Steelt de 'Baby van het Jaar'-scam echt je gegevens?

Mijn telefoon trilde voor de vierde keer vóór 9 uur 's ochtends en ik liet bijna een spuugdoekje vol babyspuug recht in mijn verse mok koffie vallen. Het was wéér een appje in de familiegroep van mijn nicht, die de hele familie smeekte om stemmen te kopen voor haar zeven maanden oude baby in een of andere gigantische internetwedstrijd. Ik ben dol op dat jochie, echt waar, maar tussen het runnen van mijn Etsy-shop, het in leven houden van drie kinderen onder de vijf en het proberen op te vouwen van een berg mini-wasgoed die zich actief lijkt te vermenigvuldigen in de mand, heb ik gewoon niet de energie of het budget om elke dag twintig euro neer te leggen zodat mijn neefje gekroond kan worden tot de ultieme baby van het internet.

Ik negeerde het berichtje, maar toen ik inlogde op Facebook, zag ik dat nog drie andere moeders uit mijn lokale moedergroepje precies dezelfde link deelden. Natuurlijk begon ik, als de vermoeide, ietwat cynische voormalige lerares die ik ben, wat rond te neuzen terwijl mijn jongste vastzat in zijn kinderstoel met een handje geprakte banaan. Wat ik ontdekte over die hele 'baby van het jaar'-scam zorgde ervoor dat ik het liefst volledig off the grid wilde gaan en mijn router in de Golf van Mexico wilde gooien.

Die hacker in de kelder is een absolute fabel

Laten we meteen maar een misverstand uit de wereld helpen, want de grootste fabel die in onze lokale moedergroep rondgaat, is dat deze hele wedstrijd is opgezet door een of andere hacker in een kelder die je creditcardgegevens wil stelen om flatscreens te kopen. Lieve moeders, ik wou dat het zo simpel was. Een creditcard kun je namelijk gewoon blokkeren en dan is het klaar. De waarheid is veel rommeliger, volkomen legaal en eerlijk gezegd een stuk enger als je er echt even voor gaat zitten en kijkt naar wat je allemaal weggeeft.

Kijk, deze wedstrijd steelt je geld niet illegaal; ze vragen je om het vrijwillig af te staan onder het mom van een populariteitswedstrijd. Ja, het geld van de extra gekochte stemmen gaat zogenaamd naar Baby2Baby, een prachtig goed doel dat luiers en kunstvoeding uitdeelt aan mensen die het moeilijk hebben, maar dat doet er nu even helemaal niet toe. Het echte probleem is niet waar het geld naartoe gaat, maar wat je opgeeft om mee te doen aan een 'pay-to-win'-spel, waarbij de baby's die doorgaan naar de volgende ronde simpelweg de kindjes zijn met ouders die een enorm bereik hebben op social media, of met ooms met diepe zakken.

De kleine lettertjes waar mijn eetlust van verdween

Mijn oma zei altijd: "Als je niet voor het product betaalt, bén jij het product." En ze had overal gelijk in, behalve in hoe je een goed stuk suddervlees moet bereiden. Wanneer je meedoet aan dit soort massale online fotowedstrijden, moet je een vakje aanvinken waarmee je akkoord gaat met de algemene voorwaarden. Absoluut niemand leest die, want we proberen allemaal gewoon te overleven tot het volgende middagslaapje.

Deze keer heb ik ze wél gelezen, en ik zal eerlijk met je zijn: het is te bizar voor woorden. Het bedrijf achter de wedstrijd krijgt in feite een licentie om de foto's van je baby, hun naam en alle informatie die je instuurt te gebruiken. Je geeft praktisch de rechten op het digitale gezichtje van je kind uit handen, zodat zij het later voor elke willekeurige marketingcampagne kunnen gebruiken.

Ik weet dat ik paranoïde klink, maar mijn oudste zoon is hierin mijn ultieme waarschuwing. Toen hij werd geboren, was ik die naïeve kersverse moeder die een miljoen openbare foto's van hem deelde: in bad, slapend, doperwten etend, noem maar op. Een jaar later appte een vriendin me een screenshot van een vreemd Instagram-account dat foto's van mijn échte, eigen kind gebruikte om een of ander vaag immuunversterkend vitamine-snoepje voor peuters te verkopen. Het kostte me zes maanden strijd met social media-platforms om die nepprofielen offline te krijgen, en ik heb nog steeds nachtmerries over waar die foto's nog meer beland kunnen zijn.

Wat mijn dokter écht zei over die onschuldige foto's

Toen ik met mijn middelste naar de controle voor vier maanden ging op het consultatiebureau, klaagde ik bij onze arts, dokter Evans, over dat hele fotodiefstal-fiasco. Ik verwachtte dat hij gewoon zou knikken en de oren van mijn zoon zou nakijken, maar in plaats daarvan schoof hij een krukje aan en gaf me een angstaanjagende realitycheck over digitale privacy waardoor ik het liefst mijn hele internetgeschiedenis wilde wissen.

Ik begrijp niet precies de techniek achter al die computeralgoritmes, maar hij legde in de basis uit dat door duizenden foto's van het gezicht van je baby in openbare databases te zetten, kunstmatige intelligentie hun gelaatstrekken in kaart kan brengen. Hij gooide met termen als 'digitale ontvoering' en 'datamining via gezichtsherkenning'. Ik zou je het technische verschil tussen die twee niet kunnen vertellen, maar ik weet vrij zeker dat hij bedoelde dat vreemden de foto van je baby kunnen stelen, deze met AI ouder kunnen maken en kunnen koppelen aan neppe identiteiten voor zaken als creditcardfraude of erger, nog voordat ze naar de kleuterschool gaan.

Dat zette me wel even met beide benen op de grond. De digitale voetafdruk van je baby begint op de seconde dat je hun echo online zet, en het inruilen van hun gezichtje voor een piepkleine kans op een cover van een tijdschrift voelt gewoon niet goed voor mijn nuchtere boerenverstand.

Dingen die je écht nodig hebt in plaats van internetpunten

Kijk, ik snap de neiging om met je baby te pronken heel goed. Wanneer ze eindelijk leren lachen in plaats van alleen maar windjes te laten, voelt het alsof je het meest briljante mens op aarde hebt gemaakt. Maar we hoeven ze niet in een digitale arena te gooien om te bewijzen dat ze geweldig zijn. Als ik dan toch mijn zuurverdiende Etsy-geld aan mijn kinderen ga uitgeven, besteed ik het liever aan dingen die écht goed zijn voor hun huidje en mijn leven een piepklein beetje makkelijker maken.

Ik ga heel eerlijk zijn: mijn oudste heeft deze Biologische Katoenen Babydeken met IJsberenprint praktisch geconfisqueerd op het moment dat ik hem voor mijn jongste uit de doos haalde. Hij kost zo'n 45 euro, waardoor mijn man zich zowat verslikte in zijn ijsthee, maar moeders, dit ding is onverwoestbaar. Het bestaat uit dubbele lagen en is zwaar genoeg om een geborgen gevoel te geven, maar tegelijkertijd ademend genoeg, zodat mijn warme, zweterige Texas-baby's niet kletsnat wakker worden. De ijsberen zijn schattig zonder die schreeuwerige, neon tekenfilmstijl waarvan ik hoofdpijn krijg, en hij wordt oprecht zachter elke keer als hij een rondje in de wasmachine overleeft.

Dan is er het Mouwloos Rompertje van Biologisch Katoen. Kijk, ik zal er geen doekjes om winden: hij is gewoon oké. Hij doet wat hij moet doen. Hij is ongelofelijk zacht omdat hij is gemaakt van GOTS-gecertificeerd biologisch katoen, wat oprecht geweldig is voor de onvoorspelbare eczeem-aanvallen van mijn middelste. Maar er zit slechts vijf procent elastaan in. Dat betekent dat als je een wat molligere baby hebt zoals de mijne, het een absolute work-out is om die mollige armpjes door die mouwgaten te wurmen, terwijl ze tegenstribbelen alsof het wilde katten zijn. Zodra het aan is, zit het prima en ziet het er schattig uit, maar het aantrekken zelf is topsport.

Als je iets absurd zachts wilt dat geen worstelevenement vereist, is de Bamboe Babydeken met Heelal-print sowieso een veel betere keuze voor de zomerhitte. Hij is gemaakt van een mix van 70% bamboe en 30% biologisch katoen die op de een of andere manier koel aanvoelt—wat mij betreft is dat pure hekserij. Mijn kinderen slepen hem door de modder, ik was hem, en hij ziet er nog steeds uit als een sterrenhemel in plaats van een vieze vaatdoek.

Als je probeert uit te vogelen wat echt belangrijk is voor de babykamer, in plaats van je druk te maken over online likes, neus dan eens rond in onze collectie biologische babydekens wanneer je even een minuutje voor jezelf hebt.

Hoe ik met de digitale druk omga zonder gek te worden

Omgaan met familieleden die wanhopig de foto's van je baby op hun openbare profielen willen delen is een precaire dans, vooral als het een goedbedoelende oma is die net heeft ontdekt hoe hashtags werken. Wanneer ik weer eens verdrink in de appjes met het verzoek om mijn kind in te schrijven voor 'baby van het jaar', of smeekbedes voor een foto die ze met hun vijfhonderd Facebook-vrienden kunnen delen, val ik terug op een paar rommelige, maar uiterst effectieve strategieën.

• Ik geef de dokter de schuld: Ik schaam me er totaal niet voor om dokter Evans voor de bus te gooien. Ik vertel mijn tantes gewoon dat onze arts ons specifiek heeft gewaarschuwd voor openbaar delen in verband met identiteitsfraude. Dat snoert ze vaak sneller de mond dan wanneer ik gewoon zeg dat ik het niet wil.
• Ik verwijder de gegevens van de foto's: Proberen uit te vinden hoe metadata werken terwijl een peuter om appelsap schreeuwt is vreselijk, maar door de locatiediensten van je telefooncamera uit te zetten voordat je een foto maakt, zorg je ervoor dat, zelfs als een foto uitlekt, niemand precies weet in welk park je zat.
• Ik gebruik een afgeschermde foto-app: We hebben uiteindelijk zo'n digitaal fotolijstje gekocht voor de grootouders en ze toegang gegeven tot een afgeschermde app. Daar dump ik alle schattige, rommelige, halfnaakte bad-foto's die absoluut niet thuishoren op het openbare internet.

Eerlijk is eerlijk, het kan je baby helemaal niets schelen of ze de cover van een tijdschrift winnen, of een geldprijs die ze pas op hun achttiende te zien krijgen. Ze willen gewoon jou, een schone luier, en misschien vijf onafgebroken minuten op je autosleutels kunnen kauwen. Nu hun privacy beschermen is een cadeau waarvan ze later niet eens doorhebben dat ze je er dankbaar voor zouden moeten zijn.

Klaar om je te focussen op de tastbare, natuurlijke spullen die je baby écht troost en comfort bieden? Neem even de tijd om onze biologische baby-essentials te ontdekken en investeer in tijdloze items van topkwaliteit waar ze echt iets aan hebben.

Antwoord op je paniekvragen midden in de nacht

Is deze wedstrijd echt een legale scam?
Nou ja, juridisch gezien niet; het is geen scam in de zin dat ze je geld pakken en ermee vandoor gaan. Ze geven het geld echt aan het goede doel, en ze kiezen echt een winnaar. Maar eerlijk gezegd voelt het voor mij enorm als oplichterij, omdat het inspeelt op onze ouderlijke trots. Het verandert onze kinderen in kleine wandelende reclameborden voor een bedrijf dat hun foto's mag oogsten en gebruiken.

Wat gebeurt er met de foto's van mijn baby als ik al heb meegedaan?
Als je ze al hebt ingestuurd, haal dan even diep adem, want in paniek raken helpt niet. De kleine lettertjes stellen meestal dat ze een licentie hebben om de beelden te gebruiken, maar je kunt proberen het bedrijf te mailen en formeel te verzoeken om je gegevens te verwijderen. Ik ben geen advocaat en ik heb geen flauw idee of ze daar echt gehoor aan geven, maar het is het waard om een e-mail te sturen, al is het maar om het zwart op wit te hebben.

Hoe vertel ik mijn familie dat ze moeten stoppen met stemmen of het delen van de links?
Ik stuur meestal gewoon een bot appje in de familiegroepsapp met zoiets als: "Hé allemaal, we doen even een stapje terug met het openbaar plaatsen van de kinderen vanwege wat enge privacyzaken die we hebben gelezen, dus deel alsjeblieft geen foto's van ze en schrijf ze nergens voor in." Er is vast wel iemand die beledigd is, maar met kerst zijn ze daar wel weer overheen.

Kunnen vreemden echt de identiteit van mijn baby stelen via een foto?
Dat is wat mijn dokter in mijn oververmoeide brein probeerde te prenten. Het is niet alleen de foto op zich; het is de foto in combinatie met hun voornaam, hun leeftijd en de woonplaats die je waarschijnlijk in je bio hebt gezet. Al die kleine puzzelstukjes maken het ongelofelijk makkelijk voor iemand met te veel vrije tijd om een angstaanjagende hoeveelheid informatie bij elkaar te sprokkelen.

Wat is een veiligere manier om hun mijlpalen vast te leggen?
Nadat de foto's van mijn oudste zoon waren gestolen, ben ik helemaal old school gegaan. Ik laat fysieke foto's afdrukken bij de drogist en plak ze in een goedkoop fotoalbum. Als je het toch digitaal wilt houden, is je accounts op privé zetten en alleen volgers accepteren die je in het echte leven kent een goed begin. Al is eerlijk gezegd he-le-maal niets online ooit honderd procent veilig.