De waarheid over de perfect verzorgde baby

Het was dinsdagnacht om 3:14 uur en ik droeg een voedingsbeha die sinds het Obama-tijdperk niet meer écht wit was geweest. Mijn tweede kind, Maya, was precies drie weken oud en we zaten midden in een cluster-voedingsmarathon. Ik zat in het donker, verwoed door Instagram te scrollen om mijn ogen open te houden, terwijl ik een lauwwarme mok met koffie van gisteren op mijn knie balanceerde. En daar was het. Een perfect uitgelichte foto van een prachtige, uitgeruste moeder in een zijden kamerjas, met een serene, vlekkeloze pasgeboren baby gewikkeld in een smetteloze kasjmier omslagdoek. Het bijschrift was een hoop poëtische onzin over "het in je opnemen van de rustige elegantie van het kersverse moederschap."

Ik schoot letterlijk hardop in de lach en maakte mijn man Mark wakker. Hij mompelde alleen maar iets over dat we nieuwe koffiebonen moesten kopen en draaide zich weer om.

De "elegante" benadering van de hele overgang naar het leven met een baby is de grootste oplichterij die momenteel op social media rondgaat. Het is een leugen die ons wordt verkocht door mensen die blijkbaar fulltime nachtzusters en toegang tot een industriële stomerij hebben. Mijn daadwerkelijke realiteit bestond uit babyspuug in mijn haar, een rare uitslag op mijn arm die ik nog geen tijd had gehad om te googelen, en een aanhoudende angstspiraal of Maya niet te snel of te langzaam ademde. Maar het ding is: toen ik eenmaal was gestopt met proberen mijn huis eruit te laten zien als een beige museum dat is ingericht door een kinderloze artdirector, ontdekte ik dat je daadwerkelijk een functioneel, mooi leven met een baby kunt hebben. Je moet alleen ontzettend meedogenloos zijn in wat je in je huis toelaat.

Het grote pyjamasluitingen-debat

Als je verder helemaal niets onthoudt van mijn geratel, luister dan alsjeblieft naar me als het gaat om sluitingen van kleding. Ik weet niet wie de babypyjama met drukknoopjes heeft uitgevonden, maar ik ben er absoluut van overtuigd dat diegene een hekel had aan ouders. Proberen in het donker vijftien piepkleine metalen drukknoopjes op elkaar te krijgen, terwijl een baby van 4 maanden zich als een wilde krokodil om zijn as rolt op de commode, is een vorm van psychologische marteling.

Mark en ik zijn ooit twintig minuten bezig geweest om Leo in een absurd dure, zogenaamd prachtige linnen romper te knopen die mijn schoonmoeder voor hem had gekocht. Toen we bovenaan waren, beseften we dat we een drukknoopje bij zijn enkel hadden gemist, waardoor het hele kledingstuk als een soort Victoriaanse kraag rond zijn nek ophoopte. We keken elkaar alleen maar aan, uitgeput. Verslagen.

Hoe dan ook, mijn punt is: alleen nog maar slaapkleding met een rits. Als het geen rits heeft, gaat het niet op hun lichaam. En eerlijk is eerlijk, natuurlijke vezels maken hier ook een enorm verschil. Ik dacht altijd dat al dat gepraat over biologisch katoen gewoon een marketingtruc was om ons meer geld te laten uitgeven, maar baby's hebben van die kleine, onderontwikkelde temperatuurregulatiesystemen. Ze worden zweterig en klam in goedkoop synthetisch polyester, wat betekent dat ze huilend wakker worden, wat betekent dat jij huilend wakker wordt.

Wat dokter Miller me vertelde over in bad gaan

Toen Leo een pasgeboren baby was, was ik ervan overtuigd dat ik hem elke avond in bad moest doen. Ik had ergens gelezen dat dit een "rustgevende avondroutine" was die er op magische wijze voor zou zorgen dat hij twaalf uur lang doorsliep. Spoiler alert: hij werd nog steeds elke twee uur wakker, en zijn huid begon eruit te zien als uitgedroogde woestijnklei.

Ik sleepte hem in blinde paniek naar de kinderarts. Dokter Miller—die me vaker dan ik wil toegeven geduldig heeft zien huilen over volkomen normale lichaamsfuncties—keek me alleen maar aan en zuchtte. Ze vertelde me dat ik al zijn natuurlijke huidbarrières aan het wegspoelen was. Ze zei: "Sarah, hij is een baby, geen automonteur. Twee keer per week is meer dan genoeg."

Ze begon ook over hormoonverstoorders en hoe de huid van een baby eigenlijk alles absorbeert wat je erop smeert. Ik begrijp niet eens precies wat een endocrien systeem daadwerkelijk doet, maar ik wil het in ieder geval niet verstoren. Blijkbaar zitten al die zwaar geparfumeerde, schuimende babywasgels van de drogist vol met parabenen en ftalaten die hun hormonen in de war schoppen. Het klonk angstaanjagend. Dus gooide ik alle naar kauwgom ruikende troep in de vuilnisbak en stapte over op gewoon water met een klein beetje natuurlijke colloïdale havermout. Zijn eczeem verdween in een dag of vier.

Speelgoed waarmee je in alle rust je koffie kunt drinken

Laten we het hebben over de absolute plastic explosie die in je woonkamer plaatsvindt zodra je een kind mee naar huis neemt. Mensen geven je gewoon dingen. Enorme, felgekleurde plastic gedrochten die knipperen, flitsen en dezelfde blikkerige elektronische versie van "Old MacDonald" afspelen totdat je ze uit een gesloten raam wilt gooien.

Toen Maya werd geboren, hield ik voet bij stuk. Ik vertelde Mark dat we voor minimalistisch gingen. Ik wilde dingen die daadwerkelijk mooi waren om naar te kijken, dingen die haar niet overprikkelden net voor bedtijd. We kwamen uiteindelijk uit bij de Panda Speelgym Set en dat was voor mijn geestelijke gezondheid echt een levensredder. Het is een prachtig, minimalistisch houten A-frame met rustgevende grijze elementen en een klein gehaakt pandabeertje. Maya lag er soms wel twintig minuten onder, volledig gefascineerd door de subtiele beweging van het houten speelgoed wanneer de airco aansloeg. Geen knipperende lichten. Geen vreselijke muziek. Gewoon rustig, vredig op ontdekkingstocht.

Het gaf me genoeg tijd om daadwerkelijk een kop koffie te zetten en die op te drinken terwijl hij nog warm was. Een wonder. Bovendien zag het er niet uit alsof er een kermisattractie midden op ons vloerkleed was gecrasht.

Over schermen en knipperende lichten gesproken, de beroepsvereniging van kinderartsen adviseert absoluut nul schermtijd vóór de leeftijd van 18 maanden, tenzij het FaceTime met oma is, dus we verstoppen de iPad gewoon en hopen er het beste van.

De vloer-situatie

Toen Leo begon met omrollen, hadden we houten vloeren die eigenlijk net ijsbanen waren. Ik kocht zo'n schuimrubberen puzzelmat bij een grote warenhuisketen. Grote fout. Ten eerste kleefde het hondenhaar eraan vast als een magneet. Ten tweede trok Leo gewoon de randjes eraf om ze op te eten. Ten derde: toen hij er onvermijdelijk melk op spuugde, sijpelde het zo in de kieren tussen de puzzelstukjes en ging het naar zure kaas stinken.

Gadverdamme.

Voor Maya pakte ik het slimmer aan. Ik vond de Ronde Vegan Baby Speelmat en het is op dit moment waarschijnlijk het beste item in ons huis. Het is gemaakt van volledig waterdicht vegan leer met een vulling van biologische zijde, dus het is superzacht maar je kunt het letterlijk gewoon met een vochtig doekje schoonvegen wanneer iemand er onvermijdelijk iets op morst. Geen wasmachine nodig. Bovendien is het een heel elegante crèmekleur waardoor mijn woonkamer eruitziet alsof er daadwerkelijk een volwassene woont. Mark is er fan van omdat hij niet meer over loslatende schuimrandjes struikelt.

Als je wilt voorkomen dat je huis verandert in een chaotische bende, is een stevig, afneembaar oppervlak eigenlijk een absolute eerste levensbehoefte.

Heb je wat meer ideeën nodig over hoe je je babykamer prachtig kunt houden zonder gek te worden? Bekijk dan de Kianao collectie van biologische babydekens en ontdek wat er bij jouw echte, dagelijkse leven past.

Omgaan met de inbaker-paniek

Slaap is het meest waardevolle betaalmiddel in het leven van een ouder. In het begin is inbakeren een redder in nood. Dokter Miller legde uit dat het iets te maken heeft met het nabootsen van de krappe omgeving van de baarmoeder en het kalmeren van hun schrikreflex, wat logisch is, want Maya gooide vroeger elke veertig minuten haar armen wijd en werd dan in pure paniek wakker.

Maar de regels rondom slapen zijn zo streng. In het ziekenhuis werd ons op het hart gedrukt om ze altijd op hun rug op een stevige ondergrond te leggen, met letterlijk helemaal niets anders in het bedje. Geen kussens, geen losse dekens, geen knuffels. Niets. Alleen een baby in een slaapzak.

Ik heb wel de Chakra Bamboe Babydeken geprobeerd toen Maya wat ouder was. Eerlijk gezegd? Voor mij is het gewoon oké. Er staan allemaal spirituele chakra-symbolen op die zogenaamd energiebalans of zoiets bevorderen. Luister, ik probeer gewoon een piepklein mensje in leven te houden en misschien twee keer per week te douchen; ik heb op dit moment niet echt de mentale energie om me druk te maken over het uitlijnen van haar chakra's. Maar ik moet zeggen, de bamboestof is belachelijk zacht. Ik gebruik het vooral als hoes over de kinderwagen, omdat het zo ademend is en de zon bij haar weghoudt zonder de warmte binnen te houden als in een broeikas.

Je moet bij al dit soort dingen echt op je onderbuikgevoel vertrouwen. Als jij gestrest bent, zijn zij gestrest. Ik merkte dat als ik krampachtig probeerde Maya in slaap te wiegen terwijl ik stilletjes in paniek raakte over mijn enorme to-do lijst, ze alleen maar harder ging huilen. Zodra ik diep ademhaalde, mijn schouders liet zakken en gewoon accepteerde dat ik daar een uur in die schommelstoel zou zitten, kalmeerde ze op magische wijze. Ze zijn net kleine angstsponsjes.

Dus stop misschien met proberen je leven in een perfect Instagram-grid te persen. Laat het huis een beetje rommelig zijn, investeer in een paar spullen van hoge kwaliteit die je dag écht makkelijker maken, en accepteer de hulp wanneer je schoonmoeder aanbiedt om de baby even vast te houden zodat jij kunt slapen.

Als je er klaar voor bent om de plastic chaos gedag te zeggen en te upgraden naar spullen die serieus werken, haal dan die vegan speelmat in huis of neus nog even rond op de rest van de site voordat je baby wakker wordt van zijn dutje.

De vragen die je te moe bent om te googelen

• Wanneer moeten we echt stoppen met inbakeren? Mijn kinderarts vertelde me dat we de pleister er in één ruk moesten aftrekken op het moment dat Leo tekenen begon te vertonen dat hij wilde omrollen. Meestal is dat rond de 8 weken, maar het hangt helemaal van het kind af. Het is een enorm verstikkingsgevaar als ze op hun buik rollen terwijl hun armen vastzitten, dus stap over op een draagbare babyslaapzak zodra ze beginnen met het oefenen van hun gymnastiek.
• Hoe vaak moet ik mijn pasgeboren baby echt in bad doen? Eerlijk gezegd is twee keer per week meer dan genoeg, tenzij ze een explosieve poepluier hebben die de wetten van de natuurkunde tart. Water en agressieve zepen onttrekken de natuurlijke oliën aan hun ongelooflijk gevoelige huid. De eerste paar weken, totdat het navelstrengstompje eraf valt, wil je ze sowieso alleen voorzichtig wassen met een washandje.
• Wat betekent "ademend" nou echt voor stoffen? Het betekent gewoon dat de stof lucht laat circuleren, zodat je kind het niet te warm krijgt. Natuurlijke vezels zoals biologisch katoen en bamboe zijn van nature ademend. Synthetische stoffen zoals polyester houden lichaamswarmte vast, waardoor ze zweterig en chagrijnig worden. Ik geloofde niet dat het uitmaakte totdat ik het verschil zag in de slaapkwaliteit van Maya toen we haar pyjama veranderden.
• Waarom is iedereen zo geobsedeerd door houten babyspeelgoed? Voor mij draait het om het geluid en de esthetiek, maar er is ook een ontwikkelingsreden voor. Passief speelgoed (zoals een houten rammelaar) vereist een actieve baby. Ze moeten hun fantasie en motoriek gebruiken om het speelgoed iets te laten "doen". Actief plastic speelgoed met knipperende lichtjes vereist alleen maar een passieve baby die ernaar zit te staren, wat een stuk minder bevorderlijk is voor hun snel groeiende hersenen.
• Is het normaal om je compleet overweldigd te voelen? Oh god, ja. Als iemand je vertelt dat ze zich de eerste paar maanden niet overweldigd voelen, liegen ze je keihard in je gezicht. Je hormonen kelderen, je slaapt niet en je bent verantwoordelijk voor een klein, kwetsbaar leventje. Accepteer hulp, drink de koffie en onthoud dat "elegant" gewoon een marketingterm is. Overleven is het echte doel.