De doodenge wiebelhoofdfase: baby's die hun hoofdje rechtop houden

Mijn schoonmoeder had Florence vast, die op dat moment precies achttien dagen oud was, toen ze besloot wild met beide handen te gebaren terwijl ze een langdradig verhaal vertelde over een brutale vos in haar tuin. Drie afschuwelijke seconden lang rolde Florence's volledig ongesteunde hoofdje naar achteren als een ietwat vochtige, loodzware bowlingbal. Ik sprong over de salontafel, morste een halve kop lauwe thee over mijn broek, om een ondersteunende hand achter de nek van mijn dochter te klemmen voordat haar ruggengraat zou breken. Mijn schoonmoeder haperde amper in haar verhaal. Ik daarentegen werd in één middag vijf jaar ouder.

Er is een hardnekkige mythe, gepromoot door agressief vrolijke opvoedboeken, dat baby's uiteindelijk hun hoofdje leren optillen omdat ze van nature nieuwsgierig zijn naar de wereld om hen heen. Dit is absolute onzin. Het enige waar een pasgeborene om geeft, is de onmiddellijke nabijheid van een melkbron. Ze tillen hun hoofd niet op om het behang te bewonderen. Ze doen het uit pure, onvervalste koppigheid.

Ik bracht mijn eerste drie maanden van het vaderschap door met het intypen van dingen als "wanneer babie" in mijn telefoon in het donker, stuntelend met mijn dikke vingers op het toetsenbord omdat mijn linkerarm volledig verdoofd was van het ondersteunen van een slapende baby. Als je wilt weten wanneer baby's dit eigenlijk doorhebben, kan ik je vertellen dat het niet van de ene op de andere dag gebeurt. Het is een langzame, pijnlijke overgang van een slappe aardappel naar een boze schildpad.

De bowlingbal op een tandenstoker

Een dokter legde me ooit vaag uit dat het hoofdje van een pasgeborene ongeveer een kwart van hun totale lichaamsgewicht uitmaakt, wat lijkt op een gigantische ontwerpfout in de menselijke anatomie. De spieren in hun nek zijn vrijwel onbestaand. Je krijgt eigenlijk een breekbare waterballon in je handen, balancerend op een natte sliert spaghetti, met de opdracht om hem heel te houden.

De eerste maand hadden onze tweelingmeisjes nul controle over hun hoofd. Helemaal niets. Ze overhandigen aan kinderloze vrienden was een oefening in extreem micromanagement. Ik hing dan als een havik boven mijn maten en blafte bevelen over nekondersteuning als een boze drilsergeant. Als je je hand niet gespreid over de basis van hun schedel houdt, valt het hoofdje gewoon opzij en ben je er ineens van overtuigd dat je je kind kapot hebt gemaakt. Je besteedt de helft van je tijd aan het controleren van hun nekplooien op opgedroogde melk en pluizen.

Omdat ze constant kwijlen terwijl hun hoofdjes tegen je sleutelbeen rusten, vlogen we in een alarmerend tempo door de kleertjes heen. Uiteindelijk kochten we de Baby Romper met Lange Mouwen van Biologisch Katoen. Hij is prima, eerlijk waar. Hij doet precies wat kleding hoort te doen: de tocht tegenhouden en de spuug opvangen voordat het over mijn rug loopt. Hij is oprecht heerlijk zacht, wat fijn is als je om 3 uur 's nachts hun zware, uitgeputte hoofdjes op je schouder laat rusten, maar laten we eerlijk zijn: je zult hem nog steeds dagelijks wassen, want baby's zijn van nature nogal vies.

Gijzelingsonderhandelingen op het vloerkleed

Elke verpleegkundige van het consultatiebureau zal je vertellen dat 'tummy time' (oefenen op de buik) de oplossing is. Ze laten het klinken als een gezellige middagactiviteit. Leg ze gewoon op de grond en zie ze sterk worden! In werkelijkheid is tummy time een gijzelingsonderhandeling waarbij de gijzelaar recht in het tapijt schreeuwt.

Je kunt ze niet dwingen om nekspieren te ontwikkelen, maar je moet ze wel aan de vloer blootstellen om de zwaartekracht haar werk te laten doen. Als het je lukt om ze zonder een totale meltdown op het kleed te leggen, probeer ze daar dan precies drie minuten te laten liggen voordat het overweldigende schuldgevoel je dwingt om ze weer op te pakken. De theorie is dat ze het zo vreselijk vinden om met hun gezicht in de vloer gedrukt te liggen, dat ze uiteindelijk de spierkracht van een kleine kooivechter opbouwen, puur om hun hoofd te kunnen optillen en effectiever naar je te kunnen schreeuwen.

Ik heb van alles geprobeerd om ze om te kopen zodat ze omhoog zouden kijken. Ik kocht de Houten Bijtring en Rammelaar met Konijnoren Speelgoed, in de veronderstelling dat de gehaakte oortjes Matilda zouden afleiden van haar ellende. Het was een wisselend succes. Ik schudde als een bezetene met de houten ring terwijl ik naast haar op mijn buik lag. Ze staarde ernaar, tilde haar hoofd precies één seconde op, niesde recht in mijn oog en ging weer verder met het opeten van het speelkleed. Het zorgde niet voor wonderen bij het optillen van het hoofdje, maar het onbehandelde beukenhout was later wel erg fijn, toen ze eindelijk konden zitten en gewoon agressief ergens op wilden kauwen.

Wat de waarnemend huisarts eigenlijk zei

Ik herinner me nog goed dat ik beide meiden meesleepte naar de huisartsenpraktijk omdat Florence vooruitgang leek te boeken, maar Matilda nog steeds rondslingerde als een vers gevangen forel. De extreem vermoeide waarnemend arts keek me aan, zuchtte, en zei dat ik niet in paniek hoefde te raken, tenzij er na vier maanden sprake was van ernstige 'head lag' (waarbij het hoofdje slap naar achteren blijft hangen).

Als je ze aan hun handjes optrekt tot een zittende positie en hun hoofd klapt gewoon naar achteren en blijft daar hangen als een kapotte PEZ-dispenser, dán is het blijkbaar tijd om te bellen. Of als ze hun hoofd altijd maar naar één kant kantelen, wat kan wijzen op een strakke spier. Maar als ze met twee maanden gewoon lui zijn en met hun gezicht plat op de grond vallen tijdens tummy time? Dat is gewoon hun manier om hun recht op protest uit te oefenen.

Ik merkte wel dat het dragen in een draagzak hielp, hoewel ik de eerste acht weken ronduit paranoïde was dat ik ze in mijn jas zou verstikken. Ik liep door de winkelstraat en duwde elke dertig seconden wanhopig twee vingers onder hun kinnetjes om er zeker van te zijn dat hun luchtwegen vrij waren. Maar rechtop tegen je borst zitten dwingt ze daadwerkelijk om die piepkleine nekspieren te gebruiken, zónder de absolute vernedering van het op de vloer liggen.

Heb je iets nodig om ze af te leiden terwijl ze naar de vloer schreeuwen? Bekijk dan de volledige collectie van Kianao met biologisch babyspeelgoed en bijtspeeltjes.

Het keerpunt bij vier maanden

Rond de grens van drie à vier maanden begon het eindelijk te klikken. Matilda slaagde er plotseling in om een soort mini push-up te doen. Ze steunde op haar onderarmen, tilde haar hoofd op in een hoek van 90 graden en overzag de woonkamer met een blik van diepe teleurstelling.

Florence deed er nog eens drie weken over om het door te hebben, vermoedelijk puur om mijn bloeddruk hoog te houden. Maar als ze het eenmaal snappen, gaat de verandering verrassend snel. Met vijf maanden draaiden ze hun hoofdjes al soepel mee om de hond te volgen die voorbij liep, zonder hun evenwicht te verliezen en om te vallen.

De duistere ironie van het ouderschap is dat, op het moment dat ze ein-de-lijk zelfstandig hun hoofd omhoog kunnen houden, ze deze pas ontdekte mobiliteit uitsluitend gebruiken om ongepaste voorwerpen te zoeken om in hun mond te stoppen. Matilda kreeg de controle over haar nek net op tijd voor de pijnlijke doorkomst van haar eerste tandje.

De Panda Bijtring Siliconen en Bamboe Babyspeeltje heeft serieus mijn verstand gered in deze specifieke periode. Ik ben zelden sentimenteel over plastic of siliconen babyspullen, maar ik voel een vreemde emotionele hechting aan deze stomme panda. Omdat ze eindelijk de nekcontrole had om rechtop te zitten, had ze iets nodig dat ze vast kon houden zonder het direct in haar eigen gezicht te laten vallen. Dankzij de platte vorm van de panda konden haar piepkleine, ongecoördineerde handjes hem goed vastgrijpen. Ze zat daar, met haar hoofd trots omhoog in koppig verzet, woest kauwend op het bamboe gedeelte. Het voorkwam minstens drie driftbuien per dag, en je gooit hem gewoon in de vaatwasser als hij onvermijdelijk weer onder de hondenharen zit.

Accepteer het gewiebel

Dus, als je momenteel vastzit onder een slappe baby, doodsbang om je schouder te bewegen voor het geval je hun wervelkolom ruïneert, weet dan dat het niet eeuwig duurt. Het gewiebel stopt uiteindelijk. De wetenschap over wanneer en hoe hun nekwervels op hun plek vallen is op zijn zachtst gezegd vaag, en elke baby—sorry, elke babie, zoals mijn duimen het door slaapgebrek nog steeds proberen te spellen—werkt volgens een eigen, uiterst onhandig schema.

Je kunt het niet versnellen. Je moet gewoon de schreeuwpartijen tijdens tummy time overleven, een flinke voorraad koffie inslaan, en wachten tot ze beseffen dat naar jou kijken net iets interessanter is dan naar het tapijt staren.

Klaar om de slappe fase achter je te laten en je te storten op de fase van doorkomende tandjes? Bekijk dan de duurzame bijtspeeltjes en accessoires van Kianao voordat je helemaal gek wordt.

Moet ik echt tummy time doen als ze huilen?

Ja, helaas wel. Onze kinderarts zei eigenlijk dat we ze gewoon moesten laten klagen. Als je de vloer haat, ga dan op je rug liggen en leg ze op je borst. Ze zullen nog steeds huilen, maar in ieder geval huilen ze dan recht in je gezicht, wat je op de een of andere manier minder schuldig laat voelen dan toekijken hoe ze in het tapijt huilen.

Wanneer kan ik stoppen met het ondersteunen van het hoofdje van mijn baby?

Bij ons was het rond de vier maanden. Er was geen specifieke dag waarop er een belletje ging en het ineens veilig was. Je merkt gewoon vanzelf dat wanneer je ze oppakt, hun hoofdje redelijk in lijn blijft met hun lichaam, in plaats van direct te proberen naar achteren te klappen richting de vloer.

Hoe ziet 'head lag' er nou echt uit?

Als je hun handjes vasthoudt en ze zachtjes vanuit een liggende positie omhoog trekt naar een zittende positie, moet hun hoofdje op een gegeven moment mee komen. Als het gewoon naar achteren klapt alsof er helemaal geen spieren aan verbonden zijn als ze de drie of vier maanden aantikken, dán bel je de dokter. Ga niet googelen op WebMD, dan praat je jezelf aan dat het een zeldzame ziekte is. Bel gewoon de huisarts.

Is babydragen veilig voordat ze hun hoofdje onder controle hebben?

Ja, maar je moet wel obsessief op hun houding letten. Ik maakte mezelf helemaal gek door de meiden in de draagzak steeds te controleren. Hun kinnetje mag niet op hun borst zakken, want dat snijdt de luchttoevoer af. Zorg ervoor dat de draagzak een stevige neksteun heeft en dat je altijd hun neus en mond kunt zien.