Een baby buidelrat gevonden: Wat eten ze?

Mijn oudste zoon, Jackson, is het levende bewijs waarom je een vijfjarige nooit zonder toezicht in de buurt van een houtstapel moet laten spelen. Gisteren kwam hij door de achterdeur naar binnen marcheren met iets grijs, haarloos en kronkelends in zijn handen, alsof hij de hoofdprijs had gewonnen in de vorm van een kipnugget. Mijn peuter begon meteen te gillen van plezier en probeerde haar half opgegeten biscuitje naar het beestje te duwen, terwijl Jackson vol zelfvertrouwen aankondigde dat hij een weesje had gevonden en nu direct een babyflesje nodig had. Ze pakte een stift en probeerde "baby po" op de zijkant van een schoenendoos te schrijven, maar kwam ruimte tekort, dus begon ze het maar Baby P te noemen. Daar heb ik meteen een stokje voor gestoken, want een wild dier een schattige bijnaam geven is in ons huis de eerste stap naar een gijzelingssituatie.

Als je op het platteland woont, of gewoon een redelijk grote tuin hebt, is de kans groot dat je kinderen op een dag een of ander wild dier je keuken in slepen. En bij een babybuidelrat is de allereerste neiging van elke moeder om het te voeden, maar ik ga heel eerlijk met je zijn: dat is een enorme fout.

Instagram wil je doen geloven dat elk bosdiertje ingebakerd wil worden in een beige hydrofieldoek en warme melk uit een flesje wil krijgen van een moeder die op een dinsdagmiddag om 14.00 uur op magische wijze perfecte beach waves heeft. Ik ben hier om je te vertellen dat social media tegen je liegt, en dat wilde-dieren-opvang spelen in je keuken een fantastische manier is om per ongeluk het leven van een klein diertje te beëindigen.

De grote melkleugen

Mijn oma, de schat, groeide op op een boerderij en zwoer dat de remedie voor elk in de steek gelaten diertje een kommetje warme koemelk of een beetje babymelkpoeder was. Ik moet even drie volle alinea's klagen over hoe ontzettend gevaarlijk dit fabeltje is. Als je hier ook maar íéts van opsteekt, laat het dan dit zijn: buideldieren zijn grofweg de meest lactose-intolerante wezens op de planeet. Als je ze gewone melk geeft, of een restje kunstvoeding dat je nog in de kast had staan, verwoest dat hun spijsverteringssysteem compleet. Ze krijgen een ernstige, fatale diarree nog voordat je überhaupt doorhebt wat er misging.

En het wordt nog erger, want babybuidelratten hebben niet eens een normale zuigreflex zoals menselijke baby's of kittens. Als je probeert een standaard rubberen speen of een dierenflesje in hun bekje te stoppen, kunnen ze dat niet goed doorslikken en loopt de vloeistof zo hun piepkleine longetjes in. De medewerker van de wildopvang die ik uiteindelijk belde, vertelde me dat een verslikkingslongontsteking veroorzaakt door goedbedoelende mensen met babyflesjes doodsoorzaak nummer één is bij deze kleine beestjes.

En begin me al helemaal niet over de mensen die ze kattenvoer of keukenrestjes proberen te voeren. Van wat ik heb begrepen tijdens mijn paniekerige, nachtelijke zoektochten op wildopvangforums, hebben buidelratten een absurd grote hoeveelheid calcium nodig om hun botten te ondersteunen. Als de calcium-fosforverhouding er ook maar een klein beetje naast zit, ontwikkelen ze iets gruwelijks dat metabolische botziekte heet, waarbij hun botten letterlijk broos worden en vervormen. Dus eigenlijk zorgen je goede bedoelingen en een blikje luxe kattenvoer alleen maar voor een leven lang ondragelijke pijn.

Zodra ze volwassen zijn struinen ze rond en eten ze teken, kakkerlakken, naaktslakken en letterlijk afval, wat ze eerlijk gezegd de beste gratis ongediertebestrijding maakt die je je in een landelijke tuin in Texas kunt wensen. Maar als baby's is hun dieet ontzettend kwetsbaar.

Wat er in de buidel gebeurt

Blijkbaar zijn deze kleine wezens de enige buideldieren die we in Noord-Amerika hebben, en voor zover ik het kan begrijpen hebben ze niet eens een normale placenta. Door dit biologische vreemde feitje worden ze geboren ter grootte van een honingbij, wat echt te bizar is om over na te denken. Ze brengen hun eerste paar maanden gewoon door in de buidel van hun moeder, vastgeklampt aan een tepel.

De expert legde me uit dat de tepel van de moeder eigenlijk opzwelt in het bekje van de baby om ze op hun plek te houden. Dat betekent dat ze niet actief melk uit een flesje zuigen zoals wij ons dat voorstellen. Ze absorberen gewoon een gespecialiseerde buideldierenmelk terwijl ze in het donker chillen. Gecertificeerde professionals moeten hele specifieke, dure melkpoeders zoals Fox Valley of een sterk verdund geitenmelk-mengseltje gebruiken, en ze voeden ze met piepkleine spuitjes, want al het andere is simpelweg een doodvonnis.

Een veilige wachtkamer inrichten

In plaats van verpleegstertje te spelen en je oude kolfspullen op te graven, moet je het diertje gewoon in een donkere kartonnen doos met iets warms stoppen en onmiddellijk de dierenambulance of lokale wildopvang bellen. Het systeem van een koude babybuidelrat schakelt zichzelf volledig uit, dus als je probeert hem te voeren terwijl zijn lichaamstemperatuur te laag is, stuur je hem rechtstreeks in een fatale shock.

Ik pakte een oude verzenddoos en besefte dat ik onze normale handdoeken niet kon gebruiken, omdat hun rare kleine klauwtjes vast kunnen komen te zitten in de lussen van de badstof. Ik heb uiteindelijk ons Bamboe Babydekentje met Kleurrijke Blaadjes print opgeofferd om de bodem van de doos te bekleden. Luister, ik ben oprecht dol op dit dekentje voor mijn menselijke kinderen omdat de 70% biologische bamboemix belachelijk zacht is en heel goed ademt in de Texaanse hitte, en het kost bovendien veel minder dan die hippe boetiekmerken. Ik was stiekem best een beetje zuur dat ik mijn favoriete babyspul in een buidelrat-reddingsdoos moest leggen, maar het was glad genoeg om zijn klauwtjes veilig te houden en warm genoeg om hem in leven te houden tot de professionals arriveerden.

Terwijl we wachtten, bleef Jackson het arme beestje troosten door de Siliconen Eekhoorn Bijtring voor Baby's van zijn zusje aan te bieden. Het is een prima bijtring—mintgroen, gemaakt van voedselveilige siliconen, en af en toe houdt het mijn zes maanden oude baby precies acht minuten lang stil. Het ziet er schattig uit en het kleine eikel-detail is leuk voor sensorisch spel, maar eerlijk jongens, het is gewoon een stukje siliconen. Ik moest mijn zoon uitleggen dat wilde dieren niet op esthetische babykameraccessoires willen knabbelen.

Als je op zoek bent naar de spullen die ik écht voor mijn kinderen gebruik (wanneer ze niet proberen wilde dieren te adopteren), kun je Kianao's collectie biologische babykleding hier bekijken.

Waarom de paniek om ziektes meestal overdreven is

Op het moment dat ik me realiseerde dat Jackson met dit wilde beest rondsjouwde alsof het een rugbybal was, dacht ik meteen aan rabiës (hondsdolheid). Ik denk dat elke moeder dat angstaanjagende flitsmoment met worstcasescenario's heeft als haar kind iets uit het bos aanraakt.

Ik raakte volledig in paniek en belde onze kinderarts, die waarschijnlijk even met haar ogen rolde, maar ze stelde me verrassend genoeg enorm gerust. Ze vertelde dat buidelratten een bizar lage lichaamstemperatuur hebben—zo'n 34 graden Celsius—wat het vrijwel onmogelijk maakt voor het rabiësvirus om in hun systeem te overleven. Volgens haar komt het dan ook uiterst zelden voor dat ze het bij zich dragen.

Ze zijn echter wel wandelende magneten voor vlooien, mijten en vreemde darmparasieten. Dus hoewel je niet direct naar de spoedeisende hulp hoeft te racen voor rabiësprikken, moet je er absoluut voor zorgen dat je kinderen en honden uit de buurt blijven, en degene die de baby in de doos plaatst, moet dikke tuinhandschoenen dragen.

Wanneer je ze gewoon met rust moet laten

Nog voordat de vrouw van de wildopvang bij ons huis was, liet ze me op het oog de lengte van de buidelrat schatten met een liniaal ernaast. Het magische getal bleek zo'n 18 centimeter te zijn. Als het lichaampje (zonder de staart mee te rekenen) langer is dan 18 centimeter, zijn het in feite gewoon humeurige tieners die prima in staat zijn om in hun eentje te overleven, en kun je ze beter in de bosjes laten zitten.

Tegen de tijd dat we ons kleine reddingsproject overdroegen, zat Jacksons Rompertje van Biologisch Katoen onder het zand en iets waarvan ik maar blijf bidden dat het gewoon modder was. Ik koop specifiek deze rompertjes omdat ze budgetvriendelijk zijn, de envelophals het heel makkelijk maakt om ze van een vies kind af te pellen, en het biologische katoen makkelijk schoonwast zonder dat er vreemde geurtjes in blijven hangen. En dat is letterlijk het enige wat me nog interesseert wanneer mijn kinderen de achtertuin behandelen als een doorgedraaide kinderboerderij.

Als je er eentje ziet omvallen, die zijn tanden bloot ontbloot en ruikt alsof hij al aan het ontbinden is, betekent dat niet dat hij een ziekte heeft. Dat hele 'zich dood houden' is gewoon een onvrijwillige stressreactie op roofdieren, en ze kunnen urenlang in die catatonische toestand blijven steken. Loop gewoon weg en laat hem uit zichzelf weer wakker worden.

Voordat je na hun volgende tuinsafari je kinderen helemaal schoonboent met industriële zeep, kun je het beste wat van onze milde, chemicaliënvrije essentials in huis halen om hun huidje veilig te verzorgen.

Vragen die moeders hier echt over stellen

Wat moet ik een babybuidelrat voeren die ik in mijn tuin heb gevonden?
Helemaal niks. Zet de melk weg, gooi het kattenvoer aan de kant, en probeer niet via een spuitje water te geven. Zet hem gewoon in een donkere, warme doos en bel onmiddellijk de wildopvang voordat je hem per ongeluk verdrinkt of zijn spijsverteringskanaal verwoest.

Kan ik problemen krijgen als ik een buidelrat als huisdier houd?
Ja, in vrijwel elke Amerikaanse staat (en in Nederland overigens ook) is het ten strengste verboden om inheemse wilde dieren te houden zonder speciale vergunning. Bovendien hebben ze een bizar complex dieet van hele prooidieren en specifieke calciumverhoudingen nodig, dus tenzij je muizen en insecten in je blender wilt pureren, kun je dit het beste aan de professionals overlaten.

Hoe houd ik de baby warm in de doos?
Je kunt een warmtematje of kruik op de allerlaagste stand zetten en die onder slechts één helft van de doos leggen. Hierdoor heeft het diertje de ruimte om naar de koelere kant te kruipen als het te heet wordt. Gooi er wel een gladde deken overheen—geen handdoeken met badstoflussen waar hun kleine klauwtjes aan kunnen blijven haken en uitscheuren.

Komt een moederbuidelrat terug voor haar baby's?
Van wat de experts mij vertelden, zijn moederbuidelratten eigenlijk altijd in beweging en tellen ze hun kinderen niet. Als er eentje van haar rug in het gras valt, loopt ze meestal gewoon door en keert ze niet terug om hem te zoeken. Dat is best deprimerend, maar verklaart wel waarom we zoveel weesjes vinden.

Moet ik me zorgen maken om hondsdolheid (rabiës) als mijn kind het heeft aangeraakt?
Mijn kinderarts verzekerde me dat hun lichaamstemperatuur in de overgrote meerderheid van de gevallen te laag is om het rabiësvirus te incuberen. Je moet nog steeds de handjes van je kind flink schrobben met water en zeep vanwege vlooien en parasieten, maar de paniekaanval over hondsdolheid kun je waarschijnlijk wel afblazen.