De Babies R Us geboortelijst-stress: Een brief aan mijn zenuwachtige vroegere ik

Lieve Sarah van precies zes maanden geleden,

Je zit nu op de bestuurdersstoel van je Subaru op de parkeerplaats van een winkelcentrum, in die zwarte legging met dat gekke gat bij de knie, en je trilt letterlijk van de stress. Je hebt een lauwwarme flat white met havermelk waarvan de condens op de middenconsole druppelt, en je tikt agressief op je telefoonscherm. Je zoekt in Google Maps naar 'babywinkel in de buurt' omdat je jongere zusje Emma je net hyperventilerend belde over haar eerste zwangerschap en eiste dat je haar helpt met het maken van een geboortelijst.

Haal even adem. Veeg de koffie van je dashboard. Stop.

Ik weet precies wat er nu in je hoofd omgaat. Het nieuws dat grote babywinkels weer helemaal terug zijn, heeft een soort diepgeworteld trauma naar boven gehaald uit de tijd dat je zeven jaar geleden zwanger was van Leo. Je krijgt flashbacks naar hoe je onder die agressieve tl-buizen stond met een plastic handscanner, huilend in het gangpad omdat er wel zevenenveertig verschillende soorten flessenwarmers stonden en je ervan overtuigd was dat als je de verkeerde zou kiezen, je per definitie zou falen als moeder.

Maar goed, waar het om gaat is dit: ik schrijf je vanuit de toekomst om je te vertellen dat je je auto in zijn achteruit moet zetten, naar Emma's huis moet rijden en haar moet vertellen dat ze die spreadsheet met vijftig benodigdheden die ze net heeft gedownload, moet verwijderen. Want de baby-industrie is een gigantische, angstaanjagende machine die volledig profiteert van onze angst dat we het niet goed genoeg doen.

De spookbeelden van gigantische babywinkels

Dit is wat er gebeurt als je een enorme babywinkel binnenloopt. Je wordt direct overvallen door de geur van nieuw plastic en het overweldigende idee dat je, om een piepklein mensje in leven te houden, een arsenaal aan elektronica nodig hebt dat thuishoort in het internationale ruimtestation. En mijn man Dave, de schat, helpt ook niet in dat soort situaties. Zijn blik wordt wazig en hij dwaalt af naar de loopauto's voor peuters, terwijl ik een oprechte paniekaanval krijg over de doorstroomsnelheid van spenen.

Die hele heropleving van megawinkels is één grote nostalgische trip voor onze generatie, maar het brengt ook die giftige valstrik van geboortelijsten terug. Het geeft je het gevoel dat je de billendoekjeswarmer van 300 euro MOET hebben, het gemechaniseerde wiegje dat een autoritje over grind nabootst, en de designer babyschoentjes. Trouwens, babyschoentjes zijn de domste uitvinding op aarde, want ze LOPEN NIET. Ze zijn de eerste zes maanden in principe gewoon immobiele aardappeltjes, en proberen een stugge sneaker om het voetje van een pasgeborene te wurmen is alsof je een natte spaghettisliert een broek probeert aan te trekken. Het is om gek van te worden.

En die krabwantjes voor pasgeborenen zijn grote onzin; die vallen er toch al binnen drie seconden af.

Dus in plaats van Emma een heleboel stressverhogende plastic rommel op haar lijst te laten zetten, moet je met haar gaan zitten. Vertel haar wat onze kinderarts, dr. Aris – die me vaker heel lelijk heeft zien huilen in zijn spreekkamer dan ik wil toegeven – ons vertelde toen Leo werd geboren. Hij zei dat baby's eigenlijk alleen simpele, consistente zorg nodig hebben, en dat we op ons onderbuikgevoel moeten vertrouwen in plaats van op wat de een of andere 'babyslaapgoeroe' op Instagram ons probeert te verkopen.

Wat een klein mensje daadwerkelijk nodig heeft om te overleven

Ik las laatst iets van een paar kinderverpleegkundigen – of misschien hoorde ik het in een podcast terwijl ik opgedroogde havermout uit het vloerkleed stond te schrapen, ik weet het niet meer zeker – maar ze zeiden dat baby's iets van 21.000 woorden per dag moeten horen voor een optimale taalontwikkeling. Eénentwintig DUIZEND. Dat klinkt als heel veel, totdat je je realiseert dat je ook gewoon je eigen saaie leventje kunt uitschrijven en vertellen.

Met Maya liep ik vaak gewoon door het huis en vertelde ik haar over mijn ergernissen. "En hier is de wasmand waar je vader straal voorbij liep zonder hem te legen. Kijk eens naar de interessante texturen van deze vuile handdoeken!" Je hebt geen knipperende, zingende plastic koe nodig om ze taal te leren. Je hoeft alleen maar tegen ze te praten.

Dr. Aris sprak ook veel met mij over huid-op-huidcontact, wat in de medische wereld 'kangoeroezorg' wordt genoemd. Het schijnt dat als je je baby bloot op je blote borst legt, dit daadwerkelijk hun hartslag, ademhaling en lichaamstemperatuur stabiliseert. Alsof ons lichaam letterlijk als een menselijke thermostaat voor ze fungeert. Het is bizar. En het kost nul euro en nul ritjes naar een gigantische babywinkel.

Oh god, en die slaapadviezen. Ik wou dat ik terug in de tijd kon gaan en mezelf door elkaar kon schudden. Iedereen zegt dat je de baby 'slaperig maar wakker' in bed moet leggen, zodat ze leren zichzelf in slaap te sussen. Laat me je dit vertellen: Leo was nóóit, maar dan ook nooit 'slaperig maar wakker'. Hij gilde als een mager speenvarken of hij was volledig comateus. Maya kon het iets beter, maar de grootste les die dr. Aris me leerde, was om niet bij elke kreun uit bed te springen. Baby's maken bizar veel lawaai in hun slaap. Ze klinken 's nachts als kleine astmatische mopshondjes. Als je ze oppakt elke keer dat ze piepen, maak je ze eigenlijk gewoon wakker.

Het grote luieruitslag-incident en waarom kleding er écht toe doet

Oké, we moeten het over de huid hebben, want dit is het enige gebied waarop je serieus WEL kritisch moet zijn over wat je koopt. Je herinnert je Leo's huid nog wel, toch? Hij had de eerste zes maanden vreselijk, boos, rood eczeem en luieruitslag, en ik werd er gek van.

Onze kinderarts legde uit dat de huid van een pasgeborene zeer doorlaatbaar is. Hij gebruikte de term 'zuurmantel', wat eerlijk gezegd klinkt als een gevaarlijk geologisch verschijnsel uit een fantasyboek, maar blijkbaar verwijst het naar de delicate pH-balans van hun huid. En al die standaard babywasgels en synthetische kleding die we hadden gekregen? Die zaten vol met parabenen – die oestrogeen nabootsen en hormonen verstoren – en ftalaten, die verborgen zitten in kunstmatige geurstoffen en gewoon verschrikkelijk zijn voor de neurologische ontwikkeling. Ik weet nog steeds niet precies hoe de chemie erachter werkt, maar ik weet wél dat toen we stopten hem goedkoop polyester aan te trekken, zijn huid compleet veranderde.

Daarom moet je Emma vertellen dat ze dingen op haar lijst moet zetten die de huid van de baby écht raken. Mijn absolute heilige graal, mijn favoriete product hiervoor is de Mouwloze Babyromper van Biologisch Katoen van Kianao. Ik overdrijf niet als ik zeg dat dit mijn redder in nood was bij Maya.

Het is gemaakt van 95% biologisch katoen, wat betekent dat het niet verbouwd wordt met al die agressieve pesticiden die uiteindelijk in de poriën van je baby dringen. Het is ongelooflijk zacht en heeft zo'n envelop-halslijn, en dat is Echt Belangrijk. Als je niet weet waarom envelop-halslijnen bestaan, kom je er wel achter de eerste keer dat je baby een spuitluier heeft die helemaal tot in de nek zit. Je wilt echt geen ondergepoepte romper over het hoofd van je baby trekken. Je trekt hem naar BENEDEN over hun schouders. Afijn, deze romper is ongekleurd en heeft geen irriterende labeltjes. Het was het enige dat geen boze rode wrijvingsplekjes op Maya's buikje achterliet. Zeg Emma dat ze er hier een stuk of zes van moet halen in verschillende maten en die miniatuur smokings moet skippen.

(Hé, als jij ook een geboortelijst wilt maken die niet aanvoelt als een plastic vuilnisbelt, moet je zeker eens kijken naar Kianao’s volledige collectie duurzame baby essentials. Het is zóveel minder overweldigend, beloofd.)

Speelgoed dat écht nuttig is (en één dat gewoon... oké is)

Wanneer je door de winkel dwaalt of online scrolt, ga je een miljoen 'educatieve' speeltjes zien. Laat me je de waarheid vertellen.

Ten eerste: de bijtringen. Als de tandjes doorkomen, verandert je baby in een ontroostbare gremlin. Ze kauwen op je schouder, je sleutels, de staart van de hond. We kochten zoveel ingewikkelde, dure bijtringen voor Leo die je in speciale vakjes in de vriezer moest leggen, en hij haatte ze allemaal. Wat voor Maya serieus werkte, was de Panda Bijtring van Siliconen en Bamboe. Het is letterlijk gewoon een platte, voedselveilige siliconen panda. Omdat hij plat is, kon ze hem met haar onhandige, vier maanden oude aardappelknuistjes écht goed vasthouden. Er zit geen rare vloeistof in die kan lekken, het is volledig vrij van BPA en ftalaten, en ik kon hem gewoon in de vaatwasser gooien. Het is simpel, het werkt, en het speelt geen robotachtig liedje af als je erop kauwt.

Dan is er speelgoed dat, nou ja, gewoon oké is. Mensen zullen je vertellen dat je absoluut blokken nodig hebt voor het ruimtelijk inzicht. We kregen de Zachte Baby Bouwblokken Set. En eerlijk, ze zijn prima. Ze zijn gemaakt van zacht, veilig en niet-giftig rubber. Dat is geweldig, want Maya had een fase waarin ze graag dingen keihard naar Dave's hoofd smeet terwijl hij voetbal aan het kijken was. Omdat ze zacht zijn, veroorzaakten ze geen hersenschudding en deed het geen pijn als ik er 's nachts om 3 uur onvermijdelijk bovenop ging staan. Ze drijven ook in bad, wat een leuke bonus is. Maar het zijn gewoon blokken. Ze leerden haar niet op magische wijze wiskunde op haar tweede. Dus vertel Emma dat ze ze kan kopen als ze wil, maar laat haar niet stressen over het hebben van het 'perfecte' ontwikkelingsspeelgoed.

Wat ze serieus nodig hebben, is een veilige plek om gewoon... te zijn. De vloer is in feite de beste vriend van je baby. Oefenen op hun buik, rollen, gewoon wezenloos naar het plafond staren — het gebeurt allemaal op de vloer.

Baby-stations inrichten in plaats van een babykamer

Dit is het beste advies dat je Emma vandaag kunt geven. Vertel haar dat ze het idee van de 'perfecte babykamer' moet loslaten.

Toen we Leo kregen, hadden we boven zo'n prachtige commode staan. Weet je hoe vaak ik overdag écht naar boven ben gelopen om zijn luier te verschonen? Nul keer. Ik verschoonde hem op de bank, op het vloerkleed, op mijn eigen bed, meestal bovenop een willekeurige handdoek. Het geheim om de pasgeboren fase te overleven, is niet het hebben van één perfecte kamer; het is het hebben van 'baby-stations' verstopt door je hele huis.

Zorg voor een paar duurzame mandjes. Zet er een in de woonkamer, een in de slaapkamer, een in de buurt van de keuken. Vul ze elk met biologische billendoekjes, een natuurlijke barrièrecrème op basis van zink (vermijd alles met petroleum, dat sluit alleen maar bacteriën op tegen de huid), een schone inbakerdoek, en — dit is het belangrijkste deel — een gigantische fles water en wat mueslirepen voor JOU. Want je komt geheid twee uur lang klem te zitten onder een slapende baby, en je zult meer dorst hebben dan ooit tevoren in je hele leven.

Vertrouwen in de chaos

Dus, Sarah-uit-het-verleden, zet de auto uit. Ga die winkel niet in. Rijd naar Emma's huis, maak een kopje decafénogwat-ze-ook-drinkt voor haar en vertel haar dat ze al alles in huis heeft wat ze echt nodig heeft om een goede moeder te zijn.

Vertel haar dat de baby-industrie wílt dat ze zich onvoorbereid voelt, omdat onvoorbereide mensen meer spullen kopen. Vertel haar dat ze beter kan wachten tot de baby er is om te zien wat ze écht fijn vinden, voordat ze een grootverpakking fopspenen koopt. Vertel haar dat het oké is als ze niet meedoet aan 'slaperig maar wakker' en haar baby gewoon in slaap wiegt, omdat haar baby zo lekker ruikt en ze hem wil vasthouden.

Het wordt allemaal rommelig, en luid, en uitputtend, en plakkerig. Maar het komt ook allemaal helemaal goed.

Ga nu maar je koffie opdrinken voordat hij helemaal koud is.

Liefs,
Future Sarah (die de baby-uitzetpaniek overleefde)

Klaar om een geboortelijst samen te stellen die oprecht zinvol is voor de gezondheid van je gezin en de planeet? Sla de paniek in megawinkels over en blader door Kianao's collectie van bewust ontworpen, duurzame baby essentials.

Rommelige, Eerlijke Veelgestelde Vragen Over Geboortelijsten en de Realiteit

Heb ik echt een commode nodig?
Eerlijk? Nee. Ik bedoel, ze staan schattig op Pinterest-foto's van babykamers, maar tenzij je een slechte rug hebt en fysiek rechtop moet staan om een luier te verschonen, verschoon je je baby waarschijnlijk toch gewoon waar je op dat moment toevallig zit. Een goed draagbaar verschoningsmatje dat je op de grond of op de bank kunt gooien, is veel praktischer. Dave en ik hebben onze dure commode drie jaar lang gebruikt als een hele dure wasmand.

Zijn alle babykleertjes veilig, zolang ik ze maar eerst was?
Dat dacht ik vroeger ook! Ik kocht gewoon elk willekeurig goedkoop polyester kledingstuk in de uitverkoop en gooide er een hele lading wasmiddel overheen. Maar mijn kinderarts wees me erop dat wassen de synthetische materialen zelf niet verwijdert, net zomin als de chemische kleurstoffen die in de stof verwerkt zitten. Als je baby een gevoelige huid heeft of als je rode vlekken opmerkt waar de kleertjes schuren, moet je echt overstappen op biologisch katoen. Dat maakt een enorm verschil, omdat het oprecht ademt en geen warmte en zweet vasthoudt tegen hun zuurmantel (klinkt voor mij nog steeds als een vulkaan, maar goed).

Hoe voorkom ik dat mijn baby elke keer wakker wordt als ik hem neerleg?
Oh god, de transfer. Het is alsof je een bom onschadelijk maakt. De truc die ik heb geleerd — en dit werkt niet altijd, want baby's zijn kleine onvoorspelbare dictators — is om je handen nog een volle minuut op ze te laten rusten nadat je ze in het bedje hebt gelegd. Laat ze niet zomaar los om vervolgens als een ninja de kamer uit te rollen. Houd één hand op hun borst en één op hun hoofdje. Dit simuleert de druk van het vasthouden. Verwarm ook het matras iets met een kruik of hittepit voordat je ze erin legt (haal deze er natuurlijk UIT voordat de baby erin gaat).

Is het echt zo erg om gewone vochtige doekjes te gebruiken?
Kijk, in geval van nood achterin een busje gebruik je wat je voorhanden hebt. Maar voor dagelijks gebruik bevatten veel standaard babydoekjes fenoxyethanol en agressieve geurstoffen, die de huid van Leo helemaal kapot hebben gemaakt. Je wilt iets dat pH-huidneutraal is. Zelfs doekjes met puur water kunnen soms de huidbarrière verstoren als ze niet een heel klein beetje natuurlijk fruitextract bevatten om de pH te balanceren. Het is irritant om etiketten te moeten lezen, maar het is beter dan te moeten dealen met een gillende baby die bloedende luieruitslag heeft.

Moet ik een billendoekjeswarmer kopen?
Ik schreeuw dit van de daken: KOOP GEEN BILLENDOEKJESWARMER. Ze drogen de doekjes uit, ze veranderen in kleine warme petrischaaltjes voor bacteriën en ze creëren een baby die moord en brand schreeuwt als je ooit met een billendoekje op kamertemperatuur zijn of haar billen probeert af te vegen in een restaurant. Je baby overleeft een onverwarmd billendoekje echt wel. Dat beloof ik je.