De 'Baby Bump to Billionaire Wife' fantasie ontmaskerd voor echte mama's

Het was afgelopen dinsdag 02:43 uur 's nachts, en ik lag vastgepind onder een ronkende peuter, zat tot mijn ellebogen in een zak salt & vinegar chips en was fanatiek aan het turen naar mijn telefoonscherm in het donker. Ik was in de donkerste, meest bizarre uithoek van het internet beland op zoek naar het einde van die 'van zwangere buik naar miljardairsvrouw' film, die iedereen op social media in cliffhangers van drie minuten knipt. Je kent ze wel. Het meisje raakt zwanger, wordt verbannen in de regen, en vijf jaar later stapt ze op torenhoge stiletto's een bestuurskamer binnen met een perfect opgevoed kind, waarop de miljardair-CEO naar adem snakt omdat hij beseft dat hij de vader is.

Ik zat daar in het bevlekte voetbalshirt van mijn man, met mijn eigen derde-trimester-buik die mijn dijen volledig aan het zicht onttrok, compleet gefascineerd door hoe onrealistisch het allemaal is. De hoofdpersoon in dit soort verhalen heeft altijd zo'n perfect ronde buik, formaatje basketbal, onder een op maat gemaakte zijden jurk en is stralend alsof ze een gloeilamp heeft ingeslikt. Ze heeft nooit opgezwollen enkels. Ze plast nooit per ongeluk een beetje in haar broek als ze niest. En ze is al helemaal niet om 3 uur 's nachts op zoek naar een Dailymotion-link van zo'n gekke film omdat de maagzuur van haar avondeten weer opspeelt.

Laat ik maar gewoon eerlijk tegen je zijn. Naar die series kijken als je daadwerkelijk zwanger bent, is als kijken naar een scifi-film. Toen ik zwanger was van mijn oudste – die er (bless his heart) de reden van is dat we geen mooie spullen meer kunnen hebben – probeerde ik zo hard om die hele 'esthetische zwangerschap' te rocken. Ik kocht de strakke zwangerschapsjurkjes. Ik probeerde eruit te zien als de vrouwen op tv. Ik verspilde zoveel geld en energie door te proberen mijn lichaam in dat perfecte mediaplaatje te proppen, in plaats van mezelf gewoon ongemakkelijk en menselijk te laten zijn.

Eerlijk gezegd, als er nu een miljardair op mijn stoep in het landelijke Texas zou staan, zou ik hem alleen maar vragen of zijn privéjet geleverd wordt met iemand die de zes wasmanden kan opvouwen die op mijn eettafel staan.

De tijdlijn van een écht groeiende buik

Laten we het eens hebben over wanneer je écht een buikje begint te zien, want het internet laat je geloven dat je na een positieve test de volgende ochtend wakker wordt met een schattig buikje dat je liefdevol kunt vasthouden voor foto's. Bij mijn eerste kind stond ik al met zes weken zwangerschapsjeans te kopen. Ik aaide over mijn buik in de supermarkt zodat mensen zouden weten dat ik in verwachting was. Als ik erop terugkijk, was dat geen babybuik. Dat was een combinatie van winderigheid, extreme obstipatie en het feit dat ik elke ochtend drie porties fastfood-rösti's at omdat dat het enige was wat de misselijkheid weghield.

Mijn dokter haalde min of meer zijn schouders op en mompelde iets over 'core stabiliteit' en 'baarmoederpositie' toen ik eindelijk vroeg waarom ik er tot bijna vijf maanden alleen maar vaag opgeblazen uitzag. Ik denk dat je lichaam de boel gewoon binnenhoudt totdat de ruimte in je bekken letterlijk op is, en het is geen exacte wetenschap wanneer de dam breekt. Maar als hij eenmaal plopt, dan plopt hij goed. En niemand waarschuwt je voor de jeuk.

Mijn oma zwoer erbij om gewoon puur varkensvet op haar buik te smeren, wat klinkt als een misdaad tegen je beddengoed, maar ik snap wel waar ze vandaan kwam. Die oprekkende huid voelt alsof je een wollen trui draagt die twee maten te klein is. Ik herinner me nog dat ik wanhopig googlede hoe ik die jeuk kon stoppen, waarna ik allemaal advertenties kreeg voor wonderoliën van negentig dollar die beloofden striae te voorkomen. Bespaar je geld op die dure gebakken lucht en accepteer gewoon dat je huid gaat doen wat je genen bepalen, en smeer je lekker in met een standaard bodylotion waarvan de geur je niet laat kokhalzen.

De overgang van de buik naar een échte baby

Uiteindelijk eindigt die gekke soapserie-fantasie en overhandigen ze je een écht, zacht, krijsend mensje. Al die tijd die ik me zorgen had gemaakt over hoe mijn buik eruitzag, verdampte op het moment dat ik besefte dat ik dit piepkleine wezentje in leven moest zien te houden. En geloof me, ze aankleden is weer een heel ander leerproces.

Bij mijn eerste kocht ik al die stugge spijkeroveralls en chique overhemden met knoopjes omdat ik vond dat hij eruit moest zien als een kleine houthakker. Weet je hoe moeilijk het is om een spuitluier te verschonen in stug, minuscuul denim? Doe het niet. Sla stugge kleding gewoon helemaal over en kleed ze in zachte stofjes die geen uitslag op die kleine babybilletjes veroorzaken.

Tegen de tijd dat mijn tweede dochter werd geboren, was ik ouder, wijzer en aanzienlijk zuiniger. Maar ik wilde wel dat ze er schattig uitzag, want mijn oudste was geobsedeerd door haar en behandelde haar letterlijk als een pop. Uiteindelijk koos ik voor de Romper van Biologisch Katoen met Vlindermouwen van Kianao. Normaal gesproken rol ik met mijn ogen bij ruches, omdat ze ophopen onder de riempjes van het autostoeltje waardoor het lijkt alsof de baby een nekbrace draagt, maar ik ben toch gezwicht.

Eerlijk? Het bleef verrassend mooi. De mouwtjes zijn plat genoeg zodat ze niet omhoog kruipen, en door het biologische katoen hoef ik me niet druk te maken over rare fabrieksstofjes die in haar huid trekken. Daarnaast zit er 5% stretch in, dus als je worstelt met een krijsende, natte baby die plotseling de spierkracht van een Olympische worstelaar heeft ontwikkeld, trek je het zonder veel drama gewoon over het hoofdje. Met ongeveer dertig dollar is het niet het goedkoopste ter wereld, maar het krimpt na één wasbeurt tenminste niet tot een poppenshirtje, zoals die goedkope voordeelverpakkingen van de grote ketens dat wel doen.

De chaos van de wakkere uurtjes managen

Zodra ze rechtop gaan zitten en werkelijk álles in hun mond stoppen, is de droom van een schoon en rustig huis officieel voorbij. Mijn moeder zei altijd: een rommelig huis betekent blije kinderen, maar ik weet bijna zeker dat ze me gewoon een beter gevoel wilde geven over het feit dat mijn woonkamer eruitziet alsof er een kinderopvang is ontploft.

Ik ben constant op zoek naar dingen die ze langer dan vier seconden bezighouden. Een tijdje terug scoorde ik de Zachte Baby Blokkenset, in de veronderstelling dat dit mijn jongste zou veranderen in een soort peuter-architect. Ik zal eerlijk met je zijn: ze zijn prima. Het zijn gewoon rubberen blokken. De kinderen kauwen erop, gooien ze in bad en stapelen ze af en toe op. Het echte pluspunt is voor mij niet de "vroegtijdige, speelse educatie" waar ze mee adverteren; het is het feit dat ze zacht zijn. Dus als ik er om middernacht onvermijdelijk op stap met een wasmand in mijn handen, doorboort het niet mijn hiel zoals een plastic blokje dat zou doen. Onze hond is er overigens ook véél te dol op, dus daar moet je wel even op letten.

Als je manieren zoekt om je babykamer in te richten zonder die plastic rommel te kopen die binnen twee dagen kapot gaat: Kianao heeft een hoop spullen die het echte leven daadwerkelijk overleven. Bekijk hier hun hele collectie babyspullen als je dingen wilt die er niet goedkoop uitzien op je woonkamerkleed.

De loopgravenoorlog van doorkomende tandjes

Wil je weten wat pas échte miljardairsluxe zou zijn? Iemand betalen om de nachtdienst over te nemen als je baby zijn eerste kies krijgt. Niets bereidt je voor op de enorme hoeveelheid kwijl die uit een baby met doorkomende tandjes stroomt. Het is alsof je samenwoont met een piepkleine, boze Sint-Bernard.

Onze dokter overhandigde ons een gekopieerd velletje over mijlpalen bij doorkomende tandjes dat eigenlijk neerkwam op: "Tja, het is balen, geef ze iets veiligs om op te kauwen." Behulpzaam, toch? Ik ben weken in de weer geweest met natte washandjes, bevroren fruit in van die gruwelijke netjes die een uur duren om schoon te maken, en over hun tandvlees wrijven met mijn eigen vingers, totdat ik besloot het probleem gewoon op te lossen met siliconen.

Wij hebben de Panda Bijtring standaard in de roulatie thuis. Als je om 4 uur 's nachts langzaam gek wordt en door eindeloze filmpjes op je telefoon scrollt terwijl je baby gilt van de kaakpijn, is dit ding een reddende engel. Mijn jongste kauwt op het gedeelte met de bamboestructuur als een wilde wasbeer. Het is 100% voedselveilige siliconen, wat betekent dat ik het gewoon in de vaatwasser bij de koffiemokken kan gooien als het bedekt is met hondenhaar en mysterieuze pluisjes van de vloer van de auto. Ik ga je niet wijsmaken dat het ze op magische wijze voor altijd laat stoppen met huilen, maar het levert je wel een dikke twintig minuten stilte op, en in moedertijd zijn twintig minuten praktisch een vakantie.

Laat die filmische verwachtingen los

We moeten stoppen met media consumeren die ons het gevoel geven dat we zwangerschap en moederschap verkeerd aanpakken. Je faalt niet omdat je zwangerschapsjeans in je buik snijdt, of omdat je er vier weken na de bevalling nog steeds uitziet alsof je zes maanden zwanger bent. Je lichaam heeft net een compleet skelet gebouwd en gebruikte daarvoor het calcium van dat blok cheddar kaas dat je om 2 uur 's nachts wegwerkte. Wees een beetje lief voor jezelf.

De zwangere-buikfase is vluchtig, rommelig, ongemakkelijk en enorm bizar. Je gaat zweten op plekken waarvan je niet wist dat ze konden zweten. Je gaat huilen omdat ze je favoriete yoghurtsmaak uit het assortiment hebben gehaald. Je belandt niet in een bestuurskamer met een miljardair — je belandt op de grond in de babykamer, waar je in het donker probeert uit te vogelen hoe de drukknoopjes van een rompertje werken.

En dat is oké. Het is meer dan oké; het is de realiteit. Dus leg die telefoon weg, klik die gekke soapvideo's weg en focus je op de rommelige, chaotische, prachtige realiteit van het opvoeden van deze kleine mensjes. Als je er zeker van wilt zijn dat de kleding die je die kleintjes aantrekt écht hun geld waard is en niet uit elkaar valt na één spuitluier, bekijk dan de biologisch katoenen basics van Kianao voor je volgende nachtelijke shoptripje.

De ongefilterde vragen die jullie me blijven stellen

Wanneer ziet mijn buik er eindelijk uit als een babybuik en niet alsof ik gewoon veel geluncht heb?
Eerlijk waar, dat hangt helemaal af van je lichaam. Bij de eerste zag ik er gewoon wat pofjes uit tot ik bijna 20 weken was, en toen: boem, stootte ik een lamp om met mijn buik. Je buikspieren houden de boel de eerste keer langer binnen. Bij baby nummer drie hadden mijn buikspieren het geloof ik gewoon opgegeven en plopte ik met een week of tien al. Maak je niet druk om de tijdlijn.

Werken al die crèmes tegen striae nou echt?
Kijk, ik ben geen dermatoloog, maar van wat mijn arts me vertelde en uit eigen ervaring: striae is vooral genetisch bepaald. Als je moeder het had, krijg jij het waarschijnlijk ook. De crèmes en oliën voelen fijn aan en ze helpen zeker tegen dat waanzinnig jeukende gevoel wanneer je huid straktrekt, maar ze gaan niet op magische wijze voorkomen dat je lichaam uitzet. Bespaar je geld en gebruik gewoon een goede, dikke bodylotion.

Hoe zorg ik ervoor dat babykleding langer meegaat als ze er in vijf minuten alweer uitgroeien?
Koop spullen met een beetje stretch! Daarom hou ik zo van die biologische katoenmix met een beetje elastaan erin. Het geeft ze de ruimte om die lekkere spekjes te ontwikkelen zonder dat de stof ze verstikt. En was koud en hang het te drogen als dat lukt. De droger is de absolute vijand van babykleding — het frituurt het elastiek en laat het katoen direct krimpen.

Is biologisch katoen echt nodig of is het gewoon een hippe eco-moeder trend?
Ik dacht vroeger dat het onzin en marketing was om ons meer te laten betalen, totdat mijn oudste vreselijk eczeem kreeg. Zijn huid werd vuurrood zodra ik hem in goedkope synthetische pyjama's hees. Biologisch katoen ademt beter en houdt zweet niet vast tegen de huid, wat warmte-uitslag voorkomt. Als je het budget ervoor hebt, zeker voor de basislagen die direct hun huid raken, maakt het een wereld van verschil voor gevoelige baby's.

Wat is de veiligste manier om siliconen bijtringen schoon te maken zonder rare chemicaliën?
Als het voedselveilige siliconen zijn, zoals die van Kianao, gooi het dan letterlijk gewoon in het bovenste rek van je vaatwasser. Heb je geen vaatwasser? Dan is heet zeepwater in de wasbak voldoende. Vroeger kookte ik ze uit, maar eerlijk, wie heeft er tijd om boven een pan kokend water te staan terwijl er een baby krijst? Was ze gewoon af zoals je eigen vorken en het komt helemaal goed.