Waarom de babydino-obsessie van mijn kind mijn leven 'verpest' (maar niet heus)

Het was dinsdag, een uur of 7:14 's ochtends. Ik stond in de keuken in mijn zwarte legging met een mysterieuze yoghurtdwaalvlek op mijn linkerknie, met een mok koffie in mijn hand die al lauw was geworden omdat ik hem tot drie keer toe had moeten neerzetten om een peutergerelateerde ramp te voorkomen. Leo, toen drie jaar oud en helemaal naakt op één niet-matchende groene sok na, stond op de eetkamerstoel. Hij gooide zijn hoofd achterover en slaakte een bloedstollende, snerpende brul die de ramen deed trillen.

Mijn schoonmoeder, die op bezoek was en mijn aanrecht actief aan het veroordelen was, zuchtte luid en zei: "Hij gedraagt zich zo omdat hij geen grenzen kent, je moet hem echt even een time-out geven."

Later die dag sprak mijn extreem geitenwollensokken-buurvrouw, die haar eigen deodorant maakt, ons buiten aan terwijl Leo naar een eekhoorn aan het krijsen was. Ze leunde over de schutting en fluisterde: "Hij is overprikkeld door het moderne leven, je zou al zijn plastic speelgoed moeten weghalen en hem alleen nog maar met gladde rivierstenen moeten laten spelen."

En toen kwam Dave, mijn man, thuis uit zijn werk. Hij zag Leo over de vloer kruipen en in de poten van de bank bijten, en reageerde met: "Oh cool, hij is een babydino. Ik ga zo'n animatronic masker van 200 euro uit die film voor hem bestellen."

Ik was zo moe. Echt tot op het bot uitgeput. Ik wilde gewoon mijn koffie drinken en misschien een keer alleen naar de wc gaan, maar in plaats daarvan leefde ik samen met een piepklein prehistorisch roofdier dat weigerde iets te eten wat geen bladvorm had.

Maar goed. Mijn punt is: als je momenteel in de babydino-fase zit, ik snap je. Ik heb ook in de loopgraven gestaan. En iedereen gaat je vreselijk, tegenstrijdig advies geven over hoe je ermee om moet gaan.

Wat mijn huisarts eigenlijk zei over dat gebrul

Dus natuurlijk nam ik hem mee naar het consultatiebureau voor zijn driejaarscontrole, waarbij ik me een absolute mislukking van een moeder voelde omdat mijn kind niet meer naar zijn eigen naam luisterde. We moesten hem letterlijk baby d noemen om hem naar ons te laten kijken. Niet Leo. Baby d. Het was best vernederend, vooral in het openbaar.

Ik zat daar in dat kleine, steriele kamertje, terwijl ik een ongedefinieerde kleverige vlek van mijn spijkerbroek probeerde te vegen, en biechtte aan dokter Aris op dat mijn zoon in feite wild was geworden. Ik verwachtte dat ze me een doorverwijzing naar een gedragsspecialist zou geven, of me zou vertellen dat ik hem had verpest door hem te veel tv te laten kijken toen ik migraine had.

In plaats daarvan begon ze te lachen. Ze vertelde dat het eigenlijk een volkomen normale cognitieve sprong is. Het schijnt dat een enorm percentage van de kinderen door zo'n intense obsessiefase gaat, meestal met dinosauriërs of treinen. Ik breng de exacte wetenschap nu vast verkeerd over, maar wat ik eruit begreep, was dat het iets te maken heeft met hun hersenen die verbindingen aanleggen voor diepe focus en executieve functies. Ze legde uit dat wanneer ze uit hun hoofd leren welke dino vlees eet en welke planten, ze waanzinnig sterke neurale paden bouwen. Ze mogen ergens de "expert" in zijn, waardoor ze zich groot en machtig voelen in een wereld waarin ze meestal maar klein en hulpeloos zijn.

Dus dat gebrul betekent niet dat hij een sociopaat is. Hij is gewoon aan het ontdekken hoe hij moet leren. Dat zorgde ervoor dat ik me net een tikkeltje beter voelde toen hij later die middag in mijn enkel beet.

De absolute nachtmerrie om een babydino-kostuum te vinden

Laten we het heel even hebben over de commerciële verkleedkleren-industrie, want oh mijn god.

Zodra je accepteert dat je kind een babydino is, wil je natuurlijk de juiste outfit scoren. Maar je een weg banen door het gangpad met verkleedkleren of 's avonds laat eindeloos scrollen op Amazon is een ware hel. Heb je die commerciële kostuums weleens aangeraakt? Ze zijn gemaakt van het meest kriebelende, brandbaar aanvoelende polyester ter wereld.

Hier is een lijstje met dingen die gebeuren als je een peuter in een goedkoop, synthetisch babydino-kostuum hijst:

• Ze beginnen direct peentjes te zweten omdat de stof totaal niet ademt.
• Ze krijgen een mysterieuze rode uitslag in hun nek van de klittenbandsluiting, die erop is genaaid door een machine met een hekel aan kinderen.
• De grote, opgevulde staart stoot werkelijk elk glas water om dat je ooit op een lage tafel hebt gezet.
• Ze weigeren het uit te trekken voor bedtijd, wat betekent dat je om acht uur 's avonds aan het worstelen bent met een krijsende, bezwete hagedis vol klittenband.

Het is vreselijk. Ik heb vijftig euro uitgegeven aan een pluche Triceratops-pak voor Leo, dat hij welgeteld vier minuten aanhad voordat hij krijste dat het "te veel kriebelde", om het vervolgens in de waterbak van de hond te gooien.

Als je je verstand niet wilt verliezen, trek ze dan gewoon normale, ademende kleding aan en plak wat vilten stekels op hun rug. Dat is zoveel beter dan ze te vangen in zweterige synthetische stoffen waar iedereen alleen maar chagrijnig van wordt.

Dino-sneakers met lichtjes in de zolen zijn overigens wel echt een no-go.

Als je op zoek bent naar duurzame, biologische kleding waarvan je kind geen uitslag krijgt terwijl hij doet alsof hij een raptor is, kun je het beste de biologische babykleding van Kianao eens bekijken. Geloof me, dat is een stuk makkelijker dan het gevecht met polyester aangaan.

Spullen die we kochten en die niet meteen in de prullenbak belandden

Omdat ik me altijd laat overhalen, kocht ik in deze fase natuurlijk een hoop dino-meuk. Het meeste ging kapot, werd opgegeten door de hond, of was zó bloedirritant dat ik het op mysterieuze wijze ben "kwijtgeraakt" achter de wasmachine.

Maar er zijn een paar dingen die het wel degelijk hebben overleefd in ons huis.

Allereerst mijn absolute heilige graal: de Kleurrijke Babydeken van Bamboe met Dinosaurussen. Luister, ik word normaal gesproken niet emotioneel van dekentjes, maar dit ding was een redding. Het is gemaakt van bamboe en biologisch katoen, dus het is onbeschrijfelijk zacht. Leo sleepte deze deken echt overal mee naartoe. Hij gebruikte het als cape om een pterodactylus te zijn. Hij bouwde er hutten mee. We namen het mee naar het park, waar het door de modder werd gesleept, onder de gemorste sap zat en God mag weten wat nog meer. En het kwam telkens weer schoon uit de was én werd alleen maar zachter. Het ademt goed, wat ideaal is, want peuters hebben het op onverklaarbare wijze altijd warm, en de print is niet van die schreeuwerige neon-tekenfilm-stijl. Het is eigenlijk best stijlvol? Wat zeldzaam is voor dino-spullen. Ik raad het ten zeerste aan als je iets zoekt om ze af te bouwen van het dragen van een compleet, zweterig kostuum, 24/7.

Dan is er nog de outfit-hack. Na het drama met het polyester kostuum realiseerde ik me dat ik gewoon een hele goede kwaliteit groene basislaag kon kopen en het zijn "dino-huid" kon noemen. Ik kocht het Biologisch Katoenen Baby Rompertje van Kianao. Het is 95% biologisch katoen, ongekleurd, super rekbaar. Ik heb er gewoon met veiligheidsspelden wat zachte, stoffen stekels op de achterkant gespeld. Bam. Een instant babydino-kostuum waar hij niet in zweette en geen uitslag van kreeg. En als hij even niet deed alsof hij een stegosaurus was, was het gewoon een heerlijk, zacht rompertje dat na een miljoen keer wassen nog steeds mooi bleef, zonder zo'n uitgelubberde hals te krijgen zoals die goedkope voordeelverpakkingen.

Ik kocht ook de Dinosaurus Baby Bijtring toen Maya tandjes kreeg, vooral omdat Leo erop stond dat zijn zusje ook een dinosaurus moest zijn. Het is... prima. Ik bedoel, het is een siliconen bijtring. Hij is schattig, de structuren op de kleine dino-stekels zijn blijkbaar erg fijn voor gezwollen tandvlees, en hij is supermakkelijk schoon te maken in de vaatwasser. Maar ik ga hier niet lopen verkondigen dat het mijn leven heeft veranderd. Het deed gewoon wat het moest doen. Maya kauwde er ongeveer een maand lang driftig op, en toen gooide ze hem naar de hond. Dus ja. Het is een prima bijtring als je er eentje nodig hebt, verwacht alleen niet dat hij er op magische wijze voor zorgt dat je baby doorslaapt.

De rit uitzitten

Het ding met de babydino-fase is dat het voelt alsof het eeuwig duurt. Je wordt er zó moe van om in de supermarkt mensen te corrigeren die zeggen "Ah, wat een schattig mannetje!", waarna je kind vervolgens keihard "IK BEN EEN T-REX!" naar ze schreeuwt.

Maar dan word je op een dag wakker en willen ze geen dinosaurus meer zijn.

Vorige week kwam Dave thuis met een nieuw boek over fossielen, helemaal klaar om er samen met Leo diep in te duiken. En Leo keek hem met een uitgestreken gezicht aan en zei: "Papa, ik vind dino's niet meer leuk. Ik ben nu een bouwvakker."

Ik moest bijna huilen. Ik miste het gebrul. Ik miste baby d.

Ouderschap is zo bizar. Je bent een half jaar bezig om ze te laten stoppen met iets, en het moment dat ze ermee kappen, rouw je om het verlies ervan. Dus als jouw kind momenteel door de woonkamer kruipt, in de meubels bijt en weigert een broek te dragen, haal dan gewoon even diep adem. Drink je lauwe koffie op. Koop dat fijne dekentje. Het komt allemaal goed.

Voordat je volledig doordraait en een gigantische plastic T-Rex koopt die de helft van je woonkamer in beslag neemt, kun je misschien beter even kijken naar de collectie biologische babydekentjes van Kianao en andere zachte spullen, die wél echt deze hele fase overleven.

Dingen die je je misschien afvraagt (want ik in ieder geval wel)

Is het normaal dat mijn peuter alleen maar reageert op dinonamen?
Volgens mijn huisarts en letterlijk iedere bevriende moeder die ik in paniek heb ge-sms't: ja. Het is een superveelvoorkomende ontwikkelingsfase waarin ze identiteit en controle ontdekken. Ga er gewoon in mee. Noem ze Meneer T-Rex als ze daardoor wél hun schoenen aantrekken, heel eerlijk. Wat er maar werkt.

Zijn goedkope polyester kostuums echt zo slecht om elke dag in te spelen?
Ik bedoel, je kind zal niet spontaan ontbranden, maar ja, ze zijn eigenlijk best wel waardeloos. De peuterhuid is superdun en gevoelig, en synthetische stoffen houden warmte en vocht vast. Als ze er de hele dag in zweten, krijgen ze last van warmte-uitslag of eczeem. Daarom heb ik het opgegeven en gewoon biologisch katoenen rompertjes gebruikt als basis voor al zijn verkleedpartijtjes.

Hoe zorg ik ervoor dat mijn kind stopt met brullen naar vreemden?
Oh god, als je hierachter komt, stuur me dan alsjeblieft een mailtje. Wat wij uiteindelijk deden, was 'binnen-dino-regels' bedenken. We vertelden Leo dat T-Rexen binnen in de supermarkt een heel zacht stemmetje hebben, zodat ze hun prooi (de snacks) niet wegjagen. Het werkte zo'n 60% van de tijd. De andere 40% glimlachte ik gewoon verontschuldigend naar de caissière en zette ik het op een rennen.

Wanneer groeien ze over die dino-obsessie heen?
Meestal rond hun 5e of 6e, wanneer ze naar school gaan en plotseling geobsedeerd raken door wat de andere kinderen ook maar aan het doen zijn (in ons geval veranderde dit letterlijk van de een op de andere dag in zware machines en vrachtwagens). Overhaast het niet. Het is eigenlijk een ontzettend schattige fase, zodra je je er niet meer zo druk om maakt.