De waarheid over het bijhouden van een babyboek zonder tranen

Ik zat om twee uur 's nachts in kleermakerszit op de vloer van de babykamer, met een lijmstift in de ene hand en een stapeltje wazige ziekenhuisfoto's in de andere. Ik zat vreselijk te huilen omdat ik me de exacte omtrek van Hunter's hoofdje bij de geboorte niet meer kon herinneren. Mijn oudste was precies drie weken oud. Ik vloeide nog, lekte melk door mijn shirt heen, had pakweg veertien minuten geslapen en liet een zwaar, in linnen gebonden babyboek mijn complete gevoel van eigenwaarde verwoesten. Het boek eiste zijn exacte gewicht met drie weken te weten. Het eiste een plukje haar. Jongens, hij was praktisch kaal.

Als je dit leest terwijl je staart naar een prachtig, maar nog helemaal leeg invulboek dat je op je babyshower hebt gekregen, ga ik even heel eerlijk tegen je zijn: doe het dicht, leg het in een la en haal diep adem. De druk die we onszelf opleggen om perfecte amateur-archivarissen te zijn terwijl we tegelijkertijd proberen een kersvers mensje in leven te houden, is echt waanzin. Tussen het runnen van mijn Etsy-shop vanuit onze logeerkamer hier in Texas en het rondrennen achter drie kinderen onder de vijf, ben ik me gaan realiseren dat de babyadvies-industrie ons een gigantische leugen heeft verkocht over wat er écht toe doet.

Mijn oma heeft nooit één officieel babyboek ingevuld voor mijn moeder. Ze had een gratis kalender van de bank aan de keukenmuur hangen en krabbelde letterlijk gewoon "omgerold" of "zand gegeten" op willekeurige dinsdagen tussen haar boodschappenlijstjes door. Mijn moeder, de schat, pakte het weer anders aan en bewaarde al mijn melktandjes in een plastic boterhamzakje in haar sieradendoos. Best een beetje luguber als je daar onverwachts op stuit als je een paar oorbellen zoekt, maar het kostte haar tenminste geen zeventig euro.

De absolute valstrik van traditionele babyboeken

Ik heb zoveel geld uitgegeven aan het boek van Hunter. Het was zo'n prachtig exemplaar met goudfolie dat eruitzag alsof het in een museum thuishoorde, en het stond vol met de meest belachelijke vragen. Er was een hele pagina gewijd aan "Papa en mama's eerste date" en "Onze trouwdag". Dat is natuurlijk prima als je leven precies dat traditionele pad heeft gevolgd, maar hoe zit het met alleenstaande moeders? Hoe zit het met IVF-trajecten, adoptie of samengestelde gezinnen? Het voelde allemaal zo ongelooflijk hokjesachtig.

Er was één gedeelte met een gek standaardplaatje waar gewoon "Baby M" bovenaan de pagina stond. Ik heb nog steeds geen idee of dat stond voor 'Mijlpalen' of dat de drukker aannam dat iedereen een gigantisch monogram wilde, maar ik werd er gek van om te bedenken wat ik eroverheen moest plakken. Ik besteedde uren aan het met mijn allermooiste handschrift invullen van elk leeg lijntje, doodsbang dat ik een foutje zou maken. Bij maand drie was ik zo uitgeput door slaapgebrek dat Hunter's boek gewoon abrupt stopt. Volgens zijn officiële documentatie hield mijn eerstgeborene zo'n beetje op te bestaan rond de tijd dat hij zijn eigen handjes ontdekte.

De pagina's voor voetafdrukjes zijn nog erger; sla die maar gewoon helemaal over, tenzij je het leuk vindt om zwarte inkt uit je vloerkleed te schrobben.

Wat mijn dokter mompelde over van je afschrijven

Toen ik met Hunter naar het consultatiebureau ging voor zijn viermaanden-check, was ik een wrak. Ik biechtte aan de arts op dat ik me een mislukking voelde omdat ik de babyboeken die ik had gekocht niet had bijgewerkt, en dat ik de kleine dingetjes nu al begon te vergeten. Hij grinnikte een beetje, controleerde Hunters oortjes en merkte op dat dingen opschrijven na de bevalling blijkbaar heel goed is voor je mentale gezondheid. Van wat ik uit zijn geratel begreep, kan het op papier zetten van de chaos in je vermoeide brein helpen om de enorme shock voor je systeem te verwerken, wat je angstgevoelens een beetje verlaagt. Maar hij zei er wel heel duidelijk bij dat dit alleen werkt als het een uitlaatklep is, geen verplichting.

Zodra een hobby verandert in belangrijk huiswerk, stopt het met het beschermen van je mentale gezondheid en begint het juist averechts te werken. Dus heb ik mijn strategie compleet omgegooid.

De lat zó laag leggen dat hij praktisch onder de grond ligt

In plaats van een wekker te zetten om te scrapbooken alsof het een parttime baan is, raad ik je ten zeerste aan om een goedkoop ringbandboekje neer te leggen in de kamer waar je voedt of kolft. Schrijf gewoon af en toe één zinnetje op als het toevallig in je opkomt, zonder je druk te maken over datums of grammatica. Dure experts noemen dit 'habit stacking', maar ik noem het gewoon realistisch zijn. Je zit toch al vast onder een slapende baby.

Ik ben ook gestopt met het proberen te regisseren van professionele foto's voor elke maandelijkse mijlpaal. Tegen de tijd dat mijn tweede kindje kwam, besefte ik dat de échte herinneringen niet de geposeerde foto's met de houten blokken waren. De echte herinneringen zijn de rommelige, alledaagse momenten.

Ik ga heel eerlijk met je zijn, mijn favoriete aandenken uit de tijd dat mijn jongste een pasgeboren baby was, is helemaal geen boek, het is de Kleurrijke Bamboe Babydeken met Egeltjes. Ik kocht hem omdat de bosprint zo schattig was, maar het werd het absolute middelpunt van ons universum. Op elke spontane foto van de eerste zes maanden waar hij slaapt, speelt of spuugt, zie je dat dekentje op de achtergrond. Het is een mix van biologische bamboe en katoen, dus het is belachelijk zacht, maar nog veel belangrijker: het heeft zeker vierhonderd wasbeurten overleefd. Als ik naar foto's kijk waarop hij is ingebakerd tussen die kleine blauwe en groene egeltjes, roept dat veel meer herinneringen bij me op dan een of ander standaard invulvakje over zijn gewichtscurve ooit zou kunnen doen. Het voelt echt als een stukje van onze geschiedenis.

Nu heb ik voor die mijlpaalfoto's destijds ook het Rompertje van Biologisch Katoen gekocht. Het is prima. Het is enorm rekbaar en irriteerde zijn huid niet, wat echt een enorme meevaller is aangezien we in dit huis te maken hebben met heftig eczeem. Maar het is een effen, lichtgekleurde romper, en ik weet vrij zeker dat er veertien seconden nadat ik hem aantrok al onuitwisbare vlekken in zaten van de zoete aardappelpuree. Voor biologisch katoen is hij goed betaalbaar, maar als je hem koopt in de hoop dat hij mooi schoon blijft voor in de herinneringendoos, moet je misschien je verwachtingen wat bijstellen of gewoon donkere kleuren kopen.

Hoe zit het met apps en moderne alternatieven?

Als je oprecht een ingebonden boek aan je kind wilt kunnen meegeven later, maar van jezelf weet dat je er nooit met een pen voor gaat zitten, dan zijn die apps echt een redding. Ik heb er eentje geprobeerd waarbij ze je letterlijk maar één keer per week een appje met een vraag sturen. Je antwoordt met een fotootje vanaf je telefoon en een kort tekstje terug, en aan het einde van het jaar drukken ze de hele boel af als boek en sturen ze het naar je op. Het is briljant. Het neemt dat schuldgevoel helemaal weg.

Je kunt ook gewoon een digitaal fotoalbum gebruiken. Ik heb een gedeelde map op mijn telefoon met mijn man en mijn moeder. Daar gooien we alle foto's in, en één keer per jaar laat ik zo'n goedkope fotowebsite automatisch een softcover boekje genereren. Klaar. Het is niet super chic en het heeft geen foliedruk, maar het ís er wel. En een imperfect boek dat daadwerkelijk bestaat, is zoveel beter dan een prachtig linnen boek van tweehonderd euro dat leeg op de plank staat.

Object-therapie en de spullen die we bewaren

Voor mij werd het bewaren van herinneringen deels het bewaren van die gekke kleine voorwerpen die typerend waren voor een bepaalde periode. Toen de tweeling tandjes kreeg, zag mijn huis eruit als een oorlogsgebied. Uiteindelijk kocht ik in een opwelling de Panda Bijtring, puur omdat we wanhopig zochten naar iets dat het huilen zou stoppen. Ze waren er geobsedeerd door. Het is een platte panda van voedselveilige siliconen die ze heel goed konden vasthouden, en ze kauwden er de hele dag op.

Ik heb zoveel chaotische, komische foto's van hen terwijl ze agressief op die panda kauwen en me tegelijkertijd dodelijk aankijken. Toen ze eindelijk de doorkomende tandjes-fase voorbij waren, heb ik hem in de vaatwasser gedaan, laten drogen en in hun herinneringendoos gegooid. Ik heb geen geschreven dagboekverhaaltje over maand acht nodig, want alleen al de aanblik van die half opgekauwde siliconen panda brengt meteen de precieze geur van hun kwijl en de uitputting van die slapeloze nachten weer naar boven.

Als je op dit moment verdrinkt in schuldgevoel over het vastleggen van je baby's leven, luister dan naar me: je kind zal later weten dat ze geliefd waren door de manier waarop je er nú voor ze bent, en niet door hoe perfect jij hun babytijd in een plakboek hebt samengevat. Als je op zoek bent naar spulletjes die je dagelijks leven gewoon net even wat makkelijker maken zodat je meer energie overhoudt om er echt voor ze te zijn, neem dan eens een kijkje bij onze oprecht fijne biologische baby must-haves, die we in de praktijk ook echt zelf in huis gebruiken.

De prijs van de druk

Laten we het even hebben over het budget, want niemand waarschuwt je hoe duur de nostalgie-industrie eigenlijk is. Ik zie van die advertenties op Instagram voor handgemaakte leren herinneringsboeken die meer dan honderdvijftig euro kosten. Tel daar de speciale pennen bij op, de abonnementen voor het afdrukken van foto's, de mijlpaalkaarten en de gepersonaliseerde naamstempels, en je geeft een klein fortuin uit om je vervolgens tekort te schieten te voelen.

Bespaar je dat geld. Koop luiers. Koop een lekkere warme kop koffie voor jezelf. Koop een goedkoop notitieboekje in de supermarkt. Geloof me, als je baby achttien wordt, kijken ze echt niet naar een perfect opgemaakte geboortepagina om je vervolgens te bedanken voor je fantastische esthetische visie. Ze gaan stuk om de vreselijke, onverwachte foto's waarop jullie samen met open mond liggen te slapen op de bank.

We zijn de eerste generatie ouders die dag en nacht high-definition camera's in hun broekzak hebben zitten. Jouw baby is de best gedocumenteerde mens in de wereldgeschiedenis. Je laat ze echt niet in de steek omdat je de datum vergeten bent op te schrijven waarop ze voor het eerst doperwtjes proefden.

Als je er klaar voor bent om het mama-schuldgevoel los te laten en gewoon praktische spullen wilt vinden die je helpen de week te overleven, neem dan een kijkje in de rest van de shop. Scoor een dekentje, pak er een bijtring bij en wees vooral een beetje lief voor jezelf.

Vragen die ik constant krijg van vermoeide moeders

Wat als ik de eerste zes maanden helemaal overgeslagen heb?

Begin dan gewoon bij maand zeven. Serieus, niemand komt je werk controleren. Schrijf een grappig tekstje op de eerste pagina waarin staat: "De eerste helft van het jaar was een totale chaos, dus we beginnen nu gewoon hier," en laat het los. Een half boek is nog steeds een boek.

Zijn die fotoboeken via apps echt het geld waard?

Als je er het budget voor hebt, vind ik van wel. Je betaalt voor gemak en het wegnemen van je schuldgevoel. Als het appen van een foto één keer per week de enige manier is waarop je het voor elkaar krijgt, dan is dat abonnementengeld het waard. Zorg er wel voor dat je er eentje kiest waarbij je je foto's kunt exporteren mocht het bedrijf ooit failliet gaan.

Hoe herstel ik een fout die ik met pen heb opgeschreven?

Niet. Streep het grof door met een dikke stift, schrijf het juiste woord ernaast en laat je kind later gewoon zien dat zijn of haar moeder een vermoeid mens was dat fouten maakte. Of plak er een sticker overheen. Maar eerlijk is eerlijk, die slordige doorstrepingen hebben achteraf gezien ook wel hun charme.

Wat moet ik met de ziekenhuisbandjes doen?

Plak ze met plakband aan de binnenkant van de kaft van welk boek of welke doos je ook gebruikt. Denk er niet te veel over na. Ik probeerde van die chique scrapbook-lijmbolletjes te gebruiken voor die van Hunter en ze vielen er drie dagen later alsnog uit. Transparante verpakkingstape doet wonderen, echt waar.

Moet ik een apart boek maken voor mijn tweede kindje?

Als je er de energie voor hebt, natuurlijk. Ik kocht er eentje voor mijn tweede kind, heb er drie maanden naar gestaard en begon uiteindelijk gewoon zijn echo's en de voetafdrukjes uit het ziekenhuis in dezelfde houten kist te gooien waar ik de extra spulletjes van Hunter in bewaar. Ze vechten later maar uit wie de kist krijgt als ik er niet meer ben.