De waarheid over de nadelen en gezondheid van IVF-baby's

Ik staar naar het oplichtende scherm van mijn telefoon. Het is 4:13 uur 's nachts en een van mijn tweejarige tweelingdochters gebruikt mijn linkernier als trampoline. Jaren geleden, lang voordat deze kleine monstertjes bestonden, staarde ik in het donker naar precies hetzelfde scherm, terwijl ik wanhopig en als een bezetene zoekopdrachten intikte. Ik was zo uitgeput door de eindeloze vruchtbaarheidsbehandelingen dat mijn duimen simpelweg dienst weigerden. Ik typte babi in plaats van baby's, of zocht naar babie gezondheidsrisico's, waarna Google me vrolijk wees op vintage Barbie-droomhuizen. Waar ik eigenlijk meedogenloos naar zocht, was de waarheid over de mogelijke nadelen van een wetenschappelijk verwekt kindje. Ik was er heilig van overtuigd dat de kliniek een vreselijk geheim voor ons achterhield. De grootste fabel die we in die angstige maanden voor zoete koek slikten? Dat onze toekomstige kinderen fundamenteel anders zouden zijn dan op natuurlijke wijze verwekte kinderen—breekbare, fragiele wezentjes van gesponnen glas die een leven lang in noppenfolie verpakt moesten worden.

De realiteit is een stuk luidruchtiger, veel plakkeriger en houdt in dat ik wanhopig probeer nog een greintje persoonlijke waardigheid te behouden terwijl ik constant bedekt ben met zuur maagzuur-kwijl. Als je nu in een zwart gat van medische angst valt en ervan overtuigd bent dat het petrischaaltje je toekomstige kind heeft gedoemd, laat me je dan vertellen hoe het er aan de andere kant van de laboratoriumdeur écht uitziet.

Het grote wiskundige probleem van een tweeling

Als we het gaan hebben over de échte medische risico's van IVF, moeten we het hebben over vroeggeboorte, want daar ligt het echte pijnpunt. Jarenlang hadden klinieken de gewoonte om meerdere embryo's terug te plaatsen om de slagingskans te vergroten (iets wat de meeste ziekenhuizen en privéklinieken tegenwoordig sterk afraden, maar achteraf praten is makkelijk en volkomen nutteloos). Wij kozen er vol enthousiasme voor om er twee terug te laten plaatsen, en hoera voor ons, we kregen een tweeling. En tweelingen komen nu eenmaal bijna altijd te vroeg. Dit is geen ontwerpfout van het kweekmedium of het invriesproces; het is een gebrek in de menselijke bouw. Een baarmoeder is een bescheiden studio-appartement, geen luxe penthouse.

Ik herinner me nog dat ik op de neonatale intensive care (NICU) stond, totaal overweldigd en omringd door machines die maar bleven piepen. Je brengt je dagen door met obsessief staren naar zuurstofsaturatiemonitoren, doodsbang om je eigen kinderen aan te raken. Dit is de grote, angstaanjagende complicatie waar niemand je goed op voorbereidt wanneer je de toestemmingsformulieren in de kliniek ondertekent. De artsen noemen vroeggeboorte wel als een mogelijkheid, maar ze zeggen het op zo'n rustige, afgemeten, klinische toon dat je denkt: "Oh, we zijn vast maar een weekje te vroeg, dan slaan we mooi dat laatste ongemakkelijke deel van het derde trimester over." Nee hoor. Je eindigt met piepkleine, doorschijnende vogeltjes die gevoed moeten worden via slangetjes die op hun wangen zijn vastgeplakt.

Een prematuur geboren baby proberen aan te kleden is een angstaanjagende beproeving die zelfs de stoerste vader tot tranen roert. Hun huid is flinterdun, ze hebben absoluut geen controle over hun nekje en ze zitten vast aan allerlei draden. We kochten stapels onhandige kleertjes bij grote winkelketens voordat we het Rompertje van biologisch katoen ontdekten, waar ik oprecht dol op ben. Het heeft zo'n geniale envelophals waardoor je het hele kledingstuk naar beneden over hun lijfje kunt trekken, in plaats van ermee te worstelen over hun wiebelige hoofdjes en daarbij de voedingssondes los te trekken. Bovendien zitten er geen vreselijke synthetische waslabels in die rode striemen op hun huid achterlaten. Het werkte gewoon, zonder dat ik erbij na hoefde te denken. En dat is exact wat je nodig hebt als je functioneert op in totaal vier minuten slaap.

Als je op dit moment in paniek spullen aan het inslaan bent voor een vluchttas omdat de bevallingsdatum ineens wel heel onvoorspelbaar is: Kianao heeft een briljante collectie van neutrale, ultrazachte nachtkleding die de kwetsbare huid niet irriteert. Dat is echt stukken nuttiger dan die ieniemienie spijkerbroekjes die mensen je per se cadeau willen doen.

Wat de dokter eigenlijk zei

Ik heb denk ik zo'n drie weken lang stilletjes onder de douche staan huilen om een statistiek die ik had gevonden. Het ging over een 1% verhoogd risico op een zeldzaam hartprobleem bij IVF-kinderen. Onze arts wees er later gelukkig op dat de kans hierop ongeveer net zo groot was als door de bliksem getroffen worden terwijl ik in de tuin een stroopwafel stond te eten.

Dokter Evans, een fantastische ziekenhuisarts met de rustgevende uitstraling van een heel vermoeide maar ontzettend geduldige golden retriever, probeerde me de genetica een keer uit te leggen. Voor zover mijn slaaptekort-brein het kon bevatten, komt een lichte toename in ontwikkelingsverschillen meestal niet doordat een wetenschapper agressief met een glazen naald in een eicel heeft geprikt. Het komt doordat de ouders—oftewel, mijn vrouw en ik—in reproductief opzicht al behoorlijk bejaard waren. We kwamen naar de kliniek met haperend leidingwerk, vermoeide eicellen en bedenkelijk DNA. Dat nadeel hebben ze grotendeels geërfd van ons, de aftakelende millennials die even moeten liggen na het uitruimen van de vaatwasser, en niet van de supersteriele laboratoriumapparatuur. De wetenschap doet ook maar gewoon haar best met het basismateriaal dat wij aanleveren.

De esthetische valkuil van babykleding

Uiteindelijk laten ze de breekbare-aardappel-fase achter zich, krijgen ze schattige spekbeentjes en besluiten goedbedoelende familieleden dat het tijd is voor 'echte' outfits. We kregen het Rompertje van biologisch katoen met vlindermouwtjes voor de meiden cadeau. Ik zal hier heel eerlijk zijn: op foto's ziet het er waanzinnig schattig uit en het biologische katoen is heerlijk zacht, maar als een van je tweeling heftige verborgen reflux heeft—een leuk afscheidscadeautje van een geboorte bij 34 weken—worden die delicate kanten schoudertjes al snel complexe opvangbakjes voor halfverteerde melk. Het is een prachtig kledingstuk, maar ik raad je sterk aan het te bewaren voor een dinsdag waarop je absoluut zeker weet dat ze zichzelf niet agressief gaan onderkotsen.

De grote ontwikkelingsparanoia

De psychologische tol voor de ouder is misschien wel de langstdurende bijwerking van het hele proces. Telkens wanneer een van mijn meiden gek niesde, wat uitslag kreeg of faalde om een houten blokje te stapelen op de exacte leeftijd die het opvoedboek voorschreef, gaf ik direct de kliniek de schuld. Dat is gewoon hoe het gaat. Je zit daar je tweeling te vergelijken, je kijkt hoe Tweeling A al loopt terwijl Tweeling B liever op haar billen schuift, en je gaat er natuurlijk vanuit dat het invriesproces van embryo B haar ambitie permanent beschadigd moet hebben.

Omdat ze prematuur waren, waren we fanatiek bezig met 'tummy time' (op de buik oefenen) om hun vroege komst te compenseren. We hebben uiteindelijk de Houten babygym | Regenboog speelgym aangeschaft. Dit is echt iets wat ik zonder twijfel iedereen kan aanraden. In tegenstelling tot de plastic gedrochten die we kregen en die gruwelijke, blikkerige elektronische liedjes zongen totdat ik ze het liefst in de gracht wilde smijten, staat dit ding er gewoon bij als een smaakvol Scandinavisch meubelstuk. Je ietwat langzamere baby's kunnen naar de houten olifant staren totdat ze uiteindelijk doorkrijgen hoe ze ertegenaan moeten meppen. Heeft het actief hun grove motoriek verbeterd? Waarschijnlijk niet, maar het gaf ze iets veiligs om tegenaan te slaan terwijl ik mijn koude koffie opdronk. En uiteindelijk hebben ze hun leeftijdsgenootjes toch wel ingehaald.

Ze krijgen net als iedereen tandjes

Als je nog ergens de angst koestert dat je via medische weg verwekte kind op een of andere manier fragiel of verfijnd zou zijn, wacht dan maar tot de tandjes doorkomen. Ik kan je vertellen, als die kleine witte dolken eindelijk verschijnen, zijn deze kinderen net zo verwilderd als kinderen die op natuurlijke wijze zijn verwekt. Er is werkelijk nul verschil. Ze kwijlen nog steeds accuzuur, weigeren te slapen en schreeuwen om 2 uur 's nachts naar de maan.

Toen we in de zwaarste periode zaten, gooiden we uit pure wanhoop de Panda bijtring van siliconen en bamboe naar ze toe. Het is een briljant ding, vooral omdat het de vorm heeft van een plat schijfje met oren. Hierdoor hebben ze er goed grip op zonder dat ze zichzelf keihard in het oog stompen, wat bij onze vorige, zwaardere bijtringen voor een terugkerende, tragikomische situatie zorgde. Je kunt hem ook gewoon in de vaatwasser gooien als hij weer eens onder de hondenharen zit, wat vaker gebeurt dan ik wil toegeven.

De waarheid is: zodra je de angstaanjagende jungle van het eerste jaar uit bent, denk je er totaal niet meer aan hoe ze gemaakt zijn of in welk petrischaaltje ze lagen. Je stopt met naar hun oren staren, je afvragend of ze er 'te klinisch' uitzien. In plaats van te hyperventileren boven medische tijdschriften en met een zakspiegeltje boven hun ledikant te hangen om te controleren of ze wel ademen, slik je vooral je angst in, vertrouw je erop dat de paracetamol z'n werk doet, en accepteer je dat ze uiteindelijk wel leren doorslapen. Meestal dan.

Als je op dit moment midden in de pasgeborenen-chaos zit en spullen nodig hebt die écht functioneren in plaats van er alleen maar leuk uit te zien op Instagram, neem dan even de tijd om de volledige collectie duurzame babyspullen van Kianao te ontdekken. Het maakt je leven net een klein beetje makkelijker voordat de volgende voedingscyclus alweer begint.

Antwoorden op de paniekvragen die je om 3 uur 's nachts googelt

Worden IVF-kinderen vaker ziek?
Eerlijk gezegd lijkt mijn tweeling elke mogelijke verkoudheid in de Randstad op te pikken, maar onze arts verzekert me dat dit gewoon de standaard loopgravenoorlog van de kinderopvang is, en geen falen van hun laboratorium-oorsprong. Prematuurtjes hebben in het begin wel een iets kwetsbaarder ademhalingssysteem, dus die eerste winter is even zwaar, maar hun immuunsysteem trekt snel bij. Op dit moment likken ze aan de stoeptegels, en het gaat prima met ze.

Zijn er langdurige ontwikkelingsachterstanden om me zorgen over te maken?
Volgens elke medische professional die ik heb lastiggevallen, ligt de cognitieve en psychologische ontwikkeling volledig op één lijn met kinderen die op de ouderwetse manier zijn gemaakt. Als ze te vroeg geboren zijn, behalen ze hun mijlpalen een tijdje op basis van hun 'gecorrigeerde leeftijd'. Dat vergt wat hoofdrekenen van jouw kant, maar tegen de tijd dat ze twee zijn, lopen ze weer helemaal gelijk op.

Hebben de vruchtbaarheidsmedicijnen het immuunsysteem van mijn kind verpest?
Er is geen enkel concreet bewijs dat die bergen hormonen die je in je buik hebt gespoten het immuunsysteem van je kind hebben aangetast. De wetenschap wijst eerder naar de onderliggende gezondheid van de ouders en de pure chaos van een vroeggeboorte als belangrijkste boosdoeners voor eventuele gezondheidsstruikelblokken in het begin.

Wanneer stop je met het corrigeren van hun leeftijd wegens vroeggeboorte?
Meestal rond hun tweede verjaardag. Op dat moment stoppen de kinderartsen met het geven van wat speling omdat ze te vroeg geboren zijn, en verwachten ze dat ze zich gedragen als standaard peuters. Wat inhoudt dat ze zichzelf gillend op de vloer van de supermarkt storten omdat ze van jou geen rauwe ui mogen eten. De natuur is prachtig.