Nachtelijk scrollen en de brabbelfase van je baby

Het is 03:17 uur 's nachts. Ik zit op de rand van de schommelstoel in een afdankertje van een joggingbroek van mijn oudste, ruik lichtjes naar zure melk en pure wanhoop, en houd een smartphone vast met de helderheid op de allerlaagste stand, zodat ik niet per ongeluk de baby wakker maak die momenteel op mijn sleutelbeen ligt te dommelen. De afgelopen twintig minuten maakte ze een bizar, raspend klikgeluid in plaats van te huilen of te slapen. Natuurlijk besluit mijn door slaapgebrek geteisterde brein dat ik absoluut nú meteen moet weten of dit normaal is. Ik open mijn browser, mijn duimen laten me in de steek in het donker, en ik probeer zoiets te typen als "wanneer zeggen babys gu gu". Of misschien typte ik "babi". Ik heb werkelijk geen idee meer.

Wat ik wel weet, is dat het algoritme besloot me in plaats van een geruststellend artikel van een verstandige medische professional, een gigantische, verwarrende berg aan informatie voor te schotelen over iets genaamd "uma musume goo goo babies".

Geloof me jongens, slaapgebrek na een bevalling gemengd met de Japanse anime-internetcultuur is een wilde, vreemde achtbaan. Ik zit daar te staren naar een forumpost over een mobiele game met paardenmeisjes, en een of ander personage genaamd Super Creek dat blijkbaar de volwassen speler als een gigantische baby wil behandelen. Ik zat daar maar in het donker, knipperend naar het scherm terwijl de krekels buiten mijn raam tjirpten, hier in de *middle of nowhere* in Texas. Mijn hemel, het internet is een ongelooflijk vreemde plek. Ik wilde gewoon weten of het vreemde velociraptor-gekrijs van mijn zes maanden oude baby het begin van menselijke taal was, en plotseling leer ik over "gacha"-mechanismen en dopamine-gokken in mobiele games.

Ik zal eerlijk met je zijn. Ik heb drie kwartier lang zitten lezen over deze game in plaats van te gaan slapen. Ik las over de microtransacties. Ik las over de bizarre achtergrondverhalen van de personages. Ik verdiepte me zo in deze meme dat ik helemaal was vergeten waarom ik überhaupt mijn telefoon had gepakt. Dat is het gevaar van de nachtelijke Google-val. Je bent uitgeput, je brein draait op een halve batterij, en het internet is er speciaal op gebouwd om je in de val te lokken met deze bizarre kleine dopamine-loops die je gemoedsrust stelen.

Ik ben er vrij zeker van dat mijn oudste, Wyatt, een levend waarschuwingsverhaal is voor precies dit soort dingen. Toen hij klein was, liet ik hem wel eens naar die onschuldig lijkende YouTube-video's kijken terwijl ik wanhopig probeerde mijn Etsy-shop bestellingen in te pakken aan de keukentafel. Eén verkeerde swipe, en ineens is hij aan het gillen omdat hij naar een angstaanjagende, nagemaakte Peppa Pig-video kijkt die op de een of andere manier het kinderfilter heeft omzeild. Algoritmes geven niets om de hersenen van je kind, en ze geven al helemaal niets om jouw geestelijke gezondheid om drie uur 's nachts.

De realiteit van de vroege taalfase

Mijn oma vertelde me altijd dat meisjes sneller praten dan jongens, en dat als je een schone munt over hun tong wrijft als ze een maand oud zijn, ze heel duidelijk gaan spreken. Dat gedeelte met die munt sla ik maar even over, want dat klinkt als een levensgevaarlijk verstikkingsrisico, maar ik herinner me nog goed dat ik mijn kinderarts, dr. Hodges, vroeg naar de tijdlijn voor het brabbelen. Ik liep zijn kantoor binnen na een rit van drie kwartier over hobbelige onverharde wegen, zeulend met Wyatt in zijn autostoeltje, en eiste eigenlijk te weten waarom hij op acht maanden oud nog geen Shakespeare citeerde.

Dr. Hodges begon me gewoon uit te lachen, de schat, en zei dat dat hele klassieke "goe goe ga ga" in de realiteit toch heel anders klinkt. Van wat ik door mijn waas van uitputting wist te begrijpen, beginnen hun kleine stembanden en hersenen rond de zes maanden te proberen om medeklinkers en klinkers op een heel rommelige manier aan elkaar te koppelen. Het is dus veel minder dat schattige, filmachtige gekoer, en veel meer een agressief "ba-ba-ba" gemengd met natte scheetgeluidjes blazen en krijsen als een piepkleine pterodactylus. Eerlijk gezegd gaat de medische wetenschap erachter me boven de pet, maar blijkbaar testen ze gewoon hun eigen volume en toonhoogte. Ik denk niet dat iemand de exacte dag weet waarop een kind deze mijlpaal hoort te bereiken, want elke keer als ik een babyboek lees, verschuift de tijdlijn met zo'n drie maanden. Het is allemaal nattevingerwerk.

Het enige dat ik zeker weet, is dat baby's luid zijn, rommelig zijn, en absoluut van je verwachten dat je ze antwoordt. Dr. Hodges noemde het "serve and return"-interactie (actie en reactie). Ze schreeuwen volslagen onzin naar je, en jij wordt geacht ze recht in de ogen te kijken en exact dezelfde onzin terug te schreeuwen. Het schijnt hun neurale paden te bedraden voor gesprekken of iets ingewikkelds in die trant. Ik doe het eigenlijk vooral omdat het ze laat giechelen, en een baby aan het lachen maken is tegenwoordig zo ongeveer het enige dat voor mij telt.

Waarom we de digitale fopspenen de deur uit deden

Na die bizarre ervaring met die Uma Musume-meme had ik de plotselinge, overweldigende drang om mijn telefoon in de dichtstbijzijnde beek te gooien en met ons gezin naar een hutje zonder wifi te verhuizen. Dat kon ik niet echt doen, vooral omdat mijn Etsy-bedrijf het internet nodig heeft om te overleven, maar ik besloot wel serieus te heroverwegen hoe speelruimtes in ons huis werken. Mijn kinderarts vermeldde dat de Amerikaanse vereniging van kinderartsen zegt: absoluut geen schermen onder de twee jaar. Dat is stiekem best hilarisch als je oudere kinderen in de woonkamer hebt rondrennen met iPads, maar ik doe ontzettend mijn best om de digitale ruis uit de buurt van de baby te houden.

De dopaminerush van die digitale spellen en flitsende apps vind ik angstaanjagend. Het is letterlijk alsof je een casino voor peuters opzet in je woonkamer. In plaats van op te gaan in een nep-digitale wereld waarin personages op je neerkijken, besefte ik dat we veel meer fysieke, voelbare dingen in huis nodig hadden. Dingen die niet pingen, flitsen, trillen of stilletjes om een creditcardbetaling vragen om een nieuwe digitale paarden-outfit te ontgrendelen.

Dit is het moment waarop ik je moet vertellen over het ene babyspullen-item in mijn huis dat mijn middelste, Beau, lang genoeg bezighield zodat ik een complete was van begin tot eind kon opvouwen zonder onderbreking. De Panda Babygym Set van Kianao. Ik overdrijf niet als ik zeg dat dit simpele houten A-frame mijn redding was tijdens die lange middagen. Ik legde Beau er altijd onder op een kleed, en dan staarde hij gewoon omhoog naar die kleine gehaakte panda en de houten ster, en begon hij ertegen te praten. Volledige, agressieve "ba-ba-ba"-ruzies met een stuk hout.

Het is volledig gemaakt in contrasterende kleuren, voornamelijk natuurlijk hout en zachte grijstinten, zodat hun kleine ontwikkelende oogjes er echt goed op kunnen scherpstellen. Dat is een wereld van verschil met die massale, plastic neon-gedrochten uit de grote warenhuizen die iedereen in huis direct migraine bezorgen. Er gaan geen batterijen in. Het zingt geen bloedirritant liedje dat drie weken in je hoofd blijft hangen. Het staat daar gewoon stilletjes en laat je kind uitvogelen hoe het een mensje moet zijn. Ik denk dat het kleine houten tipitentje dat eraan hangt een soort leuk cultureel tintje is, of zoiets, ik weet het niet helemaal zeker, maar ik weet wel dat Beau het geweldig vond om er agressief tegenaan te schoppen met zijn spekkige kleine voetjes.

Outfits en dekentjes die het echte leven overleven

Als we al deze speeltijd op de vloer doen zodat ze al die luidruchtige nieuwe brabbelgeluidjes kunnen oefenen, heb je wel iets fatsoenlijks nodig waar ze op kunnen liggen. Mijn schoonmoeder, die een geweldige smaak heeft maar soms vergeet hoe echte baby's zijn, kocht voor ons het Roze Cactus Babydekentje van Biologisch Katoen van Kianao. Ik ga hier even heel eerlijk over zijn: het is prachtig zacht, en het biologische katoen is absoluut geweldig omdat het de gevoelige huid van mijn jongste niet irriteert, maar het is wel voornamelijk roze en wit. Weet je wat er gebeurt met een prachtig roze met wit dekentje als een baby die net scheetgeluidjes met de mond leert maken, besluit gepureerde zoete aardappel te eten? Het is een tragedie. Een hele schattige, hoogwaardige, GOTS-gecertificeerde biologische tragedie. Als jij een magisch schoon kind hebt dat nooit spuugt, ga er dan voor. Voor mij is het een beetje een risico.

Als jij ook probeert je huis te ontdoen van plastic rommel en het simpel wilt houden, bekijk dan hier de babygyms en biologische basics van Kianao om iets te vinden dat echt bij jouw echte leven past.

Persoonlijk, als ik mijn eigen zuurverdiende geld uitgeef, koop ik liever iets ongelooflijk functioneels dat de rommel en de chaos aankan, zoals hun Biologische Henley Romper met Lange Mouwen. Laat me even een beeld voor je schetsen: die frisse Texaanse ochtenden in november, wanneer onze oude, tochtige boerderij niet snel genoeg opwarmt, zijn absoluut slopend voor luierverschoning. De baby rilt, ik ril, en iedereen is chagrijnig. Dit pakje heeft drie kleine knoopjes bij de halslijn. Dus wanneer mijn jongste besluit zich compleet stijf te houden als een houten duikplank terwijl ik wanhopig probeer haar aan te kleden, krijg ik de stof serieus over haar gigantische hoofd zonder dat het uitloopt in een enorme driftbui. En omdat het van dat fijne biologische katoen is, krijgt ze niet van die rare, droge eczeemplekjes in haar knieholtes, zoals we dat wel hadden met het goedkope synthetische spul dat ik voor Wyatt kocht.

Negeer de ruis en praat met je kind

Luister, het hele internet is in feite één grote val, ontworpen om vermoeide ouders het gevoel te geven dat ze om 4 uur 's nachts al aan het falen zijn. Of het nu een bizarre anime-meme is die je oprecht aan je eigen verstand laat twijfelen, of de een of andere perfect gestileerde Instagram-influencer die impliciet vertelt dat je baby van zes maanden oud al babygebarentaal zou moeten gebruiken voor 'biologische avocado': het is allemaal maar ruis. Gooi die influencers in één klap de deur uit en bescherm je innerlijke rust.

Je hebt absoluut geen diploma in de ontwikkeling van jonge kinderen nodig om je baby te leren praten. Je hebt alleen geduld nodig, een oprecht goede, sterke bak koffie en de bereidheid om voor aap te staan in je eigen woonkamer. Als ze naar je klikken, klik je terug. Als ze krijsen, krijs je terug (misschien een tikkeltje zachter, mochten de oudere kinderen verderop in de gang eindelijk slapen). Ga bij ze op de grond liggen, leg ze op een lekker zacht dekentje, hang een houten speeltje boven hun hoofd en laat ze lekker hun eigen stemmetje ontdekken, zonder de inmenging van een oplichtend beeldscherm.

We doen hier allemaal gewoon ons uiterste best in de hoop fatsoenlijke mensen op te voeden, die misschien op een dag weten hoe ze een echt gesprek kunnen voeren zonder de hele tijd naar een telefoon te staren. Als je een rustig, schermvrij hoekje voor je baby wilt inrichten waar ze al die gekke nieuwe geluiden kunnen oefenen, bekijk dan de biologische katoenen essentials van Kianao en gooi die plastic speeltjes die op casino-gokautomaten lijken, eindelijk de deur uit.

De 3 uur 's nachts vragen waarvan ik weet dat je ze stelt

Waarom maakt mijn baby alleen maar rare klikgeluiden in plaats van echte woordjes?
Eerlijk gezegd vertelde mijn kinderarts dat dit volkomen normaal is en dat ze er echt gewoon achter komen dat ze überhaupt een tong in hun mond hebben. Het klonk drie weken lang alsof mijn dochter echolocatie probeerde te gebruiken als een vleermuis. Het is irritant, maar ze testen gewoon de apparatuur. Maak je er niet druk om.

Wanneer moet ik me écht zorgen maken als ze niet brabbelen?
Dr. Hodges vertelde me dat we het pas gingen onderzoeken als we rond de negen of tien maanden zaten en er nog géén enkele poging was om medeklinker-geluidjes (zoals ba, da, ma) te maken. Maar nogmaals, neem alsjeblieft geen medisch advies aan van een uitgeputte moeder op het internet. Als je onderbuikgevoel zegt dat er iets niet klopt bij je kind, bel dan je eigen huisarts of het consultatiebureau en vermijd die hele Google-spiraal.

Hoeveel schermtijd is nou écht oké voor een baby?
Als je het de experts vraagt: geen. Nul. Als je het mij vraagt op een willekeurige dinsdag als al mijn drie kinderen buikgriep hebben? Luister, overleven is overleven en ik oordeel niet. Maar voor een kleine baby probeer ik schermen echt volledig uit hun gezicht te houden. Die kleine hersentjes zijn gewoon nog veel te kneedbaar voor al dat razendsnelle internetgedoe.

Wat als ik het geluid van mijn kind dat een uur lang 'ba-ba-ba' roept, niet meer trek?
Doe één draadloos oordopje in. Ik meen het. Ik luister met mijn rechteroor naar true crime-podcasts terwijl ik glimlach en agressief met mijn linkeroor naar mijn baby zit te knikken. Je geeft ze nog steeds aandacht, maar je beschermt tegelijkertijd je eigen verstand. Niemand vertelt je ooit hoe geestdodend herhalend die brabbelfase werkelijk is.

Zijn houten speeltjes echt beter dan plastic speelgoed dat licht geeft?
In mijn huis wel. De plastic varianten gingen snel stuk, kostten een fortuin aan batterijen en zorgden ervoor dat ik de haren uit mijn hoofd wilde trekken. De houten varianten, zoals onze babygym, staan daar gewoon mooi te zijn. Bovendien dwingen ze de baby om echt de eigen verbeelding te gebruiken in plaats van alleen op een knopje te drukken voor een luide, flitsende beloning.