleert de temperatuur zó veel beter dan synthetische stoffen of zware dekbedden. Het voelt van nature koel aan. Het is het enige wat ik Maya nu in de zomer laat gebruiken, omdat ze het altijd zo snel warm krijgt als ze slaapt.

Wat moet ik doen als mijn kind een wild babydiertje in de tuin vindt?

Letterlijk helemaal niks. Doe langzaam een stap achteruit. Laat je man geen handdoek pakken. Breng het niet naar binnen. Meestal is de moeder gewoon eten aan het zoeken en komt ze vanzelf weer terug. Als het diertje duidelijk bloedt of langer dan een dag non-stop blijft huilen of piepen, kun je de dierenambulance bellen. Maar doe verder niets, kijk gewoon toe vanuit het raam en houd je huisdieren binnen.

Waarom mag ik geen natte deken gebruiken om de kinderwagen af te koelen?

Ik vond dit een geniale hack totdat ik het probeerde. Een vochtige doek over de kinderwagen leggen, creëert juist een klamme, drukkende broeikas. Het maakt de lucht in de kinderwagen dik en vochtig, waardoor het voor de baby nog moeilijker wordt om te ademen en af te koelen. Het is eigenlijk alsof je je kind in een stoomcabine zet.