Het was dinsdag 2:14 uur 's nachts in november 2017 en ik zat op het vloerkleed in de woonkamer, in de bevlekte UCLA-trui van mijn man, te huilen om een bamboe breinaald. Ik was zeven maanden zwanger van Leo, mijn enkels hadden het formaat van grapefruits en ik probeerde wanhopig een Duits patroon te ontcijferen dat ik op Pinterest had gevonden. Ik had mezelf er namelijk van overtuigd dat als ik niet eigenhandig een erfstuk-dekentje voor mijn ongeboren kind zou breien, ik nu al faalde als moeder. Dave kwam de slaapkamer uit, knipperde naar de enorme berg dure wol om me heen en vroeg wat ik in hemelsnaam aan het doen was. Ik vertelde hem dat ik last had van nestdrang en dat hij zich erbuiten moest houden.
Terugkijkend besef ik dat ik helemaal verstrikt was geraakt in een bizarre internetfantasie over de perfecte 'moeder aarde'-esthetiek. Ik dacht dat het vinden van het ultieme baby-breipatroon de heilige graal was van de voorbereiding op de bevalling. Ik stelde me voor hoe mijn baby vredig sliep onder een grofgebreide deken terwijl ik van hete koffie nipte. HA. Oh god. Had ik toen maar geweten wat ik nu weet over verstikkingsgevaar, huidirritaties en het feit dat baby's eigenlijk kleine, onvoorspelbare vloeistofproducerende machientjes zijn.
De grote knopenramp en waarom Pinterest tegen me loog
In mijn 'ervóór'-fase breide ik dus een ontzettend ingewikkeld vestje voor Leo. Het kostte me drie maanden. Ik naaide er van die prachtige, zware houten houtje-touwtjeknopen aan omdat ze er zo rustiek en schattig uitzagen. Toen ik het bij de controle na twee maanden trots liet zien aan onze arts, dr. Miller, keek ze ernaar, glimlachte wat zuinigjes en legde toen voorzichtig uit dat mijn prachtige knopen in feite gewoon een tikkende tijdbom voor verstikkingsgevaar waren.
Blijkbaar hebben baby's de superkracht om dingen met enorme kracht los te trekken en direct in hun mond te stoppen. Ze vertelde me iets over Europese veiligheidsnormen die trekkoordjes en losse knopen rond het nekgebied van een baby eigenlijk verbieden. Hierdoor voelde ik me een absolute crimineel omdat ik mijn kind een levensgevaarlijke trui had aangetrokken. Uiteindelijk heb ik de knopen er nog in de onderzoekskamer afgeknipt met een medische schaar die ze me aanreikte. Hoe dan ook, het punt is: veiligheid verpest altijd de esthetiek.
Ze maakte me ook doodsbang voor dekens. Ik had een gigantische, grof geweven deken gebreid, en ze zei meteen: ja, leg die absoluut niet in zijn bedje. Blijkbaar zeggen de medische richtlijnen dat losse dekens een enorm risico op wiegendood vormen, omdat baby's zichzelf niet kunnen ontwarren als dat zware breiwerk over hun gezicht komt, wat hun zuurstoftoevoer belemmert of zoiets? Ik ken het exacte medische mechanisme niet, maar ze maakte heel duidelijk dat gebreide dekens alleen bedoeld zijn voor 'tummy time' onder toezicht, niet om onder te slapen. Dus mijn drie maanden lange liefdeswerk veranderde in een ontzettend dure vloermat.
Mijn absoluut gestoorde tirade over wolkeuzes
Als je voor een baby gaat breien, moeten we het over mohair hebben. Ik haat mohair met het vuur van duizend zonnen. Toen ik zwanger was van Maya, mijn tweede, dacht ik dat ik wel even een pluizig mutsje voor haar kon breien van een angora- en mohairmix, omdat het er op de foto's zo engelachtig uitzag. Laat me je vertellen over mohair. Het pluist. Het pluist overal. Het kwam in mijn ogen tijdens het breien, het kwam in mijn ijskoffie met havermelk, het zat overal op mijn bank. En toen ik het mutsje eindelijk bij Maya opzette, ademde ze direct een losse pluis in, begon hevig te hoesten en wreef in haar ogen tot ze vuurrood waren.
Ik rende met haar naar de badkamer om haar gezicht te wassen, in blinde paniek omdat ik dacht dat ik haar had verblind met luxe geitenhaar. Dr. Miller vertelde later dat de huid van een baby naar verluidt zo'n 20 of 30 procent dunner is dan die van een volwassene? Of zoiets. Ze zijn enorm gevoelig voor contacteczeem, en die pluizige, verharende vezels kunnen gemakkelijk vast komen te zitten in hun kleine luchtwegen of hun hoornvlies bekrassen. Dus dat mutsje is linea recta de prullenbak in gegaan.
Van acryl garen gaan baby's zweten alsof ze opgesloten zitten in een plastic zak in een sauna, dus sla dat maar helemaal over.
Uiteindelijk leerde ik dat de enige dingen die je ooit met een babyhuid in contact mag laten komen, GOTS-gecertificeerd biologisch katoen of superwash merinowol is. Materialen die je daadwerkelijk in de wasmachine kunt gooien, want—en ik kan dit niet vaak genoeg benadrukken—baby's spugen over alles heen waar je van houdt.
Waarom ik ben gestopt met het breien van complete outfits
Ik heb één keer geprobeerd een rompertje te breien. Één keer. Ik ben weken bezig geweest met meten en proeflapjes breien. Tegen de tijd dat ik het af had, had Leo een gigantische groeispurt doorgemaakt. Hij ging met 8 maanden door een fase waarin hij altijd zo'n serieus, nors gezicht trok, alsof hij een kleine gangster-baby rechtstreeks uit een rapvideo was. En daar zat ik dus, terwijl ik zijn mollige dijen in een ieniemienie, meedogenloos wollen rompertje probeerde te wurmen. Hij schreeuwde. Ik huilde. Dave bestelde eten.
Dat was precies de dag waarop ik me overgaf en het Biologisch Katoenen Rompertje van Kianao kocht. Ik zeg je eerlijk, dit kledingstuk redde wat er nog over was van mijn gezond verstand. Het is gemaakt van 95% biologisch katoen met een klein beetje elastaan. Hierdoor rekt het daadwerkelijk over het gigantische hoofd van een baby zonder ze aan het huilen te maken. De stof is waanzinnig zacht en heeft geen kriebelende labeltjes of rare synthetische kleurstoffen die Maya's eczeem laten opvlammen. Daarnaast heeft het een envelophals. Als je niet weet waarom een envelophals (oftewel die overslag bij de schouders) belangrijk is, wacht dan maar tot je baby een spuitluier heeft die helemaal langs de rug tot in de nek kruipt. Dan ontdek je namelijk dat je het rompertje OMLAAG over hun lichaam kunt trekken in plaats van omhoog over hun haar. Echt revolutionair.
Ze afleiden zodat je écht een naald kunt afbreien
Toen ik eindelijk mijn ambities wat had teruggeschroefd en besloot om alleen nog maar simpele, veilige mutsjes en slofjes te breien, liep ik nog steeds tegen het probleem aan dat mijn kinderen me nooit langer dan dertig seconden stil lieten zitten. Toen Maya tandjes begon te krijgen, werden mijn breinaalden haar persoonlijke doelwit. Ze dook er gewoon bovenop.
Ik overleefde het door de Panda Bijtring in haar handjes te duwen. Deze is gemaakt van voedselveilige siliconen, wat eerlijk gezegd een stuk veiliger voelde dan haar op mijn houten breinaalden te laten kauwen, met het risico op een splinter in haar tandvlees. Ze kauwde agressief op de getextureerde oortjes van de panda, terwijl ik als een gek drie toeren averechts breide voordat ze hem onder de bank liet vallen. Hij kan in de vaatwasser, wat een zegen is, want ik was veel te moe om dingen uit te koken. Het zorgde er niet ineens op magische wijze voor dat ze doorsliep, maar het gaf me wel heerlijke vijf minuten aan onafgebroken rust.
Dave kocht ook de Regenboog Babygym Set om te proberen Leo bezig te houden op de grond, terwijl ik aan het breien was. Heel eerlijk? Hij is ontegenzeggelijk prachtig. Het hout is glad, de kleine hangende olifant is schattig, en het zag er zo esthetisch verantwoord uit in mijn woonkamer dat ik me bijna niet meer stoorde aan de chaos in mijn huis. Leo vond het echt een tijdlang fantastisch om tegen de ringen aan te slaan. Maya daarentegen negeerde de hangende speeltjes volkomen en probeerde liever de houten poten van het frame op te eten. Kinderen zijn raar. Maar het is een oerdegelijk item als je een baby hebt die het daadwerkelijk leuk vindt om even te worden neergelegd.
De realiteit van handgemaakte babyspullen
Dus, waar sta ik nu met al die baby-breiprojecten? Ik brei nog steeds, maar ik doe het voor mezelf. Ik brei simpele, platte dingen. Waslapjes. Misschien een muts als ik me een beetje wild voel en een maattabel recht voor mijn neus heb liggen. Ik was alles vooraf met hypoallergeen wasmiddel, want blijkbaar zitten er allerlei productieresten in wol waar het immuunsysteem van een pasgeborene helemaal van in de war kan raken.
Ik probeer niet langer die perfecte esthetische moeder te zijn die de garderobe van haar kind eigenhandig in elkaar knutselt met grondstoffen uit de natuur. Mijn kinderen dragen biologisch katoen dat iemand anders heeft gemaakt, ze kauwen op siliconen panda's en ze slapen in draagbare slaapzakjes in plaats van onder de gevaarlijke dekens waar ik maandenlang om heb gehuild. En heel eerlijk? Het gaat prima met ze, en ik kan mijn koffie drinken terwijl hij nog warm is. Soms dan.
Klaar om de breistress over te slaan?
Als je alleen al bij het lezen over proeflapjes en verstikkingsgevaar bekaf raakt, gun jezelf dan wat rust. Je hoeft niet alles helemaal zelf te maken om een goede ouder te zijn. Bekijk Kianao's ongelooflijk zachte, veilige en kant-en-klare collectie van biologische babykleding en bewaar je knutselenergie voor als ze ouder zijn en een scheve sjaal nodig hebben.
De ongefilterde vragen die ik altijd krijg (FAQ)
Moet ik de wol écht wassen voordat de baby het draagt?
Ja, oh mijn god, ja. Bij Leo's eerste mutsje had ik dit niet gedaan en zijn voorhoofd kwam helemaal onder de kleine rode bultjes te zitten. Wol ligt in magazijnen, komt onder het stof te zitten en bevat vreemde chemische restjes van het spinproces. Was het afgewerkte product altijd in het milde babywasmiddel dat je gebruikt, voordat je het op hun flinterdunne, gevoelige huidje doet.
Wat is er nu precies mis met gebreide dekens in het bedje?
Oké, mijn dokter heeft dit min of meer in mijn hoofd gestampt: er hoort he-le-maal niks in het bedje. Geen losse dekens, hoe ademend je ook denkt dat je breiwerk is. De richtlijnen voor veilig slapen zijn hier superstreng in, omdat baby's de deken over hun gezicht kunnen trekken en stikken. Gebruik gewoon een draagbaar slaapzakje voor dutjes en het slapengaan. Bewaar je prachtige gebreide deken voor wandelingen in de kinderwagen, waarbij je constant naar ze kunt kijken.
Kan ik acryl garen gebruiken als ik een krap budget heb?
Ik bedoel, niemand gaat je arresteren, maar ik zou het echt niet doen. Acryl is in wezen gewoon plastic. Het ademt totaal niet. Ik heb Maya één keer een acryltrui aangetrokken en ze werd compleet doorweekt van het zweet en schreeuwend wakker uit haar dutje. Als je iets betaalbaars zoekt, kijk dan naar simpel katoengaren. Katoen ademt tenminste!
Zijn knopen op babykleding oprecht zó gevaarlijk?
Volgens mijn ontzettend strenge arts: ja. Zeker als je ze zelf met de hand hebt vastgenaaid en geen professionele naaister bent. Baby's hebben een angstaanjagende knijpkracht. Als ze een knoop lostrekken, gaat die linea recta hun mond in. Als je per se een vestje moet breien, laat de knopen dan achterwege en gebruik lintjes om het dicht te strikken. Zorg er wel voor dat de lintjes superkort zijn, zodat ze geen wurgingsgevaar vormen. Heel eerlijk: koop gewoon een rompertje met stevige drukknoopjes.
Welke maat moet ik breien als ik niet weet hoe groot de baby wordt?
Kies altijd een maatje groter. Baby's groeien met de snelheid van het licht. Als je maat 'pasgeborene' (newborn) breit, beloof ik je dat ze er exact vier dagen in passen. Brei maatje 3-6 maanden of zelfs 6-9 maanden. Het is beter dat ze een wat ruimere trui hebben waar ze in kunnen groeien, dan een prachtig gemaakte dwangbuis waar je drie uur mee bezig bent om die over hun mollige armpjes te worstelen.
Delen:
Die keer dat ik door het breien voor mijn baby moest huilen in mijn koude koffie
Waarom de babyshops in Fribourg mijn kijk op winkelen compleet veranderden